Een wandelmaatje? – 2

Dag 2 – Ongewenste gasten, vervolg

Het klimmende en dalende pad was vrij smal, waardoor ze meestal achter elkaar moesten lopen. Wat maakte dat hij bij tijd en wijle ook kon genieten van haar lekkere billen in het spijkerbroekje. Maar meestentijds waren het vooral de vergezichten en het natuurschoon die de aandacht vroegen.
Nadat ze ongeveer twee uur van het traject hadden afgelegd, naderden ze een duidelijk boven de andere hellingen uitstekende formatie, waar je op de top waarschijnlijk het gehele gebied kon overzien. Toen ze daaronder bij een pad aankwamen dat naar boven leek te leiden, gaf hij met een knik aan: “Zullen we even van de route afwijken om te kijken of boven het panorama adembenemend is? En wellicht is het een heel aardige plek om te lunchen.”
“Of wat anders te doen.” Lees verder Een wandelmaatje? – 2

Een wandelmaatje? – 1

Dag 1 – Een kroontjespen

Het riviertje en de tweebaansweg ernaast slingerden zich in het smalle dal tussen de bergen door, die ‘gestoffeerd’ waren met bossen en rotsformaties. Het uit grijsbruine bakstenen en houten balken opgetrokken hotelletje op de helling misstond niet in deze ongerepte natuur, waarin zij de komende dagen lange wandeltochten wilden maken.

Het idee voor dit gebied en het verblijf had zij op een wandelsite op het internet gevonden en ook haar maatje voor deze wandelvakantie was ze daar op tegengekomen. Lees verder Een wandelmaatje? – 1

Overgave aan Mevrouw, 2

Haar thuis blijkt een dubbele bovenwoning in het beschermde stadsgezicht te zijn. Ik verbaas me over de vele originele details.
“Wow, wat schitterend allemaal, U woont werkelijk waar prachtig,” terwijl ik de woonkamer en suite en de achtergelegen eetkamer aanschouw.
“Dank je. Ik was gelijk verliefd op dit huis, vanwege het oorspronkelijke, maar ook vanwege de ruimte. Het is niet helemaal bekend, maar waarschijnlijk is het huis rond 1914 gebouwd.”
“Jeetje, meer dan honderd jaar oud al.”
“Ja. En op deze verdieping woon en kook ik dus en boven heb ik mijn slaapkamer, natuurlijk de badkamer, een logeerkamer en mijn speelkamer. En daar gaan we nu heen, subje.” Lees verder Overgave aan Mevrouw, 2

Overgave aan Mevrouw, 1

“Ik heb bij een vriendin kennis gemaakt met een vrouw, die je moet ontmoeten. Ze is een Meesteres.”
Gelijk heeft hij mijn aandacht.
“Ik heb voor morgen een lunchafspraak gemaakt, met z’n drietjes.”
“Ho,” want dat gaat me te snel. “Jij bepaalt voor mij dat ik met jou ga lunchen met iemand die ik niet ken?”
“Ja. Omdat ik weet dat je zoekende bent en verlangt naar en ik denk dat zij wat voor je is.” Lees verder Overgave aan Mevrouw, 1

Een droom en haar behoefte

In de eenvoudige stoel was de zitting vervangen door een kom van transparant plastic, die als een halve bol eronder vandaan stak en met de eveneens doorzichtige pijp in het diepste deel van de bodem vandaan feitelijk een trechter vormde. Daaraan bevestigd een wat stugge, niet echt buigzame rubberen slang die een centimeter of twintig boven de vloer stopte. Tenminste, als er niet iemand onder lag. Zoals hij in dit geval, met het uiteinde ervan tussen zijn tanden. Boven hem zag hij de bleke en bolle billen van haar een stukje in de kom zakken. Zij zat er in elk geval comfortabel bij, de onderarmen rustend op de armleuningen. Lees verder Een droom en haar behoefte

Nooit vermist, 3

Ik was murw, had ook geen idee hoe lang ik al in de cel zat. Uren? De hele nacht? Mijn maag rammelde, maar meer nog had ik behoefte aan drinken.
Eindelijk hoorde ik het getik van hakken in het gangetje. Moeizaam kwam ik overeind en net dat ik stond verscheen er een vrouw aan de andere kant van de tralies. Deze was ook geheel in het zwart gekleed, inclusief het zwarte masker, alleen had zij dijhoge rode laarzen aan.
“Mag ik alsjeblieft iets te drinken?” vroeg ik zachtjes, bijna bedeesd.
“Dadelijk.” Voor het eerst sinds onze ontvoering was er tenminste eentje die haar mond open deed. “Ik vertel je eerst wat er met je gaat gebeuren.”
Ineens drong het tot me door dat ik in mijn nakie tegenover een geklede vrouw stond. En dat ik niets kon bedekken, omdat nog steeds mijn polsen vast zaten aan de riem om mijn middel. Lees verder Nooit vermist, 3

Nooit vermist, 2

Mijn hoofd bonkte, mijn lichaam schudde en wie gooide verdomme steeds water over me heen? Ik …, een lap, ether. Mijn ogen schoten open, ik wilde overeind komen, wat niet kon! Ik tilde mijn hoofd op en gilde.
Ik was naakt, lag met touwen vastgebonden op een plank, die met een redelijke vaart door het water van de rivier ging. Achter die waar ik op lag, zag ik een andere plank met daarop een eveneens gillende Margreet, ook gebonden.
We waren door die bende vrouwen overvallen!
Ik rukte aan de touwen. Vergeefs. Ik probeerde achter me te kijken, maar kon mijn hoofd niet ver genoeg achterover buigen. Wel drong nog meer gegil tot me door en ik meende daarin het geluid van Lisanne te herkennen. Lees verder Nooit vermist, 2