vanAnaarBeter

Ik schud geregeld mijn grijze hoofd
als ik artikelen in de krant lees
en ik me afvraag
waar het heen gaat
met de maatschappij,

iets wat mijn ouders
ongetwijfeld ook dachten
als zij het nieuws lazen
of op de teevee
voorbij zagen komen.

Dus, moet ik me er druk om maken?
Moet ik er niet gewoon schijt aan hebben?

Immers,
er is altijd wel een handig moment

om te zeggen: Je kunt de pot op,
nietwaar?

AD

Een bijzondere verzameling, 3

Mijn billen brandden, ik huilde. Mariëlle zat naast me, op de ombouw en ze liet een hand strelend en troostend door mijn haren gaan.
“Ik vind dat je het knap hebt doorstaan, hoor.”
“Dank u, Mevrouw,” snikte ik.
En wat mij betrof, was het ook klaar zo en mocht ze me naar huis laten gaan. Ik hoefde niet ook nog eens de nacht bij haar te blijven.
“Mag ik strakjes naar huis, Mevrouw?”
“Maar natuurlijk lieverd. Over negen uurtjes.”
Ik kreunde.
“Wat ik beloofd heb, doe ik ook. En dus mag je die uren nog van mijn gastvrijheid genieten,” lachte ze sardonisch. Lees verder Een bijzondere verzameling, 3

Een bijzondere verzameling, 2

Er waren al dik vijf weken verstreken en ik had even het idee dat ze het niet had gemeend, maar gebruik had gemaakt van een goede sul om een klus te laten klaren zonder kosten te maken. Totdat dan toch haar mailtje binnen kwam. Als je komende vrijdagavond tijd en zin hebt, zie ik je om half tien. Laat het me even weten. Mariëlle.
Nou en of ik daar zin in had. Ik was zeer benieuwd naar haar verzameling, waar ik me echt geen voorstelling van kon maken, nieuwsgierig ook naar hoe de kamer er uiteindelijk uit was komen te zien met de meubels en ja, natuurlijk ook naar wat zij onder een sessie verstond, waar ik ook geen idee van had wat dat kon en ging in houden.

Zou ze weer het jasje en rokje aan hebben, vroeg ik me af, terwijl ik bij haar in de straat een plek voor mijn auto zocht. Lees verder Een bijzondere verzameling, 2

Een bijzondere verzameling, 1

Soms valt iemand me op door zijn markante kop, zijn of haar figuur, een rokje, een lekkere kont in een strakke broek.
De vrouw in de bouwmarkt viel me sowieso op door haar zwarte, glanzende broek. Van lycra? Een broek die tot over de heupen reikte, bijna tot onder de borsten. En die zaten opgeborgen onder een zwart mouwloos shirtje. Ze was niet meer één van de jongsten, ik schatte haar als eind veertig, begin vijftig in. Ze was zwaar opgemaakt, zwarte mascara, blauwe oogschaduw, wat me misschien extra opviel door het korte, gebleekt blonde haar? De oorringen kwamen tot bijna op de schouders. Geen tenger poppetje, een maatje 40 waarschijnlijk. Lees verder Een bijzondere verzameling, 1

Een jaar WordPress

Bijna een jaar geleden ben ik aan mijn WordPress.com website-avontuur begonnen. Het was op 11 september dat ik mijn eerste verhaal De sleutelvraag daarop plaatste.
Ik vind het na een jaar een mooi moment om er eens bij stil te staan.

Mag ik tevreden zijn met wat ik bereikt heb met de pagina? Voordat ik die vraag beantwoord geef ik eerst wat cijfers en feiten.

Ik heb er in die periode 70 verhalen en 23 gedichten op geplaatst.
Samen waren die 93 bijdragen goed voor 138.315 woorden.
(Noot: Een roman van 200 pagina’s bevat tussen de 50-60.000 woorden.) Lees verder Een jaar WordPress

Erotica Estafette deel 9 – Rekeningen

Het vervolg wordt geschreven door Initium Novum.

“Hallo?” kraakt de intercom.
“Dag Maria, ik ben het, Mireille.”
Met een klik gaat het hek van het slot. Ze passeert de toegang en snelt het pad op naar de voordeur. Het pistool houdt ze verborgen achter haar rug.

Ze had het dashboardkastje geopend en gezien wat ze daar verwachtte. Zijn Walther PPQ met de geluiddemper. Lees verder Erotica Estafette deel 9 – Rekeningen

Een Meesteres met een plus

Ik kan kiezen in welk parkeervak in mijn auto neerzet, wat ongetwijfeld te maken heeft met de vakantieperiode. En degenen die niet op vakantie zijn, zitten of te zweten op een te warm kantoor of ze liggen ergens aan een water verkoeling te zoeken. En ik zit met een aan mijn rug plakkend T-shirt en het transpiratievocht onder mijn oksels naar een stel dames in de wei te kijken die loom herkauwend mij liggen te observeren.
Ik pak mijn mobieltje uit het heuptasje dat aan mijn broekriem hangt en bel het nummer van haar die ergens in één van de eengezinswoningen achter me woont.
“Hallo?” klinkt haar stem, die ik nu voor het eerst hoor.
“Ik ben er al.”
“Ah, lieverd, fijn dat je er bent. Geef me nog tien minuutjes, ik leg net de laatste hand aan mijn make-up. Ik stuur je een berichtje als ik zover ben en dan krijg je ook het huisnummer.” Lees verder Een Meesteres met een plus