Sissy – 2. De panty

Nadat ik thuis was gekomen, ging ik gelijk achter mijn laptop zitten. Allereerst zocht ik naar wat een sissy precies inhield. Ik kon me er vaag een beeld bij vormen, maar ik wilde er meer over weten, alleen al om een idee te krijgen wat Meesteres mogelijk met me van plan was.
De eerste site die ik opende, benauwde me al meteen toen ik met groeiende onrust las: Feminisation, also known as sissification, is used to describe the practice, especially in female dominination, of switching the gender role of a male submissive. The male in such a process is informally known as a sissy. Feminization is usually achieved via crossdressing, where the male is dressed in female attire, including make-up, hairdress and nail polish. He takes on tasks, behaviours and roles that overtly feminine and adopt female mannerisms and potures in tasks such as sitting, walking and acting in a feminine manner.
Het gevoel bekroop me dat Meesteres het niet alleen bij de aanschaf van een glanspanty zou laten. En wilde ik me daar dan aan overgeven? Tegelijk wist ik dat het een retorische vraag van me was. Plus dat daarbij kwam dat ik als haar slaaf niets te willen had. Mijn ogen waren ondertussen al een stukje verder in de verklarende tekst beland en mijn onrust nam toe.
Forced feminization may also include the male receiving anal seks from a female using a strap-on dildo or penetration from another male or group of males. Alternatively, the feminizedmay be forced to perfom oral seks on antoher male.
Nee! schreeuwde alles in me. Dat wil ik persé niet! Geen haar op mijn hoofd die eraan dacht gebruikt te gaan worden door een andere man of mannen of anderszins te gerieven. Bah!
Bij hormonen therapie aangekomen haakte ik af. Waren er echt mannen die zover voor hun Meesteres gingen dat zij zich lieten transformeren tot vrouw? Hoewel dat wel met behoud van de penis was, zag ik.
Ik klikte de sissy informatie weg en ging op zoek naar lingeriewinkeltjes. Naast de bekende ketens vond ik drie speciaalzaken waar ik een keuze uit kon maken en die gelijk maar maakte ook. De straat waar die aan zat had een keur aan leuke speciaalzaakjes, plus een boekwinkel om van te kwijlen. Daar kon ik na de aanschaf van de panty nog naar binnen wippen.

Ik ging deze zaterdagochtend vroeg op pad, zodat ik gelijk na de opening van de winkel naar binnen kon en daarmee het minste risico liep op andere klanten. Want als man alleen tussen lingerie kopende vrouwen vond ik geen prettig idee. Ik voelde me al opgelaten genoeg om aan deze opdracht van Meesteres te voldoen.
Ik was de enige aanwezige, op de verkoopster na natuurlijk. Een jonge, prettig ogende vrouw die me begroette.
“Goedemorgen. Wilt u even rondkijken of kan ik u ergens mee van dienst zijn?”
“U ook een goedemorgen. Ik ben op zoek naar een panty.”
Wat klonk dat stom, terwijl het feitelijk wel juist was. Ik zocht die immers niet voor iemand, maar voor mezelf.
“Is het voor een speciale gelegenheid?”
Kleurde ik? Ik zag mezelf al voor mijn Meesteres staan in de panty, de eerstvolgende keer als ik bij haar was. Dus ja, het ging zeker om een speciale gelegenheid, maar dat was niet eentje om met haar te delen.
“Eh, nee, niet echt een bijzondere,” was het enige wat ik zo gauw kon bedenken.
“Het is als een leuk kadootje bedoeld?”
Ik knikte en hoopte maar dat haar vragen daarmee voorbij waren.
“Het moet een glanspanty zijn van 10 of 20 denier.”
Zo, dat was eruit. Geef me er maar eentje en dan kan ik de winkel weer uit.
“En heeft u daarbij nog verdere wensen?”
Ik keek haar vragend aan. Ze lachte.
“Er zijn nogal wat andere mogelijkheden hoor. Wilt u de panty bijvoorbeeld met of zonder naad. Zonder tailleband of juist met een kanten tailleband. Of met een licht versterkt broekje, een transparant broekje, een kanten broekje of zelfs met een ingenaaid bikinibroekje. Of…”
En haar ogen lachten er guitig bij, “misschien een panty met open kruis?”
Ik schudde vertwijfeld m’n hoofd, het duizelde me.
“Loopt u maar even met me mee, dan zal ik u wat voorbeelden laten zien.”
Ze spreidde een zevental verpakte panty’s op de toonbank uit en gaf me uitleg bij wat de verschillen waren. Was het stom dat ik het op een bepaalde manier een intiem iets vond, luisterend naar haar uitleg en het bekijken van de verschillende panty’s? En ik had ook nooit geweten dat er zo’n verscheidenheid was, me er ook nooit in verdiept, want waarom zou ik?
Wat had Meesteres me gezegd te kopen? Een zwarte glanspanty, ja, van 10 of 20 denier, maar verder geen specificaties. Dus was het toch aan mij welke ik leuk vond? En zo koos ik voor de Bikini 20 panty met kanten broekje, volgens de verkoopster een beauty van het merk Giulia.
Ze schoof het kartonnetje waar de panty omheen zat iets uit de verpakking vandaan en stak een hand tussen de tailleband. Haar vingers spreidden zich en duwden de stof iets omhoog.
“Kijkt u eens wat een goede stretch deze stof heeft en samen met de brede tailleband zorgt het voor een perfecte pasvorm. En wat een mooie lichtglanzende kous is het, hè?”
Ik kon het alleen maar met haar eens zijn.
Ze schoof de panty weer terug in de verpakking.
“En welke maat moet het zijn?”
Oei, dat was alweer zo’n lastige vraag van haar.
“Welke kledingmaat heeft ze? Als u die weet…”
“Eh nee, die weet ik niet. Maar ze heeft ongeveer mijn lengte en postuur.”
“Dan zal ze maat 38 / 40 hebben en is het voor deze panty de small size.”
0bikini-20-met-kanten-broekje-zwartEven later liep ik met mijn aanschaf, opgeborgen in een tasje met de naam van en om wat voor winkel het ging, over straat. Ik voelde me daarmee licht opgelaten, maar hé, er waren toch genoeg mannen die wel eens lingerie voor hun vrouw kochten? Niet dat ik die kende en van mijn vrienden kon ik ook niet eentje bedenken die ik dat zag doen. Of kwam dat niet ter sprake omdat het onderwerp als te intiem werd beschouwd? En als ik één van hen hier tegen het lijf liep? Wat was dan mijn verhaal als alleengaande? Het deed mij besluiten om de boekenzaak over te slaan en huiswaarts te keren.

Aan het einde van de middag was er een korte whatsapp wisseling tussen Meesteres en mij.
Is het gelukt?
Ja, Meesteres.
Mooi.
Ik maakte een foto van de afbeelding op de verpakking en stuurde die aan haar toe. Er kwam geen reactie op. Zoals het de verdere zaterdag en bijna de hele zondag stil bleef. Tot laat op de avond nog een berichtje van haar volgde.
Morgen trek je de panty onder je kleding naar je werk aan. Geen slip, alleen de panty. En die houd je tot nader order 24/7 aan. Behalve als je doucht 🙂 . Ik hoef geen reactie van je te ontvangen, zie aan het vinkje wel dat je mijn boodschap gezien hebt.
Jeetje, de panty naar mijn werk aan? Trokken mijn broekspijpen bij het zitten dan niet te ver op, waardoor te zien was wat ik onder mijn spijkerbroek aan had? Ik checkte het gelijk, nam plaats op een eetkamerstoel. Nou, ze zouden het net aan bedekken, zag ik. De bovenkant van de sokken wisten krap aan het bloot van mijn onderbenen te verbergen. Behalve toen ik mijn benen over elkaar sloeg. Wat betekende dat ik me vanaf morgen constant bewust moest zijn van hoe ik erbij zat. Of de panty niet naar mijn werk aan trekken…
Toch wond de gedachte me op die morgen aan te hebben. En ik was nieuwsgierig naar hoe het zou voelen, en dus wat een vrouw voelde met zoiets om haar benen.

In de ochtend van mijn eerste werkdag mét ontving ik een whatsappje van mijn Meesteres.
Ik wil binnen een paar minuten een foto van je ontvangen met je panty aan.
Was ik even blij dat ik vanmorgen de panty had aangetrokken! Ik haastte me naar het toilet om het gevraagde te kunnen leveren. Ik liet mijn broek tot op de enkels zakken en trok de sweater op. Waarom het gebeurde, geen idee, maar mijn lid groeide tot een erectie. Omdat een paar minuten zo om zijn, kon ik niet wachten tot die stijfheid afgenomen was. Ik maakte de foto en zond haar die toe.
Mooie panty, mooi enthousiasme, grinnn was de reactie van Meesteres.

Sissy – 1. Verhoor

“Ik trek wel eens een vrouwenslipje aan in plaats van een slip van mezelf.”
“O ja?” hoorde ik Meesteres met interesse in haar stem vragen. “En waarom doe je dat? Windt dat je op?”
“Nee.”
“Waarom draag je die dan?” klonk ze verwonderd.
Een goede vraag van haar, want ja, wat was dan de reden voor mij? In de duisternis van het zware leren masker, dat alleen mijn mond vrij liet, zocht ik naar een antwoord. Dat haar te lang duurde. De stroomstoot door mijn bovenbenen en billen spoorde me aan om op haar vraag te reageren.
“Omdat ik het prettig vind om ze aan te hebben.”
“En wat vind je daar dan prettig aan?”
“Ik weet het niet,” antwoordde ik en huiverde, benauwd voor een volgende stroomstoot.

Ik was gelijk gefascineerd door de stoel, de eerste keer dat ik die zag in wat ze op haar site omschreef als de kerker. Dat was een ruimte die je het idee gaf in de middeleeuwen beland te zijn, door een lange strekbank op een zwaar houten frame, de houten stoel en de kale stenen muren.
De stoel was simpel in zijn eenvoud. Een lange, stevige plank als rugleuning, met daaraan een in hoogte verstelbaar halsblok. Een eveneens houten zitting in een V-vorm en het geheel was gemonteerd op een verrijdbaar plankier. Het venijn voor de slaaf of slavin zat hem in de vele contactpunten, die hem of haar vanaf de schouders tot aan de enkels gedoseerd en gericht onder stroom konden zetten.
“Een ideale manier voor ondervragingen,” had ze aangegeven.

En daar was ze op dit moment mee bezig.
“Draag je ook wel eens iets anders dan lingerie of vrouwenkleding?”
“Een heel enkele keer, maar dat is echt sporadisch.”
Haar vingers pakten mijn tepels beet en ze rolde die tussen haar vingertoppen heen en weer.
“En wat trek je dan aan?” klonk haar stem vlak bij mijn oor.
“Een panty. En heel soms een rokje en een hemdje.”
Een ruk aan mijn tepels.
“En zo gekleed, ook dat wind je dan niet op?”
“Eh, ja, dat vind ik dan wel geil,” gaf ik bijna fluisterend en ietwat beschaamd toe.
Ik voelde hoe haar neus door het leer van het masker tegen mijn neus aanduwde. Ze lachte. Mijn tepels werden weer door haar bespeeld.
“Ik ook. En misschien ga ik dat wel met je uitbouwen, misschien maak ik een sissy sletje van je. Wat vind je daarvan, hm?”
Alsof het haar iets op voorhand kon schelen wat ik daarvan vond. Ik kende haar ondertussen voldoende om te weten dat voor haar gold: eerst ervaren en daarna pas oordelen. Zoals ik ook wist dat ze altijd een reactie wenste als ze me iets vroeg.
“U al een beetje kennende, vind ik dat geen aanlokkelijk idee, Meesteres.”
Ik hoorde haar lachen.
“Kom, kom, slaafje, het zal toch een genoegen voor je moeten zijn om door mij vernederd te gaan worden en om mij na verloop van tijd te dienen als mijn sissy sletje?”
“Ja, Meesteres.”
Een lach, direct gevolgd door een stroomstoot langs mijn ruggengraat en door mijn billen.
“Volgens mij jok je nu, slaafje,” grinnikte ze. “En dat mag, voor deze keer dan. Maar weet, mijn slaafje, dat je Meesteres er enorme lol aan gaat beleven.”
Dat gunde ik haar graag, want de keren dat ik bij haar was geweest voor een sessie, en dit treffen was de vierde, waren super geweest. Het klikte gewoon goed tussen ons en wat heel belangrijk voor mij is, is een stukje humor en lol over en weer. Het moet allemaal niet zo serieus gaan. Bij haar vond ik spelplezier. En eerlijk gezegd was ik stiekem een beetje verliefd op haar geworden. Maar dit idee, van een sissy sletje, benauwde me.
“En het moet jou toch voldoening geven om mij te willen behagen,” fluisterde ze, terwijl ik voelde hoe haar handen de riemen van het masker los begon te maken.
“Ja, Meesteres.”
Deze reactie van me was oprecht, ik wilde haar zeker graag plezieren en oké, als zij mij een volgende keer bij haar als een sissy sletje wilde zien, moest ik me daaraan maar over geven. En och, wie weet wat ik er zelf voor genoegen uit wist te halen?
Eenmaal los van de stoel hielp ze me bij het opstaan, waarna ik me mocht verfrissen en aankleden.
“Wil je zo nog een kop koffie?” riep ze me vanuit de smalle overloop toe, waaraan drie van de vier ruimtes lagen: de medische kamer, de babykamer en de speelkamer. En de badruimte, waar ik me in bevond, kwam er op uit. De kerker lag in het verlengde daarvan.
“Ja, lekker.”
Terwijl zij op de verdieping lager de koffie maakte, nam ik alvast plaats aan het zitje op de gang, nagenietend van het uur dat achter me lag. Ook haar gezicht straalde, toen ze met de koffie boven kwam en die op het tafeltje tussen ons in zette.
“Overmorgen koop je een zwarte glanspanty van 10 of 20 denier en die koop je bij een lingerie speciaalzaakje, dus niet in een warenhuis of via een website. En daarna wacht je rustig af tot je in een whatsappje te horen krijgt hoe verder. Ja?”
Ik knikte.
“Oké.”
In mijn gedachten zocht ik al af of er een dergelijk zaakje bij mij in de buurt zat, maar ik wist er geen te spotten. Dat werd even een zoeken op het internet.

s7

Overboord – voor Pittig Proza#1: Goede voornemens

Ik hing mijn jasje over de rugleuning van mijn stoel, ging zitten en startte de pc op. In afwachting tot die gebruiksklaar was, kon ik koffie halen. Of ik liet dat over aan mijn collega, die elk moment binnen kon komen. En ja hoor, ik hoorde het getik van haar hakken op de gang al naderbij komen.
Ik was blij haar weer te zien. In de week na de kerstdagen had ik de honneurs op de afdeling waargenomen en zoals ieder jaar was het doodsaai geweest. Contacten met klanten waren er minimaal en ik miste haar vrolijkheid, spontaniteit en bruisende levenslust. Ik wist bij haar zelfs geen inschatting te maken wanneer ze ongesteld was, iets waar ze toch periodiek de lasten van moest ondervinden.
“Goedemorgen, Klaas en allereerst de beste wensen.”
“Jij ook de beste wensen, Chantal.”
Ze omhelsde me en drukte me een kus op de mond.
“Ik ben blij je te zien. Heb je al koffie gedronken?”
“Nee, ik heb op jou gewacht.”
“Dan haal ik twee bekers.”
“Is goed. Het volgende rondje is voor mij.”
Ik keek haar billen na, die in ritmische bewegingen in de strak zittende spijkerbroek op en neer deinden. Om te zoenen, zo heerlijk. En wat zou ik die graag eens zoenen! Maar met een collega moet je het niet aanleggen, was mijn stelling. Wat wel jammer was, want ik vond haar een lekker wijf. Oké, ze was geen echte beauty. Haar borsten waren behoorlijk zwaar, op haar heupen had ze rollen en haar billen zouden best eens kunnen zakken als ze niet in toom werden gehouden door haar spijkerbroek. Maar voor mij was het lekkers waar ik met veel plezier van zou smullen.
Terug met de koffie nam ze tegenover me plaats. Ze tilde haar beker in een toostend gebaar omhoog.
“Op het nieuwe jaar, Klaas. En, heb je nog goede voornemens?”
“Bah.”
Ik trok een vies gezicht en ik ging er eens goed voor zitten.
“Ik rook en ik blijf roken, omdat ik uit ervaring weet dat ik een buitengewoon chagrijnig persoon word als ik stop.”
“Maar de kans is groot dat je een aantal jaren langer leeft.”
“Dat wordt een worsteling voor mezelf en mijn omgeving als ik als een chagrijn door het leven moet. Nee, ik ga liever plezierig naar het einde en ja, misschien komt dat dan wat sneller.”
Ik nam een slok van mijn koffie.
“En omdat een wijntje bij het eten mij een uitermate genoegen schenkt, laat ik mij ook dat niet passeren. Net zo min als een borreltje voor het slapen gaan of ’s zomers genieten van een koele blonde.”
Onderuit gezakt volgde zij, met pretlichtjes in haar ogen, mijn betoog.
“Verder slenter ik graag door een aardig stadje of dorp of ik loop eens een stukje door een bos of langs het strand en daarmee vind ik dat ik voldoende beweeg, dus ga ik mezelf niet kwellen door me in een sportschool in het zweet te werken.”
“Dus geen goede voornemens?” proestte zij.
“Hm. Misschien een lekkere vrouw zoeken, want met de cursus seks met mezelf ben ik nu wel klaar. Ben jij toevallig vrij?”
“Wat dat laatste betreft, je weet dat ik getrouwd ben.”
“Ja…, helaas,” grinnikte ik en zij giechelde.

Ik ontmoette hem voor het eerst op een feestje van de zaak. Ab. Jeetje, wat een droogstoppel. Abnormaal. Dat die twee elkaar gevonden hadden. Wellicht was hij goed in bed, iets wat ik me niet kon voorstellen. Volgens mij haalde hij zijn gerief enkel en alleen uit zijn postzegels. Bij onze ontmoeting was ik zo stom geweest om hem te vragen of hij hobby’s had. Waarop hij extatisch was gaan uitwijden over zijn verzameling. Het was de enige keer geweest dat ik hem zag opleven. Om van hem af te zijn, had ik hem gezegd dat ik ook verzamelaar was.
“O, super. En wat verzamel je?”
“Gedragen vrouwenslipjes.”
De rest van de avond was ik inderdaad van hem af. Later was Chantal bij me gekomen.
“Wat hoorde ik nou? Verzamel je slipjes?”
“Gedragen.”
“Serieus?”
“Nee, natuurlijk niet.”
“Dat dacht ik al,” had ze gegrinnikt.

“En wat dat eerste aangaat, dat is geen voornemen, maar een wens,” vervolgde ze.
“Ah. Nou, dan ga ik er hard aan werken om die wens in vervulling te laten gaan.”
“En, hoe ga je dat doen?”
“Dat weet ik nog niet. Maar ik kom ineens toch op een voornemen. Meer quality time. Vaker erop uitgaan, musea, concerten, stedentrips.”
“Dat klinkt niet verkeerd. Wat mij erop brengt, Jojanneke en ik gaan vrijdagavond naar een concert in Antwerpen en ik heb nog een kaartje over. Ab had geen zin om mee te gaan. Dus als jíj zin hebt?”
Jojanneke. Roepnaam Jo. Anderhalf jaar geleden had ik haar ontmoet op de veertigste verjaardag van Chantal, die ze groots had gevierd. Jo bezat dezelfde heerlijke rondingen als mijn collega, herinnerde ik me en ze was net zo leuk en spontaan. Boezemvriendinnen waren het, al sinds hun schooltijd.
“Wat voor concert is het?”
“Van Lady Gaga.”
Was dat niet die zangeres met bijzondere performances? Die daarin veel van haarzelf bloot gaf? Nummers van haar kende ik bij mijn weten niet. Maar al trad André Rieu op, de kans om met deze meiden op stap te gaan liet ik niet aan me voorbijgaan.

De Lady had een zinnenprikkelende show gegeven, waarin ik haar in pakjes had gezien die deden verlangen naar wilde nachten. Of Gaga dat gevoel ook bij ‘mijn’ meiden overbracht? In elk geval waren hun leggings en hemdjes vochtig.
Na afloop moest ik bekennen dat ik genoten had. De deceptie erna is, dat je nog naar huis terug moet, in ons geval een lange terugreis, waar ik tegenop zag. Dat ik niet de enige was die dat geen aanlokkelijk idee vond, was Jo.
“Ik weet niet wat jullie ervan vinden, maar als ik vrienden hier een appje stuur of we bij hen kunnen overnachten?”
Haar suggestie werd met instemming door Chantal en mij ontvangen. Haar vingers veegden al over het scherm. Bijna meteen ook kwam het antwoord terug dat dat prima was.

Jean en Mathilde. Ondernemers. Ze hadden op het punt gestaan om naar bed te gaan, toen het appje van Jo binnenkwam. Zij verontschuldigde zich dat we in de woonkamer moesten slapen, “want we hebben slechts één slaapkamer.” Hij had het tweepersoons luchtbed al opgeblazen en dat voorzien van kussens en slaapzakken. Een derde set lag op een stoel. Hij verontschuldigde zich dat één van ons daarin de nacht ongemakkelijk moest doorbrengen. Zijn vrouw wilde voor ons zelfs nog koffie zetten, maar Jo stuurde hen resoluut naar bed.
“Wij redden ons wel.”
Waarop ze ons alleen lieten, maar met de mededeling dat we morgen zeker moesten ontbijten en dat alles daarvoor in de keuken te vinden was.
Lieve mensen.
“Ik neem de stoel,” gaf ik aan.
Waarop er een tête-à-tête was tussen de twee vriendinnen. Ik zag Jo knikken. Chantal gaf me de reden van hun onderonsje.
“Als je je gedraagt en je handen thuis houdt, mag je tussen ons in slapen.”
“Dat beloof ik,” reageerde ik blij verrast.
Het betekende dat ik morgen niet geradbraakt wakker werd. Dan was tussen die meiden in liggen bepaald een prettige gedachte. En als ik een natte droom kreeg, schond ik mijn belofte om me te gedragen niet, toch?
Jo ritste de slaapzakken al aan elkaar, ik pakte het kussen van de stoel en wierp dat op het luchtbed. Waarna ik toch enigszins opgelaten toe keek hoe de meiden uit de kleren gingen en de leggings en hemdjes over de stoelen hingen. Waarna Chantal er al in kroop, in nog slechts een stringetje en beha. Ook Jo was al zo ver. Ze had één kledingstuk minder aan dan haar boezemvriendin.
“Schiet eens op,” spoorde ze mij aan, “dan kan ik het licht uitdoen.”
Het leek mij verstandig om mijn slip en T-shirt aan te houden, waarop ik naast mijn collega de zak in schoof. In het donker zocht Jo ons op en kwam er ook bij. Ze ritste de slaapzak aan haar kant dicht en met een “Welterusten” van beide vrouwen, draaiden ze zich om en lag ik ingeklemd tussen twee ruggen en billen.
Omdat ik alleen de slaap kan vatten als ik op mijn zij lig, moest ik een keuze maken met wie van de twee ik lepeltje-lepeltje ging liggen. Om tegen Chantal aan te gaan liggen vond ik gênant. Ze was wel mijn collega. Dus was de keuze daarmee gemaakt.
Ik trachtte enige ruimte tussen onze lijven te houden, iets wat uitgesloten was. Terwijl ik krampachtig een houding probeerde te vinden, voelde ik een hand mijn onderarm raken, pakken en meetrekken, over haar heup heen. Als dat geen uitnodiging was om zonder verder enige terughoudendheid tegen haar aan te kruipen?

Zoals altijd was ik vroeg wakker. Gelijk wist ik waar ik was en met wie, wat niet moeilijk was, ingeklemd tussen de twee vrouwen. Chantal was al wakker of werd net wakker.
“Goedemorgen,” fluisterde ze. “Koffie?”
“Lekker,” reageerde ik net zo zachtjes.
Ze ritste aan haar kant de slaapzak open en kroop er uit. Met ingehouden adem keek ik naar haar billen, die ik doordeweeks in de kantoorsituatie al bewonderde. Maar hier, waar ze niet gevangen zaten in een spijkerbroek, kon ik ze in naakte glorie bekijken. Het strookje stof om haar heupen liet me weten dat ze het stringetje nog aan had, maar van het reepje stof dat tussen haar bilnaad door ging, was niets te zien. Ze liep van me vandaan en net als op kantoor bewogen haar billen zich in die heerlijke en gekmakende cadans van op- en neergaande bilhelften.
Ik kwam er ook uit, ten eerste omdat ik moest plassen en ten tweede omdat ik in bad wilde. Thuis had ik alleen een douche en zo gauw ik ergens kwam waar een badkuip was… Ik vond het heerlijk om onderuit gezakt in een bad lekker weg te dromen.
Ik zette de kraan open. Ik vermoedde dat Jean en Mathilde geen bezwaar hadden als ik wat badolie toevoegde. Ik kon kiezen uit drie soorten en ging voor de wilde roos/lavendel. Meteen begon het water licht te schuimen en vulde de badkamer zich met de geur van lavendel.
Na getoiletteerd te hebben, kwam in de woonkamer met open keuken een andere geur me tegemoet. Die van koffie. Jo was eveneens wakker, maar lag nog behaaglijk in de slaapzak. Ik ging aan de eetbar zitten, die de kamer van de keuken scheidde.
“Wil je ook koffie?” vroeg Chantal haar.
“Ja. Lekker.”
“Ik wil dadelijk de buurt in om te kijken of ik een fles wijn en een boeket bloemen kan vinden voor Jean en Mathilde. Gaan jullie daar mee akkoord?”
“Vanzelfsprekend,” reageerde ik.
“Dat vinden zij zeker niet nodig, maar ze zullen het zeker waarderen, dus ja,” stemde ook haar vriendin daarmee in.
Waarop Chantal na de koffie in haar kleren schoot en ik de badkamer weer opzocht en me in het weldadig schuimende en heerlijk geurende water liet zakken.
Kort nadat ik de buitendeur hoorde dichtgaan, kwam Jo de badkamer in.
“Ik moet plassen.”
Niet of dat oké was of een sorry, nee, gewoon de mededeling dat ze dat ging doen.
Ze legde haar mobieltje op de rand van de wastafel en nog geen meter van me vandaan trok ze haar slipje tot op de knieën en ze nam plaats op het toilet.
Als zij dan zo schaamteloos was, mocht ik dat ook zijn, vond ik. Dus keek ik naar haar flinke tieten, naar het slipje en naar het toefje schaamhaar dat boven de driehoek uit kwam. Onder het schuim verstijfde mijn lid.
Haar straal klaterde in het toilet.
“Als ik klaar ben, kom ik bij je in bad.”
Weer niet of dat akkoord was, maar ik had daar bepaald geen bezwaar tegen.
Ze stond op, trok door, stapte uit het slipje en zwaaide een been over de rand van het bad. Ze liet me daarmee zien dat ze op het toefje boven de driehoek na haarloos was. Het andere been volgde en ze liet zich tegenover me in het water zakken.
“Nou, we hebben al met elkaar geslapen en nu zitten we bij elkaar in bad,” lachte ze. “Is er nog wat te wensen over?”
Ze keek me daarbij met een ondeugende glinstering in de ogen aan.
“Nou…,” begon ik, “misschien niet zozeer een wens, maar eerder een goed voornemen.”
“Ha, de goede voornemens voor het nieuwe jaar. Waarmee stop je?” klonk ze ironisch.
“Ik stop nergens mee, ik begin het nieuwe jaar ergens aan. Mijn goede voornemen namelijk is om een invulling te geven aan de wens om met je te vrijen.”
Ze proestte het uit.
“En jij denkt dat ik meega in die wens van je?”
Ik voelde een teen mijn bilnaad raken en de andere voet kwam een stukje hoger terecht.
“Ja, ik denk dat ik dat goed eh, aanvoel.”
“Hmmm, daar kon je best eens gelijk in hebben.”
Yes! Maar dan ploegden rimpels zich in mijn voorhoofd.
“Alleen, wanneer en waar? We kunnen het moeilijk dadelijk doen, want Chantal zal zo terug zijn.”
“Wacht maar even.”
Ze kwam omhoog, trok een handdoek naar zich toe, wreef haar handen droog en pakte haar mobieltje.
“Ga je haar een berichtje sturen dat ze langer weg moet blijven?” vroeg ik verbluft.
“Nee. Ik laat het je zo zien.”
Haar berichtje was al weg en de ping van een antwoord kwam bijna meteen binnen. Jo grijnsde.
“Ik hoop dat je wat in je mars hebt,” en ze overhandigde me haar mobieltje.
Op het schermpje las ik hun korte wisseling van woorden.
– Heb je zin in een triootje?
– Wow, ja. Ik ben er zo.
Ik keek haar met grote ogen aan, terwijl ik haar haar mobieltje teruggaf.
“Gaat zij meedoen?”
“Ja. Vind je dat een bezwaar?”
“Nee, maar ze is toch…”
“Getrouwd?”
“Ja.”
“Ze doen allang niks meer met elkaar,” verklapte ze me. “Ab is ‘getrouwd’ met zijn postzegels en hij laat haar de vrijheid om haar voldoening buitenshuis te halen. Zolang hij maar niet weet met wie, waar en hoe, vindt hij het prima.”
“Aha.”
Mijn lid zwol op tot een niet eerder vertoonde stijfheid. Dus dadelijk lag ik met deze twee vrouwen op het luchtbed? Dat was, net als de reactie van Chantal zonet, ook van mijn kant een ‘Wow’. Mijn voornemen om het nooit met een collega te doen, gooide ik in dit nieuwe jaar dan ook resoluut overboord.

pittig-proza-button

Een beeld dat beklijft

7ik zit op de stoel en kijk
door het venster
naar buiten
waar de

buurvrouw voorbij gaat
achter het venster
daarbuiten
waar de

buurvrouw verdwijnt uit
het door de kozijnen
gekaderde beeld

ik sta op uit de stoel en kijk
door het venster
naar buiten
waar de

buurvrouw in haar
retestrakke legging
is verdwenen uit
het door de kozijnen
omlijste beeld

ik ga weer zitten op de stoel
en kijk door het venster
naar buiten
waar de

billen niet zijn verdwenen
uit mijn wellustige
gedachten

13-2-2001 / 28-12-2017

De waarheid wordt duur betaald

Als het een latertje wordt op mijn werk, stuur ik mijn vrouw altijd vroegtijdig een WhatsApp. Zij kan dan met onze meiden eten. Ikzelf neem iets in de bedrijfskantine, waarna ik, op weg naar het station, meestal een tussenstop maak in de kroeg. Een kroeg, waar ik vaker kom als het laat geworden is op het werk en met een biertje of twee laat ik de drukte van de werkdag daarna achter me.
Het is een kroeg met een zeer gemêleerd klantenbestand. De volkse buurtbewoners, de nieuwe bewoners, meestal jonge tweeverdieners, die langzaam de buurt overnemen, wat kantoorpersoneel, werklui van de bedrijfjes rondom en de vrouwen, die hier nog even een snelle snack nemen of een bakkie leut, voordat ze naar hun werkplek achter de ramen verdwijnen.
Vandaag was het ook weer zo’n dag geweest, dat het werk niet in de normale werkuren te persen viel. Het werd uiteindelijk half acht, voordat ik de computer kon afsluiten.

Ik stap de kroeg binnen. Blonde Dolly staat achter de toog. Een stevige blondine, die niet op haar mondje is gevallen. Haar flinke borsten, in het altijd laag uitgesneden truitje, is zonder twijfel goed voor vette fooien. Ook ik mag ze graag zien.
Ik ga aan de bar zitten. Dolly houdt een glas omhoog en roept: ‘Een Juup?’ Ik knik en zij tapt een Jupiler voor me.
Een eindje van me vandaan komt een man van zijn barkruk af en schuifelt mijn kant op, terwijl hij voorzichtig zijn glaasje met helder vocht over de bar mee schuift.
‘Ben,’ roept hij, ‘grote vriend van me, hoe is-tie, alles goed met je?’
Hij hijst zich op de kruk naast me. Hoe weet die vent mijn naam? Dolly, die van veel klanten de naam weet, heeft mij daarmee bij binnenkomst niet begroet. Misschien is de man vaste klant en heeft hij mijn naam eerder opgevangen en onthouden?
‘Jij ziet er kapot uit, man, je moet eens wat minder rukken.’
‘Ik heb een leuke vrouw, dus ik hoef niet te rukken.’
Hij knijpt zijn waterige ogen iets toe en steekt een wijsvinger naar me uit.
‘Dat is ook zo, hoe heet ze ook alweer?’
‘Francisca.’
‘Fransss, Francis, ja.’ Hij pakt z’n glaasje op om dat naar zijn mond te brengen, maar stopt halverwege. ‘Dat was het. Die goeie ouwe tijd.’ Het glaasje vervolgt z’n weg.
Ik heb geen idee waar hij op doelt en eigenlijk ben ik nu al klaar met hem. Een eind verderop, aan de korte zijde van de bar, zie ik een bloedmooie vrouw plaats nemen. Haar wil ik wel op de kruk naast me hebben. Mijn buurman volgt mijn blik. Hij knikt.
‘Chrissy. Weet je dat ze nog steeds kan rampetampen met dat ding van haar? En nog steeds een joekel hoor, een zwarte kan er jaloers op zijn. En die hebben een grote, dat weet je, hè?’
‘Nee, dat weet ik niet en de benaming die je voor onze anders gekleurde medemens gebruikt, kan ik bepaald niet waarderen.’
Hij haalt z’n schouders op.
‘Je dochter is naar hem vernoemd.’
Als door een adder gebeten, veer ik op. Hoe weet die gast, dat ik een dochter heb? Nou ja, drie dochters, maar van wie de oudste Christine heet.
‘Hoe weet jij…’
‘Heeft je vrouwtje je dat nooit verteld?’
Hij gebaart naar Dolly en cirkelt vervolgens met een vinger over onze glazen. Verdomme, had die zuiplap niet eerst zijn verhaal kunnen afmaken? Ze komt al aanlopen. ‘Je krijgt er nog eentje, Arie, en dan heb je genoeg gehad.’ Hij knikt berustend. ‘En jij, nog een Jupiler, Ben?’
Ze schenkt Arie nog een jonkie in en tapt mij nog een Jupiler. Ik maak van deze onderbreking gebruik om hem scherp op te nemen, maar hoe ik ook mijn best doe, ik vind geen enkel aanknopingspunt waarvan ik hem zou kennen.
Als we onze drankjes hebben staan, pakt hij zijn glaasje van de bar op en mompelt: ‘Goh, dat je wijffie je dat nooit opgebiecht heeft.’
Ik sla zowat het glas uit zijn hand. Wat zit die gek te raaskallen?
‘Wat is dat verdomme voor een lulverhaal, Arie?’
Hij gaat verzitten op zijn kruk, draait zich helemaal naar me toe.
‘We waren op een feest,’ begint hij, terwijl zijn waterige ogen op afwezig gaan staan. ‘Het was iets met een overname, dat gevierd werd. Bij die directeur, in die grote villa van hem.’
Verdomd, dat klopte. Ik kon toen niet mee, omdat ik voor mijn werk in Londen zat.
‘Er was zat drank, je kon drinken wat je wilde. Het was ook bloedheet geweest die dag en ook die avond nog. Ineens doken er een paar zijn zwembad in. De kleren uit.’ Zijn lippen krullen zich in een glimlach. ‘Het werd steeds losbandiger en al gauw gingen de eersten naar boven.’
‘Naar boven?’
‘Ja.’ Zijn ogen zien me weer. ‘Hij had wel vijf slaapkamers in dat huis van hem.’
‘En jij was daar en zij ook?’ en ik knik in de richting van de eh, vrouw, die Chrissy heet?
‘Ja, Chris was er ook.’
‘Chris?’
‘Chris, ja. Toen had ze nog geen tieten.’
‘En daar hebben jullie mijn vrouw ontmoet.’
‘Ja. Is ze nog steeds zo’n feestbeest?’
Ik slik. Mijn Francis was destijds er inderdaad eentje die van een feestje hield, maar om haar nu een feestbeest te noemen. Een gangmaker was ze toen zeker en ze kan nog steeds een fuifnummer zijn.
‘Afijn, zij is ook boven geweest en het resultaat weet je nu.’
Het is of m’n keel wordt dichtgesnoerd. Francis was ook naar boven gegaan? En had ze daar liggen rollebollen met iemand?
‘En eh, met wie is ze naar boven gegaan, weet je dat ook?’
Hij kijkt me verbaasd aan. ‘Dat heb ik je daarstraks al verteld. Met haar dus,’ en hij knikt naar Chrissy.
Het overmant me. Was Francis met Chrissy, eh, toen nog Chris, naar bed geweest? Ineens dringen zijn woorden van zonet en het resultaat weet je nu tot me door. Is onze dochter Christine niet mijn dochter? Ik heb het gevoel dat ik moet overgeven. M’n handen grijpen de rand van de toog beet om niet van m’n kruk te vallen.
‘Weet je wat het is, Ben? Alleen de tijd kent de waarheid.’
Verdoofd en verward kijk ik hem niet begrijpend aan.
‘In het verleden ligt de waarheid en de toekomst vertelt misschien de waarheid.’
Ik probeer te begrijpen wat hij nu weer raaskalt. Hij slaat in één teug het restant van zijn borrel naar binnen, legt een briefje van twintig op de toog en glijdt van de barkruk af. Hij geeft me een mep op de schouders.
‘Leuk je weer eens gezien te hebben, mijn vriend,’ en met een zwaai naar Dolly en naar Chrissy, die terugzwaait, loopt hij met redelijk vaste pas naar de uitgang.
Ook ik kom van mij kruk af en loop met onzekere tred naar het korte eind van de toog en schuif aan bij Chrissy.170414123159-amsterdam-red-light-district-prostitute-super-tease
‘Hai, mooie man, eindelijk verlost van Arie?’
Ik knik, terwijl ik haar snel in me opneem: strak topje, superkort rokje, zwarte panty, kniehoge laarzen. Ik kan me niet voorstellen dat onder dat korte rokje een knoert van een penis verborgen is, ik kan zelfs geen bult bekennen, die bevestigt dat ze die heeft.
Ik kijk naar haar gezicht. De ogen, neus, mond, lippen, jukbeenderen. In niets zie ik een gelijkenis met dat van mijn dochter.
‘Mag ik je vragen…’
‘Of ik een pik heb? Heb ik, maar ik noem die zelf mijn clit. Vinden mannen ook prettiger om te horen, het schrikt ze minder af.’
‘Ja, nee, ik bedoel, ik wilde je vragen of je het ooit met mijn vrouw gedaan hebt.’
Jeetje, wat klonk dat stom.
‘Lieverd, ik heb het met zoveel mannen en vrouwen gedaan. Maar heeft Arie je weer eens één of ander lulverhaal opgehangen?’
‘Hij vertelde dat jullie naar een feestje waren geweest, waar jullie mijn vrouw hebben ontmoet en jij zou haar eh, geneukt hebben en zwanger gemaakt.’
Ze wordt niet eens boos, glimlacht slechts en reageert met: ‘Jongen, ik doe het niet zonder condoom, dus van mij zal ze geen kind hebben. En ik met Arie naar een feestje? Ik bouw liever een feestje met jou, lekkere knul. Dus als jij zin hebt…’ Ze legt een hand in mijn kruis, waarop mijn lid meteen reageert. ‘Over een kwartiertje kun je bij me terecht.’
Ze noemt het adres en kamernummer waar ik haar kan vinden, waarna ook zij opstaat en weggaat, met een afscheidszwaai naar Dolly. Ik blijf in verwarring achter. Het verhaal van Arie heeft me geschokt. Dat Francis op dat feest met Chrissy, eh Chris toen nog, naar boven is gegaan? Nee, dat kan ik niet geloven. Ze was een fuifnummer, ja. Maar vreemdgaan? Nee. En zwanger zijn geworden van…? Weer voel ik me misselijk worden. Toch sluipt de twijfel bij me binnen, want waarom zou Arie erover liegen? En is het niet zo dat kleine kinderen en dronkaards de waarheid vertellen? Hij was op dat feest geweest. Chrissy ook, volgens hem. Iets wat zij ontkende, of in elk geval zonet niet toegaf.
Ik wenk Dolly. ‘Mag ik nog een Jupiler van je? En Dolly, misschien weet jij dat. Kennen Arie en Chrissy elkaar? Ik bedoel niet van hier, maar zijn het eh, stapvrienden van elkaar?’
‘Vroeger, voor haar transformatie, hielden ze wel van een ruig feestje, ja. Maar daarna is hun liefde bekoeld. Hoezo?’
Ik voel een pijnscheut rond mijn hart.
‘Zomaar eigenlijk.’
Ze neemt genoegen met mijn antwoord, moet dat ook wel, want het is druk geworden in de kroeg. Ik klok mijn biertje naar binnen, ik moet meer uit Chrissy zien te krijgen.

Terwijl ik de ramen in de hoerenbuurt passeer, vraag ik me af of alle vrouwen die naar me lonken, ook eh, echt vrouw zijn. Het lijkt me knap lullig, als je bij één van die meiden naar binnenstapt en vervolgens verrast wordt met iets, waarmee je niet verrast wilt worden.
Chrissy staat tegen de deurpost geleund. Haar kleding is nog hetzelfde als zonet, op het shirtje na, dat uit is. Een beha laat in volle glorie haar bepaald niet onaardige borsten zien.
‘Hé schat, toch nieuwsgierig naar mijn clitje?’ Ze grijnst.
‘Ik heb nog wat vragen voor je.’
‘Ook dat kan. Een half uurtje is 100, een uurtje 150.’
Jezus, daar heb ik niet op gerekend. Waarschijnlijk heb ik een honderdje in mijn portefeuille, maar om dat uit te geven voor een paar vragen, met misschien net zulke vage antwoorden als daarnet? Toch moet ik weten wat er destijds gebeurd is. Dus wisselen de euro’s van eigenaar. Waarna ik voor het eerst bij een prostituee naar binnen ga. Beschaamd kijk in snel om me heen. Stel dat een bekende me ziet? Iets wat wel heel stomtoevallig zou zijn. Meen ik Arie nu verderop op de brug te zien staan? Een voorbijganger onttrekt de man uit mijn zicht.
“Kom je?’ Ik stap achter haar naar binnen, het peeskamertje in, waar ze met een ruk de gordijnen voor het enige raam dichtschuift. Gelijk ook laat ze haar rokje zakken, waarmee ze een openkruispanty onthult. Mijn ogen gaan naar het minieme slipje, waar niets te zien is van wat ze beweerd had dat daar zou zitten. Een zucht van opluchting ontsnapt me.
Ze gaat op het bed zitten. ‘Kleed je lekker uit, lieverd. Het is zonde van je geld om alleen maar met me te kletsen. Wil jij me neuken, of ik jou?’
Ze doet haar behaatje af. Ze heeft echt prachtborsten. Mooi, vol, rond.
‘Moet je voelen, hoe zacht.’ Ze tilt met beide handen haar borsten op. De tepels priemen uitnodigend mijn richting uit. Mijn god, wat is ze een heerlijke en uitdagende vrouw. In niets zie ik mannelijkheid in haar. Ze weet dan ook mijn verlangen op te wekken, iets wat wordt bevestigd door mijn verstijvende lid. Ze ziet het, glimlacht.
‘Nee. Ik moet eerst wat van je weten.’
‘Oké, vraag me, wat je wilt weten en daarna gaan we wat leuks doen.’
Snel vertel ik haar om welk feest het ging en wat Arie me daarover verteld had. Ze schudt haar hoofd. ‘Die Arie toch.’ Ze buigt voorover. ‘Ja, we waren op dat feest. Een keurig feest. Met een goed verzorgde catering, een leuk bandje. Gezellige sfeer. Totdat Arie handtastelijk werd. Hij had teveel gedronken en werd vervelend naar je vrouw toe. Zij ging daarop meteen naar hun directeur, die direct ingreep. Arie werd de deur gewezen en had, wat de directeur betrof, gelijk z’n ontslag gekregen. Dat vond je vrouw te ver gaan. Arie werd gewaarschuwd en kreeg een lagere functie. En dat is het hele verhaal.’
Ze leunt weer achterover op het bed en legt haar hand op haar slipje.
‘Maar dat mijn dochter naar jou vernoemd is dan?’
‘Dat is ook niet waar. Ik was toen al bezig met een hormonenkuur en ik had al vrouwelijke rondingen, op mijn tieten na. In die tijd noemde ik mij Amber en kende iedereen me bij die naam.’
Haar hand verdwijnt in haar slipje.
‘Hebben we nu genoeg geluld? Trek dan eindelijk eens wat uit, lekkere vent.’

In de trein, op weg naar huis, zoek ik naar een redelijke verklaring voor mijn late thuiskomst. Onrustig schuif ik op de bank heen en weer, zoekend naar enige verlichting voor mijn pijnlijk aanvoelende kont.