De date – Vraagtekens

Hoe dan ook, ik voelde me er niet lekker bij. Te vaak naar mijn zin had Julia haar schijnbare voorliefde voor poep en pies uitgesproken. Vorige week, tijdens het roeien was ze er al over begonnen. Of ik haar schoon zou likken als ze naar het toilet was geweest. En daarbij was zowel de voorkant als de achterkant ter sprake gekomen. En vanmorgen, toen ik op de picknicktafel gebonden lag en zij met haar onderlichaam boven mijn gezicht kwam, was er ook de suggestie dat ze het wel wilde, maar niet kon. Omdat ze niet ‘gevuld’ was of iets dergelijks, dat had ze toch gezegd?
En zonet dus de mededeling dat ze naar het toilet moest. Waarvan ook de serveerster gebruik mocht maken. Gingen zij dat op een echt toilet doen, terwijl ik moest toekijken? Of, ik slikte en werd al misselijk bij de gedachte, werd ík soms het toilet?

Ik liep het terras op naar Julia toe, die me al van afstand met een vorsende blik zat op te nemen. Dichterbij gekomen stak ze haar hand uit.
“En?”
Zwijgend legde ik de sleutel van de woning van de serveerster in de palm van haar hand.
“Ah, je hebt lef getoond. Mooi. En dan gaan we nu maar die kant op, het is gelukkig vlakbij. Gelukkig voor mij dan,” grijnslachte ze er achteraan.
Ik begreep waar ze op doelde.

Onderweg zat ik erover na te denken wat ik strakjes ging doen. Datgene weigeren wat me waarschijnlijk stond te wachten?
Ja, natuurlijk ga je dat doen! Je bent toch hartstikke gestoord als je je aan zoiets overgeeft?
En als ik me wel aan haar overgaf? Ik gruwde bij de gedachte om haar pis en misschien ook shit over me heen te krijgen. De meest verschrikkelijke beelden passeerden mijn geestesoog.
Maar … op zich was zoiets natuurlijk zo voorbij. Een kwestie van een paar minuten en het was eh, geloosd. Daarna onder de douche. Dus hoe erg kon het zijn om eventjes in die waanzin van haar mee te gaan?
Erg! Zoiets is … mensonterend!

De auto stopte in een met klinkers bestrate weg met aan beide kanten oude rijtjeswoningen. Het viel me op dat de meeste kleine voortuintjes er goed verzorgd uit zagen.
“We zijn er.”
Daar had ik al een vermoeden van.
We stapten uit en ze liep naar de overkant van de straat, naar een woning met nummer 69.
Een mooi nummer voor facesitting, flitste het door me heen. Alleen moest ik daarvoor nog de nodige ellende doorstaan, vreesde ik.
Ze ging me voor, een lange en smalle hal in.
“Kleed je uit,” gaf ze aan, meteen nadat ik de deur achter me dicht had.
Ik volgde haar bevel gedwee op. Zij stond tegen de deurpost geleund van wat het toilet moest zijn, want ik zag onder de deurklink de halve boog met daarin de witte kleur, ten teken dat die niet bezet was.
Eenmaal naakt kwam het bevel: “Op je knieën.”
Ze opende de deur, wenkte me nader en ze ging naar binnen. Het was inderdaad het toilet.
Ze draaide zich om, trok haar rokje omhoog en ze nam op de bril plaats.
“Kom voor me zitten.”
Ze greep me bij de tepels en rolde die zachtjes tussen haar vingertoppen. Het was een te dragen pijn voor me.
“Ik vind dat jij je facesit vanavond al verdiend hebt.”
Ik keek haar in de ogen, durfde die niet lager te laten gaan. Was dit ook weer een mindfuck van haar?
“Omdat je geen nee hebt gezegd tegen mijn opdracht, daarstraks op het terras. Want je was bang voor wat je mogelijk te wachten stond, is het niet?”
“Ja, Meesteres.”
Mijn ogen gingen naar beneden toen ik haar plas in het toilet hoorde neerkomen. Ze scheurde een papiertje van de rol en depte haar schaamlippen droog. Ze stond op, liet haar rokje zakken.
“Wil je nog even kijken of ruiken wat je gemist hebt?”
Ik had die behoefte niet echt, maar als ik haar daarmee kon plezieren? Ik kroop iets verder naar voren en ik zag haar goudgele urine.
Prachtig, gezien, klaar.
“Je mag je wel over de pot heen buigen, hoor. Het hoeft niet zo van een afstand bekeken te worden.”
Terwijl ik mijn hoofd tot aan de brilrand liet zoeken, voelde ik haar benen aan weerskanten van mijn bovenlichaam. Waarom kwam ze over me heen staan? Bijna direct erna merkte ik haar onderlichaam tegen mijn achterhoofd. Waarmee ze godsamme simpelweg mijn hoofd de pot induwde!
“Zo, nu kun je het goed in je opnemen.”
Wat bijna letterlijk was, want mijn voorhoofd en neus zaten in het vocht. Angstig zoog ik door mijn mond lucht naar binnen. Ze ging toch niet m’n gezicht er helemaal in duwen? Nee dus, gelukkig niet, want ze kwam alweer omhoog en trok me aan mijn haren overeind. Met de andere hand veegde ze het nat over mijn hele gezicht uit.
“Zo, kun je voor even de geur van mijn heerlijke champagne bij je houden.”
“Dank u, Meesteres,” was de enige reactie die ik durfde te geven, bang om anders misschien nog een keer in haar pis geduwd te worden.
“Ga weer op je knieën en dan mag je nu met me mee naar het speelkamertje van Saskia.”
Ik kroop achter haar aan. Wat was in hemelsnaam een speelkamertje?

Het was een nagenoeg lege kamer. In een oogwenk zag ik twee lage leren fauteuils aan de raamkant, verder nog iets wat me een vierkant object leek, maar dat afgedekt was door een zwart velours kleed. Maar waar ik flink van schrok was een lange, rechthoekige, lage, getraliede eh, kooi? De hoogte ervan was misschien een dertig centimeter? En de lengte menslang.
Julia pakte de bovenkant beet en die bleek scharnierend open te kunnen klappen.
“Kom overeind en ga er op je rug in liggen, je hoofd die kant op.”
Ik durfde geen nee te schudden, maar om te zeggen dat ik stond te trappelen om er gevolg aan te geven?
Ik stapte over de rand heen en zag dat de kooi van onder geen traliewerk had, maar voorzien was van een bodem bedekkende laag die afgewerkt was met een zwarte skai bekleding.
“Je nek leg je in die halve ring.”
Ik ging liggen, waarbij mijn hoofd uit de kooi stak. Mijn achterhoofd rustte op een licht in een boog lopende harde hoofdsteun. Ze klapte de bovenkant dicht, waarmee de andere helft van de ring om mijn hals sloot.
De kooi was krap. Mijn armen, die ik gestrekt langs mijn lichaam had, raakten het traliewerk aan de zijkanten. Boven mijn borst zat amper een tien centimeter ruimte. En of dat alles nog niet genoeg was, zette Julia mijn nog steeds van boeien voorziene polsen ergens aan vast.
“Goed, mij zie je vanavond weer en zo dadelijk zal Saskia de liefdevolle zorgen voor je van me overnemen.”
En met een sardonische lach liep ze naar de kamerdeur.
“O ja, als ik jou was zou ik haar braaf gehoorzamen in wat ze van je verlangt, want Saskia kan zeer onplezierig worden als iets niet naar haar zin is of gaat. Je bent dus gewaarschuwd.”
De deur klapte toe. Ik probeerde omhoog te komen, rukte aan mijn boeien. Dit meende ze niet! Waarom gaf ze me weg? En waarom bleef ze er niet bij? En …, was Saskia nog erger dan ‘mijn’ Julia?

<Zullen we ooit weten hoe dit afloopt?>

De date – Gevoerd worden

Julia tilde haar biertje op.
“Proost, slaafje. Op een genoeglijke maaltijd en op wat daarna komt.”
“Proost Meesteres,” reageerde ik zachtjes, want de omliggende tafeltjes hoefden niet ook nog eens deelgenoot te worden van mijn en haar status.
“Goed, ik weet dat jij je glas niet kan optillen, maar je kunt op z’n minst een teugje, of heet zoiets een zuigje in dit geval, uit je glas nemen.”
Ik boog me voorover, nam het rietje in mijn mond en zoog iets van de ranja naar binnen. Die inderdaad erg waterig was. Zij nam ondertussen een slok van het heerlijk uitziende witbiertje. Nadat ze haar glas weer op tafel had gezet, vroeg ze me: ·“Wat zou je graag willen dat ik met je doe, straks, vanavond, vannacht? Waar verlang je naar, naar welke geneugten gaan je gedachten uit?”
Haar vraag verraste me. Tweeledig. Ten eerste impliceerde die dat ik ook vannacht bij haar was en het dus niet alleen bij vandaag bleef. Zag ik daar tegenop? Eerlijk gezegd wel ja. Want als ze door ging met haar ‘spelletjes’ als in het bos en hier op het terras, was het bepaald geen aanlokkelijk idee. Het was me al met al heftig genoeg en of ik het aan kon om nog meer te ervaren? Aan de andere kant vond ik het gek genoeg iedere keer weer spannend en naast de angst voelde ik ook iets van een seksuele spanning. En eerlijk gezegd was ik benieuwd naar hoe ver ze me kon krijgen, in hoeverre ik me aan haar kon overgeven.
Ten tweede bood ze me een keuze. Ik mocht iets kiezen wat me leuk leek dat ze met me ging doen. Of ik met haar? Zou dat ook een optie zijn?
“Kan ik ook iets aangeven wat ik niet zou willen?”
“Nee. Ik breng je nog een keer in herinnering wat ik daarover heb gezegd tijdens de picknick, vorige week. Achteraf is er de mogelijkheid om eventuele bezwaren aan te voeren, die al dan niet worden geaccepteerd voor een volgende keer. Wat voor vandaag dus alleen geldt voor het geboeid gelegen hebben op de picknicktafel.”
Ik knikte, ik wist het. Wat me terug bracht bij wat ik kon bedenken dat zij met mij kon doen en wat ik zelfs als leuk, fijn of prettig kon ervaren. Mijn gedachten gingen naar vorige week, toen ik de keuze kreeg om klaar te mogen komen op óf haar slipje óf op haar billen. Als ik deze keer haar mocht likken? Of zou dat een te brutale wens zijn? Maar haar vraag bood me die mogelijkheid, toch?
“Eh, mag ik dan als beloning voor deze dag u likken?”
Een grijns verscheen op haar gezicht.
“Mijn oksels?”
“Nee,” reageerde ik geschrokken.
“Hoezo nee? Je gaf toch niet aan wat je wilde likken? Of had je in je perverse gedachte een lagere streek op het oog voor je tong? Mijn kut zeker? Of mijn kontgat? Hmmm.”
“De lagere, Meesteres,” kleurde ik.
“Oké, goed. Dan ga ik vanavond op je gezicht zitten.”
Of dat helemaal was wat ik voor ogen had? In elk geval maakte het idee me wel geil.

De serveerster kwam aan met de salade, waar Meesteres gelijk op aanviel.
Ze at de eerste happen met smaak, zag ik. En o, wat zou ik graag met haar meedoen, want ook ik voelde mijn maag knorren.
Zij pakte de lepel op en stak die tot mijn verbazing in haar mond. Om de lepel er weer uit te halen met een hap gekauwde salade erop. Ze stak die mijn richting uit.
“Mond open.”
In een niet durven weigeren opende ik mijn mond, terwijl mijn ogen heen en weer schoten om te zien of er mensen naar ons keken. De tussen haar kaken geprakte hap verdween bij mij naar binnen.
Dit was zo vernederend, ik werd als een baby of peuter gevoerd!
Julia keek me met een spottende grijns aan.
“En? Lekkere salade, hè? Met als extra touch, om het wat smeuïger voor je te maken, het speeksel van je Meesteres.”
“Ja, lekker.”
Ze grinnikte.
“Dat klinkt al weer niet overtuigend, slaafje. Net als daarstraks in het bos. Je vindt het toch wel leuk met me, hè? Ik doe tenslotte m’n uiterste best het je naar de zin te maken.”
“Dat waardeer ik ook ten zeerste, Meesteres.”
Liegbeest, reageerde deze keer mijn stemmetje. Het verdere commentaar drukte ik weg, want ik kreeg de volgende voorgekauwde hap voedsel in mijn mond gebracht.
Eigenlijk interesseerde het me al niet meer of er mensen ja dan nee keken. Misschien dachten ze dat ik achterlijk was, of hulpbehoevend. En zolang ze geen verhaal kwamen halen, berustte ik in haar ‘spel’.
Waar gelukkig een einde aan kwam, toen de salade op was.

Nadat de serveerster had afgeruimd en met een bestelling van deze keer een witbiertje voor mij en een ice tea voor Meesteres weg was, stond ze op. Ze kwam achter me staan.
“Buig eens iets voorover, dan haak ik de musketon los en kun je dadelijk gewoon van je biertje genieten.”
“Dank u, Meesteres,” klonk ik deze keer oprecht en dankbaar.
Ze ging weer tegenover me zitten.
“Herinner je je ook nog van vorige week dat een beloning pas wordt gegeven, nadat je aan één van mijn kinky wensen hebt voldaan?”
Daar stond me inderdaad iets van bij.
“En dus moet je je facesit nog verdienen.”
“Dat is niet eerlijk!” protesteerde ik. “Ik mocht iets kiezen wat ik leuk vond, waar ik van kon genieten.”
Ze haalde met een scheve lach haar schouders op.
“Je had kunnen weten, of op z’n minst vermoeden, dat er iets tegenover zou staan.”
“En wat is dat dan?”
“Dat merk je dadelijk wel, na onze drankjes.”

Het maakte dat ik, nadat de bestelling op tafel stond, minder genoot van mijn biertje en ook geen haast had om mijn glas te legen. En trouwens, ook Meesteres nam alle tijd voor haar ice tea.
Maar er was geen ontkomen aan dat de bodems van de glazen in zicht kwamen. En dus?
“Ga naar binnen en vraag aan de serveerster de sleutel van haar huis, omdat je Meesteres naar het toilet moet. En vergeet niet te zeggen dat ook zij er gebruik van mag maken.”
Verbouwereerd keek ik haar aan. Was ze gek geworden of zo? En waarom zou in hemelsnaam de serveerster niet van haar eigen toilet gebruik mogen maken? Wat was dat voor onzin?
Ze boog zich naar me toe en haar ogen sperden zich open.
“Zeg het maar slaafje, of je kiest voor de facesit vanavond, of je weigert en je weet wat dat betekent. Exit, einde van onze date.”
Ik schoof mijn stoel naar achter en stond op.
En, en? Wat doe je?

Ik liep het café/restaurant binnen. Ik zag haar achter de bar staan, bier tappend. Met lood in de schoenen liep ik op haar af.
Ze nam me nieuwsgierig op.
“Zeg het maar.”
Van haar kant klonk dat simpel, maar een reactie daarop van mijn kant?
“Ik eh, moest van haar – en ik knikte even in de richting van het terras – vragen naar de sleutel van je huis.”
“O?”
“Ja. Omdat zij naar het toilet moet.”
Ging ze de eigenaar waarschuwen dat er een gevaarlijke gek binnen was gekomen?
“En eh, ik moest ook zeggen dat jij er ook gebruik van mag maken.”
“Zeg haar maar dat ik daar heel graag gebruik van ga maken. Over een kwartier zit mijn dienst er op, over een half uur ben ik dan thuis. Zeg haar dat maar. En als je een momentje hebt?”
Ze diepte een sleutel uit haar schortje op, hurkte en opende een kastje achter de bar. Ze kwam weer omhoog met een schoudertasje in de hand. Ze haalde er een sleutel uit en overhandigde me die.
Ik snapte er helemaal niets van. Waarom ging dit zo makkelijk? Kenden ze elkaar soms?

De date – Hoognodig gevuld worden

“En houd je ogen open! Ik wil je onzekerheid en je angsten kunnen aflezen, je vertwijfeling of ik inderdaad de inhoud van het condoom in je mond leeg.”
Ik was bang ja, ik hoefde en wilde het zaad van haar lover niet proeven en al helemaal niet slikken! Maar ik kon en mocht er immers niets tegenin brengen?
Ze grijnsde. “Ik zal je het antwoord verklappen en dat luidt ja.”
De vingers die het onderaan dicht hielden, bracht ze naar de top, waar duim en wijsvinger zich samen knepen en langzaam langs het condoom naar beneden gleden.
“En of je vervolgens zijn sperma zal slikken. Maar vanzelfsprekend doe je dat, omdat ik dat wil.”
Ik voelde me ellendig. Dit wilde ik niet, dit was me een stap te ver, te kinky, te pervers.
Het rubber zat al tussen de mondklem en met afschuw bemerkte ik hoe de inhoud op mijn tong terecht kwam. Ik proefde … Wat was dat? Het leek me een papje van maïzena? Maïzena, vermengd met halfvolle melk?
Ze schaterde het uit.
“Kostelijk om je reactie te zien, mijn slaafje. Is het een lekker papje?”
Het lukte me iets dat klonk als een ‘ja’ uit mijn opengesperde mond te laten komen.
“Of valt het je tegen wat je van me hebt gekregen en had je liever echt het zaad van mijn lover geproefd, hm?”
Ik durfde het aan om even mijn hoofd te schudden.
“Wedden dat je dat wel wilt? Als hij zijn zaad in mijn kut of kont heeft gespoten en jij die leeg en schoon mag likken? Want jij hebt toch alles voor me over? En al heb je dat niet, dan voer je dat toch braaf uit, zoals ik van je eis, weet je nog?”
Ik knikte.
Ze kwam van mijn borst omhoog, draaide zich om en kroop zover achteruit totdat ik haar onderlichaam boven mijn gezicht had. Onder normale omstandigheden zou het zicht op deze heerlijkheden mijn pik ongetwijfeld hebben doen verstijven.
“En altijd draag je de angst bij je wat er in mijn mind omgaat en wat voor perverse of morbide fantasieën ik nou weer op je wil uitleven. Zoals ook nu weer.”
Ze rechtte haar rug. Haar vingers pakten mijn tepels beeld.
“Want wat gaat ze nu doen, hm? Gaat ze soms in mijn mond pissen? Of ranziger, poepen?”
Paniek. Dat met het condoom was een mindfuck geweest, maar als het deze keer niet zo was, als ze daadwerkelijk ging doen wat ze zei?
“Of ik duw mijn kontgaatje op je mond en pers er een enorme wind uit die je wangen laat opbollen en het gas daarna door je neus laat ontsnappen. Heb je er dubbel genot van.”
Ze kneep in mijn tepels.
“Want je ging daarnet de fout in door je hoofd in een nee te schudden. En dan breng ik je even in herinnering dat je meteen en zonder tegensputteren uitvoert wat ik van je eis. Weet je nog?”
Ze zette haar nagels venijnig in mijn tepels. Ik kreunde, steunde er een ‘ja’ uit.
“En anders was het over en uit voor je. Dus?”
Het bleef stil en in angstige spanning keek ik op naar haar kut en aarsgat, bang voor wat er mogelijk uit één van de twee zou komen.
Ze kwam omhoog en stapte van de tafel af, bevrijdde me van de mondklem en ging op de bank zitten, naast mijn hoofd.
“En dus was dit voor deze keer een waarschuwing voor je. Uitvoeren, doen en achteraf valt er over te praten of iets een volgende keer heel misschien niet meer zal gebeuren. Duidelijk?”
“Ja Meesteres.”
En weer laat je geen nee horen, sprak het stemmetje me ontstemd toe. Hoe lang nog laat je met je sollen? Hoever laat je haar gaan?
“Jammer dat ik niet hoefde. Want dat had je natuurlijk graag geproefd en geslikt, uit welk gat het ook was gekomen, toch?”
“Ja Meesteres.”
Pfff! verzuchtte mijn stemmetje.
Ze grinnikte. “Liegbeest. Ik zag de opluchting wel op je gezicht hoor, toen ik boven je weg en van de tafel afstapte.”
Wat kon ik daarop antwoorden? Dat ik oprecht blij was dat ik niets aan poep of pies over me heen, of erger, in mijn mond had gekregen?
“Maar wellicht lukt het me als ik wat gegeten en gedronken heb? En dus mag je mij trakteren op een lunch.”
Ze stond op, wierp het condoom in een bij de picknickplek geplaatste afvalbak en maakte de touwen los waarmee ik vastlag.
“Trek je shirt en spijkerbroek aan en ja, je onderbroek laat je uit.”
Terwijl ik me aankleedde, borg zij de gebruikte spullen op in de koffer. Ze klikte de leiband los van mijn halsband, gespte ook die los en die verdwenen eveneens in de koffer.
“Doe je enkelboeien af en berg ze op.”
Er kwam geen bevel om de polsboeien af te doen. Ik durfde de reden daarvoor niet te vragen, bang haar te ontstemmen.
“Zet de koffer maar weer achterin en dan gaan we.”
“Eh,” aarzelde ik, “de halsband en boeien houd ik om?”
“Wat denk je?”
“Ja dus.”
Ik nam aan dat ik die straks in de auto wel mocht af doen, voordat we bij het lunchadres waren gearriveerd.
Niet goed wetende wat ik met mijn slip aan moest, legde ik die maar naast de koffer neer.
Onderweg hield iets anders me bezig en na enige aarzeling besloot ik het haar te vragen.
“Toen ik daar zo op die tafel lag, was u niet bang voor wandelaars die langs konden komen?”
“Was jij daar bang voor?”
“Ja, daar was ik zeker benauwd voor. En het zou een bepaald confronterend beeld voor hen zijn geweest.”
“Ja.”
En daar liet ze het bij. Zou ze echt altijd schijt hebben aan wat andere mensen van haar vonden, in hoe ze er bij liep of wat ze aan het doen was?

Ze reed de wagen terug naar de verharde weg. Het bosrijke gebied zei me niets. Gek, want zover van onze stad kon het niet vandaan zijn. En de uitspanning waar we kort erna waren, was me ook onbekend. Het zag er leuk en lommerrijk uit, zo tussen de bomen. Er stonden weinig auto’s geparkeerd, maar wel aardig wat fietsen gestald. Het terras zat bijna vol.
“Draai je rug naar me toe. Polsen op de rug.”
Klikte ze iets vast tussen de ringen van de boeien?
“Oké, stap uit, we gaan lunchen.”
Ik wilde mijn handen van m’n rug halen, wat dus niet ging; de polsen zaten aan elkaar vast! Het kostte me daarom de grootste moeite het portier te openen. En in plaats van dat zij dat voor me deed! Nee, mevrouw stond grijnzend te wachten aan de passagierskant, totdat ik zover was.
Maar nam ze me echt zo mee het terras op, met de polsen op mijn rug geboeid?
Ja, natuurlijk loser. En dat ga je toch alweer o zo braaf doen?
Ik volgde haar, met klapperende knieën. Hoe passeerde ik al die mensen op weg naar een tafeltje, zonder dat ze zagen dat ik eh, geboeid was? En als ze er opmerkingen over maakten? En …, verdomme, als zij een beetje doorliep en niet treuzelend om zich heen keek welk tafeltje we zouden nemen?
Ik was blij toen ik eenmaal zat. Schichtig keek ik om me heen. Wat zat die mevrouw ginds tegen haar man te smoezen? En waarom zaten die man en die vrouw verderop te grinniken? Toch was er niemand die onze kant opkwam om verhaal te halen. Ik ontspande enigszins.
De enige die ons wel naderde, was een serveerster, met twee kaarten in de hand.
“Goedemiddag. U wilt lunchen?”
“Ja, graag zelfs,” lachte Julia. “Ik moet hoognodig – en ze keek mij heel even met een grijns aan – iets gevuld hebben.”
Ze nam de kaart aan van de serveerster en ja, gelijk voelde ik me een ontzettende lul door niet de voor mij bedoelde menukaart van haar aan te nemen. Bevreemd keek ze me even aan, om die dan maar voor me neer te leggen.
“En wilt u alvast wat drinken?”
“Ja. Heb je een rosé biertje misschien?”
“Nee, dat hebben we niet. Ik heb wel een witbiertje voor u, een Gulpener Korenwolf of een Hoegaarden.”
“Doe me de Korenwolf maar en heb je voor hem misschien – en ze knikte mijn richting uit – ranja met een rietje?”
Jezus, wat was dat nou weer? En hoe vernederend!
Een mooi moment om er eindelijk de brui aan te geven?
“We hebben grenadine, is dat goed?”
“Prima.”
“En wil hij dat zoet, of halfzoet?”
De serveerster wendde zich niet eens meer tot mij!
“Doe maar halfzoet, het mag zelfs bijna waterig zijn.”
“Ga ik voor zorgen.”
Ik deed een poging om mijn Meesteres niet boos aan te kijken.
“Kijk niet zo verongelijkt. Het moet toch een feest voor je zijn om vandaag weer bij mij te mogen zijn? Te genieten van mijn kinky spelletjes en zelfs het voor even geboden zicht op mijn lustopeningen?”
“Ja Meesteres,” antwoordde ik zachtjes en lafhartig.
“Nou, kijk dan wat vrolijker.”
Ze pakte de menukaart op en bestudeerde die. Ik hoopte dat het straks, bij die bestelling, niet net weer zo’n vertoning werd als net.

De serveerster kwam aan met de drankjes. Het witbiertje, wat mij ook prima zou smaken, en een heel licht gekleurd glas grenadine. Met een rietje en, pfff, zo’n gekleurd papieren parasolletje op de rand van het glas.
“Heeft u een keuze kunnen maken?” wendde ze zich tot Julia.
“Ja. Ik ga voor de salade met gebakken kip en spekjes.”
“En wilt u daar wit of bruin brood bij?”
“Doe maar bruin. En heb je er een lepel bij? Dan kan ik hem zo nu en dan ook een hapje geven.”
Dat … kon ze niet serieus menen. Ik liet me toch strakjes niet als een kind voeren?
O, nee?
“Ga ik voor zorgen.”
Ze pakte de kaarten van tafel en keek me daarbij aan. Had ze een spottende grijns op haar gezicht? Of verbeeldde ik me dat?

De date – Een onfrisse surprise

000a
Op weg naar huis gingen mijn gedachten uit naar de ontmoeting met Julia. Er was het ‘yes’ gevoel dat ik een date had met een zeer appetijtelijke vrouw die de moeite van het aanzien meer dan waard was. Ze was iemand die geilheid uitstraalde. En ze wist me tot dingen aan te zetten die ik niet voor mogelijk had gehouden. En juist dat benauwde me. Weliswaar was ik op die datingsite terecht gekomen in de hoop daarop iemand te vinden die invulling kon geven aan mijn wens om stoutere dingen te beleven. Maar was zij daarin niet veel te extreem voor me?
Ja, dat is ze waarschuwde een stemmetje in me. Welk normaal denkend mens gaat in een koeienvlaai zitten omdat zij dat van je verlangt?
Eiste.
Nog erger, ja.
Dat was wel een punt, de eis van haar dat iets zonder discussie werd uitgevoerd en waaraan ook onmiddellijk gehoor moest worden gegeven. Daartegenover stond dat ik nieuwsgierig was in hoeverre ik mee ging in haar bizarre verlangens en eisen. Ik kon me daarbij al een grens bedenken, namelijk haar schoonlikken als ze gepoept had.
Waarop je niet een expliciet nee hebt laten horen, toen ze je daarnaar vroeg.
Dat was een op woorden vangen van haar kant!
O. Dus als ze dat daadwerkelijk van je verlangt, dan geef je daar braaf gevolg aan?
Opnieuw wist ik daar geen nadrukkelijk nee op te zeggen. Misschien dat ik in mijn adoratie voor haar zelfs over mijn grenzen heen ging? Of, en dat zou ook kunnen, dat ik op een gegeven moment niet meekon in haar eisen en dan …, stopte onze verhouding waarschijnlijk. Maar hé, zover was het nog niet en vooralsnog verlangde ik naar het volgende weekend en het weerzien met haar. Waarbij ik geen idee had of dat de zaterdag of de zondag werd.

De vrijdag checkte ik geregeld mijn telefoon of ik soms de melding gemist had dat er een sms’je van haar binnen was gekomen. En met het voorbij gaan van die dag begon ik me al zorgen te maken dat ze met liet barsten, dat ze het toch niet met me zag zitten. Totdat om half elf dan eindelijk het verlossende berichtje binnen kwam.
Morgen om 10 uur precies ben je op het parkeerterrein van Van der Valk. De koffer zet je naast je neer. Reageer enkel met een OK.
En die twee letters stuurde ik braaf als boodschap retour.

Van boven en van onder zorgvuldig geschoren reed ik om tien voor tien het parkeerterrein op. Dat behoorlijk vol stond. Aan de kant van het terras en op het middenstuk was geen enkele plek beschikbaar. Pas op het gedeelte met zicht op de langs het parkeerterrein lopende weg waren nog plekken vrij.
Waar zou zij zijn? Bij Van der Valk binnen? Of zat zij in haar wagen, van waaruit zij mij in de gaten kon houden? Ik keek in mijn binnenspiegel en besefte dat ik slechts zicht had op een klein gedeelte van het terrein. Kon ik de auto snel even andersom zetten?
Een ping meldde dat ik een berichtje binnen had. Het was van Julia. Nerveus opende ik het sms’je.
Je maakt de koffer open en bovenop andere spullen liggen een halsband en pols- en enkelboeien (de kleinere zijn voor de polsen en dus de grotere voor je enkels). Die doe je om en als dat gebeurd is, wacht je naast je auto, met het koffertje in je hand. De code van het linker slot is 5 4 3, die van het rechter 2 1 0.
Stond die cijferreeks symboliek voor een aftellen naar de start van een nieuw spel?
Mijn handen trilden en het kostte me daarom enige moeite om de raderwieltjes op de juiste cijfercombinatie te krijgen. Hoopte ik. Hoewel? Want mocht de koffer hiermee open kunnen, dan stortte ik me weer in een ongewis avontuur.
Dat wil je toch? Daarom ben je hier naartoe gereden in plaats van thuis te blijven.
Ja …
De koffersluiting klikte open en ik kon het deksel omhoog doen. Ik schrok bij het zien van de wel erg brede leren boeienset en halsband. En aan die laatste zat ook nog eens een ketting bevestigd, met aan het eind zo’n lus om die vast te houden!
Ik pakte de set uit de koffer en wierp even een benauwde blik om me heen, want als er mensen aan kwamen lopen, kon ik nooit zo snel die spullen aan het oog onttrekken.
Alsof dat er nog toe doet. Dadelijk sta je toch voor lul naast je auto.
Ja, pfff en ik voelde hoe het zweet me uitbrak.
Met een angstige, maar ook nieuwsgierige blik keek ik kort naar de verdere inhoud. In de gauwigheid ontwaarde ik een mondknevel, touw, klemmetjes en in elk geval twee zwepen, de ene met een vijftal stroken, de andere tot één streng gevlochten. Jeetje, als ze van plan was om dat allemaal te gaan gebruiken? Maar wie A zegt …
Ik sloot de koffer, deed de boeien en halsband om, sloot even mijn ogen, haalde diep adem en stapte uit. Naast de auto keek ik schichtig om me heen.
Owh, laat alsjeblieft niemand deze kant opkomen. En laat ook de arriverende of weggaande auto’s me zo snel mogelijk passeren. Behalve dan die van Julia. Of kwam ze dadelijk aanlopen om me vervolgens mee naar binnen te nemen bij Van der Valk? Bij die gedachte piste ik zowat in mijn broek.

Een Range Rover kwam aanrijden. Tot mijn opluchting zag ik Julia achter het stuur zitten. Ze liet het raampje aan de passagierskant zakken.
“Zet de koffer achter de passagiersstoel en stap daarna naast me in.”
Geen goedemorgen of zo, alleen die twee korte bevelen. Zwijgend opende ik het achterportier, zette de koffer achter ‘mijn’ stoel neer, waarna ik bij haar instapte.
Wat me direct opviel, was dat haar kledingkeuze deze keer normaal was. Wit, strak T-shirt en een bruin suède rokje met drukknoopsluitingen voor; de onderste twee zaten niet dicht.
“In het dashboardkastje ligt een bril, zet die op.”
Het leek een zonnebril, alleen was er niets door te zien en ook de brede zijkanten schermden het zicht zijwaarts af. Als een blinde zat ik naast haar.
Ik merkte dat ze niet rechtsaf sloeg en dus ging ze niet de snelweg op, maar nam ze de provinciale weg. Ze volgde die een tijdje, om daarna af te slaan en dat gebeurde daarna diverse keren, waarna ik mijn poging opgaf om te onthouden waar zij haar auto heen stuurde. Op een gegeven moment begon de wagen te schudden en te bonken en daarmee vermoedde ik dat ze een zandweg opreed. Die ze een redelijke tijd volgde. Eindelijk stopte ze de wagen en mocht ik de bril af zetten.
Rechts van me zag ik een vennengebied en links een groenstrookje, omzoomd door bos. In het midden van die kleine open ruimte stond een picknicktafel.
“Zet de koffer op die bank en kleed je uit.”
Ze stapte uit en ook ik verliet de wagen, een zorgelijke trek op mijn gezicht. Want was dit een plek om uit de kleren te gaan? Wat, als er wandelaars op het pad langskwamen en mij in mijn naaktheid zagen? En dat niet alleen, want ook nog eens ‘versierd’ met een halsband, pols- en enkelboeien? Mijn knieën knikten.
Ik zette de koffer neer op de houten plank die onlosmakelijk vastzat aan en deel uitmaakte van de picknicktafel.
Ik kreeg zowat een hartverzakking toen ze de koffer opende en mij het bevel gaf om op mijn rug op de tafel te gaan liggen. Meende ze dat echt?
Haar woorden van vorige week resoneerden in mijn geest. Ik eis en de ander voert dat uit of ondergaat het zonder morren, meteen, zonder discussie.
Nou ja, misschien kon ik me achter de tafel verbergen, mocht ik mensen aan horen komen. Ze pakte een koord uit de koffer. Ze was toch niet van plan …?
“Je gaat me toch niet …?”
“Zwijg!” klonk ze kortaf.
Ze maakte mijn boeien inderdaad vast aan de poten van de tafel! Binnen de kortste keren lag ik met de armen en benen gespreid op het tafelblad.
“Ken je dit?”
In haar hand hield ze een metalen ding omhoog, dat me niets zei.
“Nee…, Meesteres.”
Het was voor het eerst dat ik haar zo noemde.
Ze glimlachte.
“Ach, wat boeien en een stuk touw toch doet met mijn ‘speeltje’. Ben ik ineens Meesteres. Och, dat klinkt me wel aardig in de oren ook, dus houdt dat er voorlopig maar in, slaafje.
Ze liet de betekenis daarvan tot me doordringen, voor ze vervolgde: “Dit is een mondsperder en die zorgt ervoor dat je dadelijk je mond niet meer dicht kunt doen.”
Wat was daar in godsnaam de bedoeling van? Dat ik mijn mond zonet niet mocht opendoen, kon in begrijpen. Maar dat ik die niet meer dicht kon doen?
Terwijl het ding richting mijn gezicht naderde, opende ik mijn mond al een stukje. Ze bracht de klem tussen mijn lippen. Ik voelde hoe opstaande randjes achter mijn voortanden zaten. Ze drukte een knop aan de zijkant van de beugel in en mijn mond werd opengesperd. Wijd! Waarmee ik ook nog eens letterlijk sprakeloos was geworden.
Via de bank klom ze op het tafelblad en ze plaatste haar voeten aan weerskanten van mijn hals. Ze was sliploos.
“Ik heb een verrassing voor je, slaafje.”
Ging ze op mijn gezicht zitten om zich te laten beffen? Dat leek me voor haar geen pretje om met haar kut op de klem te zitten. En voor mij ook niet trouwens. Kon ik wel ver genoeg mijn tong uitsteken? Ik probeerde het even.
“Ha, je hebt er al zin in, zie ik, terwijl je nog niet eens weet wat je van me krijgt. Maar ik ga je dat nu verklappen.”
Ze bracht een hand naar de voorkant van haar rokje, bracht die onder haar rokje.
“Vlak voor vertrek heeft mijn lover me een heerlijke neukbeurt gegeven. Deze keer was dat met condoom, wat een speciale bedoeling had.”
Ze keek op me neer met een brede grijns op haar gezicht. Haar hand frummelde tussen haar benen.
“Ik heb het condoom namelijk voor jou meegenomen én de inhoud voor je op temperatuur gehouden in mijn kutje.”
Haar hand kwam weer onder het rokje tevoorschijn, mét een condoom tussen haar vingers. Ze zakte door haar knieën en ging op mijn borst zitten. Ze hield het boven mijn gezicht en het was duidelijk voor mij dat het een gebruikt exemplaar was. En gevuld! Ze keerde het kapotje om, waarbij ze met de vingers van haar ene hand het bij de top vasthield en de vingers van de andere de onderkant dicht hielden.
Ik schudde mijn hoofd. Ze ging toch niet de inhoud ervan … Nee!
Haar ogen schoten vuur.
“Pas op, hè? Je gaat niet dwars liggen doen!”
Ik stopte mijn woordeloze protest, sloot mijn ogen.
“Ogen open!”
Haar handen bracht ze dichter bij mijn opengesperde mond. Als ze echt van plan was de inhoud van het condoom in mijn mond te legen, was er geen ontkomen aan!
De tranen stonden in mijn ogen, biggelden langs mijn wangen.

Een date – De ontmoeting

Ik omschrijf me wel eens naar mensen die ik ontmoet en die naar mijn status vragen als een happy single. Waarbij ‘happy’ een omschrijving is die meestal opgaat, want ik ben graag alleen. Het geeft me de vrijheid in mijn doen en laten, iets wat voor mij het hoogste goed is. Dat ik zo nu en dan de behoefte voel om mijn lust te bevredigen, is logisch.

En om de eenvoudige reden dat dat iets is wat in je eentje niet altijd je van het is, had ik me aangemeld bij een datingsite. Geen standaard site, maar een wat stoute, want voor een recht op en neer wip kon ik naar de binnenstad gaan, waar de vrouwen achter de ramen dat snel en adequaat kunnen eh, uitmelken.

Kinky Julia, zoals zij zichzelf profileerde, werd de date die mij een keertje op neutraal terrein wilde ontmoeten om van me horen waar mijn fantasieën naar uit gingen, mits die boven het seksuele uitstegen. Waarmee ik akkoord was gegaan, ofschoon ik geen idee had wat ze daarmee bedoelde. Dus moest ik tot ons treffen wachten om daar uitsluitsel over te krijgen.

Onze ontmoetingsplaats was een dorps café met een terras aan een water. Het was er druk, aan de auto’s op het parkeerterrein te zien en ook het gedeelte voor de fietsen stond stampvol. Ik vroeg me bezorgd af hoe ik haar kon herkennen tussen al die mensen. En hoe we in hemelsnaam tussen die massa het konden hebben over seksuele en kinky fantasieën.

Haar herkennen leverde alvast geen probleem op, want toen ik de uitspanning binnenstapte viel de blondine tussen de dagjesmensen danig uit de toon in haar zwarte wetlook jurkje. De bovenkant was ook nog eens van doorschijnend materiaal en het minuscule behaatje in een effen rode kleur gaf een extra accent eraan. Het zou me verrassen mocht het tweede stukje lingerie een andere kleur hebben.
Ze stond met haar rug tegen de toog geleund, een bijna leeg glas ice tea in de hand. Even vroeg ik me af of ze bewust steun zocht. Haar pumps, in een eveneens rode kleur, waren voorzien van vervaarlijke stilettohakken.
Als zij Julia was, stak ik er in mijn T-shirt, spijkerbroek en sneakers erg gewoontjes bij af.
Ze glimlachte toen ze mij op zich af zag komen.
“Jij moet haast wel Dennis zijn, want geen andere man durfde me te benaderen.”
“En omdat jij mijn naam noemt, moet jij Julia zijn.”
Dat geen man haar durfde te benaderen, kon ik me voorstellen en zeker geen man die met vrouw en eventueel ook nog kinderen in deze uitspanning aanwezig was, want dat zou voor hem ongetwijfeld bonje betekenen.
Aarzelend keek ik om me heen. “Het lijkt me niet dat we hier een eh, goed gesprek kunnen hebben over onze interesses.”
“Nee, dat klopt. Heb je een beetje conditie?”
Vluchtig nam ze me van onder tot boven op. Keurend, zo leek het. Was ik goed bevonden?
“Ik loop hard, dus ik ben wel in vorm,” terwijl ik me afvroeg waarvoor ik in conditie moest zijn.
“Zolang je maar niet te hard van stapel loopt, want weet dat ik een bitch ben. En als je dat niet afschrikt, dan mag je dat koffertje en die mand voor me meenemen.”
Ze wees de twee voorwerpen aan, die naast de toog stonden. Een picknickmand en een aluminium koffertje?
“We blijven hier niet, we gaan het water op. En afhankelijk van hoe onze kennismaking verloopt zijn we of zo terug, of het koffertje en de picknickmand gaan open tijdens ons roeitochtje. Nou ja, jij roeit en ik laat me varen.”
“Slim van je om een bootje te huren. Dan kunnen we in elk geval één op één kletsen, weg van de massa en eventueel luisterende oren.”
“Precies.”
Terwijl ik de spullen van de grond tilde, pakte zij een sleuteltje van de toog en met een knik naar mij liep ze naar het terras. Vele ogen volgden haar. Ik focuste me op haar billen die door de hoge hakken geilmakend op en neer gingen onder de rekbare stof van het jurkje.
Haaks op het terras was een steiger, waaraan de roeiboten afgemeerd lagen. Ze overhandigde me het sleuteltje met daaraan bevestigd een houten label, waarin een 2 gebrand was en wees naar de boot die een 2 op de zijkant had staan. In de punt van de boot zag ik een weekendtas.
“Maak jij het hangslot los?”
Onder toeziende ogen vanaf het terras stapte zij uit haar pumps, nam mijn hand aan en hield die vast totdat ze veilig in de boot stond. Ze nam het koffertje en de mand van me aan, waarna ook ik in de boot stapte.
Zij nam plaats achterin de boot en ik ging op het plankje in het midden zitten, pakte de roeispanen en duwde af. Ze gaf me aan welke richting ik uit moest. Ik zag dat ik gelijk had wat de kleur van haar slipje betrof.

We waren nog maar net op het water, toen ze al van wal stak.
“Goed Dennis, om het je gelijk duidelijk te maken, ja, ik sta open voor kinky games. Sterker, ik haal daar een onuitputtelijk genoegen uit en hoe perverser, des te heerlijker ik het vind.”
Ik hijgde licht, wat kwam doordat roeien toch een andere tak van sport is dan hardlopen. Dat mijn hijgen iets zwaarder werd, kwam door haar woorden. En met name door het gebruikte woord perverser. Want wat in mijn beleving al pervers kon zijn, was voor haar waarschijnlijk ‘gewoon’. En wat voor haar dan misschien gewoon was, daar kon ik me dus geen voorstelling van maken.

Voor mijn geestesoog zag ik haar staan, in het leer gekleed en met een fier vooruit stekende strapon omgegord. Iets wat ongetwijfeld onder de noemer kinky te plaatsen was, maar of dat pervers was? In de belevingswereld van de één zeker ja, terwijl het voor de ander een wellicht wekelijks spelletje was. Kortom, het begrip was zo subjectief als wat, was mijn conclusie.

“Wat ik nu van je verlang is dat je me toevertrouwt wat jouw kinky fantasieën zijn en jouw meest geheime fetisj is. En dan wil ik dus dingen horen die echt ongewoon, nieuw en creatief zijn voor je. Wees daarin niet verlegen of geremd en wie weet haal je me daarmee over om ze je daadwerkelijk een keer te laten ervaren.”
“En anders?”
“Hoe bedoel je? Dat je je er niet over durft te uiten of wil uiten? Dan varen we gelijk terug en was onze ontmoeting een superkorte.”
“Nee, ik bedoel dat als wat mij kinky lijkt en eh, nou ja, voor jou niet kinky genoeg is?”
“Och, je hebt daarmee in elk geval het lef getoond om te laten merken wat er in je omgaat en meren we dadelijk ergens aan voor een picknick. En hebben we een leuke date gehad. En ja, vervolgens moet je een andere date zoeken voor de invulling van je wensen.”
Een duidelijk verhaal.
“Oké, ik zal mijn best doen…”
Ik liet mijn gedachten gaan. Iets wat me gemakkelijk af ging, want zij had de touwtjes immers in handen? Van het roer dus. Ik hoefde enkel de roeispanen op en neer te halen.
“Wat ik nu ga zeggen, is een raar en stom iets…”
“Hé, laat je gaan, leef je uit. Voor mij zijn weinig dingen raar of stom, dus kom maar op.”
“Nou, als ik een mooie vrouw zie fietsen of lopen, dan denk ik wel eens dat ik het zadel van haar fiets zou willen zijn, of haar inlegkruisje of tampon.”
“Omdat?”
“Ik op dat moment dicht bij haar eh, nou ja, intieme delen ben. In het geval van het zadel zit er natuurlijk nog iets tussen en in het andere geval…, nou ja, is dat wel duidelijk.”
“Je krijgt daarbij wel de gevolgen van haar ongesteldheid over je heen,” glimlachte ze. “Heb je het wel eens gedaan met een vrouw die ongesteld was?”
“Nee.”
“Zou je dat tegenhouden? Of tegenstaan?”
Ik zag dat ze me nieuwsgierig opnam, benieuwd naar mijn antwoord. Een antwoord waar ik even over na moest denken.
“Nee, ik denk niet dat ik daar een probleem van zou maken.”
Ze knikte.
“Daarop aansluitend, nu je toch bij die intieme delen bent beland…” Ze moest er zelf om grijnzen. “…Zou je je neus tussen mijn billen steken om mijn geur op te snuiven, of je tong langs en in mijn kontgat steken om me te stimuleren en te proeven?”
Ik voelde mijn lippen krullen in een glimlach, terwijl mijn pik verstijfde.
“Daar kan ik volmondig ja op zeggen en dat wil ik wel bewijzen ook hoor,” grijnsde ik deze keer, niet gehinderd door het wellicht brutale van mijn ontboezeming.
Zij schoot in de lach.
“Hé, wat heb ik je aan de bar gezegd? Loop niet te hard van stapel, hè?”
“Ik weet het,” lachte ook ik, “want dan kom je de man met de hamer tegen.”
“Of de vrouw met de karwats.”
Ze kneep haar ogen iets samen. Dacht ze daarbij ergens aan?
“Ik haal je af van je fantasieën. Maar ik wil over dit item nog één ding van je weten. Twee eigenlijk. Als ik op het toilet zit en geplast heb, zou jij me daarna met je tong droog likken?”
Dat was iets dat me ook niet onoverkomelijk leek, dus ik knikte.
“Ja, dat denk ik wel.”
“En uit de andere uitgang vandaan? Dus als ik gepoept heb?”
Jakkes!
“Nee, ik denk dat me dat te ver zou gaan.”
“Ik vind het mooi dat je zei ‘ik denk’, het was geen resoluut nee.”
Ze ging me toch niet op woorden vangen, hè? Toch liet ze me er een moment over nadenken. Want waarom had ik inderdaad niet resoluut nee gezegd? Of, geen denken aan? Zat dat niet bij me ingebakken dat ik gelijk een duidelijk standpunt innam? Misschien. Toch nam ik me gelijk voor om voorzichtiger te reageren op haar vragen, of op z’n minst even de tijd nam om over een antwoord na te denken.
“Maar goed, kom maar weer op met je fantasieën.”
Wat een moment een lastige was, want ik was nog bij het beeld van haar naar mijn gezicht toegedraaide kont en waarschijnlijk bruine poeperd. En ook, ik had me wel ingeschreven op die site in een verlangen naar stoute dingen, maar had ik nagedacht over wat voor stoute dingen ik wilde? Nee, niet echt. Het was eerder een verlangen geweest naar iets anders dan het gewone. En om op dit moment te bedenken wat dat ongewone was? Poeh, een lastige.
“Het op spannende plekken doen?” opperde ik.
Haar gezicht betrok.
“Neuken? Kom op, ik verwacht wat meer van je.”
“Op die plekken doen wat jij van mij verlangt?” probeerde ik.
“Ha, dat gaat er meer op lijken. Wat zou ik van je verlangen, denk je?”
Waarmee de bal weer bij mij lag. Jeetje, wat zou ze van me willen? Wat kon ik verzinnen om haar te bevredigen in wat ze wilde horen?

Waarom wilde ik dat eigenlijk nog bedenken? Omdat ze me wist op te geilen? Ondanks haar zonet geuite bizarre voorbeelden? Of was het dankzij haar bizarre voorbeelden? Of was het omdat ik, al was het voor mezelf nog vaag, tot nu toe onontdekte dingen bij mezelf vond, aangeboord door haar?

“Dat ik alles doe wat je van me verlangt?”
“Eist.”
“Ja.”
“Kijk, nu komen we ergens.”
Aan de ene kant wilde ik wegrennen, iets wat moeilijk gaat over water, aan de andere kant wilde ik me aan haar voeten werpen.
Doe het eerste Dennis, ze is te kinky voor je!
“Pas op, ik stuur de boot nu een open stukje tussen de rietkragen in, want je hebt je picknick al wel verdiend.”
Bijna meteen botste de punt van de boot tegen de wal. Achter het riet lag een weiland, waar vermoedelijk nog niet zo lang geleden koeien op hadden gegraasd, gezien de koeienvlaaien die her en der op het gras verspreid lagen.
Ik sprong op de wal en trok de boot iets verder de wallekant op. Waarna zij mij de weekendtas, picknickmand en het koffertje aanreikte en ook uitstapte. Ze ritste de tas open en gaf me een kleed aan. Ik begreep dat ik dat voor de picknick mocht uitspreiden.
“En dan draai jij je nu om en blijft naar de horizon staren totdat ik me omgekleed heb.”

Terwijl ik niets ziend naar de horizon staarde, vroeg ik me af waarom ze zich ging omkleden. Wat van mij niet hoefde, want ik vond het super sexy wat ze aan had. Of ging ze iets degelijks aantrekken omdat mijn fantasieën en reacties op haar suggestieve uitspraken niet beantwoordden aan wat ze voor ogen had? Iets wat me stug leek. Ze had zonet immers aangegeven dat ik in elk geval de picknick verdiend had? Dus kon het bijna niet anders of dat wat ze aantrok nog spannender was?

“Blijf met je rug naar me toe staan en kleed je ondertussen uit. Je kleren vouw je netjes op en leg je op een stapeltje.”
Ging ik me uitkleden voor haar? Als ik dat niet deed, of aarzelde, kon dat het einde van onze date zijn, besefte ik.
Ik trok mijn shirt over mijn hoofd uit. Deed mijn sneakers uit, liet mijn spijkerbroek zakken en als laatste mijn slip. Mijn pik verstijfde zich, benieuwd wat er verder stond te gebeuren.
“Goed, draai je maar om.”
Even dacht ik dat ze me voor de gek hield en haar jurkje ondersteboven had aangetrokken, iets wat natuurlijk niet mogelijk was. Het bovengedeelte was in deze versie afgedekt, terwijl de onderkant r van transparant materiaal was. En eerlijk gezegd zag ik dit liever, het slipje vond ik boeiender, geiler om naar te kijken dan naar het minuscule behaatje. Iets wat mijn pik met me eens was. Voor even voelde ik me beschaamd, ongemakkelijk, maar haar reactie nam dat gevoel weg.
“Dat zie ik graag,” glimlachte ze.
“Ik ook,” en ik knikte naar haar jurkje. “Mag ik de achterkant ook eens bewonderen?” want ik vermoedde dat het een stringetje was dat ze aanhad en zo ja, wilde ik haar billen wel eens bewonderen.
Zag ik haar even een beweging maken? Maar dan klonk het resoluut: “Nee, nog niet.”
Ze grijnsde, omdat de teleurstelling waarschijnlijk van mijn gezicht af te lezen was.
“Ga zitten. Je mag de picknickmand openmaken en alles netjes tussen ons in zetten.”

Twee bordjes, twee glazen, bestek. Bij de rest van wat ik tevoorschijn haalde gaf ze uitleg. Chips van pastinaak, sandwiches met ham en peer, een Griekse salade, havermoutkoeken met kokos en gedroogde ananas, wraps met asperges en tot slot een cocktail van sinaasappelsap, vermout, gin en grenadine.
Zoiets noemde ik nog eens uitpakken!
Het smaakte allemaal verrukkelijk en tijdens het eten en genieten vergat ik mijn naaktheid en ook waarom we hier eigenlijk waren. Wat ook kwam omdat ze onze conversatie daarvandaan hield.
Dat kwam weer bij me binnen, toen ze me er weer mee confronteerde.
“Heb je al nagedacht over wat ik van je verwacht? Of juister, eis? En zo ja, heb je je daarbij beelden kunnen vormen?”
“Eh, nee. Ik bedoel, ja, dat ik alles doe wat je van me verlangt. Maar omdat ik daarbij geen idee heb wat dat kan zijn, heb ik daar nog geen beeldvorming bij.”
“Ik zal het je klip en klaar vertellen. Wat ik in mijn kinky games doe, zijn die dingen die ík leuk vind om te doen en die mijn speelpartner van dat moment minder leuk of zelfs onaangenaam vindt om te ervaren.”
“Dat klinkt nogal heftig.”

“Ja, dat is het ook. Maar daarnaast staat er ook vaak een beloning tegenover die meestal wel als plezierig wordt ervaren.”

“Oké…,” aarzelde ik, niet overtuigd of dat opwoog tegen wat er daaraan voorafgaande stond te gebeuren.
“En wat ik nog belangrijk vind om aan het verhaal toe te voegen, is dat ik eis dat iets zonder discussie wordt uitgevoerd. Achteraf, na een spel, is er de mogelijkheid om het te evalueren en eventuele bezwaren aan te voeren, die vervolgens al dan niet worden geaccepteerd voor een volgende keer.”
Ik deed een poging te verwerken wat ik zonet van haar gehoord had. En wat ik daarmee aan moest, want het betekende me puur overgeven aan haar, mocht ik hierin meeging.
“Resumerend, ík eis en de ander voert dat uit of ondergaat het zonder morren.”

Ja, dat was me al duidelijk. De vraag was alleen of ik daarin mee kon gaan, wilde gaan.
Wat waren de plussen? Dat ze een vrouw was die de moeite van het bekijken zonder meer waard was. Dat ze lef had in haar kledingkeuze en daarbij schijt had wat haar omgeving daarvan vond, ze stond daar boven. Iets wat ik wel waardeerde. Ze straalde geilheid uit. Toch? Ja, voor mij in elk geval. Wond ze me op? Ja. Prikkelden haar kinky ideeën me? Oei, dat was een lastige. Was dat wat zij verlangde niet too much? Kon dat een minpunt zijn? Tegelijk was de vraag of ik daarin mee kon gaan de hamvraag: ging ik het avontuur ja dan nee aan?

000“Bijvoorbeeld,” vervolgde ze en ze leunde daarbij iets naar voren, alsof ze haar woorden kracht bij wilde zetten, “je staat nu op en gaat in een koeienvlaai zitten.”
Was dit het moment van truth or dare? Oftewel, was dit het einde van onze date of het begin van een ongewis avontuur?
Ze keek me strak aan, zonder met haar ogen te knipperen.
Ik stond op. Mijn god, wat ging ik doen? Maakte ik een wegwerpgebaar en hield ik daarmee deze waanzin voor gezien? Of…? Ik keek om me heen, zag vlakbij een vlaai tussen het gras liggen. Het was slechts een paar stappen naar een ja …
De zon had de vlaai een donkergrijze korst gegeven. Ik wilde niet denken aan wat er onder die korst zat. Ik draaide me om naar haar. Ze was gaan liggen, steunend op een arm en ze keek naar me. Benieuwd? Ongetwijfeld.
Ik zuchtte, enigszins vertwijfeld. Ja of nee? Ik zakte door de knieën, ik sloot mijn ogen, ik blokkeerde mijn weerzin en … zakte door de korst heen in de shit.
“Bravo,” klonk het vanaf het kleed. “Ik vind dat je daarmee een beloning hebt verdiend, straks, als je eerst een duik in het water hebt genomen.”
Iets waar ik maar al te graag gevolg aan gaf. Ik snelde langs haar en de roeiboot heen en dook het heldere water van de kreek in.
Ik had het gedaan! En daarmee ja gezegd tegen …? Geen idee. Nou ja, een akkoord om mee te gaan in haar kinky ideeën. Pffff.

Weer terug op het droge ging zij achterover op het kleed liggen.
“Oké, je beloning. Je mag je voor me aftrekken en klaarkomen, of op mijn slipje of op mijn billen, aan jou de keus.”
Hoewel ik me niet bezig had gehouden met wat voor beloning ze voor me in petto had, was ik hierdoor verrast en voelde ik ook enige gêne. Niet eerder had ik me voor de ogen van een vrouw afgetrokken. Zij trok haar jurkje tot aan haar navel omhoog en spreidde haar benen. Mijn pik had in elk geval geen last van enige gêne en was er klaar voor.

“Eh, dan kies ik voor je billen.”
“Oké,” en ze draaide zich om.
Ik nam plaats tussen haar benen en keek verrukt naar die fraaie en door de zon gebruinde billen, waartussen het koordje van haar stringetje bijna verborgen was.
Waarschijnlijk door alle voorvallen van onze ontmoeting en ja, ook door het zicht op haar kont duurde het niet lang voordat ik klaarkwam en mijn ontlading op haar billen spoot.
Ze draaide zich glimlachend om.
“Zo, dat was je beloning. En nu ga ik het water in en mag jij ondertussen de boel netjes inpakken en je daarna aankleden.”
Ze trok haar jurkje uit. En ook het behaatje en stringetje volgden. Ik keek verrukt naar haar vrij brede en volle borsten en naar beneden, waar ze kaal was.
“Genoeg gezien?”
Ze stak haar tong uit en stapte het water in. Terwijl zij in het water spartelde, ruimde ik alles netjes op, waarbij ik me afvroeg of we vanaf dit moment een deal hadden. Nou ja, een deal? Of ik hiermee haar voetveeg was geworden, wat me een juistere omschrijving leek.
Ze stapte terug op het droge, haalde een handdoek uit de tas vandaan en droogde zich af. Wat mij weer de gelegenheid gaf haar naaktheid te bewonderen en mij de conclusie gaf dat ik voor haar bezweek en me wilde overgeven aan haar grillen.
Ze deed niet het behaatje om en het stringetje aan, maar ze trok een wit mouwloos effen shirt aan en een zwart klokkend rokje. Haar tepels priemden tegen de stof van het shirtje.

Ik laadde de spullen in de boot, hielp haar bij het instappen en ik ging weer aan de riemen, terwijl zij ons terug stuurde. Ze was daarbij zo gaan zitten dat ik constant zicht had op haar kutje. En eindelijk kwam de bevestiging dat ik eh, van haar was?
“Heb je volgend weekend wat te doen?”
“Nee, ik heb geen afspraken.”
“Mooi zo. Dan zien we elkaar weer. Waar en hoe laat ik je te zijner tijd via een sms’je weten. Het koffertje neem je mee. Je hoeft geen moeite te doen om dat proberen te openen, er zit een cijferslot op de sluitingen. Begrepen?”
“Ja.”
Ik aarzelde hoe ik haar moest aanspreken. Als Julia? Als Mevrouw? Als Meesteres? Omdat ik het niet wist, vervolgde ik mijn ja met: “Ik heb het begrepen.”
Wow, wat spannend om niet te weten wat er ging gebeuren en waar en het waarom van het koffertje.

Terug bij de uitspanning dronken we nog een koffie op het terras. Waarna we samen naar het parkeerterrein liepen en zij met mij meeging tot aan mijn auto.
“Goed Dennis, tot volgend weekend. En nu mag je afscheid van me nemen door de hakken van mijn pumps te kussen.”
Gelijk schoot door me heen dat protesteren not done was en dat ze van me verwachtte dat ik het meteen uitvoerde. Ik had zelfs het lef om niet eerst om me heen te kijken, maar me direct tussen de twee auto’s te laten zakken en een kus te geven op de beide stilettohakken. Toen ik weer omhoog kwam, zag ik haar geamuseerde en tegelijkertijd tevreden glimlach.

Zoenoffer

Het begint te schemeren, ik ben verdwaald en ik heb geen idee meer of ik de goede richting uitga. Ik besef dat in het donker verder gaan door het bos, ondanks het licht van de volle maan, geen optie is. De kans dat ik struikel en daarmee letsel oploop vind ik een te groot risico. Als ik tussen de bomen door een open plek zie, neem ik het besluit om daar de nacht door te brengen.

Laat in de middag op dag vier van mijn wandeltocht stapte ik het hotelletje, alsmede enige kroeg van het dorpje binnen. De twee kamers waren bezet. Op mijn verzoek belde de uitbater met een hotellier in het volgende dorp en ja, die had nog een kamer vrij.
Ik pakte de kaart erbij en zag, als ik de uitgestippelde route volgde, ik stevig door moest lopen om voor het donker aan te komen. Terwijl, als ik ergens eerder van die route af kon slaan  en dwars door het bos ging, me dat een flinke tijdwinst opleverde.
Ik riep de eigenaar erbij. Misschien wist hij of er een gemarkeerd pad door het bos naar dat dorp liep. Wat niet het geval was.
“Maar daar moet u zeker ook niet doorheen gaan nu, want het is vannacht volle maan! En als u verdwaalt, bent u de pineut!”
Hij zocht steun voor zijn waarschuwende woorden bij enkele dorpsbewoners aan de toog en meteen hoorde ik de meest bizarre vertellingen aan.
Waar het in het kort op neerkwam, was dat bij volle maan een groep vrouwen – de ene dorpeling noemde hen heksen, de andere omschreef ze als een sekte – rituelen in dat bos scheen uit te voeren en daarbij brachten die vrouwen een offer aan de maan of aan een godin. In de loop van vele jaren waren er in totaal vijf mannen geweest die daar meer van wilden weten en naar het scheen ’s nachts op onderzoek uit waren gegaan. Van hen is nooit meer wat vernomen. En het gekke was dat hun vermissingen nooit door die families aan de autoriteiten waren doorgegeven.
Hoofdschuddend had ik mijn rugzak omgegespt en was gehaast op pad gegaan. En ja, ik was zo eigenwijs geweest om toch de beslissing te nemen af te slaan, in de hoop een stuk sneller op mijn bestemming aan te komen.

De open plek bevalt me. Op sommige plekken langs de bosrand groeit mos, wat me in elk geval een zachte slaapplaats oplevert.
Ik zoek het grootste stuk met mos op, gesp de slaapzak en het dunne, rubberen matje onder de rugzak los en spreid beide op de grond uit. Waarna ik hout bij elkaar sprokkel voor een kampvuur en een reserve stapeltje hout ernaast om het vuur een tijd brandende te houden.
Van drie grote en dikke stukken hout maak ik een driehoek boven het vuur en hang daaraan een keteltje met water voor dadelijk een bakje oploskoffie.
En bij m’n mok koffie vind ik het best, zo onder de sterrenhemel. Natuurlijk was een heerlijk bed comfortabeler geweest en door mijn impulsieve beslissing mis ik een warm maal. Voor de rest is een nachtje buiten prima te doen. En over de kroegverhalen van daarnet maak ik me niet druk. Ik zie die als een sage, zoals die over het monster van Loch Ness. Lariekoek dus.

Oké, in de loop der jaren waren een aantal mannen verdwenen, verdwijningen waarvan geen aangifte was gedaan. In mijn beleving was het meest waarschijnlijke dat zij elders een nieuw bestaan hadden opgebouwd, met werk of wellicht waren ze er met een andere vrouw vandoor gegaan. Eén of andere fantast verzon er een verhaal over hekserij bij, wat kroegpraat werd. Daarbij, ik kreeg vanmiddag niet de indruk dat ook maar iemand van de dorpsbewoners ooit een groep vrouwen in het bos heeft zien lopen, laat staan zich bezig zien houden met occulte zaken. Misschien dat het dorp eens een middeleeuws feest heeft gehouden of een rondreizend gezelschap van artiesten het dorp had aangedaan en uit zoiets het verhaal is ontstaan.

Ik zoek en vind in mijn rugzak de zakflacon met whisky. En nee, ik ben geen alcoholist, maar ik lust ’s avonds wel een glaasje voor het slapen gaan. Maar om daar in een etablissement vijf euro of daaromtrent neer te leggen, vind ik zonde.
Ik rakel het vuur zo nu en dan op, terwijl ik geniet van mijn vuurwater en van de stilte, op het soms knapperend hout van het kampvuur na. Het brengt me in een staat van rust die bijna verheven aanvoelt en me de tijd doet vergeten. Totdat ik voel hoe mijn hoofd wat zwaar wordt en het dus een goed idee is om zo de slaapzak in te kruipen. Bij nog knapperend hout en knus aanvoelende vlammen.
Ik leg voorzichtig wat takken op de smeulende resten, totdat de brand er in gaat. 0actie witches-1738003_960_720 pixabayIk pak het laatste stuk hout op en, hé, staan daar gezichtjes in gekerfd? Ja dus. Maar bepaald geen blij kijkende. De vijf koppen zien me eerder aan met verwrongen uitdrukkingen, van angst, pijn, verdriet? Wie gaat nou in hemelsnaam zoiets uit zitten snijden?
Ineens gaat er een rilling over mijn ruggengraat. Vijf koppen, vijf verdwenen mannen…

De stok wordt warm in mijn handen.
Is dit een uiting van medeleven geweest? Voor diegenen die zijn achtergebleven?
De stok wordt warmer in mijn handen. Hoe kan dat? Hoe kan hout spontaan warm worden?
Of heeft de maker er soms iets mee van doen gehad? Is hij er wellicht getuige van geweest? En waarom is hij dan niet verdwenen? Of… was de houtsnijder een vrouw geweest! Eén van de groep vrouwen! Nee, ik ga nu spoken zien, zit mezelf gek te maken.
De stok begint erg warm te worden en ik gooi die op het vuur. Meteen kleurt de rook van witgrijs naar donkergrijs, zelfs bijna zwart. Tegelijkertijd krijg ik het benauwd, alsof er een band strak om mijn borst wordt getrokken. Ik hap naar adem, probeer lucht te krijgen, merk dat ik het bewustzijn dreig te verliezen. Het wordt zwart voor m’n ogen.

Ik heb het koud. En ik kan me niet bewegen. Wat vervelende ongemakken zijn, vertellen mijn hersenen me. Ik hoor het aan, maar de redenen ervan begrijp ik niet. Ik had het toch lekker warm? Eerder?
Kampvuur. Hout. Een stok met gezichten… Traag vormen zich die beelden. En hoor ik het houtvuur niet knetteren? Misschien moeten er nog wat takken op?
Ik word me bewust dat mijn hoofd opzij hangt. Ik dwing mezelf mijn ogen te openen en merk de redenen van mijn ongemakken op. Dat ik het koud heb, komt omdat ik naakt ben, zie ik. En dat ik me niet kan bewegen, komt omdat er een riem om mijn borst zit en als ik mijn ogen naar links dwing, zie ik ook riemen om mijn arm en pols zitten.
0actie m49aMoeizaam richt ik mijn hoofd op en slaak een kreet van afschuw. Iets voorbij de plek waar ik mijn kampvuur had, staat een enorme berg van takken en twijgen, deels bijeen gehouden door een paar pallets. Achter één van die pallets zie ik al vlammen. Maar wat me deed gillen is en een houten kruis bovenop de brandstapel, waaraan een geklede pop met als hoofd de kop van de dood is genageld. En de vrouwen, in donkere pijen gekleed, met de kappen over de hoofden, op eentje na, die bij het aanwakkerende vuur zit gehurkt.
Dit is horror! Dit kan niet waar zijn, dit moet een nachtmerrie zijn.
Ik ruk aan de riemen, die me onwrikbaar vast houden aan…, ook een kruis! Weer gil ik het uit.
Het kruis staat schuin tegen een tak van de boom achter me gesteund, zodat ik alles kan zien wat er zich voor me afspeelt.
Eén van de vrouwen keert zich naar me toe. Zelfs in mijn panische angst zie ik wel dat zij onder de openvallende pij poedelnaakt is, op de kousen en laarzen na. De bovenste helft van haar gezicht is afgedekt door een zwart masker, waar achter haar ogen boosaardig flonkeren.
“Houd je mond en verstoor ons ritueel niet,” snauwt ze me toe. “Anders zorg ik er wel voor dat je zwijgt.”
“Jullie zijn…, jullie hebben…!”
In twee stappen is ze bij me en ze slaat me hard in mijn gezicht. Meteen erna voel ik iets van dik rubber mijn mond in gaan. Mijn hoofd wordt naar voren geduwd en een riem wordt in mijn nek vastgegespt. Ik ben het zwijgen opgelegd met een mondprop.
Het enige wat ik nog kan doen, is hun ritueel volgen. Iets wat ik met afgrijzen aanzie.
De berg hout begint nu flink te branden en de vrouwen gaan ervoor staan, met de ruggen naar me toe. Met z’n zessen zijn ze. Eén van hen haalt iets luidkeels aan wat wellicht een gebed zal zijn, waarop de anderen zo nu en dan op inhaken. Verstaan doe ik het niet, het zijn voor mij onbekende klanken. Hoewel even de muziek van Clannad door me heen flitst, die soms in het Keltisch zongen.
De eerste vlammen likken aan het kruis. De vrouwen werpen de mantels af en ik lig tegen hun naakte achterkanten aan te kijken. Ze brengen hun armen gespreid omhoog en uiten een gezang naar de maan en naar de instortende houtstapel.
Pas als de vlammen bedaard zijn en er enkel nog vonken vanaf komen, loopt één van hen van de anderen vandaan. En degene die me eerder toesnauwde dat ik stil moest zijn, komt weer op mij af.
“Onze Hogepriesteres gaat zich beraden wat er met jou gaat gebeuren. Straks zal je haar verdict van me horen.”
En ze keerde zich weer van me af om zich bij de wachtende vrouwen aan te sluiten.
Waarom moet zij daarover nadenken? Waarom neemt ze niet gelijk de beslissing om me  te laten gaan? Ik ken immers niet één van de vrouwen en ik zou ze ook niet eens herkennen door de maskers die ze nog steeds dragen.
Laat me in hemelsnaam gaan, weg van hier, verder aan mijn wandeltocht. En dan zal ik God of jullie Godin op mijn blote knieën bedanken en zweren dit nooit met iemand te delen. Ik sluit mijn ogen en bid, ondanks dat ik niet geloof.
Ik open mijn ogen weer als ik de vrouwen iets hoor roepen. Ik zie de Hogepriesteres op hen toe komen lopen. Ze gaan in een halve kring om haar heen staan.
Als ik geen prop in had, zouden m’n tanden klapperen en ik laat zowat mijn plas lopen van angst.
De priesteres komt weer op me afstappen.
“Onze Hogepriesteres is in overleg met onze Maangodin tot een besluit gekomen.”
Ik sluit even de ogen, bid weer.
“Je zult in aanbidding van haar vagina die van alle vrouwen aanbidden en daarmee zal je afscheid van hier nemen.”
Dat klinkt hoopvol, dat betekent dat ik straks mag gaan, toch? En wat ik daar voorafgaand voor moet doen, haar eerst beffen of zo? Prima.
De priesteressen lopen op me af. Pas nu valt het me op dat ze allen volkomen haarloos zijn van onderen.
Ze tillen het kruis op, dragen dat naar de Hogepriesteres toe en leggen het voor haar neer op de grond. Als enige heeft zij een kruis om haar nek, dat tussen haar borsten hangt, zie ik.
Ze zet haar gelaarsde voeten aan weerszijden van het kruis, boven mijn gezicht en gunt me zo een kijk op haar vagina, die glinstert van haar nat. Is dit de aanbidding?
De vrouwen starten een monotoon en sinister klinkend gezang als zij langzaam door de knieën zakt en ik haar vagina op me af zie komen. Maar hoe kan ik die aanbidden met nog steeds de mondprop in?
Ze drukt haar onderlichaam op mijn gezicht. Mijn neus zit tussen haar billen geklemd. Hoe lang gaat dit duren, vraag ik me in lichte paniek af. Want zo krijg ik geen lucht. Verdomme, wanneer komt ze omhoog, al is het voor even om lucht op te kunnen zuigen?
En daarmee zal je afscheid van hier nemen dringen de eerdere woorden van de priesteres tot me door. Ik ga toch zeker niet mijn einde vinden onder de kont van de Hogepriesteres?
Voor de tweede keer deze avond wordt het zwart voor mijn ogen.

Ik krijg niet meer mee dat één van de vrouwen het stuk hout met de gezichten opraapt en er een zesde gezicht in begint te kerven.

Hekserij

Mijn vakantiereis voerde me door streken en dorpen, waarvan ik verwachtte dat de bewoners me volksverhalen konden aanreiken. Sagen die ik kon gebruiken of vervormen tot spannende vertellingen, die ik later gebundeld hoopte uit te brengen via een geïnteresseerde uitgever. De trip van vandaag had geen stof voor een verhaal opgeleverd. Het was een reden dat op deze nog zwoele meiavond mijn aantekenboekje en tablet onaangeroerd voor me op het tafeltje op het terras van het hotel lagen.
Ik staarde naar het dorpsplein en de eeuwenoude huizen er omheen. Zouden op die kasseien mensen te schande hebben gestaan? Jongemannen die een meisje zwanger hadden gemaakt, maar niet met haar wilden trouwen? Kerels die hun vrouw ontrouw waren geweest? Vrouwen van lichte zeden? Ik kauwde op mijn onderlip. Wat deden de mannen in het dorp die van bil wilden gaan, anders dan met hun eigen vrouw? Of die single waren? Ik nam aan dat in een kleine gemeenschap als dit niet een pandje met rode lampen en luifeltje te vinden was.
“Nog aan het werk?” haalde een stem me uit mijn gepeins. De jonge meid die de bediening deed, stond naast m’n stoel. Was zij de oorzaak geweest van mijn hersenspinsels van zonet? Feit was dat mijn ogen haar met graagte over het terras waren gevolgd gedurende het eten.
“Nee hoor. Misschien lijkt dat zo, maar ik heb vakantie. En dit – en ik wees naar de tablet en het boekje – gebruik ik voor verhaalideeën.”
“O, u bent schrijver?”
“Dat is te veel eer. Zeg maar, hobbyschrijver.”
“En waarover schrijft u?”
Ik legde haar kort uit waar ik naar op zoek was en wat ik daarmee wilde.
“Dus mocht je een spannende volksvertelling voor me hebben?”
“Nou, zoveel spannends gebeurt hier niet hoor,” lachte ze. “Het enige bijzondere is misschien dat net buiten het dorp een vrouw een kruidenwinkeltje heeft en er wordt gezegd dat ze een heks is.”
Of dat iets was waar een verhaal in zat? Hm.
“En er wordt gezegd,” haar stem zakte, “dat de mannen die ze wist te verleiden om met haar naar bed te gaan, het daarna niet meer konden.” Op haar wangen kreeg ze een lichte blos. Ze keerde zich van me af.
“Maar ik zie iemand die u er wellicht meer over kan vertellen.”
Ik draaide me om en zag haar op een oudere man toelopen, die naast de entree van het hotel het terras in de gaten hield, of misschien net als ik eerder de serveerster met zijn ogen volgde. Ik kon niet horen wat er gezegd werd, zag hen mijn kant opkijken en de man knikken, waarna hij opstond en mijn richting uitkwam.
“Fritz, met een z,” stelde hij zich voor.
“Hans.” Ik had er bijna aan toegevoegd met een s, maar hield me op tijd in.
“Wilt u koffie?”
Hij leek even te aarzelen, knikte dan. “Graag.”
“Doen we er een likeurtje bij?”
Zijn ogen lichten op. “Dat sla ik niet af.”
Hij ging gemakkelijker zitten.
“Zo, Gisela zei me dat u meer wilde weten over onze geheimzinnige dorpsgenote. Wel, het verhaal doet dus de ronde dat mannen die met haar naar bed zijn geweest daarna…” Hij stak een wijsvinger recht omhoog en kromde die vervolgens.
Ik fronste. “Daarna impotent zijn geworden?”
“Zo is het maar net, mijn jongen. Ze kregen hem niet meer omhoog.”
De serveerster kwam aan met onze bestelling.
“Maar die van jou is niet behekst, hè Gisela?” En naar mij: “Ze verwachten een kleine.”
Vandaar dus haar licht bollend buikje.
“Meneer Fritz!” reageerde ze, terwijl alweer haar wangen licht kleurden. Toch lachte ze erbij en de gedachte eraan liet haar gezicht stralen. “Gaat u nou maar verder met de heks,” en ze haastte zich van ons vandaan.
“Een lieve meid,” knikte Fritz haar na.
“Dat straalt ze zeker uit,” beaamde ik. “Maar die mannen, kennen jullie die?”
“U bedoelt of er bewijs is voor dat verhaal?” Hij lachte. “Weet u, ik denk dat het door de vrouwen hier verzonnen is om ervoor te zorgen dat hun mannen niet in de verleiding komen. Want die vrouw is van een betoverende schoonheid.”
Daar ging de sage naar de eh, kloten? Want wat kon ik met deze summiere informatie?
“Maar waarom is ze in jullie beleving een heks? Omdat ze een kruidenwinkel heeft?”
“Die ze zelf zoekt in de weilanden, in het bos of uit haar kruidentuintje plukt. En ze mengt ze zelf of maakt er drankjes van. Voor iedere aandoening of kwaal weet ze wat daartegen helpt. Dus wat dat betreft zijn we best blij met haar.”
“Dus jullie mijden haar niet?”
“Nee, zeker niet. Maar ze koketteert wel met het heks zijn, want sinds enkele maanden biedt ze ook heksenspullen in haar winkeltje aan.”
“Heksenspullen?”
“Van die bekers en kommen en kom, hoe heten die dingen, pentagrammen?”
“Ja.”
“Maar dat zijn spulletjes voor toeristen en voor meisjes uit de stad. Van die in het zwart geklede meiden met bleke smoeltjes en donkere make-up.”
“Aha.” Ik keek hem met iets dichtgeknepen ogen aan. “Maar zo’n verhaal over mannen komt toch niet zomaar uit de lucht vallen? Dat moet toch ergens vandaan gekomen zijn?” probeerde ik het nog eens.
“Weet u wat het met geruchten is? Er zit altijd wel een kern van waarheid in. Maar weet u, ga morgen eens bij haar langs, dan krijgt u zelf een indruk van haar.”
Iets wat ik in elk geval al als plan had opgevat.
“En misschien, als u zich door haar laat verleiden, heeft u uw antwoord,” waarna hij zijn wijsvinger weer omhoog stak en liet krommen, terwijl de pret uit zijn ogen spatte.

Ik werd bepaald niet fris wakker. Na de koffie met likeur waren we op de cognac overgegaan. Meneer Fritz bleek een enthousiaste verteller, die me met tal van anekdotes had geamuseerd. Maar ook enkele aardige wetenswaardigheden over het dorp vertelde, waarvan ik wellicht nog iets wist te brouwen voor één van de verhalen. Maar over brouwen gesproken, het werd tijd om de heks met een bezoekje te vereren.

Ik had me er geen voorstelling van gemaakt hoe haar huisje annex winkeltje er uit zou zien, maar het oogde in elk geval niet beangstigend. Eerder vriendelijk. Wit gepleisterde muren, groene luiken naast de ramen, een dak met rode pannen, een houten bankje tegen de muur naast een kleine etalageruit, waarop in dunne, sierlijke letters de naam van haar winkeltje stond: Hekserij. Dat was in elk geval een duidelijke boodschap. Of waarschuwing.
Het rinkelende geluid van een koperen bel achter de deur meldde mijn binnenkomst. Gelijk kwam de geur van kruiden me tegemoet. En het aanbod van spullen, uitgestald op planken langs de muren en in vitrines verraste me. Kaarsen, wierook, schalen, kelken, pentagrammen, messen met een zwart of donker heft en met een wit heft. En zelfs bezems.
Ik pakte een mes met een zwart heft op.
“Dat is een magisch mes, ook wel athame genoemd,” hoorde ik een welluidende stem achter me.
Ik draaide me om en de adem stokte in mijn keel. Wat een adembenemende schoonheid!
“Het is bot, want het wordt niet gebruikt om te snijden, maar is alleen bedoeld voor het gebruik binnen rituelen. Dit mes, – en ze pakte er eentje op met een wit heft – een bolline, is niet bedoeld voor rituelen, maar is voor praktisch gebruik. Voor het snijden van bepaalde kruiden, voor het afsnijden van takjes en blaadjes of het snijden en bewerken van stokken.”
Haar ogen vernauwden zich even. “Maar voor dit, of voor andere attributen bent u niet hier. U komt voor mij, voel ik.”
Ik voelde wat anders, mijn bonkende hoofd buiten beschouwing gelaten, namelijk verlangen. Een nummer van Clouseau drong zich aan me op, Daar gaat ze. Een song die voor haar geschreven kon zijn. Schoonheid, sensualiteit. Maar zat er niet ook een waarschuwing in dat liedje? Het tekstfragment kwam bij me binnen. Ik weet wel. Dat zij met anderen haar tijd verdrijft. Zij heeft soms. Geheimen waar ik liever niets van weet. Impotentie, als ik met haar het bed deelde? Lariekoek.
Ze legde het mes terug en draaide zich om.
“Kom, ik schenk een drankje voor u in, dat maakt uw kater draaglijker.”
Huh? Hoe wist ze dat ik een kater had? Was ze naast heks ook helderziend?
Ze ging achter de toonbank staan, pakte een glaasje eronder vandaan en zocht achter zich het juiste brouwsel tussen de vele flesjes vandaan. Ze schonk in en schoof het glaasje over het toonblad naar me toe. Glimlachte om mijn aarzeling.
“Ik vergiftig u niet hoor. Drink nu maar op, u zult zich daarna lekkerder voelen.”
Ik bracht het glaasje naar mijn lippen. Dronk. Het bocht smaakte zoetbitter. Ik voelde me niet raar worden, viel ook niet dood neer. Wat al een hele geruststelling was.
“Overigens, zullen we elkaar tutoyeren? Dat maakt het al minder afstandelijk tussen ons en is het vertrouwder en intiemer als we dadelijk mijn bed delen.”
Ho! Had ik laten blijken of gezegd dat ik dat wilde?
“Wie zegt…”
“Je ogen,” onderbrak ze me. “Ik heb je geilheid daar al in afgelezen.”
Ik schudde mijn hoofd.
“De verhalen in het dorp die over je de ronde doen…”
Ze lachte, kwam achter de toonbank vandaan.
“Dat ik van een verblindende schoonheid ben?”
“Ja, die ook…”
“En dan hebben de meesten nog niet eens alles van me gezien.”
Ze pakte de zoom van haar zwarte jurkje beet en tilde die op. Het rode katoenen slipje liet me een vochtplek zien. Ik moest me bedwingen om niet door de knieën te gaan en mijn gezicht in haar kruis te duwen.
“Of geroken.”
Was dat een aansporing?
“Of geproefd.”
Ik frunnikte al aan de rits van mijn spijkerbroek. Ze glimlachte. Het jurkje ging verder omhoog. De ook rode beha stuwde roomwitte borsten op. Ik hijgde. Ze trok het over haar hoofd en liet het op de grond vallen. Ik had mijn broek al op mijn enkels, stapte eruit. Als er een klant binnenkwam…
“De deur zit al in het slot, het bordje met gesloten hangt voor het raam. Ik wist immers dat je voor mij kwam.” Ze pakte mijn hand. “Kom.”

Zij was niet alleen een helderziende en heks, ze was ook de godin van Seks en Lust. Mijn god, wat was dit een gruwelijk lekkere beleving. Haar vagina leek me op te slokken, haar billen waren adembenemend, haar mond gulzig. En mijn penis was haar toverstaf, die haar orgasme na orgasme gaf, waarna zij mij pas bevrijdde van mijn zaad.

Bij het afscheid overhandigde ze me een katoenen tas met daarin iets wat ingepakt was.
“Maak het straks pas open en ga er zorgvuldig mee om, raak het niet kwijt,” voerde ze mijn nieuwsgierigheid. Toch wist ik me te bedwingen om het niet eerder dan in het hotel open te maken.
Het leek een in een zwart frame geplaatste spiegel, alleen vervormde het mijn spiegelbeeld, alsof ik in een lachspiegel keek. Er zat een envelopje bij met een briefje er in. Uiteraard benieuwd wat daarin stond, vouwde ik het open. Huiverde, vloekte toen ik de woorden las.
Je hebt je laten leiden door je lust en je laten verleiden door mijn lust. Daarmee heb je het bewijs gekregen waar je naar zocht. Ja, je bent nu impotent. En de enige manier om onder mijn vloek uit te komen is de spiegel te benutten.
Iedere keer als jij je geslacht aan de spiegel toont, krijg je mij daarin te zien en zal je lid zich verstijven. Pas als je honderd keer op mijn spiegelbeeld bent klaargekomen, zal de vloek verbroken zijn; de spiegel houdt het aantal keren bij, dat hoef je dus niet zelf te doen.

Dit was niet reëel, beschouwde het weer als lariekoek. Toch?
Er werd op de deur geklopt. Haastig borg ik de spiegel op en deed de deur open. Het was meneer Fritz.
“Ik verontschuldig mij bij voorbaat voor mijn nieuwsgierigheid, maar toen ik u net gehaast voorbij zag komen, vermoedde ik dat u van een bezoek aan de heks vandaan kwam.”
“Ja.”
Sodemieter op, want ik heb mogelijk een probleem, schoot het door me heen. Tegelijkertijd bedacht ik dat hij me misschien kon helpen.
“Komt u binnen. Ik heb een vraag, maar die blijft tussen ons, ja?”
“Vanzelfsprekend,” stapte hij de kamer binnen. Iets wat ik betwijfelde, maar ik wist geen andere oplossing te bedenken. Gelijk stelde ik daarom mijn vraag.
“U kent het dorp en de mensen. Weet u hier een vrouw die tegen betaling haar diensten aanbiedt?”
Zijn ogen knepen zich even samen.
“U bent met de heks naar bed geweest?”
“Ja.”
“En nu denkt u…” Hij slikte de rest van zijn zin in. Knikte. “Ja, ik weet wel iemand. Als u hier blijft, vraag ik haar of ze beschikbaar is en langs wil komen.” Met een kort knikje verliet hij de kamer.
Ik pakte de spiegel weer, keek er in, zag wederom enkel mijn verwrongen gelaatstrekken, maar haar niet. Wat me ook pure nonsens leek. Waarom liet ik dan toch die dame komen?

Een dame die bepaald niet onaantrekkelijk was. Maar wat zij of wat ik ook probeerde, ik kreeg mijn lid niet stijf, zelfs een twijfelende erectie lukte niet. Ik vloekte inwendig. Het bestond toch niet dat ik inderdaad behekst was? Dit moest tussen mijn oren zitten, ik had me simpelweg gek laten maken door die onzinverhalen en door haar.
Ik verontschuldigde me bij de dame, gaf aan dat het niet aan haar lag, dat oververmoeidheid van mijn kant de waarschijnlijke oorzaak was en betaalde haar.
Toen ze weg was, pakte ik weer de spiegel tevoorschijn. In mijn blootje zag ik nog steeds enkel mijn vage spiegelbeeld. Zie je wel, dacht ik, allemaal kul. Totdat ik de spiegel liet zakken en ik gelijk een erectie kreeg! Ik liet het frame zowat uit mijn handen vallen, keek naar beneden en ik zag haar! Haar gezicht. Ze glimlachte. Dit kon niet waar zijn, dit was een nare droom, een nachtmerrie.
Meteen toen ik mijn lid beetpakte, verdween haar gezicht en verscheen ze volledig in beeld. Ze was naakt. Ik begon me af te trekken, zag haar een hand naar beneden brengen. Ze begon zich te vingeren. Op het moment dat ik mijn zaad op de spiegel spoot, verdween zij en heel kort kwam er een 1 in beeld. Mijn pik verslapte direct toen ik uitgeput en verslagen de spiegel weglegde.
Droomde ik of hoorde ik haar stem zeggen: “Nog maar negenennegentig keer en je hebt je verhaal, de sage van de heks.”

art-3084798_960_720 paxabay