De stoel – voor PittigProza#3: Nachtzuster

gyno9Waar je overdag op het parkeerterrein van het ziekenhuis naar een plekje moet zoeken, kan ik nu de auto op korte afstand van de entree neerzetten. Ik zet de motor uit, doof de lichten, maar maak geen aanstalten om uit te stappen.

Ik weet dat het ziekenhuis na een ingrijpende verbouwing ruimtelijker en kleurrijker is geworden, ‘gezelliger’. Maar hoe opgeknapt ook, je ligt er niet voor de lol en je komt er niet voor je lol. De enige afdeling die vreugde kan brengen is de verlos- en kraamafdeling. En daarvoor ben ik gekomen.
Ik haal mijn mobieltje tevoorschijn en verstuur een berichtje: Ik ben er.
De reactie volgt snel. Loop de hal door tot voorbij de kiosk. Neem daar de lift naar de derde verdieping. Daar wacht ik je op. Jolien.

Ik sluit mijn ogen, adem diep in en uit. Ben ik er klaar voor het onderzoek? Mijn hand gaat naar het pakje sigaretten dat in de middenconsole ligt. Nee, ik kan Jolien niet laten wachten, ik had er eentje moeten roken voordat ik het bericht verstuurde.
Ik stap uit, ga de draaideur door, groet de beveiliger, loop de lange, brede hal in. Zal Renate al omgekleed zijn en klaar zitten? Een rilling gaat door me heen en ik merk dat het kippenvel op mijn armen staat. Ja, zij zal ongetwijfeld zover zijn, wachtend op mijn komst.
In de lift kijk ik in de spiegel en ik zie een lichte zenuwtrek in mijn gezicht. Ik glimlach geruststellend naar mezelf en zeg zachtjes: “Ja, natuurlijk is het spannend. Maar geef je er aan over. En valt het je toch tegen, weet dan dat het in hooguit een uurtje voorbij is.” De zenuwtrek verdwijnt, maar de spanning blijft op mijn gezicht af te lezen.
Een vrouw in een wit uniform, een hemdjasje met korte mouwen en een lange broek, staat me op te wachten. Ze heeft kort, honingblond haar, een bril met donker montuur en haar lippen zijn kersenrood gestift. Haar hemd spant strak rond een flinke borstpartij.
Ze steekt haar hand uit.
“Jolien.”
Een krachtige handdruk.
“Roelant.”
“Aan de afdeling zijn zes gynaecologen verbonden,” gaat ze me voor, “van wie ik er één ben. We hebben drie kamers, eentje op de afdeling verloskunde en twee zijn er voor de afspraken overdag. Daar gaan we heen.”
Terwijl ik met haar mee loop, vraag ik: “Weet Renate wat ze mag doen?”
“Ja. Ze heeft me verteld wat ze voor ogen heeft, ik heb haar uitleg gegeven over hoe ze de instrumenten kan gebruiken en haar daarbij nog wat tips gegeven. Over een half uur zit mijn dienst er op en voeg ik me bij jullie.”
Dat had Renate me niet verteld. Mijn nerveuze spanning neemt toe, maar tegelijkertijd ook mijn opwinding.
“Ook als dokter?”
“Nee, als verpleegkundige. Of, gezien het uur, de nachtzuster. En ik,” ze grijnslacht, “heb dan niet meer deze broek aan. En wat ik er onderaan heb…?”
Naast me zie ik niet langer de gynaecologe lopen, maar een vrouw die me gelijk geil heeft gekregen, iets wat zich vertaalt in mijn broek.
“Goh, ik was zes toen ik met een buurjongetje doktertje ging spelen. En nu, dertig jaar later, nog eens doktertje spelen? Hoewel dit straks wel een stuk verder gaat.” Haar ogen schitteren, als ze me aankijkt. “En ik heb zin in dat spel, hmmm.”

Een paar weken terug belde Renate me, of ik zin had om mee te gaan, de kroeg in. Ik weet niet meer hoe we op het onderwerp waren gekomen, maar na het zoveelste biertje liet ik me ontvallen dat ik een keer wilde ervaren hoe het was om in een gynaecologenstoel te liggen. “O, doktertje spelen?” Ze had eenzelfde schittering in de ogen gekregen als Jolien. “Ik denk dat ik dat voor je kan regelen hoor. Ik heb een vriendin, Jolien…”

En zo is het gekomen dat ik hier ben. Ze haalt haar pasje door een gleuf van een kastje aan de wand en ontgrendelt daarmee het slot.
“Tot straks.” Ze geeft me een vette knipoog, “en tot dan veel eh, genot.”
“Ja,” aarzel ik, want ineens vraag ik me af of een dokterspelletje in een echte setting en met de bijbehorende instrumenten me genot zal geven.

In de kamer heeft de stoel een dominante plek. Glimmend, de lichtblauwe bekleding, het wit gelakte onderstel. Daaronder de uitschuifbare metalen bak. En dreigend bijna de zwarte beensteunen op de glanzende beugels. Het beeld dat ik ervan opgebouwd heb in mijn fantasie, ziet er in de werkelijkheid ineens stukken groter en angstaanjagender uit. En wat moet het een gevoel van gêne geven om daar op en in te liggen, open en bloot voor … Renate, die op een verrijdbaar krukje ernaast zit. In een donkerblauw superkort latex jurkje, dat zo strak zit dat ik me afvraag hoe ze dat aan heeft weten te krijgen. Het decolleté is diep en het strakke rubber duwt haar borsten samen en omhoog. Een netpanty completeert het geile geheel.
“Ah, daar bent u,” zit zij gelijk in haar rol. “Meneer Mensink, is het niet?”
“Eh, ja.”
Ik kijk haar verwonderd aan. Waarom noemt ze me bij mijn achternaam? O ja, we gaan doktertje spelen. Jeetje, ik moet nog even in mijn rol komen.
Ze staat op en komt op me af.
“Dokter Oosterhuis.”
Ze wijst naar een kamerscherm.
“Als u zich daarachter wilt uitkleden?”
“Alles moet uit?”
“Ja.”
Ze kijkt op het klembord in haar hand en tikt er met haar pen op.
“Ik zie hier namelijk dat u een complete bodycheck moet ondergaan.”
Even later klinkt ze ongeduldig: “Bent u zover?”
Als ze daarmee bedoelt of ik alles uit heb, is het antwoord ja. Maar om haar mijn geilheid te tonen met mijn fier vooruit staande geslacht geeft me een gevoel van gêne … Het zou anders zijn als ik wist dat zij ook in haar blootje was of dat ik haar eerder eens naakt had gezien. Daarom stap ik opgelaten achter het scherm vandaan.
“Zo,” en ik zie haar pretogen van mijn penis omhoog gaan naar mijn gezicht, dat rood kleurt en haar lol doet toenemen. “We beginnen met het opmeten van uw lengte en daarmee bedoel ik dus uw lichaamslengte.”
Ze schuift het staafje aan de lengtemeter aan de muur omhoog, waarmee ook haar jurkje opwaarts gaat en ze me laat zien dat de netpanty een open kruis versie is en ze daarover een minuscuul slipje draagt. Het is een beeld dat mijn erectie laat staan.
Ze noteert mijn lengte. Ze laat me op de weegschaal staan en schrijft mijn gewicht op,  daarna mag ik op het krukje zitten omdat ze mijn bloeddruk en hartslag op wil meten. Beide gaan zeker weten hoge waarden opleveren als ze voor me staat en haar borsten bijna in mijn gezicht duwt.
“Dan mag u nu in de stoel gaan liggen.”
Yes! Eindelijk mag ik eens weten hoe het is om in een dergelijk stoel te liggen. Ik ga tussen de beugels met de beensteunen in staan – ohhh, daar liggen mijn knieholtes zo overheen – en schuifel achterwaarts over het koel aanvoelende skai.
“Schuif maar iets verder naar de rand, zo ja, en leg uw benen maar in de steunen.”
Als dat zover is, dringt het tot me door hoe open en bloot ik erbij lig en hoe me dat alweer een gevoel van gêne geeft. Ik begrijp nu hoe ongemakkelijk zoiets voor vrouwen moet zijn.
Tot mijn verbazing legt ze mijn benen met klittenband vast in de steunen en met enige bezorgdheid laat ik toe dat ze ook mijn armen op dezelfde manier op de armsteunen vastlegt.
Ze rijdt het krukje tussen mijn gespreide benen en een tafeltje daarnaast. Ik zie daarop een speculum liggen en iets wat de vorm heeft van een grote zaklantaarn. Ze neemt plaats op het krukje.
“En hoe voel je je nu om er zo bij te liggen,” laat ze haar rol van dokter los. “Kut?”
“Eh, ja, nee. Jeetje. Waarom heb je me vastgelegd, wat ben je verder van plan? En eerlijk gezegd geeft me een ongemakkelijk gevoel om zo tegenover je te liggen en ik begrijp nu ook hoe dat voor jullie moet zijn in deze positie.”
“Dat vind ik mooi om van je te horen. Maar dit hier,” en een vinger duwt eventjes tegen mijn kontgaatje, “is dan voor nu jouw kutje.”
Het duurt eventjes tot het bij me doordringt wat ze mogelijk van plan is.
“Je wilt daarmee toch niet zeggen dat…”
“…ik daarvoor straks dit leuke ding gebruik?” En ze pakt het speculum op. “Nou, ik kan je verklappen dat je dat zeker weten gaat ervaren.”
“Nee!”
“Weglopen kun je er niet voor hoor,” grijnst ze.
“Ik…”
“Ssst. Ik ga je eerst even plagen met een ander kutje.”
Tot mijn verwondering pakt ze de ‘zaklantaarn’ van het tafeltje en ze trekt een dop aan het brede gedeelte van de lantaarn eraf. Verbaasd kijk ik tegen een zeer realistisch uitziende kunstvagina aan.
“Dit is een fleshlight en daarmee ga ik je verwennen. En jij tegelijkertijd mij.”
Ze staat op en kantelt de rugleuning iets omlaag. Ze laat wat glijmiddel op en tussen de kunstvagina lopen. Tot mijn verrassing klimt ze op de stoel en gaat op mijn borst zitten. Met haar hand pakt ze mijn pik beet. Ik voel de lippen van de vagina om de kop van mijn lid glijden en kort erna hoe de nauwsluitende kut mijn jongeheer naar binnen zuigt. Renate komt van mijn borst omhoog en schuifelt achterwaarts, totdat haar onderlichaam boven mijn gezicht is. Ze trekt haar slipje opzij en laat zich zakken. Haar poes is nat.
“Lik me.”
Iets waar ik graag gehoor aan geef. Ze pompt de fleshlight over mijn penis op en neer en hoe heter ze wordt, des te heftiger laat ze mijn pik in de kunstvagina stoten. Ze begint op mijn gezicht te ‘rijden’ en kort erna hoor ik haar schunnige woorden kreunen; haar orgasme zal niet lang meer op zich laten wachten, vermoed ik. En ja, terwijl ze haar onderlichaam op mijn gelaat perst, komt dat van haar, heftig. Maar ik dan? Want verdomme, zij verdwijnt boven me, stapt van de stoel af en neemt weer plaats tussen mijn benen.
“Dat was lekker, Roelant.”
“Graag en met plezier gedaan, maar eh, ik zat er ook tegenaan en…”
“Later kom jij ook aan de beurt hoor. Nu eerst dit,” en ze pakt het speculum op. “De eendenbek wordt dit in de volksmond genoemd, dat wist je vast al wel. Maar weet je ook waarom?”
Ze houdt de zijkant naar me omhoog en ja, met enige fantasie kan ik er de snavel van een eend in herkennen. Ze legt het ding tot mijn opluchting terug op het tafeltje. Maar als ze witte latex handschoenen aantrekt, snap ik dat het haar menens is. Mijn pik is in de tussentijd verschrompeld tot maatje pink.
“Als wij voor onderzoek in de stoel liggen, zeggen ze altijd dat we ons moeten ontspannen, omdat het dan minder pijnlijk is. Dus zeg ik ook tegen jou, ontspan je.”
Plotseling gaat de deur open. Jolien komt de kamer in.
“O, ik ben net op tijd voor een leuk deel,” is haar enthousiaste begroeting. “Wacht er nog eventjes mee, dan kleed ik me snel om.”
Als ze achter het scherm vandaan komt, draagt ze  een wit latex hemdjasje met een lange rits, die zover openstaat dat haar tepelhoven net niet zichtbaar zijn. Het rubber spant strak rond haar weelderige heupen en haar benen steken in doorzichtige rode kousen, die opgehouden worden door eveneens rode jarretelles.
“De patiënt is nogal gespannen voor dit onderzoek,” geeft Renate haar aan.
“O, maar daar weet ik wel wat op hoor.” Jolien verdwijnt uit beeld, om kort erna bij de stoel terug te keren met een condoomverpakking in de hand. En net als Renate eerder klimt ook zij op de stoel! Ze brengt mijn jongeheer tot leven, scheurt de condoomverpakking open en rolt het condoom af over mijn weer staande pik. Ze schuift over mijn borst naar achter. Ga ik hetzelfde beleven als daarstraks bij Renate?
“Beffen kan hij als de beste hoor, heb ik net ervaren.”
Ze is sliploos.
“Mooi. Aan het werk dan maar!”
Ik weet niet of dat voor mij of Renate was bedoeld. In elk geval voel ik hoe een vettige substantie rond mijn anus wordt gesmeerd. En terwijl ik mijn tong tussen de schaamlippen van Jolien laat glijden, glijdt een vinger mijn anus in. Het verrast me dat ik het een … geil gevoel vind. Net zoals een warme mond die mijn lid in zich opneemt. Bepaalt minder prettig voelt het aan als de eendenbek zich naar binnen dringt en ik voel een lichte paniek als ik merk hoe die langzaam opengedraaid wordt. Mijn sluitspier begint te protesteren en als ik mijn protest wil delen, wordt dat direct gesmoord door Jolien, als ze haar billen in mijn gezicht duwt.
“Blijf likken!”
“Wil je dadelijk kijken? Want het ziet er fraai uit hoor, zo opengesperd.”
“Ja, zo.” Ze grijpt mijn tepels beet en rolt die tussen haar vingers door. “Hij moet even het karwei klaarkrijgen.”
Ik doe mijn best om zo snel als mogelijk haar zover te krijgen, in de hoop daarna van het speculum bevrijd te worden. En gelukkig hoor ik al gauw boven me: “Ga door, ga door, ik, oh, kut, ik kommm.”

“Hm,” klinkt ze, als ze zich bij Renate heeft gevoegd. “Het ziet ernaar uit dat hij een spoeling nodig heeft.”
Ik schrik. Bedoelt ze daarmee een klysma? Iets wat Renate ook zo verwoordt.
“Wil je hem een klysma geven?”
“Ja.”
“Nee!” kreet ik uit. “Dat wil ik niet.”
“Moet je horen,” komt Jolien overeind. “Ik heb jouw wens in vervulling laten gaan en daar staat toch wel tegenover dat jij mij laat doen waar ìk lol aan beleef?”
Hulpeloos kijk ik Renate aan, die ik instemmend ‘Ja’ zie knikken.
“Verdomme! Ik wil dat echt niet,” en ik ruk aan mijn geboeide armen.
“Hij wil ontsnappen, zie je dat?” grinnikt Renate.
Jolien lacht niet. “Ik wil wat anders van je horen dan een nee, dat wil ik echt niet!”
Vertwijfeld schud ik mijn hoofd in een nee. De plaatjes die ik op internet heb gezien van vrouwen van wie de darmen werden gevuld … Ik huiver, terwijl ik me hoor zeggen: “Oké, goed dan…”
“Mooi, dat wilde ik van je horen,” klinkt Jolien nu tevreden gesteld.
Het speculum wordt verwijderd en bijna direct erna verschijnt zo’n standaard naast de stoel waar ze in een ziekenhuis van die zakken met allerlei vloeistoffen aan hangen.
Jolien pakt Renate bij de arm en leidt haar mee, een eindje bij me vandaan. Waar ik ze zie smoezen. Weer zie ik Renate knikken, waarop de vrouwen uit mijn beeld verdwijnen.
Ze blijven vrij lang weg, waarbij ik me ongerust afvraag wat ze aan het uitspoken zijn. 000zus11Het antwoord wordt gegeven als ze terugkeren. Jolien heeft een pvc zak in de hand, waar aan de onderkant een slangetje uit komt. Aan de andere kant ervan een canule. De zak is gevuld met iets meer dan een liter lichtgele vloeistof! Is ze echt van plan die hoeveelheid in mijn darmen te laten lopen?
“Dat is …, krijg ik dat …?” piep ik benauwd.
“Ja, dat krijg je allemaal.”
Ze hangt de zak aan de standaard en klopt er op. “Normaal gaat hier lauwwarm water in, maar voor jou hebben wij een speciale gemaakt. Een intieme, een cadeautje van ons, namelijk onze urine.”
Ze neemt positie tussen mijn benen en Renate klimt bij me op de stoel. Ze neemt mijn pik in haar handen. En terwijl ik de vloeistof langzaam in mijn darmen voel lopen, trekt zij me af, neemt mijn lid gulzig in haar warme mond. Dit zou genieten zijn, als hun pis niet bij me naar binnen liep. Meer en meer voel ik me gevuld worden. Een blik op de zak laat me zien dat die nog maar voor de helft leeg is en bezorgd vraag ik me af of de rest er nog bij gaat of bij kan. Langzaam voel ik mijn buik opzwellen. Ik probeer me te concentreren op wat Renate met me aan het doen is met haar handen en mond. Het lukt me.
“Oh, ja, oh Renate, ik …” En zij bezorgt mij mijn bevrijdende orgasme.

Ik heb niet eens gemerkt dat Jolien de canule vervangen heeft door een buttplug, die ze nu oppompt.
“Owhhh, alsjeblieft Jolien, stop!”
Iets wat ze niet doet. Ze pompt door tot een nog net aanvaardbaar voelend niveau, maar pfff, wat is dat heftig!
“Zo, dan kan jij ons cadeautje veilig een kwartiertje in houden en kunnen wij op ons gemak al wat spulletjes schoonmaken en opbergen.”
Ik sluit mijn ogen, probeer niet te denken aan hoe hoognodig ik moet en hoe graag ik me wil laten leeglopen. Eindelijk word ik van de stoel bevrijd.
Van napraten komt weinig meer terecht, omdat ik om de haverklap het idee heb naar het toilet te moeten en ja, soms ook inderdaad nog moet.

Drie kwartier later lopen Renate en ik de hal door naar de uitgang. Zij heeft een lange jas over haar gewaagde doktersoutfit aan. En ik? Ik heb voor alle zekerheid een luier om gekregen van Jolien, “want ongetwijfeld zal je nog iets laten lopen voordat je thuis bent.”

pittig-proza-button-small

Watersnijden – voor Pittig Proza#2: Grand Canyon

pittig-proza-button-small
M’n mobiel gaat. Een snelle blik op de display laat zien dat Karen me belt.
“Yo,” accepteer ik de oproep.
“Goh, wat een hartelijke begroeting. Ben je bevangen door de hitte?”
“Nee. Ik zit achter een tractor met een enorme landbouwmachine erachter en daarachter een vrachtwagen en drie personenwagens.”
“Dus lukt het je niet er aan voorbij te komen.”
“Precies.”
“En ik ga je waarschijnlijk nog humeuriger maken door te vragen of je iets voor ons mee wilt nemen.”
“Vertel.”
Terwijl ik mijn Audi tegen de middenstreep aan houd om te zien of er eindelijk een stukje rechte weg komt om de bups te passeren, vertelt ze dat de twee stalen logo’s voor hun winkel klaar liggen en of ik die wil oppikken “want je zit toch nog in het noorden?”
“Ja, zit ik nog. Stuur me het adres maar.”
“Alvast onze dank en… rijd voorzichtig.”
“Ja.”
Op een parkeerplek voer ik het adres in en zie dat ik hiervandaan terug de provincie in moet. De reistijd bedraagt vierenveertig minuten. Ik vloek.

Ik vraag me af of ze me het goede adres heeft gegeven. Een woonwagen, die voor driekwart verborgen is door een schutting. In de openstaande schuifdeur van een loods staat een jonge vrouw. Het erg korte broekje zit zo strak dat haar schaamlippen zich er in aftekenen. Het witte T-shirt is nat van het zweet en laat zien dat ze behaloos is. Aan haar voeten draagt ze hoge, lompe werkschoenen.
Ik zet mijn auto naast een gebutste bestelbus neer. In de binnenspiegel ontwaar ik een door de autobanden opgedwarrelde bruine stofwolk, die langzaam neerdaalt op het met steenslag en her en der verspreide graspollen bedekte grondstuk. En ik zie haar de hoek van de loods om komen.
Een airconditioned wagen is heerlijk, totdat je er uit moet bij deze on-Hollandse temperatuur.
Ze kijkt misprijzend naar mijn wagen.
“Een snelle jongen, dus maandelijks veel boetes?”
Dat kan ik niet ontkennen, dat van die boetes dus.
“Het zal niet uit te houden zijn in die loods?”
“Zoals je ziet,” klinkt ze ironisch, terwijl ik mijn ogen weghaal van haar forse borsten met grote tepelhoven die vochtig tegen haar shirt plakken.
Ze steekt een hand uit.
“Anneke. Als je een spoedklus hebt, ben je volgende week pas aan de beurt. En voor andere klussen ben je ook pas volgende week aan de beurt.”
“Harry,” druk ik haar de hand. “En nee, ik kom niet voor een – beurt, ontschiet me bijna, maar weet me op tijd te corrigeren – klus, maar ik kom iets halen.”
“Ha, de logo’s voor Karen.”
Ik knik.
“Rijd je auto maar de loods in. Ze zijn nogal zwaar, beide wegen rond de tweehonderd kilo en als we het onszelf makkelijk kunnen maken?”

Ik ben blij dat ik voor even in de auto zit en hopelijk iets af kan koelen. Ik had het al warm door de hitte, haar aanblik heeft dit erger gemaakt. Ik wurm een hand langs de banden van spijkerbroek en slip om mijn pik te verlossen uit de in de knel zittende positie. Iets wat ik beter had nagelaten, want daaruit bevrijd staat die als een paal zo stijf zichtbaar in mijn broek. Wat mij een gevoel van gêne geeft, iets waar zij duidelijk geen last van heeft. En ik weet niet wat ik daarmee aan moet. Ik ben nu eenmaal niet bedreven in het aflezen van wat vrouwen verlangen.
Ik zucht, start de wagen en rijd achteruit de hoek om en ook zo de loods in, geholpen door haar aanwijzingen die ik in de spiegels volg.
De voor Karen en haar man bestemde logo’s staan tegen de zijwand. In een stalen plaat, met aan de bovenkant een gestileerde tulp, staat in een strakke, open lettering de naam: die design winkel.
“Hoe krijg je de letters zo strak uitgesneden? Met een laser?”
“Nee. Met water.”
“Ja hoor,” reageer ik, waarin doorklinkt dat ze een ander er maar mee in de maling moet nemen.
Ze wijst naar een machine aan de andere kant van de loods.
“Dat daar is mijn watersnijder en met een druk tot vierduizend bar gaat die door staal met een dikte tot honderd millimeter.”
“En dat kan water,” klinkt nog steeds het ongeloof door in mijn stem.
“Onderschat het slijtend vermogen van water niet. Hoe denk je dat beken en rivieren zijn ontstaan? Spleten en kloven in gesteente? Of heb je er wel eens over nagedacht hoe de Grand Canyon is ontstaan?”
Nee, want waarom zou ik daar ooit over nagedacht moeten hebben?
Een rol met noppenfolie staat al naast de logo’s klaar en zwijgend zie ik toe hoe ze een stuk afrolt en met een vlijmscherp mes van boven naar onder afsnijdt, waarbij ze niet door de knieën gaat, maar zich voorover buigt. Ik kijk naar de kloof tussen haar billen, die me op dit moment meer boeit dan de vraag hoe de Grand Canyon is ontstaan. En met dat ik me haar spleet in het verlengde daarvan voor de geest haal, voel ik hoe mijn lid weer verstijft.
“Nou, als je me even helpt ze in te pakken?”
Ik help haar het stuk folie naast de logo’s uit te spreiden en hoop dat ik kan verhullen wat er in mijn broek staat. Samen tillen we nummer één er op, wikkelen het in, waarna het in de achterbak van mijn auto verdwijnt. Nummer twee gaat op de achterbank, met de autogordels er om “want je wilt ze niet in je nek hebben als je een noodstop moet maken.”
Ze klapt het portier aan haar kant dicht. Ik kan instappen en de lange tocht naar huis maken en moet dus afscheid nemen. Waar ik van baal.
“We zijn klaar, hè?” aarzel ik, terwijl ik mijn hersenen pijnig hoe ik het kan rekken om wat langer te blijven.
“Misschien.”
Ze lijkt me even peinzend aan te kijken.
“Maar als je geen haast hebt en tijd voor en zin in een biertje hebt?”
“Dat sla ik niet af!”
“Mooi. Dan gooi ik even de loodsdeur dicht.”

Als ik haar achterna ga door een deur in de zijkant, kom ik tot mijn verrassing in een heel andere wereld terecht. Het is weliswaar een wilde tuin, maar met enige tuinervaring kan ik zien dat die goed wordt bijgehouden. Bij de woonwagen een terras, waarop een loungebank, een salontafeltje, een ligbed en een hangmat tussen een standaard staan.
“Maak het je makkelijk, dan trek ik het nodige uit en pak ik de biertjes. Wil je er een glas bij?”
“Nee, ik doe wel zonder.”
Dan trek ik het nodige uit, echoot het me in de oren. Komt ze dadelijk topless terug?
Ik zak neer in de loungebank. Ik overzie de tuin. Hoe anders oogt dat dan wat er zich aan de andere kant van de schutting bevindt. Twee zo verschillende werelden. Verrassend.
Zoals ze me ook verrast als ze met de flesjes bier in de hand naar buiten komt. En nee, ze is niet topless, ze is compleet in haar blootje. Ik weet geen reactie te geven.
Ze zet een flesje voor me op het tafeltje. Over haar lichaam glanst nog het nat van zweet. Het andere flesje zet ze naast het ligbed neer en ze gaat liggen, waarbij ze één been optrekt. Haar flamoes is haarloos, zie ik.
Oké…, slik ik. Is dit een uitnodiging om…?
“Je mag ook wel wat uittrekken hoor.”
Daar heb ik zeker wel oren naar, gezien de hitte, alleen… Waarom is geilheid bij ons mannen altijd direct zo zichtbaar?
Ik sta op, knoop mijn plakkerige overhemd los. Trek het uit. Maak mijn spijkerbroek los, laat deze zakken en stap daar uit. Om dan te stoppen.
“Laat je slip ook maar zakken hoor, want ik heb je paal al lang zien zitten. Zolang je me maar niet gelijk bespringt, want daar ben ik nog niet aan toe.”
De beklemtoning van dat ene woordje maakt me op slag nog geiler.
“Heb je nog afspraken?”
“Nee,” en ik ga weer zitten.
“Zit er iemand thuis op je te wachten?”
“Nee. Ik ben single.”
“Kan je overweg met een barbecue?”
“Eh, ja,” reageer ik verbaasd.
“Mooi. Dan ga je daar dadelijk mee aan de slag, vlees vind je in de vriezer. Ik maak er een salade bij klaar en na het eten maak jij mij en ik jou klaar. Wat zeg je er van?”
“Dat eh, klinkt goed,” piep ik.
Ik schraap mijn keel en breng er met een zwaardere stem en hopelijk zelfverzekerder uit:
“Top, gaan we doen.”
Ze glimlacht.
“Weet je, ik vind dat zo lief, wat onzekere mannen. Maar ik haal je na het eten wel over je schroom heen hoor. Ben je in voor wat kinky dingetjes ook?”
Hoewel ik geen idee heb wat voor dingetjes ze daarbij in gedachten heeft, reageer ik dapper:
“Verras me er maar mee.”
Haar glimlach verbreedt zich.
“Daar verheug ik me dan nu al op.”

Overboord – voor Pittig Proza#1: Goede voornemens

Ik hing mijn jasje over de rugleuning van mijn stoel, ging zitten en startte de pc op. In afwachting tot die gebruiksklaar was, kon ik koffie halen. Of ik liet dat over aan mijn collega, die elk moment binnen kon komen. En ja hoor, ik hoorde het getik van haar hakken op de gang al naderbij komen.
Ik was blij haar weer te zien. In de week na de kerstdagen had ik de honneurs op de afdeling waargenomen en zoals ieder jaar was het doodsaai geweest. Contacten met klanten waren er minimaal en ik miste haar vrolijkheid, spontaniteit en bruisende levenslust. Ik wist bij haar zelfs geen inschatting te maken wanneer ze ongesteld was, iets waar ze toch periodiek de lasten van moest ondervinden.
“Goedemorgen, Klaas en allereerst de beste wensen.”
“Jij ook de beste wensen, Chantal.”
Ze omhelsde me en drukte me een kus op de mond.
“Ik ben blij je te zien. Heb je al koffie gedronken?”
“Nee, ik heb op jou gewacht.”
“Dan haal ik twee bekers.”
“Is goed. Het volgende rondje is voor mij.”
Ik keek haar billen na, die in ritmische bewegingen in de strak zittende spijkerbroek op en neer deinden. Om te zoenen, zo heerlijk. En wat zou ik die graag eens zoenen! Maar met een collega moet je het niet aanleggen, was mijn stelling. Wat wel jammer was, want ik vond haar een lekker wijf. Oké, ze was geen echte beauty. Haar borsten waren behoorlijk zwaar, op haar heupen had ze rollen en haar billen zouden best eens kunnen zakken als ze niet in toom werden gehouden door haar spijkerbroek. Maar voor mij was het lekkers waar ik met veel plezier van zou smullen.
Terug met de koffie nam ze tegenover me plaats. Ze tilde haar beker in een toostend gebaar omhoog.
“Op het nieuwe jaar, Klaas. En, heb je nog goede voornemens?”
“Bah.”
Ik trok een vies gezicht en ik ging er eens goed voor zitten.
“Ik rook en ik blijf roken, omdat ik uit ervaring weet dat ik een buitengewoon chagrijnig persoon word als ik stop.”
“Maar de kans is groot dat je een aantal jaren langer leeft.”
“Dat wordt een worsteling voor mezelf en mijn omgeving als ik als een chagrijn door het leven moet. Nee, ik ga liever plezierig naar het einde en ja, misschien komt dat dan wat sneller.”
Ik nam een slok van mijn koffie.
“En omdat een wijntje bij het eten mij een uitermate genoegen schenkt, laat ik mij ook dat niet passeren. Net zo min als een borreltje voor het slapen gaan of ’s zomers genieten van een koele blonde.”
Onderuit gezakt volgde zij, met pretlichtjes in haar ogen, mijn betoog.
“Verder slenter ik graag door een aardig stadje of dorp of ik loop eens een stukje door een bos of langs het strand en daarmee vind ik dat ik voldoende beweeg, dus ga ik mezelf niet kwellen door me in een sportschool in het zweet te werken.”
“Dus geen goede voornemens?” proestte zij.
“Hm. Misschien een lekkere vrouw zoeken, want met de cursus seks met mezelf ben ik nu wel klaar. Ben jij toevallig vrij?”
“Wat dat laatste betreft, je weet dat ik getrouwd ben.”
“Ja…, helaas,” grinnikte ik en zij giechelde.

Ik ontmoette hem voor het eerst op een feestje van de zaak. Ab. Jeetje, wat een droogstoppel. Abnormaal. Dat die twee elkaar gevonden hadden. Wellicht was hij goed in bed, iets wat ik me niet kon voorstellen. Volgens mij haalde hij zijn gerief enkel en alleen uit zijn postzegels. Bij onze ontmoeting was ik zo stom geweest om hem te vragen of hij hobby’s had. Waarop hij extatisch was gaan uitwijden over zijn verzameling. Het was de enige keer geweest dat ik hem zag opleven. Om van hem af te zijn, had ik hem gezegd dat ik ook verzamelaar was.
“O, super. En wat verzamel je?”
“Gedragen vrouwenslipjes.”
De rest van de avond was ik inderdaad van hem af. Later was Chantal bij me gekomen.
“Wat hoorde ik nou? Verzamel je slipjes?”
“Gedragen.”
“Serieus?”
“Nee, natuurlijk niet.”
“Dat dacht ik al,” had ze gegrinnikt.

“En wat dat eerste aangaat, dat is geen voornemen, maar een wens,” vervolgde ze.
“Ah. Nou, dan ga ik er hard aan werken om die wens in vervulling te laten gaan.”
“En, hoe ga je dat doen?”
“Dat weet ik nog niet. Maar ik kom ineens toch op een voornemen. Meer quality time. Vaker erop uitgaan, musea, concerten, stedentrips.”
“Dat klinkt niet verkeerd. Wat mij erop brengt, Jojanneke en ik gaan vrijdagavond naar een concert in Antwerpen en ik heb nog een kaartje over. Ab had geen zin om mee te gaan. Dus als jíj zin hebt?”
Jojanneke. Roepnaam Jo. Anderhalf jaar geleden had ik haar ontmoet op de veertigste verjaardag van Chantal, die ze groots had gevierd. Jo bezat dezelfde heerlijke rondingen als mijn collega, herinnerde ik me en ze was net zo leuk en spontaan. Boezemvriendinnen waren het, al sinds hun schooltijd.
“Wat voor concert is het?”
“Van Lady Gaga.”
Was dat niet die zangeres met bijzondere performances? Die daarin veel van haarzelf bloot gaf? Nummers van haar kende ik bij mijn weten niet. Maar al trad André Rieu op, de kans om met deze meiden op stap te gaan liet ik niet aan me voorbijgaan.

De Lady had een zinnenprikkelende show gegeven, waarin ik haar in pakjes had gezien die deden verlangen naar wilde nachten. Of Gaga dat gevoel ook bij ‘mijn’ meiden overbracht? In elk geval waren hun leggings en hemdjes vochtig.
Na afloop moest ik bekennen dat ik genoten had. De deceptie erna is, dat je nog naar huis terug moet, in ons geval een lange terugreis, waar ik tegenop zag. Dat ik niet de enige was die dat geen aanlokkelijk idee vond, was Jo.
“Ik weet niet wat jullie ervan vinden, maar als ik vrienden hier een appje stuur of we bij hen kunnen overnachten?”
Haar suggestie werd met instemming door Chantal en mij ontvangen. Haar vingers veegden al over het scherm. Bijna meteen ook kwam het antwoord terug dat dat prima was.

Jean en Mathilde. Ondernemers. Ze hadden op het punt gestaan om naar bed te gaan, toen het appje van Jo binnenkwam. Zij verontschuldigde zich dat we in de woonkamer moesten slapen, “want we hebben slechts één slaapkamer.” Hij had het tweepersoons luchtbed al opgeblazen en dat voorzien van kussens en slaapzakken. Een derde set lag op een stoel. Hij verontschuldigde zich dat één van ons daarin de nacht ongemakkelijk moest doorbrengen. Zijn vrouw wilde voor ons zelfs nog koffie zetten, maar Jo stuurde hen resoluut naar bed.
“Wij redden ons wel.”
Waarop ze ons alleen lieten, maar met de mededeling dat we morgen zeker moesten ontbijten en dat alles daarvoor in de keuken te vinden was.
Lieve mensen.
“Ik neem de stoel,” gaf ik aan.
Waarop er een tête-à-tête was tussen de twee vriendinnen. Ik zag Jo knikken. Chantal gaf me de reden van hun onderonsje.
“Als je je gedraagt en je handen thuis houdt, mag je tussen ons in slapen.”
“Dat beloof ik,” reageerde ik blij verrast.
Het betekende dat ik morgen niet geradbraakt wakker werd. Dan was tussen die meiden in liggen bepaald een prettige gedachte. En als ik een natte droom kreeg, schond ik mijn belofte om me te gedragen niet, toch?
Jo ritste de slaapzakken al aan elkaar, ik pakte het kussen van de stoel en wierp dat op het luchtbed. Waarna ik toch enigszins opgelaten toe keek hoe de meiden uit de kleren gingen en de leggings en hemdjes over de stoelen hingen. Waarna Chantal er al in kroop, in nog slechts een stringetje en beha. Ook Jo was al zo ver. Ze had één kledingstuk minder aan dan haar boezemvriendin.
“Schiet eens op,” spoorde ze mij aan, “dan kan ik het licht uitdoen.”
Het leek mij verstandig om mijn slip en T-shirt aan te houden, waarop ik naast mijn collega de zak in schoof. In het donker zocht Jo ons op en kwam er ook bij. Ze ritste de slaapzak aan haar kant dicht en met een “Welterusten” van beide vrouwen, draaiden ze zich om en lag ik ingeklemd tussen twee ruggen en billen.
Omdat ik alleen de slaap kan vatten als ik op mijn zij lig, moest ik een keuze maken met wie van de twee ik lepeltje-lepeltje ging liggen. Om tegen Chantal aan te gaan liggen vond ik gênant. Ze was wel mijn collega. Dus was de keuze daarmee gemaakt.
Ik trachtte enige ruimte tussen onze lijven te houden, iets wat uitgesloten was. Terwijl ik krampachtig een houding probeerde te vinden, voelde ik een hand mijn onderarm raken, pakken en meetrekken, over haar heup heen. Als dat geen uitnodiging was om zonder verder enige terughoudendheid tegen haar aan te kruipen?

Zoals altijd was ik vroeg wakker. Gelijk wist ik waar ik was en met wie, wat niet moeilijk was, ingeklemd tussen de twee vrouwen. Chantal was al wakker of werd net wakker.
“Goedemorgen,” fluisterde ze. “Koffie?”
“Lekker,” reageerde ik net zo zachtjes.
Ze ritste aan haar kant de slaapzak open en kroop er uit. Met ingehouden adem keek ik naar haar billen, die ik doordeweeks in de kantoorsituatie al bewonderde. Maar hier, waar ze niet gevangen zaten in een spijkerbroek, kon ik ze in naakte glorie bekijken. Het strookje stof om haar heupen liet me weten dat ze het stringetje nog aan had, maar van het reepje stof dat tussen haar bilnaad door ging, was niets te zien. Ze liep van me vandaan en net als op kantoor bewogen haar billen zich in die heerlijke en gekmakende cadans van op- en neergaande bilhelften.
Ik kwam er ook uit, ten eerste omdat ik moest plassen en ten tweede omdat ik in bad wilde. Thuis had ik alleen een douche en zo gauw ik ergens kwam waar een badkuip was… Ik vond het heerlijk om onderuit gezakt in een bad lekker weg te dromen.
Ik zette de kraan open. Ik vermoedde dat Jean en Mathilde geen bezwaar hadden als ik wat badolie toevoegde. Ik kon kiezen uit drie soorten en ging voor de wilde roos/lavendel. Meteen begon het water licht te schuimen en vulde de badkamer zich met de geur van lavendel.
Na getoiletteerd te hebben, kwam in de woonkamer met open keuken een andere geur me tegemoet. Die van koffie. Jo was eveneens wakker, maar lag nog behaaglijk in de slaapzak. Ik ging aan de eetbar zitten, die de kamer van de keuken scheidde.
“Wil je ook koffie?” vroeg Chantal haar.
“Ja. Lekker.”
“Ik wil dadelijk de buurt in om te kijken of ik een fles wijn en een boeket bloemen kan vinden voor Jean en Mathilde. Gaan jullie daar mee akkoord?”
“Vanzelfsprekend,” reageerde ik.
“Dat vinden zij zeker niet nodig, maar ze zullen het zeker waarderen, dus ja,” stemde ook haar vriendin daarmee in.
Waarop Chantal na de koffie in haar kleren schoot en ik de badkamer weer opzocht en me in het weldadig schuimende en heerlijk geurende water liet zakken.
Kort nadat ik de buitendeur hoorde dichtgaan, kwam Jo de badkamer in.
“Ik moet plassen.”
Niet of dat oké was of een sorry, nee, gewoon de mededeling dat ze dat ging doen.
Ze legde haar mobieltje op de rand van de wastafel en nog geen meter van me vandaan trok ze haar slipje tot op de knieën en ze nam plaats op het toilet.
Als zij dan zo schaamteloos was, mocht ik dat ook zijn, vond ik. Dus keek ik naar haar flinke tieten, naar het slipje en naar het toefje schaamhaar dat boven de driehoek uit kwam. Onder het schuim verstijfde mijn lid.
Haar straal klaterde in het toilet.
“Als ik klaar ben, kom ik bij je in bad.”
Weer niet of dat akkoord was, maar ik had daar bepaald geen bezwaar tegen.
Ze stond op, trok door, stapte uit het slipje en zwaaide een been over de rand van het bad. Ze liet me daarmee zien dat ze op het toefje boven de driehoek na haarloos was. Het andere been volgde en ze liet zich tegenover me in het water zakken.
“Nou, we hebben al met elkaar geslapen en nu zitten we bij elkaar in bad,” lachte ze. “Is er nog wat te wensen over?”
Ze keek me daarbij met een ondeugende glinstering in de ogen aan.
“Nou…,” begon ik, “misschien niet zozeer een wens, maar eerder een goed voornemen.”
“Ha, de goede voornemens voor het nieuwe jaar. Waarmee stop je?” klonk ze ironisch.
“Ik stop nergens mee, ik begin het nieuwe jaar ergens aan. Mijn goede voornemen namelijk is om een invulling te geven aan de wens om met je te vrijen.”
Ze proestte het uit.
“En jij denkt dat ik meega in die wens van je?”
Ik voelde een teen mijn bilnaad raken en de andere voet kwam een stukje hoger terecht.
“Ja, ik denk dat ik dat goed eh, aanvoel.”
“Hmmm, daar kon je best eens gelijk in hebben.”
Yes! Maar dan ploegden rimpels zich in mijn voorhoofd.
“Alleen, wanneer en waar? We kunnen het moeilijk dadelijk doen, want Chantal zal zo terug zijn.”
“Wacht maar even.”
Ze kwam omhoog, trok een handdoek naar zich toe, wreef haar handen droog en pakte haar mobieltje.
“Ga je haar een berichtje sturen dat ze langer weg moet blijven?” vroeg ik verbluft.
“Nee. Ik laat het je zo zien.”
Haar berichtje was al weg en de ping van een antwoord kwam bijna meteen binnen. Jo grijnsde.
“Ik hoop dat je wat in je mars hebt,” en ze overhandigde me haar mobieltje.
Op het schermpje las ik hun korte wisseling van woorden.
– Heb je zin in een triootje?
– Wow, ja. Ik ben er zo.
Ik keek haar met grote ogen aan, terwijl ik haar haar mobieltje teruggaf.
“Gaat zij meedoen?”
“Ja. Vind je dat een bezwaar?”
“Nee, maar ze is toch…”
“Getrouwd?”
“Ja.”
“Ze doen allang niks meer met elkaar,” verklapte ze me. “Ab is ‘getrouwd’ met zijn postzegels en hij laat haar de vrijheid om haar voldoening buitenshuis te halen. Zolang hij maar niet weet met wie, waar en hoe, vindt hij het prima.”
“Aha.”
Mijn lid zwol op tot een niet eerder vertoonde stijfheid. Dus dadelijk lag ik met deze twee vrouwen op het luchtbed? Dat was, net als de reactie van Chantal zonet, ook van mijn kant een ‘Wow’. Mijn voornemen om het nooit met een collega te doen, gooide ik in dit nieuwe jaar dan ook resoluut overboord.

pittig-proza-button