Een onverwachte ontmoeting en wending

Het was mijn doel geweest om, weg van de snelweg, elke dag van mijn twaalfdaagse vakantie nieuwe dingen te zien en te beleven en in dat voornemen was ik de afgelopen dagen geslaagd. Het maakte dat ik met een tevreden gevoel mijn auto op de parkeerplaats voor een klein hotel neerzette. Maar hoe uitnodigend het er ook uitzag om naar binnen te stappen en te vragen of ze een kamer voor me hadden, wilde ik eerst mijn rammelende maag tevredenstellen door die te voeden. De tegen het hotelletje aangeplakte bistro leek me daartoe geëigend. Meteen nadat ik de deur doorging, was ik verkocht. De sfeer voelde goed en een vriendelijke serveerster had een tafeltje voor me aan het raam. En met een door haar aanbevolen lokaal gebrouwen blond biertje en de menukaart voor me liet ik voor een moment de voldoening indalen. Die naar een ander level werd getild toen naast me een vrouw stilstond en zich naar me toe boog. “Ik ken je ergens van.” Ik keek van haar flinke boezem omhoog naar het gezicht, dat mij niets zei. In het parfum bespeurde ik een verfijnde combinatie van een frisheid en een verleidelijke zoetheid. Lees verder Een onverwachte ontmoeting en wending

Speel goed, vervolg

Johan zag dat zijn vrouw in de deuropening de wijsvinger naar haar lippen bracht en ertegen tikte. Was het omdat zij besefte dat het op het vroege tijdstip, even na vier uur in de ochtend, niet het goede moment was om over een door hem teruggehaald toilet te reppen? Het vervolg was dat ze de wijsvinger kromde en er een wenkende beweging mee maakte naar de man die aan de overkant van het parkje naast hem stond en interesse voor het toilet had getoond?
Hij knikte dat de wenk was begrepen, zette zijn fiets op slot en met een hoofdknik naar haar man, vriend of hoe de relatie van die twee ook was, liep hij om het perkje heen naar de vrouw. Die bij zijn nadering de ceintuur van haar katoenen ochtendjas strakker aantrok. “Je wilt een SM-sessie met toilet erbij?” sprak ze hem op fluistertoon aan. Lees verder Speel goed, vervolg

Zee en zij

Zee en zijAls er niets meer is, wat is er dan over? Er moet toch altijd nog iets zijn, hoe klein, hoe nietig ook? Iets wat is, wat leeft, iets dat een sprankje hoop geeft, een vleugje vriendschap brengt, of mooier nog, een maatje kan zijn.
Een hond? “Zij doet niets hoor,” haalt een lage vrouwenstem hem terug naar de plek waar hij staat: op de grens van strand en zee. De zwarte hond, waarin hij meteen de labrador herkent, houdt hem voor gezien en loopt door. Als hij zich omdraait naar haar bazin, wordt hij verrast door haar “Wow, dag knappe meneer.” Even heeft hij de neiging achter zich te kijken, omdat dat niet voor hem bedoeld kan zijn. Maar als ze op enige passen van hem vandaan halthoudt, wijst ze naar de zee en terwijl ze hem onderzoekend aankijkt, vraagt ze: “Wat laat een mooie man roerloos doen staren in de verte? Je stond toch niet te piekeren, is het?” Lees verder Zee en zij

Speel goed

Hij nam met een groet afscheid van de portier, ging de deur door en liet daarmee de party achter zich. Het was al licht en hij hoorde de eerste zangvogels de start van de nieuwe dag begroeten. Het was bijna windstil, in de lucht dreven slechts enkele witte wolkjes en het tere groen aan struiken en bomen deden hem besluiten om met een kleine omweg naar huis te fietsen en te genieten van de nog prille lente en van de rust op straat. Lees verder Speel goed

Ik wil (ook) onderdanig zijn

Ik rijd de mij ondertussen bekende straat in. Links van me, in het donker, weet ik het parkje. Rechts van me de naoorlogse flat, die met vier woonlagen geen liften heeft. Wat maakt dat ik, iedere keer als ik de stenen trappen naar de bovenste verdieping opga, mijn nervositeit per etage voel groeien. Om uiteindelijk, helemaal boven, gespannen bij mijn Meesteres aan te bellen.
Ik rijd door tot aan het laatste portiek. Natuurlijk is er geen plek vrij voor de deur. Was er verder terug wel plek? Ik heb er niet op gelet. Door de nat beregende achterruit zie ik de lichten van een auto aan gaan. Een moment later zwenken de lichtbundels naar rechts; ik heb een parkeerplek. Gelukkig maar, want ik zie op het dashboardklokje dat ik me haasten moet om nog binnen de tijd bij haar aan te bellen.

Ze had me eerder op de avond gebeld. Zoals altijd onverwachts. Momenten die door haar werden bepaald. Als zij zin had om verder te werken aan mijn opleiding. Lees verder Ik wil (ook) onderdanig zijn