Ze heeft zich alleen vastgezet

Ze zit in kleermakerszit op bed en scrolt langs de contactenlijst op haar mobieltje tot aan de vriend die ze moet hebben. Ze tikt met een blank gelakte nagel op zijn naam en terwijl de telefoon het nummer kiest, gaan haar ogen naar de spulletjes die aan het voeteneinde liggen en die ze dadelijk wil gebruiken.
“Ha, die Eva,” neemt hij met een blije lach in zijn stem aan. “Dat is lang geleden. Langer dan anderhalve meter,” komt er wat cynisch achteraan.
“Nou, niet normaal hè? Het maakt het tot een contactarme maatschappij die mij bepaalt niet gelukkig stemt.” Lees verder Ze heeft zich alleen vastgezet

Billenkoek

Ze is nog maar net haar bed uit en staat in de keuken in slechts haar string een kop thee te maken, als haar mobieltje gaat. Wie kan dat nou zo vroeg zijn? Een blik op de keukenklok laat haar zien dat de tijd toch al op kwart voor tien staat, maar hé, het is weekend en voor vandaag en morgen heeft ze niet iets bijzonders te doen. En voor nu moet ze alleen de telefoon zoeken, die ze net te laat op de salontafel in de woonkamer vindt. Op de display ziet ze dat hij gebeld heeft, Huib. Sinds kort haar vriend. En Meester.
In welke hoedanigheid belde hij zonet? Iets wat ze zo zal weten, nadat ze op gemiste oproep heeft gedrukt. Lees verder Billenkoek

Gemolken

Ze hadden elkaar lang niet gezien. Ja, op sociale media als Facebook en Messenger hielden ze contact, maar in real life was het erg lang geleden. Toen zij opperde om daar weer een keertje een vervolg aan te geven, was hij er gelijk voor te porren geweest.

In het restaurant van hun keuze waren ze niet eerder geweest. Het interieur was industrieel, maar door het gebruik van warme kleuren voor het meubilair en accessoires oogde de ruimte gezellig en sfeervol. Erg leuk ook de kunst aan de muren, schilderijen van lokale kunstenaars die voor een redelijke prijs gekocht konden worden.
Nadat ze hun drankjes voor zich hadden staan en de keuze voor het menu doorgegeven, keek Marijke op naar een dromerig voor zich uit starende koe op het kunstwerk aan de muur bij hun tafeltje. Hij volgde haar blik.
“Vind je het mooi?”
“Ja,” klonk het afwezig. Lees verder Gemolken

Alleen de droom blijft

De huisarts raadde me aan om in beweging te komen. “En dat hoeft niet in de sportschool of door te gaan joggen, u kunt ook denken aan zwemmen of wandelen.” Waarna hij de voor mij geldende plussen benoemde: “U zult merken dat u beter gaat slapen, waardoor u minder moe bent en ’s ochtends makkelijker opstaat en u zal zich lichamelijk en psychisch fitter voelen en meer energie krijgen.” Waarop hij me over zijn bril heen streng aankeek en hij er net niet met ook nog een opgestoken, waarschuwende vinger aan toevoegde: “Als u niet oud wilt worden, moet u vooral doorgaan met uw pogingen om alle ballen in de lucht te willen houden.” Lees verder Alleen de droom blijft

Barbara

Ik draai mijn auto de toerit naar de snelweg op en heb daarmee nog een half uurtje voor de boeg voordat ik bij Barbara ben.

Hoelang zijn we al bevriend? Een vriendschap waarvan ik dacht dat we daar alles in deelden? Nou ja, behalve het bed. Maar dat zij me nooit heeft verteld over de kinky uitstapjes van haar, samen met Marja? Van wie ik dat dus gisteren voor het eerst hoorde?
De aanleiding van die onthulling was de inhoud van het tasje van the FunHouse geweest, dat naast me op de passagiersstoel staat. Zij had het voor Barbara opgehaald en omdat ik de volgende dag haar kant opging, werd ik de bezorger van het leren spanking jurkje!
Want dat is dus wat er in het tasje zit. Lees verder Barbara

Marja

De serveerster in haar superstrakke stretch spijkerbroek, het blonde haar in een staartje, zet met een stralende lach het biertje voor me neer. Ik geef haar mijn glimlach en kijk haar na als ze van het tafeltje wegloopt; haar kont krijgt een 9 van me. Als ze uit zicht is verdwenen vestig ik mijn aandacht op het kelkglas met het speciaalbiertje van de tap. De diepe robijnrode kleur maakt me nieuwsgierig naar de smaak.
Ik heb net het glas aan de lippen als het mobieltje gaat. Met een zucht zet ik het terug op tafel en neem de telefoon op. Het is een onbekend nummer, zie ik op de display. Lees verder Marja

Ongemakkelijk genot

Inge is naakt. Nou ja, niet helemaal. Een leren oogmasker, met zachte oogkussentjes, maakt dat zij zich aan de hand door haar Meesteres Christa laat leiden.
Ze heeft geen idee hoe de ruimte er uit ziet die ze net naar binnen zijn gegaan. Dat maakt haar nerveus, zoals ze ook spanning voelt wat Zij met haar van plan is te gaan doen. Iets wat ze aanstonds zal weten als Meesteres haar hand los laat?
“Zo, je staat waar ik je hebben wil, maar dat staan is niet voor lang hoor, je mag zo dadelijk gaan zitten. Doe je maskertje maar af.” Lees verder Ongemakkelijk genot

Een dolgelukkige man

Hij wil eens een keer de pijn van zwepen weer voelen. Wanneer hij die voor het laatst gevoeld heeft? Dat moet op zijn minst acht jaar geleden zijn geweest, schat hij. Zijn interesse voor SM was niet verdwenen, maar de mogelijkheid om zich eraan over te geven.
Een jaar geleden werd hem die ruimte wel weer geboden en hij vond een Meesteres met wie hij het prima kan vinden. Steevast weet Zij een goede interactie tot stand te brengen tussen Haar en hem in een spel waarvan beiden genieten en lol aan beleven, mede door de dosis humor die Zij inbrengt. Lees verder Een dolgelukkige man

Een aparte belevenis, 4

Ik schik me dan maar in mijn lot. Wat moet ik anders? Ik heb geen idee waar mijn grote mensen kleren zijn gebleven en om over het hekwerk te klimmen en in luier en romper de straat op te gaan om huiswaarts te keren is niet echt een optie.

Ik keer me om naar mijn bedgenote, wat nog niet zo makkelijk gaat in mijn dikke romper.
Ze glimlacht. “Wat is er?”
“Wat ik me afvroeg is, als je thuis bent, doe je dit dan altijd?”
“Kindje zijn? Nee joh, alleen als Petra langskomt. En dat is één keer in de twee, drie weken en soms gaan er zelfs vier weken overheen.”
“Ja, dat snap ik wel. Maar wat ik bedoelde was dat je in de kroeg zei je dat je het liefst 24/7 in luiers zou rondlopen.”
“Ja…” Lees verder Een aparte belevenis, 4

Een aparte belevenis, 3

Licht nerveus loop ik achter Petra aan de hal door. Waarom heb ik er ja tegen gezegd? Ik heb er niet eens ja tegen gezegd! Ik ben opgestaan omdat zij zei ‘Kom’. Ik had ook kunnen blijven zitten. Is het dan toch, diep van binnen, dat ik inderdaad wil ervaren hoe het is om een luier om en een pakje aan te hebben? Was het een licht gevoel van geilheid dat ik toch opstond?

Een gevoel dat verdwijnt als we Renates kamer in gaan, omdat ik pas nu besef dat ik uit de kleren moet. Weliswaar is het niet de eerste keer in vrouwelijk gezelschap, alleen kleedde ook zij zich dan uit. En was zij een vreemde geweest, had ik er waarschijnlijk minder of zelfs geen moeite mee gehad.
Aarzelend pak ik de onderkant van mijn shirtje beet, maar haar hand houdt me tegen. Haar stem is zacht, bijna teder als ze zegt: “Laat mamma dat maar doen.” Lees verder Een aparte belevenis, 3