Een nieuw begin – NBRplaza’s Erotica Fest #15

NBRplazaEFbutton
Ik schoot de zon neer. Aan de horizon zakte ze ineen en kleurde die bloedrood. Op het water van een inktzwarte zee dreven rozenblaadjes. Golven wierpen die op het strand en lieten ze daar achter in een treurigmakende rand van vergane schoonheid.
Een figuur, verderop aan het strand, zat in een gehurkte houding en leek met een stuk hout iets te schrijven in het harde gedeelte van het zand. Een grauwe pij verhulde wie of wat het was. Waarom interesseerde het sterven van de zon hem of haar niet? Was het gekrabbel in het zand soms een boodschap voor de sterveling die misschien nog passeerde? Ik liet mijn sporen in het zand achter en terwijl ik naderde, zag ik de stok, vastgehouden door knokige vingers, het laatste stukje van een a maken. Van een naam? Vlakbij gekomen zag ik het voluit geschreven staan, Anna en ik schreeuwde het uit. Met een ruk draaide het figuur zich om en ik keek in het grijnzende gelaat van de dood. Ik gilde het uit.

Badend in het zweet werd ik wakker. Jezus, Anna. Bijna drie jaar geleden, om nauwkeuriger te zijn, twee jaar en tien maanden terug, had ik aan haar bed in het verpleeghuis gezeten en gezien hoe de bleke dood definitief bezit van haar had genomen. De anderen in de kamer waren stilletjes verdwenen om mij alleen met haar te laten. Iets wat ik gewaardeerd had. Na het verdriet was de woede gekomen, om hoe oneerlijk het van de dood was om haar mee te nemen. Zo jong, een heel leven nog te gaan, als hij haar niet…
Ik stortte in, keerde me van alles en iedereen af, raakte vriendschappen kwijt. Behalve die van Carel, mijn collega en beste vriend, en van zijn vrouw Linda. Zij raapten me op en schopten me het leven weer in. Door me weg te sturen. Op een avond waren ze langs gekomen en hij had een envelop op tafel geworpen.
“Over een week vlieg je voor acht dagen naar Griekenland, de papieren voor je verblijf en de vlucht zitten daarin,” en hij had naar de envelop gewezen.
De met zoveel liefde gegeven vakantie was de opmaat geweest om het leven weer beetje bij beetje te omarmen en waarbij het verdriet niet langer elke dag schrijnend aanwezig was. Het verlies kreeg een plaats en Anna een plek voor eeuwig in mijn hart.

Vorige week had Carel zijn kont op de hoek van mijn bureau geplaatst.
“Jij hebt vast niet door dat onze nieuwe receptioniste een oogje op je heeft, want onze lieve Heer is vergeten om daarvoor een antenne bij je aan te brengen. Wat niet uitmaakt, want daar heb je mij voor.”
Ik kreunde.
“Hoe weet je dat? Ik bedoel, van dat oogje hebben op?”
Hij glimlachte.
“Door een gesprek aan te gaan met een leuke en ook nog eens leuk uitziende vrouw? Iets wat jij ook een keertje zou moeten doen, Frankie boy.”
Ze was twee dagen terug begonnen ter vervanging van Desiree, die met zwangerschapsverlof was gegaan. Ik was natuurlijk op haar afgestapt om me voor te stellen, zodat ze wist wie ik was en wat ik deed.
“Dag, ik ben Frank en ik werk op de afdeling communicatie, waar ik me bezig houd met het online klantencontact.”
“Leuk om met je kennis te maken, Frank. Ik ben Hannah, met een h op het eind.”
Ik was geschrokken toen ze haar naam noemde, zoveel lijkend op Anna. Dat had me pijnlijk geraakt en in verwarring was ik doorgelopen.
“En jullie hebben het over mij gehad?”
Hij tuitte zijn lippen en schudde afkeurend zijn hoofd.
“Zoiets komt subtiel ter sprake, beste vriend. Je weet hoe ik ben.”
Ja, dat wist ik maar al te goed. Meestal nam hij geen blad voor de mond.
“Maar hoe dan ook, ze vindt het leuk als je haar eens uitnodigt voor een hapje of een drankje of iets anders.”
Hij grinnikte, toen ik van kleur verschoot.
“Dat laatste is een toevoeging van mij hoor.”
Hij tikte even met z’n wijsvinger tegen zijn lippen, voordat hij zijn gedachte uitte.
“Hoewel ik nu bedenk dat het inderdaad goed zou zijn voor je als zo’n uitje tussen de lakens zou eindigen, want volgens mij weet je niet meer hoe een vrouw er naakt uitziet en wat je er allemaal voor leuke dingen mee kunt doen.”

Terwijl ik nog na lag te rillen van de nachtmerrie, drong het tot me door wat voor dag het was. De eerste van het weekend en vanavond… stond het uitje met Hannah gepland. Ja, ik had de stoute schoenen aangetrokken en was met kloppend hart naar de receptie gegaan. Waar ik, communicatiemedewerker, onhandig en hakkelend op haar door mijn vriend overgebrachte uitnodiging in was gegaan.
Omdat ik me al lange tijd niet meer in het uitgaansleven had bewogen, liet ik de keuze voor een eetgelegenheid aan haar. En zoals ik ook al niet meer uit was gegaan met een vrouw, stond ik laat in de middag lang voor de kledingkast te dubben wat ik aan moest trekken. Een spijkerbroek, ja. Maar trok ik daar een T-shirt op aan? Of een overhemd? De keuze viel na veel wikken en wegen op een T-shirt met daarover een zomers colbertje.
Ik haalde haar thuis op. Ze woonde in een nieuwbouw appartementencomplex. Ik zocht het huisnummer op het tableau op en belde aan.
“Ik ben al klaar en kom naar beneden.”
Ze droeg een zonnig geel jurkje dat haar liet stralen en prachtig kleurde bij de kastanjebruine haren, die in warrige krullen tot net op de schouders reikten. Haar make-up had ze licht gehouden, iets waar ik van hield en mooi vond.

Het restaurant was klein, gezellig en de gastvrouw was charmant en prettig in de omgang, zonder de overdreven hoffelijkheid.
“Als jullie geen haast hebben, kan ik het verrassingsmenu van de chef aanbevelen. Een zeven gangen menu, bestaande uit kleine gerechtjes, die ware smaakbommetjes zijn.”
Ze hoefde ons verder niet over te halen, we gingen er voor. En nadat zij ons een fles water en een fles wijn had gebracht, gingen wij er eens goed voor zitten om elkaar te leren kennen.
“Ik kan je vragen om iets over jezelf te vertellen,” begon Hannah, “maar ik vind het leuker om elkaar uit te horen met vragen en antwoorden, om en om. Lijkt je dat wat?”
Ik vond het prima.
“Oké, dan begin ik. Vind je het fijn om hier met mij te zijn? En je antwoord met redenen omkleed, dus geen simpel ja of nee.”
Gelijk schoten de eerder geuite woorden van Carel in mijn gedachten.
“Ja, ik vind het erg prettig om hier met je te zitten, omdat je zonder twijfel een leuk uitziende vrouw bent en omdat je me aardig lijkt, hoewel dat laatste nog moet blijken natuurlijk,” lachte ik. “En jij, ook geen spijt om hier met mij te zitten?”
“Nee, zeker niet. De eerste keer dat ik je zag, kwam al bij me op ‘met hem wil ik wel eens een beschuitje eten’.”
“Jammer voor je, want ik heb geen beschuit in huis.”
“Yoghurt met muesli?”
Ik schudde mijn hoofd.
“Een boterham dan?”
“Ja,” grinnikte ik, “dat gaat wel lukken.”
“En voorafgaand aan die boterham,” en ze keek me daarbij ondeugend aan, “ben je een type meteen erop en van recht op neer?”
Oei, kwam zij me daar direct en heftig uit de hoek.
“Ik wil namelijk altijd meteen graag weten wat eh, voor vlees ik in de kuip heb.”
Even ging haar tong langs haar lippen.
“Of schrik ik je nu gelijk af?”
“Nee, hoewel je me er wel mee verrast, ja. Maar om antwoord te geven op je vraag. Nee, ik klim er niet gelijk op. Ik vind het sowieso leuk om de plekjes te ontdekken die een reactie veroorzaken en daar eventueel gebruik van te maken. Om aandacht voor elkaar te hebben en ook om aan te geven wat als prettig wordt ervaren. Of juist niet. En natuurlijk is een heftige, onstuimige vrijpartij op zijn tijd ook eh, well done.
“Hmmm, dat klinkt me als muziek in de oren.”
Ze kwam al met haar volgende vraag.
“Heb jij kinderen?”
“Nee. Dat is er helaas nooit van gekomen.”
Haar ogen leken vochtig te worden.
“Ze is overleden, hè?”
“Ja.”
Even was het stil tussen ons. Om het niet ongemakkelijk te laten worden, stelde ik haar dezelfde vraag.
“En jij? Heb jij kinderen?”
“Ja. Twee dochters. De oudste is 12 en haar zusje 9. En, vind je me al minder aantrekkelijk?” grijnsde ze, terwijl ik in haar ogen iets van spanning las hoe ik zou reageren.
“Nee,” reageerde ik serieuzer dan voorheen. “Anna en ik wilden op termijn dolgraag kinderen en dus, mocht het niet bij alleen dit etentje blijven, dan vind ik het zeker leuk om ze te zijner tijd te ontmoeten. En om er gelijk aan toe te voegen, ik hoop dat het niet bij dit etentje alleen blijft.”
“Ik heb zomaar het idee dat dat zeker niet het geval zal zijn.”
Ik voelde een blote voet mijn enkel raken.
“En ik ben nu al nieuwsgierig naar die boterham, morgenochtend,” grijnsde ze, terwijl ze haar voet wrijvend langs mijn onderbeen omhoog liet gaan.
Een licht gevoel van opwinding ging door me heen. Zat ze me te plagen? Of was ze oprecht en meende ze het echt dat ze later op de avond het bed met me wilde delen? Haar vervolg liet daarover eigenlijk geen twijfel meer bestaan.
“En ik ben nog nieuwsgieriger of je mijn stimulerende plekjes weet te vinden.”
Ik kon daar niet op reageren, omdat onze gastvrouw met het eerste gerechtje aan kwam zetten.
“Een salade met avocado, walnoten en Parmezaanse kaas, frambozen en besprenkeld met een frambozendressing,” legde ze uit.
Het was een vrolijkheid van fris groen en rood op het bordje. Apart erbij was een kommetje met de dressing om bij te schenken. We lieten het ons goed smaken.
Nadat er was afgeruimd, gaf zij een vervolg aan ons vraag en antwoord spel.
“Heb jij tattoos of piercings?”
“Nee joh.”
Omdat mijn reactie er enigszins heftig uitkwam, schrok ik er zelf een beetje van, want als zij ze wel had, kon mijn response lullig over komen.
“En, heb jij wel ergens iets moois zitten?” verzachtte ik het.
“Ja. Een tattoo. Een kleintje. Het is een hartje.”
Die in elk geval niet op de armen zat. Op de schouder wellicht? Of op één van haar borsten?
“Oké. Mag ik die eens zien? Of is dat te gênant?”
Ze grinnikte.
“Nogal ja. Want dan moet je onder tafel kruipen en dat lijkt me hier not done.”
Ik fronste. Waar kon ze een plek voor dat hartje hebben?
“Waar heb je dat zitten dan?”
“In mijn lies.”
Mijn mond viel net niet open.
“Dus eigenlijk is het een kuthartje, vlak boven mijn flamoes.”
“Ah. Een aparte plek ervoor,” wist ik uit te brengen.
“Het was een onnadenkende jeugdzonde. Hoewel ik er ook weer geen spijt van heb hoor, het is zonder meer een mooi gezette tattoo geworden.”
Ik was ondertussen bezig met de plek van de lies. Dat was de binnenkant van de bovenkant van het bovenbeen. Dan zat dat hartje toch iets naast haar eh, flamoes? Wat me ineens bracht bij de vraag of ze haar op haar poes had. Of…
“Heb je, eh, ben je van onder…”
Zo direct als zij kon zijn, was ik duidelijk niet.
“Harig?” grijnsde ze. “Nu zou ik kunnen zeggen, dat zie je nog wel. Aan de andere kant, om je op te geilen, nee, ik heb er geen schaamhaar zitten, ik heb een baby kale poes.”
Mijn pupillen verwijdden zich. Verdomme, waarom waren we voor een zeven gangen menu gegaan? Waarvan nummer twee er pas aankwam?
“Ook dit is nog een voorgerechtje,” gaf onze gastvrouw aan. “Het is een fris en zomers gerecht van meloen met krokante parmaham en basilicum.”
Het gerechtje was, heel grappig, in een weckpotje geserveerd, met een krul van krokante parmaham er overheen.
Na dit, ook al weer zeer smaakvolle voorafje, namen de gesprekken gedurende de rest van de maaltijd een andere wending.
Onze liefhebberijen kwamen ter sprake. Zij las graag, hoewel ze daar nagenoeg niet aan toekwam. Werk, huishouden en haar twee meiden gaven een hectiek en georganiseer die nogal wat energie kostten. Ik vond het leuk om musea te bezoeken, iets wat ik na de dood van Anna had laten versloffen.
Zij kampeerde graag, terwijl mijn voorkeur uitging naar een huisje of hotel. Haar landen voor die vakanties waren Frankrijk en Spanje. Mijn voorliefde ging uit naar Italië en Griekenland. Of stedentrips. Barcelona, Lissabon, Praag, Berlijn.
En ja, ook Anna kwam voorbij en bij haar de scheiding van haar man, een half jaar terug en de kinderen om het weekend bij hem.

We stonden buiten, voor het restaurant.
“Ik vond het een erg leuke avond, Frank.”
Gelijk voelde ik een lichte paniek. Was er iets verkeerd gegaan in het restaurant? Een stomme opmerking van me? Of was gaandeweg de belangstelling voor me bij haar weggeëbd?
Ze gaf me een por in de zij.
“En die gaan we dadelijk nog leuker maken.”
Pfff, gelukkig, een vervolg.
“En doen we dat bij jou of bij mij?” vroeg ik haar.
“Ha, bij jou natuurlijk. Dacht je dat ik je boterham wil missen?”
Daar moest ik om lachen.
“Maar eh, dan moet ik nog wel het bed verschonen.”
“Heb je vieze dingen gedaan?”
“Nee,” fronste ik. Bij mijn weten had ik me ergens vorige week voor het laatst afgetrokken.
“Maar het beddengoed ligt er al bijna een week op.”
“Ik help je er wel bij. Hoe slaap jij eigenlijk?”
“Goed.”
“Nee gekkie. Ik bedoel of je iets aan hebt of dat je in je blootje in bed ligt.”
“O, dat. Heel soms heb ik een T-shirt aan, maar meestal slaap ik naakt. En jij?”
Ze lachte.
“Heel soms heb ik een slip aan,” aapte ze me na, “namelijk als ik ongesteld ben. Maar net als jij slaap ik in mijn blootje.”

Ik opende de voordeur en ging haar voor naar binnen.
“Geef ik je eerst een rondleiding?”
“Nee. Dat komt later wel.”
Ik was blij dat ook zij onze seksuele spanning wilde omzetten in daden en dus ging ik haar voor naar de slaapkamer. Waar ze gelijk het dekbed optilde en er aan snoof.
“Hmmm, heerlijk, die geur van je en nee, het beddengoed gaan we niet verschonen.”
Ze ritste haar jurkje van achter open en liet die naar beneden glijden. In alleen een minuscuul behaatje en slipje stond ze voor me. Ik had net mijn colbertje uit. Ze greep de onderkant van mijn T-shirt beet en trok die over mijn hoofd uit. Gelijk gingen haar handen naar de rand van mijn spijkerbroek, trokken daar de knop open en de rits neer, om vervolgens de broek en slip over mijn kont naar beneden te trekken. Ze liet zich op haar knieën vallen en nam mijn lid in haar mond. Nou, pijpen kon ze als de beste. Al snel moest ik me van haar afduwen.
“Stop, anders kom ik al klaar en dat wil ik nog niet, nog lang niet.”
Ze lachte, kwam weer overeind, haakte haar beha los. Terwijl ik haar borsten bewonderde, liet zij haar slipje langs haar benen glijden. Deze keer zakte ik door de knieën en ik zocht het hartje op. Kuste heel even haar lippen, waarna ik haar het bed opduwde.
“Heb jij het na Anna nog met iemand gedaan?” verraste ze me.
“Nee.”
“Mooi. En ik ook niet na de scheiding en dus doen we het lekker zonder condoom.”
“Ah. Op die manier. Lekker.”
“Ja, is lekkerder, veel lekkerder,” knipoogde ze.
Al snel vond ik bij haar die plekjes die een reactie teweeg brachten, van een goedkeurend gemompel tot aan een diep gekreun toe. Gek kreeg ik haar, toen ik mijn vingers zachtjes strelend langs en om haar vagina heen liet gaan, zonder die te raken. Totdat ik met een vinger haar lustknopje raakte. Toen ontplofte ze.
“Neuk me. Nu!” hijgde ze verhit.

Na de vrijpartij bleven we naast elkaar liggen, ik met een arm over haar buik. Nadat we waren bijgekomen, vroeg ik haar of ze nog wat wilde drinken.
“Ja, lekker. Heb je een sapje?”
“Ja, heb ik. Ik haal het eventjes.”
“Ik loop met je mee, kan ik gelijk de rest van het huis zien.”
In ons blootje leidde ik haar rond, waarna ik in de open keuken een sapje voor ons inschonk. Zij leunde tegen het blad van de eettafel, ik tegen het aanrecht.
Ik staarde naar haar naaktheid. Ik volgde de welvingen en rondingen van haar prachtige lijf. Ik zag de glinstering in haar ogen en tussen haar benen van onze onstuimige vrijpartij. En voelde gelijk het verlangen naar meer, naar nog een keer. Las zij dat in mijn ogen af?
“Hier? Op de tafel?” nodigde ze me uit.

De zon zakte in de zee en kleurde de einder in vurig rode tinten. Golfjes knabbelden aan het strand en lieten voor even wit schuim achter. Verderop aan het strand zat Hannah, op handen en knieën. Haar ronde billen waren voor de helft bedekt door het bikinibroekje. Terwijl ik op haar toeliep, zag ik dat ze een hart had getekend, doorboord met een pijl, met aan de ene kant de letter H en aan de andere kant de F.

Ik voelde dat ik een glimlach op mijn gezicht had, toen ik wakker werd uit deze droom. Een glimlach die zich verbreedde toen ik me op mijn zij keerde en de nog slapende Hannah naast me zag liggen. Het lange haar over het kussen gespreid, het dekbed haar borsten niet bedekkend. Was de droom een voorbode?
Ze opende haar ogen. Glimlachte, toen ze me zag.
“Hai.”
“Hai.”
“Waar kijk je naar?”
“Naar een mooie vrouw, zowel uiterlijk als innerlijk. En naar wie ik nog heel lang wil kijken.”
Ik vertelde haar van mijn droom.
Ze sloeg het dekbed van zich af en kwam op me zitten. In een trage, plagende beweging wreef ze haar onderlichaam over dat van mij.
“Een mooie droom, Frank. En ja, ook ik hoop daar voor langere tijd een invulling aan te geven.”
Haar bewegingen op mijn onderlichaam werden wat nadrukkelijker, iets wat mijn geslacht niet als onprettig ervaarde.
Ze lachte.
“Weet je, als ik zo blijf zitten, dan wordt het niets met de door jou beloofde boterham.”
“Hm,” bromde ik. “Die komt strakjes wel, voor nu verlang ik eerst even naar een ander sneetje.”

0