Een vrouw vol verrassingen, 2

De zondag, een andere dag

Hij is eerder wakker, altijd een vroege vogel geweest. Zijn horloge laat hem zien dat het tien voor half tien is. Een tijd die hem verbaasd, want het is hem nog niet eerder gelukt om zo lang door te slapen. Voorzichtig, om haar niet wakker te maken, kruipt hij uit bed en trekt z’n slip en T-shirt aan, waarna hij de trap afgaat.
Hij vindt de koffiepads, het potje suiker en de koffiemelk en maakt voor zichzelf een mok koffie. Met het ontbijt wacht hij wel tot zij beneden is. Hij nestelt zich met de koffie op de bank en steekt een sigaret op. Lees verder Een vrouw vol verrassingen, 2

Een vrouw vol verrassingen, 1

De party loopt bijna op z’n eind, het is dan ook al ver in de kleine uurtjes en de meeste partygangers zijn allang naar beneden gegaan om zich van hun leren kleding te ontdoen of zich uit hun latex outfits te pellen om omgekleed huiswaarts te keren.

Hij besluit aan de bar nog een koffie te nemen voordat ook hij aan de lange reis naar huis begint. Hij is net op de barkruk gaan zitten, als een dame in een fraai, mouwloos leren jurkje naast hem plaatsneemt. Om haar slanke benen draagt ze kousen, die worden opgehouden door jarretelles, iets wat hem zeer bevalt. Verder opvallend zijn de zwarte, strak zittende handschoenen, die tot net voorbij de ellebogen komen.
“Mag ik je een kop koffie aanbieden?” keert hij zich tot haar. “Of wat anders?”
“Dat is aardig van je.”
Ze legt een gehandschoende hand op zijn bovenbeen.
“Maar ik wil wel wat anders van je.” Lees verder Een vrouw vol verrassingen, 1

Een nieuwe buur, deel 2

Als ze de kamer weer in komt, heeft ze nog steeds het jurkje en de laarzen aan en ze heeft niets verontrustends in de handen.
“Kom eens mee.”
Nieuwsgierig nu kom ik overeind en volg haar de hal in. Naar haar slaapkamer? Wat wil ze me daar in hemelsnaam laten zien?
Nog in de deuropening blijf ik staan en ik kijk verbluft naar het bed. Vanaf de achterwand, aan de kant van het hoofdeinde, hangen twee kettingen naar beneden. Aan het voeteneinde eveneens twee kettingen. En op het midden van het bed liggen leren boeien en een koordje. Lees verder Een nieuwe buur, deel 2

Een nieuwe buur, deel 1

“Verdomme!” Maar hoe ik mijn ogen ook speurend door de voorraadkast laat gaan, het pak met de koffiebonen dat ik zoek staat er niet. Vergeten op de boodschappenlijst te zetten of op de band in de supermarkt laten liggen? Wat de reden ook mag zijn, ik baal hier flink van.

Ik kijk op de keukenklok, kwart over acht. Als ik naar de winkel op en neer ga, ben ik een half uur verder en mis ik het programma dat ik wil zien. Maar ik weet nu al dat ik zonder mijn bak koffie chagrijnig voor de buis zal zitten. Zal ik kijken of één van de buren me uit de brand kan helpen?
Als ik de spiegel in de hal passeer, aarzel ik. Fraai zie ik er niet uit in mijn vale T-shirt, vest en stoffen joggingbroek met een slijtplek op de knie. Nou, schijt hoor. Lees verder Een nieuwe buur, deel 1

Een kijkdoos

Ze leidde hem rond langs de meubels
die hij tot dan alleen van plaatjes kende,

een Andreaskruis aan de wand,
een ouderwets houten schandblok,
een met skai bekleed spanking bankje.

‘Nee, een Meesteres gaat niet intiem,’
was het antwoord op zijn vraag.
‘Daarvoor moet je naar een ander adres.’

Ze keek hem even onderzoekend aan.

‘Maar mocht je toch naar mijn doos willen kijken,
ik heb daar een speciale kijkdoos voor.’
Ze nam hem mee en ze wees hem die aan.

‘Ik vraag er wel een kleine meerprijs voor,
maar och, als je ervoor wilt gaan,
spaar je het geld voor een lunch uit,’
grijnsde ze.

‘Die nuttig je namelijk daarin uit mij vandaan.’

WP348 kijkdoos

Een bijzondere verzameling, 3

Mijn billen brandden, ik huilde. Mariëlle zat naast me, op de ombouw en ze liet een hand strelend en troostend door mijn haren gaan.
“Ik vind dat je het knap hebt doorstaan, hoor.”
“Dank u, Mevrouw,” snikte ik.
En wat mij betrof, was het ook klaar zo en mocht ze me naar huis laten gaan. Ik hoefde niet ook nog eens de nacht bij haar te blijven.
“Mag ik strakjes naar huis, Mevrouw?”
“Maar natuurlijk lieverd. Over negen uurtjes.”
Ik kreunde.
“Wat ik beloofd heb, doe ik ook. En dus mag je die uren nog van mijn gastvrijheid genieten,” lachte ze sardonisch. Lees verder Een bijzondere verzameling, 3

Een bijzondere verzameling, 2

Er waren al dik vijf weken verstreken en ik had even het idee dat ze het niet had gemeend, maar gebruik had gemaakt van een goede sul om een klus te laten klaren zonder kosten te maken. Totdat dan toch haar mailtje binnen kwam. Als je komende vrijdagavond tijd en zin hebt, zie ik je om half tien. Laat het me even weten. Mariëlle.
Nou en of ik daar zin in had. Ik was zeer benieuwd naar haar verzameling, waar ik me echt geen voorstelling van kon maken, nieuwsgierig ook naar hoe de kamer er uiteindelijk uit was komen te zien met de meubels en ja, natuurlijk ook naar wat zij onder een sessie verstond, waar ik ook geen idee van had wat dat kon en ging in houden.

Zou ze weer het jasje en rokje aan hebben, vroeg ik me af, terwijl ik bij haar in de straat een plek voor mijn auto zocht. Lees verder Een bijzondere verzameling, 2