Zaad

Het sperma
tussen haar lippen
vandaan druipend
is niet van hem

toch,
als zij boven hem staat
en door de knieën gaat,
proeft hij van de lust
die zij genoten heeft

en hij slikt
zijn onderdanigheid.

Een boom voor Marlène

Nietsvermoedende meisjes, boze wolven, eenzame prinsessen en dappere krijgers. Ik bevond me in het sprookjesland van Noord-Hessen, het land waar de gebroeders Jacob en Wilhelm Grimm in de 19e eeuw hun sprookjes schreven.
De steden, dorpen, licht glooiende hellingen, machtige burchten, romantische kastelen en donkere wouden waren voor mij ook het decor voor mijn fantasiereis, vormgegeven in een aantal vertellingen.

Het eerste verhaal was In het land van Roodkapje.
Hieronder vind je het tweede verhaal.

Een boom voor Marlène

Het was een rit van bijna 6 uur, met daarin een paar korte stops om te roken. Maar wat was het een genot om vanuit de dicht gebouwde en drukke Randstad het landschap langzaam te zien veranderen. Van akkerlanden naar glooiende en beboste heuvels het middengebergte in. Iets waar we ons pas bewust van werden, toen de snelweg plots aan een lange afdaling begon, een dal in. Lees verder Een boom voor Marlène

Farmhouse

De vrouw was met een hark bezig een met onkruid overwoekerd lapje grond te bewerken. Het huis erachter had betere tijden gekend. Misschien was verkrot er het juiste woord voor.
“Moet dit het zijn?” vroeg ik me hardop vertwijfeld af.
In de binnenspiegel zag ik hoe Madelief geschokt naar de bouwval keek, terwijl ze vertwijfeld op haar onderlip beet.
“Volgens Tommy wel,” reageerde Roos droog naast me.
De TomTom gaf inderdaad aan ‘Bestemming bereikt’.
“Als we hier bijna 1.500 euro de man aan hebben uitgegeven …”
“Vrouw,” hoorde ik Roos brommen.
“Huh?”
“Wij zijn vrouwen, mocht je dat nog niet door hebben,” grijnsde ze.
“Ja-ja,” reageerde ik licht geïrriteerd. “Ik zal eens informeren bij die blom daar of we ons geld hebben uitgegeven aan het opknappen van dat krot. En als dat zo is, martel ik haar net zo lang tot ze het geld teruggestort heeft.” Lees verder Farmhouse

Gebruiksklaar

De lucht zinderde boven het asfalt. De hele dag was het tropisch warm geweest en nog steeds wist de hitte van geen wijken, de display in het dashboard gaf voor buiten 30° aan. En die liet tevens zien dat het Martin was die belde.
“Gesprek aannemen!”
De spraakherkenning reageerde gelijk.
“Hé Ton, je bent toch niet nog aan het werk, hè?”
“Nee joh. Ik rijd op huis aan daar pak ik straks gelijk een koele blonde.”
“”Als je dat bij ons komt doen en als je ook blijft eten?”
“Ow, daar zeg ik gelijk ja tegen.”
Want koken is Martins grootste passie. Wat heet, het eerste wat hij deed toen ze aan hun klushuis bezig gingen, was het intekenen van de keuken, met kookeiland. En als hij daaraan losging, werd het geheid smullen. Lees verder Gebruiksklaar

Kuisheid, deel 3

“Nee hè,” kreunde ik, toen ik mijn vriendin zonder envelop zag binnenkomen. “Hoe kan dat nou?”
“Misschien moet de postbode nog komen?” opperde zij.
“Nee, zo laat nog? Dat geloof ik niet.”
Wat betekende dat ik nog dagenlang zo rond moest lopen? En dan, de paniek.
“Ohh, en maandag moet ik me ziek melden. Komt een controlerend arts gelijk langs? Weet jij dat?”
“Nee, volgens mij niet. Maar weet je, ik ga morgen wel langs de Gamma en koop ik daar een ijzerzaagje en zaag je boeien door. En je gordel zal niet zichtbaar zijn onder een spijkerbroek, neem ik aan.”
Dat zou een oplossing kunnen zijn en dankbaar keek ik mijn vriendin aan. Lees verder Kuisheid, deel 3

Kuisheid, deel 2

Na een onrustige nacht met te weinig slaap sloeg ik veel te vroeg mijn ogen open. De wekker op het nachtkastje stond verdorie pas op 07.19. En waar Poes anders, zodra zij merkte dat ik wakker begon te worden zich spinnend naast me neervlijde, was ze nergens te bekennen.
Ik had geen zin om op te staan, want wat moest ik in hemelsnaam met deze dag aan? Ik kon weinig tot niets doen. Maar om te blijven liggen en naar het plafond staren was nou ook niet je van het. Als ik de dag eens startte op de loopband? In een rustig tempo ingesteld, omdat ik mijn armen immers niet kon meebewegen? Lees verder Kuisheid, deel 2

Kuisheid, deel 1

In mijn sierlijkste handschrift schreef ik mijn naam en adres op de witte bubbeltjesenvelop. Ik pakte het velletje met postzegels, trok er eentje van af en plakte die netjes in de rechter bovenhoek. Was die voldoende? Misschien, maar voor alle zekerheid deed ik er nog eentje naast, want de envelop moest morgen wel worden bezorgd.
Op de klok zag ik dat het al kwart voor vier was. Ik moest niet te lang meer talmen om op tijd bij de brievenbus te zijn. Ik stak mijn hand uit naar de twee sleuteltjes die naast mijn theeglas lagen te glimmen in het licht van de lampen boven de tafel. Ik pakte ze op en schudde ze met een zacht tingelend geluid tegen elkaar. Wat de aandacht van poes trok, die naast me op een stoel lag.
“Ja Poes, wat moet vrouwtje hier mee doen, hè?” Lees verder Kuisheid, deel 1