Haar sissy, 5 – Tekenen op de stippellijn

Nu ik ben opgemaakt, borsten heb en, pfff, een kooitje om mijn pik heb. Het waarom van dat laatste ontgaat me, maar Lieke gaf aan daarop later terug te komen. Voor nu word ik verder door haar getransformeerd tot vrouw.  Als eerste krijg ik het blauwe, glanzende broekje aan, dat matcht met het jurkje. Het broekje, of slip, heeft ruches op de kont. Ik vind dat apart en het is iets wat ik niet eerder op ondergoed heb gezien. Wat op zich niet gek is, want hoeveel slips heb ik om de billen van vrouwen zien zitten? Erna doet zij mij het jarretelgordeltje om, dat ook klaarligt op het bed.
“Ga eens op het bed zitten, dan laat ik je de nylons aantrekken.”
Het zijn glanzende, zwarte kousen met een boordje. Ze rolt de eerste kous op en reikt me die aan. Lees verder Haar sissy, 5 – Tekenen op de stippellijn

Haar sissy, 4 – Een gekooide vrouw

Als ik wakker word, weet ik bijna meteen wat voor dag het is. Het is zondag en daarmee is eindelijk de dag aangebroken dat ik naar Lieke ga en bij haar een middag vrouw zal zijn. En ik ben er nagenoeg klaar voor, op enkele dingetjes na. Zoals bedenken wat ik aantrek, iets wat ik gisteravond ook had kunnen doen. Maar na het scheren van mijn gezicht en het ontharen van mijn erogene zone met de crème van Mud & More had ik geen puf meer om me daarin te verdiepen. Me opfrissen onder de douche en daarna, pfff, de buttplug inbrengen. Maar zover is het nog niet. Eerst kom ik maar eens het bed uit. Als ik nog op de rand van het bed zit, laat ik mijn handen over mijn gladde benen gaan. Hoe onwerkelijk om daar geen haren meer op te zien en te voelen. Net zomin als ik die nog heb op en rond mijn piemel en balzak. Lees verder Haar sissy, 4 – Een gekooide vrouw

Haar sissy, 3. – Afvinken

’s Avonds laat zie ik dat PostNL het pakket met de plug heeft ontvangen en dat ze die morgen tussen 10.30 en 13.00 uur bezorgen. Nou, ik ben benieuwd, maar niet heus. Hoe groot of fors is dat ding eigenlijk? Want ik besef dat ik daar niet eens naar gekeken heb. Ik open daarom de site van Pabo nog eens en zoek de door mij bestelde plug op en ik scroll naar beneden om de specificaties te bekijken. En schrik. De lengte ervan is 13.50 centimeter en daaronder lees ik dat de invoerdiepte, een begrip waar ik nooit eerder van gehoord heb, 10.00 centimeter is.
Uit mijn bureaulade vandaan pak ik de liniaal en ik leg een vinger bij de tien en eerlijk gezegd is het een lengte die me meevalt. Of de maximale diameter van 4.00 centimeter te doen is, ik heb daar geen idee van en ik weet er ook geen inschatting van te maken. Is dat fors? Voor een eerste kennismaking van mijn kringspier met die dikte zal dat stellig het geval zijn, vermoed ik. Lees verder Haar sissy, 3. – Afvinken

Haar sissy, 2. – Het te doen lijstje

De slaap was gisteravond laat gekomen, omdat het fenomeen Lieke me bezig had gehouden. Als eerste was er het door blijven drammen van haar geweest over de drie dichtregels die ze op mijn laptop had zien staan. Hoe ze tot de conclusie was gekomen dat ik als puber soms een meisje of vrouw zou willen zijn, was me in bed liggend nog immer een raadsel. En nog gekker was het hoe ze erna op onnavolgbare wijze tot de gevolgtrekking was gekomen dat ik een keer als haar vriendin mee uit wilde gaan. Waarna ik voor mijn geestesoog dat lekkere lijf had zien verschijnen en mijn handen mijn pik zochten, die er de bevrediging uittrokken die ik voor dat moment zocht. Lees verder Haar sissy, 2. – Het te doen lijstje

Haar sissy, 1. – Het zaadje is geplant

Ik keer terug naar wie ik was
in de hoop dat ik hervind
wat ik kwijt ben

Het geluid van de deurbel haalt me van deze regels vandaan die ik net op het scherm van de laptop heb staan en waar ik iets onderuit gezakt op zat te ‘kauwen’. Ik voelde dat er iets fraais kon ontstaan, maar nu, poef, ben ik dat gevoel kwijt. Kut, resoneren de letters van dat woord in mijn hersenpan. Ik duw ruw de bureaustoel naar achteren, sta op en been met grote passen naar de hal om te kijken welke ongenode gast mij uit mijn poging tot schrijven heeft gehaald.
Met mijn gezicht dat op onweer staat trek ik de voordeur open, waar de vrouw aan de andere kant van de deur de donderwolk rap laat verdwijnen. Wow, wat een spetter kwijlt mijn brein. Ik luister naar de woorden die aan haar lippen passeren. “Hai. Ik heb met je buurvrouw Elise afgesproken, maar ik ben veel te vroeg hier en ik moet me toch nodig. Kan ik bij jou plassen?” Lees verder Haar sissy, 1. – Het zaadje is geplant

De erfenis, 6.

Zeven weken later

Ze is bijna weer terug bij de Moezel en dan, eenmaal in Trarbach aangekomen, is het alleen nog de klim omhoog naar Starkenburg. Waar ze eerst de vrouw die ze eerder ontmoet had in de lounge van hotel Krone opnieuw zal zien, maar deze keer dus in café/restaurant Schöne Aussicht en daarna is er eindelijk weer de hereniging met Roos.

Het had maar liefst anderhalve maand geduurd voordat Suzanne de eigendomsakte van het huis in Starkenburg binnenkreeg. En al die tijd verkeerde ze in een martelende onzekerheid hoe het met haar vriendin ging, ook al omdat ze niets over haar vernam. En van de vrouw die haar in de lounge de beelden van de geboeide en met de armen en benen wijd gespreide Roos had laten zien, hoorde ze ook pas nadat de akte al anderhalve week binnen was. Het belletje was kort en zakelijk geweest: “Ik verwacht u volgende week vrijdag tegen lunchtijd in het u bekende café/restaurant in Starkenburg en voor de nacht van vrijdag op zaterdag heb ik een kamer gereserveerd in hotel Krone. Tot volgende week.”

Ze ziet de blonde vrouw na binnenkomst gelijk zitten. Het zwarte leren jasje dat ze destijds aanhad, hangt over de rugleuning. Ook ontbreekt het zwarte hemdje met de diepe uitsnede niet. Het enige verschil met toen is dat de donkerblauwe jeans vervangen zijn door een zwarte leren broek. En o ja, de handschoenen van zwart soepel leer gaan net als destijds ook nu niet uit.
Hoewel Suus trappelt om Roos te zien en daarom niet trek heeft om aan het tafeltje aan te schuiven, eet ze toch een hapje mee met deze nog immer voor haar naamloze vrouw. Die nog iets voor haar te tekenen heeft, namelijk de verklaring dat ze lid is van de loge. Als Suus het stuk doorneemt, komt ze een passage tegen waarin vermeld staat dat, als ze van plan is het te verkopen, ze dat als eerste bij een advocatenkantoor in Traben moet aanbieden. “Omdat?” vraagt ze aan de vrouw tegenover haar.
“Omdat wij willen dat het huis beschikbaar blijft voor de activiteiten van onze leden en dus, mocht u het ooit kwijt willen, zorgt onze advocaat ervoor dat een nieuwe eigenaar van doen heeft met onze loge.”
Waarmee bij Suus een andere vraag bovenkomt: “Waarom heeft Ursula Kleemann haar huis dan juist aan mij nagelaten en dus niet aan het advocatenkantoor, zoals u me net schetste?”
“Laat ik er alleen over zeggen dat mevrouw Kleemann het verstandig vond om de aandacht te omzeilen die sommige instanties op haar richtten, en daarmee mogelijk op de loge, door het pand bij een eigenaar in Nederland onder te brengen.”
“Want wat had ze…”
De vrouw schudt haar hoofd. “Hier moet u het mee doen.”
Op het moment dat Suus haar handtekening onder de verklaring zet, pakt de vrouw haar mobieltje. Haar wijsvinger vliegt over het scherm. Suzanne fronst. Gaat er soms weer iets met Roos gebeuren? De vrouw ziet haar frons en ze glimlacht. “Het is een whatsappje dat u net getekend heeft en dat daarmee uw vriendin binnen mag komen.”
Gelijk vliegen Susannes ogen naar de toegang tot de uitbouw waar ze met haar tafelgenote zit en ja, daar komt ze binnen!

***

Roos zit met Jula aan een tafel helemaal achterin het restaurantgedeelte van het Schöne Aussicht. Ze kijkt uit naar de ontmoeting met Suus, maar ze vermoedt dat die heftig zal zijn.
Jula glimlacht: “Ik merk aan je dat je je verheugt op de ontmoeting en tegelijkertijd dat je het spannend vindt.”
“Ja, dat klopt wel. En hoe is het voor jou?” geeft Roos haar glimlach aan Jula retour.
“Ik heb alle vertrouwen in je.”
Haar gedachten dwalen af naar de voorbije tijd. De eerste dagen en oneindig langdurende nachten in de kelder waren ellendig geweest. Een tijd waarin de dagen over waren gegaan in weken. Totdat er meer vrijheden kwamen. De kettingen verdwenen meer en meer, de boeien maakten geregeld plaats voor een leiband aan een halsband. En ook steeds vaker bracht ze nachten door in een ruime kooi op de slaapkamer van Jula.
Het was een periode geworden waarin ze leerde wat een plak is en wat een paddle, wat een bamboe of een rubberen cane voor verschil in beleving geeft en dat de ene zweep niet de ander is, want daarin passeerde ook het nodige aan haar: de bullwhip, een rubber slapper die echt venijnig was en zo nog een stel die alle gemeen hadden dat ze verdomde pijn doen en Jula was daarin haar harde leermeester.
Maar ze ervoer niet alleen de pijn, ze gaf die ook. Eerst oefende ze op personen die door de loge daartoe werden ingehuurd, denk aan slaven en slavinnen. En dat onder het toeziend oog van Jula, die haar al doende leerde waar je mag slaan op het lichaam en waar vooral niet.
Ook leerde ze hoe de hiërarchie binnen de loge in elkaar stak en hoe ze aan de capes kon zien wie wat is. Ze zijn weliswaar van buiten allemaal zwart, maar de binnenkant heeft de bij een positie behorende kenmerkende kleur. Voor de Grootmeester(es) is die kleur paars, voor de Meester(es) zoals die van Jula rood, de Kandidaat meester(es) heeft lichtblauw en voor de novices zoals Roos was, hoe kan het ook anders, wit.
Ze maakte kennis met de taken die gaan behoren tot die van de beheerder, de huishoudelijke als opruimen en schoonmaken, de inkoop van de boodschappen, deels in overleg met de kok, de bijbehorende administratie. Dus eigenlijk met de algehele organisatie en planning rond de dagen dat de leden van de loge bijeenkomen.

Het mobieltje van Jula geeft een signaal. Ze kijkt op het schermpje en knikt dat naar Roos: “Ja, je mag. Sterkte en succes, lieverd.”
“Dank je,” vliegt ze omhoog van haar stoel en ze rent nog net niet naar de uitbouw, waar ze ziet dat Suus ook omhoog springt van haar stoel. In een innige en tegelijk ook uitbundige omhelzing uiten ze hun blijdschap om elkaar weer te zien.
De vrouw is eveneens van het tafeltje opgestaan en ze gebaart dat Suzanne en Roos kunnen gaan zitten, terwijl zij hen passeert en het restaurant ingaat.
Aan het tafeltje praat Roos haar vriendin bij over wat ze heeft doorstaan en meegemaakt. Om uiteindelijk te besluiten met: “En ik ga niet met je terug naar Nederland, Suus. Ik blijf hier.”
Ze ziet haar vriendin bleek worden. “Nee, dat meen je niet. Ben je gehersenspoeld of zo?”
Roos schudt haar hoofd en ze legt haar handen op die van haar vriendin, zegt dan zachtjes: “Nee, maar ik ben thuisgekomen, Suus.”
De laatste kijkt haar flabbergasted aan. Roos herhaalt: “Ik blijf definitief in Starkenburg, ik heb hier in dit huis en binnen deze loge mijn draai helemaal gevonden.”
Het duurt nog een tijdje voordat Suzanne voor zichzelf moet toegeven dat haar soulmate nog steeds de dezelfde is, alleen nu in een nieuwe en stralende, gelukkig ogende hoedanigheid.

Beide vrouwen komen het cafégedeelte weer in. De naamloze vrouw heeft voor hen nog iets te ondertekenen, namelijk een huurcontract. Voor Suzanne als verhuurder en Roos als huurder. Waarna zij hen achterlaat en Jula aan Suus voorgesteld wordt. Die hen na een gezamenlijk wijntje eveneens alleen laat.
Later, als na een etentje in Trarbach, Roos door Suzanne is afgezet bij wat vanaf vanmiddag officieel haar thuis is en Suzanne afzakt naar Traben voor de nacht in hotel Krone, wacht Jula Roos op.
“En, zeg eens eerlijk, was je vandaag bang dat ik met Suus terug zou keren naar Nederland?”
Haar Duitse vriendin lacht de haar ondertussen zo vertrouwde lach. “Nee hoor, ik had er alle vertrouwen in dat je bleef.

***

Viereneenhalve maand later

Roos heeft al vier keer een bijeenkomst van de loge ervaren en op een gegeven moment is het haar opgevallen dat het gebruik van de ook op die avonden aanwezige prostituees niet altijd die was van hun beoogde rol van slavinnen dan wel meesteressen. Aardig wat leden hadden het drukker met hoeren en snoeren dan dat ze zich bezighielden met het ondergaan van pijn en het verleggen van de grenzen ervan, wat toch het beoogde doel binnen de loge is. Ze had die constatering tegen Jula aangehouden, die vond dat ze dat hogerop moest spelen.
En zo staat ze aan het begin van een middag, voorafgaand aan een nieuwe avond, in de voor novices en kandidaat meesters en meesteressen doorgaans niet toegankelijke vergaderzaal. De stoelen langs de wanden zijn bezet door een vijfentwintigtal Meesters en Meesteressen. Tegenover haar zijn de vier stoelen bezet door de Grootmeesters en op de troon zit Gudruna, die in een eerdere vergadering tot Hoge Priesteres is gekozen na het vertrek van Ursula.

Vlak voordat Ursula de orde verliet, had Ro0s haar een keer kunnen spreken. Ze vertrok naar Spanje, waar ze voor een Hoge Raad door pijniging zou sterven – en deze keer dus echt – aan een kruis. Roos had zich afgevraagd of zoiets vol te houden was tot het einde zich aandiende. Ursula had haar schouders opgehaald en gezegd: “Je houdt dit vol totdat het hart de geest geeft en die het lichaam verlaat en zich verbindt met ons opperwezen, de hoogste in rang.”

Gudruna knikt Roos toe. “Ik geef je in deze vergadering spreekrecht, uitzonderlijk voor een novice, maar ik begreep dat je een ernstige aanklacht hebt die gehoord moet worden.”
Waarna ze aangeeft wat ze geconstateerd heeft en dat daarmee tekort wordt gedaan aan het verleggen van de grenzen van pijn, een doel van de loge.
“Zeg mij de namen en daarna geef ik jou het recht van doen met hen,” flonkeren de ogen van Gudruna achter de spleten in het puntmasker.
“Ik wil twee aanwijzen die als waarschuwing mogen dienen voor anderen die het aangaat.”
Als Roos daarvoor toestemming krijgt, wijst ze tot verbazing van velen twee Grootmeesters aan.
Uit de zaal waar de avonden zich afspelen wordt een spankingbank opgehaald en mag Roos het doen uitvoeren, ofwel het pijnigen van de twee aangewezenen voor de ogen van Gudruna, van de twee overgebleven Grootmeesteressen en van de Meesters en Meesteressen. Opnieuw tot verwondering van nu bijna alle aanwezigen weet die novice van uithalen, waarbij de ene Grootmeester het niet tot het einde weet te doorstaan en de andere al kort na aanvang breekt. Nog in de vergadering worden de twee in de hiërarchie teruggezet en doet Gudruna iets wat nog niet eerder in het lange bestaan van de loge is voorgekomen: een novice benoemen tot Grootmeesteres. Die gelijk de brutaliteit heeft door te zeggen: “Ik wil die titel aannemen als de andere plek wordt ingenomen door nu nog Meesteres Jula.”
“Je verzoek is bij deze gehonoreerd,” besluit de Hoge Priesteres deze bijeenkomst.

Kort erna is er voor de leden een heugelijker bijeenkomst. Nadat Jula en Roos voor de wet zijn getrouwd, gebeurt dat nogmaals bij een inwijding in de zaal van de loge, in het huis waar zij sinds een aantal maanden al samenwonen. En ja, bij beide gebeurtenissen is Suzanne Roos’ getuige.

De erfenis, 5.

Met een rilling over haar rug geeft Roos zich over aan wat de rondleiding gaat worden door de verblijven waarin ze de komende tijd gedwongen moet doorbrengen. En misschien zelfs voor een belangrijk deel van haar resterende leven, hoewel ze daar zeker aan zal proberen te ontkomen.
De ruimte waar ze nu in zijn en waarin ze na binnenkomst vast heeft gestaan, lijkt haar de martelruimte. Hoewel ze uit ondervinding weet hoe het is om een ballgag in te krijgen of een halsband om te hebben met daarop slut in letters of om vastgebonden te liggen op bed, heeft ze nooit meubels ervaren die je bijvoorbeeld in een sm-club vindt. Maar ze weet wel wat een schandblok is en een kruis, toestellen die ze nu voor het eerst in het echt ziet. En aan de wand waar ze net nog met de rug naartoe stond, hangt tal van houten en leren materiaal om mee te slaan. Het enige wat ze niet herkent, is een grote houten achthoekige constructie die aan de muur is bevestigd. Lees verder De erfenis, 5.

De erfenis, 4.

Roos voelt hoe even het riempje van de ballgag wordt aangetrokken om gelijk erna losser aan te voelen. Een stem fluistert in haar oor: “Je houdt je mond toe, anders gaat de bal meteen je mond opnieuw in, begrepen?”
Ze knikt en ze zal beslist gehoorzamen, blij de bal kwijt te raken. Maar er zijn zoveel vragen! Waarom is ze ontvoerd? Heeft dat van doen met die erfenis van Suus? Hebben zij gisteren in Starkenburg de verkeerde mensen gepolst? En ze gaan haar vast martelen, want waarom is ze anders geboeid en gespreid? Lees verder De erfenis, 4.

De erfenis, 3.

Susanne tast naar haar telefoon op het nachtkastje om te zien hoe laat het is. Ze is al een tijd half wakker. Ze heeft Roos het bed horen uitgaan en ze heeft haar zelfs met een half oog de hotelkamer zien verlaten in haar strakke jogging outfit.
Het is vijf voor acht, tijd om ook op te staan en om zich klaar te maken voor eerst straks het ontbijt en daarna, om tien uur, de ontvangst van de vrouw die hen waarschijnlijk meer gaat vertellen over de mysterieuze Ursula Kleemann en over die geheimzinnige samenkomsten in het huis dat ze aan haar beoogde na te laten. Een erfenis die Suus niet zal accepteren nadat ze gisteren met Roos samen het nog net niet krotachtige pand hebben gezien. Lees verder De erfenis, 3.

De erfenis, 2.

Als Suus na een douche de badkamer uitkomt, stapt Roos net de hotelkamer in, bezweet van het joggen. Iets waar Suzanne niets van moet hebben en al helemaal niet als iets zo vroeg in de ochtend moet gebeuren.
Nadat ook Roos gedoucht heeft en ze zich beiden hebben opgemaakt en aangekleed, gaan ze naar beneden voor het ontbijt, waar ze een ruime keuze hebben aan broodsoorten, hartig en zoet beleg, melkproducten, ontbijtgranen, eiergerechten en fruit en fruitsappen. En niet een kopje koffie of thee, maar kannetjes. Ze genieten er op hun gemak van, ondanks dat het doel van hun reis, het bezoeken van Starkenburg en het kijken naar en beoordelen van het huis dat Suus kan erven, nu toch wel begint te kriebelen. Lees verder De erfenis, 2.