Nooit vermist, 3

Ik was murw, had ook geen idee hoe lang ik al in de cel zat. Uren? De hele nacht? Mijn maag rammelde, maar meer nog had ik behoefte aan drinken.
Eindelijk hoorde ik het getik van hakken in het gangetje. Moeizaam kwam ik overeind en net dat ik stond verscheen er een vrouw aan de andere kant van de tralies. Deze was ook geheel in het zwart gekleed, inclusief het zwarte masker, alleen had zij dijhoge rode laarzen aan.
“Mag ik alsjeblieft iets te drinken?” vroeg ik zachtjes, bijna bedeesd.
“Dadelijk.” Voor het eerst sinds onze ontvoering was er tenminste eentje die haar mond open deed. “Ik vertel je eerst wat er met je gaat gebeuren.”
Ineens drong het tot me door dat ik in mijn nakie tegenover een geklede vrouw stond. En dat ik niets kon bedekken, omdat nog steeds mijn polsen vast zaten aan de riem om mijn middel. Lees verder Nooit vermist, 3

Nooit vermist, 2

Mijn hoofd bonkte, mijn lichaam schudde en wie gooide verdomme steeds water over me heen? Ik …, een lap, ether. Mijn ogen schoten open, ik wilde overeind komen, wat niet kon! Ik tilde mijn hoofd op en gilde.
Ik was naakt, lag met touwen vastgebonden op een plank, die met een redelijke vaart door het water van de rivier ging. Achter die waar ik op lag, zag ik een andere plank met daarop een eveneens gillende Margreet, ook gebonden.
We waren door die bende vrouwen overvallen!
Ik rukte aan de touwen. Vergeefs. Ik probeerde achter me te kijken, maar kon mijn hoofd niet ver genoeg achterover buigen. Wel drong nog meer gegil tot me door en ik meende daarin het geluid van Lisanne te herkennen. Lees verder Nooit vermist, 2

Nooit vermist, 1

Weg van de wereld, zo leek het en we voelden ons er zeer happy bij. Heuvels met bossen, rotspartijen, prachtige vergezichten en ergens aan het einde van de ochtend een boerderijtje. Dat was het laatste wat we waren tegengekomen aan bewoning. En aan mensen.
Totdat we het tijd vonden om ons tentje op te zetten in een bos waar geen einde aan leek te komen.
“Hé, moet je horen,” zei mijn vriendin, daarbij een wijsvinger omhoog stekend. “Water?”
Ik knikte, hoorde het ook.
“Dan moet het vanachter dat heuvelruggetje vandaan komen,” sprak ik mijn vermoeden uit.
Het kostte ons toch nog enige moeite, omdat het laatste stukje steiler omhoog ging dan verwacht, maar onze moeite werd beloond met zicht op het snel stromend water van een riviertje, plus aan de oevers enkele open plekken die ideaal waren om ons tentje neer te zetten. Lees verder Nooit vermist, 1

Geile kinky dame, 2 – De frustratie

Hij gaat niet te vroeg naar bed, omdat de slaap anders niet komt. Terwijl toch het verlangen er is om naar bed te gaan. Omdat de nacht de ochtend eerder brengt en er daarmee nog maar een paar uren te gaan is, voordat hij haar kant op kan gaan.

Het zonlicht door de gordijnen heen maakt hem vroeg wakker. Het belooft een mooie dag te worden en buiten, op het terras, snuift hij de frisheid van de ochtend op bij een beker koffie en een sigaret.
Wat moet er nog gebeuren en wanneer gaat hij dat doen, laat hij de spanning al voelbaar zijn. Naar het toilet gaan om te poepen. Zich scheren, zowel van boven als van onder. Lees verder Geile kinky dame, 2 – De frustratie

Geile kinky dame, 1 – De afspraak

Hij weet het, hij voelt hoe zijn onrust hem weer eens parten speelt. Een onrust die als een dief in de nacht naar binnen sluipt.

De voorbode van die ongedurigheid is als hij gaat ronddolen op het internet. Sites bezoeken, plaatjes kijken, foto’s opslaan, zich inbeelden dat hij het is in een bepaalde situatie en soms daarbij met zichzelf spelen.
Na verloop van tijd volgt bijna vanzelfsprekend het aanklikken van de internetsite met de naar interessegebied gerubriceerde advertenties, waarvan twee rubrieken zijn belangstelling hebben: SM fetish en Shemales. Lees verder Geile kinky dame, 1 – De afspraak

Gesprekken aan tafel

Een slingerende weg voerde me door het heuvelachtige landschap en verstilde plaatsjes. Toen ik door één van die dorpjes reed, zag ik ineens iets vanuit mijn ooghoeken waarvan ik dacht Huh, wat was dat dan? Het was in ieder geval iets dat me bijzonder genoeg leek om een eindje verder te keren en terug te rijden.
En het was zonder meer apart te noemen. In het midden van een met kiezels bedekte cirkel stond een tafel met daar omheen vijf stoelen, waarvan twee bezet waren door gestileerde tegenover elkaar zittende mensen. De ene helemaal rood, de andere compleet groen.
Ik stapte uit en tegen de auto geleund nam ik allereerst het geheel vragend in me op. Want waarom was de ene, een vrouw, rood en de andere, een man die ik op de rug keek, groen? En waarom zaten ze in deze setting? Op een braakliggend lapje grond, met rond de kiezels gras, omzoomd door een wal met grassen en kleurig bloeiend onkruid? En er aan grenzend, vanaf mij gezien links, een vervallen schuur?
Lees verder Gesprekken aan tafel

De therapie / Het correctiecentrum 2

Ik voel me naakt en opgelaten. Nog nooit heb ik naakt tegenover een geklede vrouw gestaan en nu dus bij twee. En ik ben bang voor wat er gaat gebeuren met de boeien. Ja, vermoedelijk dat ik die om krijg. En dan? Ik zie Evy knikken.
“Ga  uw gang, Ann.”
De roodharige zet de mand neer en pakt uit de stapel een vrij brede riem, die ze om mijn middel bevestigt. Boeien om mijn polsen volgen, die met korte schakelkettinkjes aan de zijkanten van de tailleriem worden vastgezet, waarmee mijn bewegingsvrijheid miniem is, merk ik als ik mijn handen omhoog wil brengen; met de toppen van mijn vingers kan ik net mijn tepels aanraken.
Enkelboeien volgen, die met een ketting met vijf schakels worden verbonden. Ik besef dat hard weglopen van wat dan ook een tot mislukken gedoemde onderneming zal zijn. Lees verder De therapie / Het correctiecentrum 2