De waarheid wordt duur betaald

Als het een latertje wordt op mijn werk, stuur ik mijn vrouw altijd vroegtijdig een WhatsApp. Zij kan dan met onze meiden eten. Ikzelf neem iets in de bedrijfskantine, waarna ik, op weg naar het station, meestal een tussenstop maak in de kroeg. Een kroeg, waar ik vaker kom als het laat geworden is op het werk en met een biertje of twee laat ik de drukte van de werkdag daarna achter me.
Het is een kroeg met een zeer gemêleerd klantenbestand. De volkse buurtbewoners, de nieuwe bewoners, meestal jonge tweeverdieners, die langzaam de buurt overnemen, wat kantoorpersoneel, werklui van de bedrijfjes rondom en de vrouwen, die hier nog even een snelle snack nemen of een bakkie leut, voordat ze naar hun werkplek achter de ramen verdwijnen.
Vandaag was het ook weer zo’n dag geweest, dat het werk niet in de normale werkuren te persen viel. Het werd uiteindelijk half acht, voordat ik de computer kon afsluiten.

Ik stap de kroeg binnen. Blonde Dolly staat achter de toog. Een stevige blondine, die niet op haar mondje is gevallen. Haar flinke borsten, in het altijd laag uitgesneden truitje, is zonder twijfel goed voor vette fooien. Ook ik mag ze graag zien.
Ik ga aan de bar zitten. Dolly houdt een glas omhoog en roept: ‘Een Juup?’ Ik knik en zij tapt een Jupiler voor me.
Een eindje van me vandaan komt een man van zijn barkruk af en schuifelt mijn kant op, terwijl hij voorzichtig zijn glaasje met helder vocht over de bar mee schuift.
‘Ben,’ roept hij, ‘grote vriend van me, hoe is-tie, alles goed met je?’
Hij hijst zich op de kruk naast me. Hoe weet die vent mijn naam? Dolly, die van veel klanten de naam weet, heeft mij daarmee bij binnenkomst niet begroet. Misschien is de man vaste klant en heeft hij mijn naam eerder opgevangen en onthouden?
‘Jij ziet er kapot uit, man, je moet eens wat minder rukken.’
‘Ik heb een leuke vrouw, dus ik hoef niet te rukken.’
Hij knijpt zijn waterige ogen iets toe en steekt een wijsvinger naar me uit.
‘Dat is ook zo, hoe heet ze ook alweer?’
‘Francisca.’
‘Fransss, Francis, ja.’ Hij pakt z’n glaasje op om dat naar zijn mond te brengen, maar stopt halverwege. ‘Dat was het. Die goeie ouwe tijd.’ Het glaasje vervolgt z’n weg.
Ik heb geen idee waar hij op doelt en eigenlijk ben ik nu al klaar met hem. Een eind verderop, aan de korte zijde van de bar, zie ik een bloedmooie vrouw plaats nemen. Haar wil ik wel op de kruk naast me hebben. Mijn buurman volgt mijn blik. Hij knikt.
‘Chrissy. Weet je dat ze nog steeds kan rampetampen met dat ding van haar? En nog steeds een joekel hoor, een zwarte kan er jaloers op zijn. En die hebben een grote, dat weet je, hè?’
‘Nee, dat weet ik niet en de benaming die je voor onze anders gekleurde medemens gebruikt, kan ik bepaald niet waarderen.’
Hij haalt z’n schouders op.
‘Je dochter is naar hem vernoemd.’
Als door een adder gebeten, veer ik op. Hoe weet die gast, dat ik een dochter heb? Nou ja, drie dochters, maar van wie de oudste Christine heet.
‘Hoe weet jij…’
‘Heeft je vrouwtje je dat nooit verteld?’
Hij gebaart naar Dolly en cirkelt vervolgens met een vinger over onze glazen. Verdomme, had die zuiplap niet eerst zijn verhaal kunnen afmaken? Ze komt al aanlopen. ‘Je krijgt er nog eentje, Arie, en dan heb je genoeg gehad.’ Hij knikt berustend. ‘En jij, nog een Jupiler, Ben?’
Ze schenkt Arie nog een jonkie in en tapt mij nog een Jupiler. Ik maak van deze onderbreking gebruik om hem scherp op te nemen, maar hoe ik ook mijn best doe, ik vind geen enkel aanknopingspunt waarvan ik hem zou kennen.
Als we onze drankjes hebben staan, pakt hij zijn glaasje van de bar op en mompelt: ‘Goh, dat je wijffie je dat nooit opgebiecht heeft.’
Ik sla zowat het glas uit zijn hand. Wat zit die gek te raaskallen?
‘Wat is dat verdomme voor een lulverhaal, Arie?’
Hij gaat verzitten op zijn kruk, draait zich helemaal naar me toe.
‘We waren op een feest,’ begint hij, terwijl zijn waterige ogen op afwezig gaan staan. ‘Het was iets met een overname, dat gevierd werd. Bij die directeur, in die grote villa van hem.’
Verdomd, dat klopte. Ik kon toen niet mee, omdat ik voor mijn werk in Londen zat.
‘Er was zat drank, je kon drinken wat je wilde. Het was ook bloedheet geweest die dag en ook die avond nog. Ineens doken er een paar zijn zwembad in. De kleren uit.’ Zijn lippen krullen zich in een glimlach. ‘Het werd steeds losbandiger en al gauw gingen de eersten naar boven.’
‘Naar boven?’
‘Ja.’ Zijn ogen zien me weer. ‘Hij had wel vijf slaapkamers in dat huis van hem.’
‘En jij was daar en zij ook?’ en ik knik in de richting van de eh, vrouw, die Chrissy heet?
‘Ja, Chris was er ook.’
‘Chris?’
‘Chris, ja. Toen had ze nog geen tieten.’
‘En daar hebben jullie mijn vrouw ontmoet.’
‘Ja. Is ze nog steeds zo’n feestbeest?’
Ik slik. Mijn Francis was destijds er inderdaad eentje die van een feestje hield, maar om haar nu een feestbeest te noemen. Een gangmaker was ze toen zeker en ze kan nog steeds een fuifnummer zijn.
‘Afijn, zij is ook boven geweest en het resultaat weet je nu.’
Het is of m’n keel wordt dichtgesnoerd. Francis was ook naar boven gegaan? En had ze daar liggen rollebollen met iemand?
‘En eh, met wie is ze naar boven gegaan, weet je dat ook?’
Hij kijkt me verbaasd aan. ‘Dat heb ik je daarstraks al verteld. Met haar dus,’ en hij knikt naar Chrissy.
Het overmant me. Was Francis met Chrissy, eh, toen nog Chris, naar bed geweest? Ineens dringen zijn woorden van zonet en het resultaat weet je nu tot me door. Is onze dochter Christine niet mijn dochter? Ik heb het gevoel dat ik moet overgeven. M’n handen grijpen de rand van de toog beet om niet van m’n kruk te vallen.
‘Weet je wat het is, Ben? Alleen de tijd kent de waarheid.’
Verdoofd en verward kijk ik hem niet begrijpend aan.
‘In het verleden ligt de waarheid en de toekomst vertelt misschien de waarheid.’
Ik probeer te begrijpen wat hij nu weer raaskalt. Hij slaat in één teug het restant van zijn borrel naar binnen, legt een briefje van twintig op de toog en glijdt van de barkruk af. Hij geeft me een mep op de schouders.
‘Leuk je weer eens gezien te hebben, mijn vriend,’ en met een zwaai naar Dolly en naar Chrissy, die terugzwaait, loopt hij met redelijk vaste pas naar de uitgang.
Ook ik kom van mij kruk af en loop met onzekere tred naar het korte eind van de toog en schuif aan bij Chrissy.170414123159-amsterdam-red-light-district-prostitute-super-tease
‘Hai, mooie man, eindelijk verlost van Arie?’
Ik knik, terwijl ik haar snel in me opneem: strak topje, superkort rokje, zwarte panty, kniehoge laarzen. Ik kan me niet voorstellen dat onder dat korte rokje een knoert van een penis verborgen is, ik kan zelfs geen bult bekennen, die bevestigt dat ze die heeft.
Ik kijk naar haar gezicht. De ogen, neus, mond, lippen, jukbeenderen. In niets zie ik een gelijkenis met dat van mijn dochter.
‘Mag ik je vragen…’
‘Of ik een pik heb? Heb ik, maar ik noem die zelf mijn clit. Vinden mannen ook prettiger om te horen, het schrikt ze minder af.’
‘Ja, nee, ik bedoel, ik wilde je vragen of je het ooit met mijn vrouw gedaan hebt.’
Jeetje, wat klonk dat stom.
‘Lieverd, ik heb het met zoveel mannen en vrouwen gedaan. Maar heeft Arie je weer eens één of ander lulverhaal opgehangen?’
‘Hij vertelde dat jullie naar een feestje waren geweest, waar jullie mijn vrouw hebben ontmoet en jij zou haar eh, geneukt hebben en zwanger gemaakt.’
Ze wordt niet eens boos, glimlacht slechts en reageert met: ‘Jongen, ik doe het niet zonder condoom, dus van mij zal ze geen kind hebben. En ik met Arie naar een feestje? Ik bouw liever een feestje met jou, lekkere knul. Dus als jij zin hebt…’ Ze legt een hand in mijn kruis, waarop mijn lid meteen reageert. ‘Over een kwartiertje kun je bij me terecht.’
Ze noemt het adres en kamernummer waar ik haar kan vinden, waarna ook zij opstaat en weggaat, met een afscheidszwaai naar Dolly. Ik blijf in verwarring achter. Het verhaal van Arie heeft me geschokt. Dat Francis op dat feest met Chrissy, eh Chris toen nog, naar boven is gegaan? Nee, dat kan ik niet geloven. Ze was een fuifnummer, ja. Maar vreemdgaan? Nee. En zwanger zijn geworden van…? Weer voel ik me misselijk worden. Toch sluipt de twijfel bij me binnen, want waarom zou Arie erover liegen? En is het niet zo dat kleine kinderen en dronkaards de waarheid vertellen? Hij was op dat feest geweest. Chrissy ook, volgens hem. Iets wat zij ontkende, of in elk geval zonet niet toegaf.
Ik wenk Dolly. ‘Mag ik nog een Jupiler van je? En Dolly, misschien weet jij dat. Kennen Arie en Chrissy elkaar? Ik bedoel niet van hier, maar zijn het eh, stapvrienden van elkaar?’
‘Vroeger, voor haar transformatie, hielden ze wel van een ruig feestje, ja. Maar daarna is hun liefde bekoeld. Hoezo?’
Ik voel een pijnscheut rond mijn hart.
‘Zomaar eigenlijk.’
Ze neemt genoegen met mijn antwoord, moet dat ook wel, want het is druk geworden in de kroeg. Ik klok mijn biertje naar binnen, ik moet meer uit Chrissy zien te krijgen.

Terwijl ik de ramen in de hoerenbuurt passeer, vraag ik me af of alle vrouwen die naar me lonken, ook eh, echt vrouw zijn. Het lijkt me knap lullig, als je bij één van die meiden naar binnenstapt en vervolgens verrast wordt met iets, waarmee je niet verrast wilt worden.
Chrissy staat tegen de deurpost geleund. Haar kleding is nog hetzelfde als zonet, op het shirtje na, dat uit is. Een beha laat in volle glorie haar bepaald niet onaardige borsten zien.
‘Hé schat, toch nieuwsgierig naar mijn clitje?’ Ze grijnst.
‘Ik heb nog wat vragen voor je.’
‘Ook dat kan. Een half uurtje is 100, een uurtje 150.’
Jezus, daar heb ik niet op gerekend. Waarschijnlijk heb ik een honderdje in mijn portefeuille, maar om dat uit te geven voor een paar vragen, met misschien net zulke vage antwoorden als daarnet? Toch moet ik weten wat er destijds gebeurd is. Dus wisselen de euro’s van eigenaar. Waarna ik voor het eerst bij een prostituee naar binnen ga. Beschaamd kijk in snel om me heen. Stel dat een bekende me ziet? Iets wat wel heel stomtoevallig zou zijn. Meen ik Arie nu verderop op de brug te zien staan? Een voorbijganger onttrekt de man uit mijn zicht.
“Kom je?’ Ik stap achter haar naar binnen, het peeskamertje in, waar ze met een ruk de gordijnen voor het enige raam dichtschuift. Gelijk ook laat ze haar rokje zakken, waarmee ze een openkruispanty onthult. Mijn ogen gaan naar het minieme slipje, waar niets te zien is van wat ze beweerd had dat daar zou zitten. Een zucht van opluchting ontsnapt me.
Ze gaat op het bed zitten. ‘Kleed je lekker uit, lieverd. Het is zonde van je geld om alleen maar met me te kletsen. Wil jij me neuken, of ik jou?’
Ze doet haar behaatje af. Ze heeft echt prachtborsten. Mooi, vol, rond.
‘Moet je voelen, hoe zacht.’ Ze tilt met beide handen haar borsten op. De tepels priemen uitnodigend mijn richting uit. Mijn god, wat is ze een heerlijke en uitdagende vrouw. In niets zie ik mannelijkheid in haar. Ze weet dan ook mijn verlangen op te wekken, iets wat wordt bevestigd door mijn verstijvende lid. Ze ziet het, glimlacht.
‘Nee. Ik moet eerst wat van je weten.’
‘Oké, vraag me, wat je wilt weten en daarna gaan we wat leuks doen.’
Snel vertel ik haar om welk feest het ging en wat Arie me daarover verteld had. Ze schudt haar hoofd. ‘Die Arie toch.’ Ze buigt voorover. ‘Ja, we waren op dat feest. Een keurig feest. Met een goed verzorgde catering, een leuk bandje. Gezellige sfeer. Totdat Arie handtastelijk werd. Hij had teveel gedronken en werd vervelend naar je vrouw toe. Zij ging daarop meteen naar hun directeur, die direct ingreep. Arie werd de deur gewezen en had, wat de directeur betrof, gelijk z’n ontslag gekregen. Dat vond je vrouw te ver gaan. Arie werd gewaarschuwd en kreeg een lagere functie. En dat is het hele verhaal.’
Ze leunt weer achterover op het bed en legt haar hand op haar slipje.
‘Maar dat mijn dochter naar jou vernoemd is dan?’
‘Dat is ook niet waar. Ik was toen al bezig met een hormonenkuur en ik had al vrouwelijke rondingen, op mijn tieten na. In die tijd noemde ik mij Amber en kende iedereen me bij die naam.’
Haar hand verdwijnt in haar slipje.
‘Hebben we nu genoeg geluld? Trek dan eindelijk eens wat uit, lekkere vent.’

In de trein, op weg naar huis, zoek ik naar een redelijke verklaring voor mijn late thuiskomst. Onrustig schuif ik op de bank heen en weer, zoekend naar enige verlichting voor mijn pijnlijk aanvoelende kont.

Voor het blok gezet

Hij dwaalde zonder doel rond in het alleraardigste plaatsje, waar nog steeds vele gebouwen bewaard waren gebleven die in de late middeleeuwen, getuige de jaartallen op de gevels, binnen de stenen omwalling gebouwd waren. Het oude centrum met de prachtige panden waarvan de welvaart van de bewoners van destijds was af te lezen, had hij achter zich gelaten. Ook hier was de oudheid van de stad af te lezen aan de huizen, maar ze waren kleiner, smaller en stonden dichter op elkaar. En doordat de verdiepingen wat uitstaken, was het vrij donker in de straatjes, zelfs op een zonovergoten dag als vandaag.
Hij groette een oudere vrouw, die met haar onderarmen op de onderste helft van haar uit twee delen bestaande voordeur leunde. In het voorbijgaan hoorde hij hoe ze hem nariep.
“Je vrouw zal je twee gezonde kinderen schenken.”
Hij schrok ervan. Het klopte weliswaar niet dat zijn vriendin zijn vrouw was in de betekenis van dat ze in de echt verbonden waren, maar dat ze in verwachting was van een tweeling was een feit. Hij stopte abrupt en wendde zich tot de vrouw, die hij zonet had begroet zonder haar nauwkeurig op te nemen. Toch was het beeld nog net zo, een oude vrouw in de deuropening. Geen doek om het hoofd, geen grote gouden ringen in de oren, geen glazen bol in de handen, het beeld wat hij van een waarzegster had.
“U kunt dat zien? U kunt dingen zien?”
Haar ogen boorden zich in die van hem, leken in zijn ziel te kijken.
“Maar u zult straks beschadigd of beschaamd geraken.”
Ze kwam overeind en begon het bovenste deel van de deur al te sluiten, toen ze er nog aan toevoegde: “Tenzij u de verleidingen laat liggen.”
En dicht was de deur.
Verdorie, wat moest hij met die laatste mededelingen? Wat betekenden die? In een willen weten klopte hij op de deur, maar er werd niet opengedaan.
Aangedaan liep hij het straatje verder in. Het was prachtig dat zijn vriendin hen twee gezonde kinderen schonk, zoals de vrouw had voorspeld. Maar wat had zij voor hem gezien? Welk onheil wachtte hem? Een onheil dat hij kon ontlopen als hij de verleidingen liet liggen? Alsof hij platging met andere vrouwen, of zich anderszins overgaf aan buitenissigheden. Hooguit in zijn fantasieën. En dat hij sommige daarvan wel eens wilde beleven. Iets waar zijn Sabine van wist en wat hij overigens ook van haar mocht ervaren.
“Als jij de behoefte voelt om je door een domina te laten vernederen of pijnigen lieverd, moet je dat een keer uitproberen. Of als je eens van bil wilt met een ander, ook prima, zolang je je lust uit liefde maar thuis soupeert.”
Zowel aan het één als aan het ander had hij in de drie jaar van hun samenzijn geen invulling gegeven. Was dat het soms waar de waarzegster op gedoeld had? Dat als hij zich ooit zou overgeven aan zijn lusten buiten hun relatie om hij, hoe had ze dat ook alweer gezegd? Beschadigd of beschaamd raken? Weliswaar nam hij horoscopen en toekomstvoorspellingen met een flinke korrel zout, maar het was toch opmerkelijk geweest dat zij zijn Sabine zwanger had ‘gezien’. Wat zou zij van dit verhaal vinden? Ze was in het hotelletje aan de markt, waar ze voor twee nachten vertoefden, achtergebleven om te rusten na de lange en vermoeiende rit.
Hij schudde de gedachten van zich af, toen het straatje overging in een pleintje en hij drie zaken waarnam: Een café met een klein terras, als je de vijf stoeltjes en twee tafeltjes langs de gevel een terras mocht noemen. Een houten schandblok, een meter of zes van het terras vandaan op het plein verankerd. Was dat neergezet voor de toeristen om het middeleeuwse van het plaatsje te onderstrepen? En bij het schandblok twee meiden van waarschijnlijk begin twintig. Een roodharige in een zonnig geel jurkje naast het blok, dat ze opengeklapt hield voor haar vriendin, die het lange, blonde haar in een gevlochten paardenstaart had. Zij had een wijd, paars hemdje op een spijkerrokje aan.
“Heel even maar hoor,” hoorde hij haar tegenzin, “en je doet het gelijk weer open.”
Hij kon zich haar onbehagen wel voorstellen om zo ‘tentoongesteld’ te worden voor vreemde ogen. Zoals die van hem, grinnikte hij bij zichzelf, terwijl hij hun richting uitliep. Nou ja, ook naar die van het café, want hij was toe aan een koele blonde of een verfrissend glas witte wijn.
“Misschien,” reageerde de roodharige. “Tenzij deze leuke meneer me uitnodigt om iets met hem te drinken?” knipoogde ze naar hem.”
“Nou vooruit, omdat je jezelf zo brutaal uitnodigt,” glimlachte hij. “En je vriendin mag je ook meenemen hoor.”
In de verwachting dat ze haar vriendin ging bevrijden uit het blok, liep hij al door en koos voor het middelste stoeltje. Tot zijn verbazing was zij hem al gevolgd, zonder haar vriendin, die nog in het blok vast stond. Het spijkerrokje had net voldoende lengte om ervoor te zorgen dat ze niet compleet in haar blote kont stond, maar de onderkant van haar billen toonde ze eh, niet schaamteloos aan haar gejammer te horen.
“Haal me er alsjeblieft uit, Hanneke, iedereen kan me zo halfnaakt zien.”
“Nee, niet iedereen Marjo, alleen meneer en ik.”
“Die Vincent heet,” gaf hij te kennen, “maar zeg maar Vince.”
“Plus”,” vervolgde zij onverstoorbaar, “dat er slechts een klein stukje van je billen te zien is en dat is dus nog niet eens een kwart naakt.”
“Toch heeft ze wel een punt, Hanneke, vind ook ik.”
Wat waarschijnlijk ook de uitbaatster vond, die naar buiten kwam en haar hoofd schudde toen ze het ‘slachtoffer’ in het schandblok zag staan. Ze nam daarna onze bestelling op, een Erdinger Weißbier en een rosé.
Zuchtend stond Hanneke op om, zoals hij aannam, haar vriendin uit het blok te bevrijden. Maar tot zijn verbazing hoorde hij haar zeggen, terwijl ze naast de ongelukkige Marjo ging staan: “Weet je wat halfnaakt is?”
En ze schoof het rokje zover omhoog dat die inderdaad in haar blote kont stond. Nou ja, op het stringetje na. Een paar luid klinkende kletsen op de billen volgden.
“En als je blijft jammeren, trek ik je string uit en sta je echt open en bloot te kijk, ja?”
Het kermen stopte gelijk. Omdat ze wist dat haar vriendin het anders niet bij een dreigement hield?
Hij had te doen met de onfortuinlijke Marjo, want ging Hanneke niet te ver? Want er was wel erg veel zichtbaar zo, iets waar hij weliswaar graag naar keek, maar om die arme meid op deze manier publiekelijk neer te zetten…? Gelukkig voor haar ongelukkige vriendin schoof ze het rokje terug tot min of meer zedelijk en ze kwam weer naast hem zitten.
“Doe je dit vaker, haar zo eh, te kijk te zetten? Feitelijk te vernederen?”
“Ja. En dat maakt haar bloedgeil.”
Meende ze dat nou serieus?
“Ook nu weer hoor, ze staat er kletsnat bij en als je dat niet gelooft, mag je wel even voelen hoor.”
Meende ze ook dat nou serieus? Even schoten de waarschuwende woorden van de ziener door hem heen. Oké, de verleiding was er om op te staan, naar het blok te lopen en dan…, ja, wat dan? De openbare zeden schenden door zijn hand onder haar rokje te laten gaan?
“Eh, ik geloof je zo ook wel.”
“Hè, wat jammer voor haar,” grinnikte ze. “Mijn sletje vindt het juist zo heerlijk als er aan haar kutje wordt gevoeld en gefriemeld, vooral als dat voor haar vreemde handen zijn.”
De uitbaatster kwam met onze drankjes aan zetten. Hanneke bestelde nog een rosé bij haar. Nadat de vrouw weer naar binnen was, pakte hij de draad opnieuw op.
“Zijn jullie, eh…”
Hij wist niet eens wat hij haar eigenlijk wilde vragen. Ze vulde het al voor hem aan, een vette grijns op haar gezicht.
“Een stel? Ja. Lesbisch? Nee. Biseksueel? Ja. Kinky? Zeker. En jij?”
“Eh.”
Hij was haar ontboezemingen nog aan het verwerken.
“Straight? Bi nieuwsgierig? Kinky? Of gewoontjes?”
Jeetje. Maar omdat zij zo openhartig was, gaf hij haar aarzelend antwoord.|
“Ik ben hetero, ik heb een vriendin die zwanger is en ik heb wel eens kinky fantasieën.”
“Waar je niets mee doet of mag doen?”
“Ik mag wel van haar, alleen heb ik er nooit gevolg aan gegeven.”
“O? En waarom niet?”
Hij haalde z’n schouders op.
“Het is er nog niet van gekomen.”
“Nou, wij pakken iedere gelegenheid aan hoor.”
Ze knikte in de richting van Marjo.
“Zoals dadelijk, aan de overkant. Het schandblok is een opwarmertje voor haar.”
Hij vatte het niet.
“Wat zit er aan de overkant dan?”
“Zie je dat winkeltje? Ze verkopen er allerlei spullen voor middeleeuwse feesten en zo. En eronder verhuren ze speelruimtes.”
“Speelruimtes?” papegaaide hij, het nog steeds niet vattend.
“Ah ja, sorry. SM-ruimtes.”
Ze keek hem met een nieuwsgierige grijns aan.
“Komen die voor in je kinky fantasieën? Met in leer of latex geklede Meesteressen? Of doe je zelf geile dingen met slavinnetjes.”
Hij kleurde en schoof licht nerveus even heen en weer op zijn stoel.
“Eh, ik droom wel eens dat een Meesteres dingen met me doet, ja.”
“Probeer die dingen dan eens uit! Weet je wat? Ga dadelijk met ons mee. Ik weet dat er een vrouw rondloopt die nieuwe gasten eerst een rondleiding geeft en bij mijn weten is ze een Domina. En anders betrek ik je eventueel in mijn spel met Marjo.”
“Meen je dat?”
“Ja, anders zou ik dat niet zeggen. Als jij nu Marjo uit het schandblok bevrijd? Dan kan zij ook nog haar rosétje nemen voordat we naar de overkant gaan.”
“Oké…”
Hij stond op en liep naar het blok. Waar had hij ja tegen gezegd? Of had hij nog geen ja gezegd? Ging hij daadwerkelijk met twee jonge meiden mee naar kelders waar ook een Meesteres rondliep? Die misschien dingen met hem ging doen? Zijn droom naar zo’n avontuur in vervulling liet gaan? Die gedachten alleen al maakten hem geil. En bang.
Hij was bij het blok aangekomen. Zou Marjo echt zo vochtig zijn zoals Hanneke daarstraks beweerde? Durfde hij het aan om…? Er was geen mens te zien op het plein of achter de ramen van één der huizen. Hij dacht er verder niet over na en stak zijn hand tussen haar benen, liet die omhoog gaan en hij bevoelde haar slipje. Dat ontegenzeggelijk nat was. Hij frummelde de stof opzij en duwde een vinger tussen haar schaamlippen. Ze kreunde licht. Hij liet zijn vinger bij haar naar binnen glijden. Ze kreunde luider. Als hij doorging, zou ze klaarkomen. En ja, hij wilde haar dat genot wel geven, maar hij begreep ook dat hij niet het risico moest nemen dat iemand hem zo lang achter haar zag staan.
Hij bevrijdde haar uit het blok en liep met haar terug naar het terras. Ze ging tot zijn verrassing niet naast haar vriendin, maar naast hem zitten.
“Jammer dat je zonet niet door ging, want dat was helemaal yummy geweest,” glom ze. “Maar ik begrijp wel dat je dat niet aandurfde.”
Ze boog zich iets voorover om Hanneke aan te kijken.
“Maar misschien dat je aan de overkant een kans krijgt?”
“Ik weet niet of Vince met ons meegaat, ik heb hem nog geen ja horen zeggen.”
Marjo porde hem in zijn zij.
“Je gaat toch wel met ons mee? En wie weet krijg je toestemming om het ‘karwei’ af te maken en” glimlachte ze, “misschien dan wel met je tong.”
“Marjo!” klonk Hanneke dreigend. “Ga hier naar het toilet, trek daar je stringetje uit, stop die in je mond en daarna kom je maar weer terug naar ons.”
Vol verbazing zag hij toe hoe Marjo meteen met een schuldbewuste uitdrukking op haar gezicht opstond en het café in ging. En ging ze echt doen wat Hanneke haar toegesnauwd had?
“En Vince, zit je nog steeds te kauwen op je antwoord of je ja dan nee meegaat? Of houd je het bij je fantasieën.”
“Eh, nee, ik bedoel, ja, ik ga mee. Maar dan bel ik nu wel eerst even met mijn vriendin.”
Hij stond op om in alle rust te bellen. Het gesprek duurde vrij lang. Eerst gaf hij haar een overzicht van wat hij tot dan beleefd had, van de waarzegster tot aan de ontmoeting met de meiden, om dan over te gaan naar de uitnodiging van Hanneke.
“Dat moet je doen, lieverd,” reageerde ze meteen. “Ga met hen mee en kijk maar hoe je daar een invulling aan geeft en waar je je senang bij voelt. En dan weet je inderdaad, zoals die Hanneke al aangaf, of het inderdaad een kinky beleving is die aansluit bij hoe je die in je fantasieën beleeft. En valt het je achteraf tegen, dan heb je het in elk geval eens een keertje beleefd.”
“Ja, dat is zo.”
“Weet je al wat je met je laat doen?”
“Nee. Ik heb ook geen idee hoe dat in de praktijk in z’n werk gaat en wat ik kan verwachten.”
“Laat het je dan maar gebeuren en ik wens je daarbij, ja, wat? Plezier? Genot?” lachte ze. “En dat laatste hoop ik in elk geval voor je.”
Hij keerde blij terug naar de meiden.
“En?”, vroeg Hanneke en Marjo keek hem verwachtingsvol aan. O ja, zij had haar stringetje in haar mond?
“Zoals ik al verwachtte was het geen enkel probleem voor haar en dus ja, ik ga definitief met jullie mee, hoewel ik zowat klappertand van de spanning,” lachte hij ietwat opgelaten.
“Mooi zo, dan gaan we,” gaf Hanneke te kennen. “Ik heb al afgerekend, dus niets staat jouw avontuur meer in de weg.”

Terwijl ze het schandblok passeerden vroeg hij zich af of hij er, zoals Marjo net, in had willen staan, in durven staan. Hij huiverde. Nee, niet zo en public. Had het te maken met lef, of was het de overgave aan en het vertrouwen in je dominante partner? Hij vermoedde dat dat laatste het geval was.
Marjo knipoogde naar hem en pakte zijn hand, wat hij lief vond en in zekere mate ook prettig intiem. En zo liepen ze hand in hand achter Hanneke aan. Slavinnetje en slaafje, kwam bij hem op. Een idee dat hem aanstond, hem een gevoel van trots gaf. Nieuwsgierig en tegelijkertijd gespannen liep hij achter hen de winkel in. Die er gelukkig nog niet eng uitzag. Hij vond het er zelfs superleuk. Voor de liefhebbers was hier alles te vinden om je terug te brengen in de middeleeuwen, zowel in kleding als in uitrusting, tot aan een compleet harnas aan toe. Hoe zwaar zou zo’n ding wel wegen? Een eindje verderop lagen op een tafel uitgestald allerlei houten voorwerpen, als lepels, kommen en…fallussen? Ja dus. Marjo was bij hem komen staan, Hanneke was in overleg met de vrouw achter de toonbank. Weer pakte zij hem bij de hand, maar deze keer bracht ze die naar haar billen en vandaar tussen haar benen. Hij schudde zijn hoofd.
“Nee joh, niet doen,” fluisterde hij geschrokken en wilde zijn hand terugtrekken, maar ze hield die tegen.
“Voel eens hoe nat,” sliste ze, gehinderd door het stringetje in haar mond.
Dat we ze zeker. Kletsnat.
“Komen jullie?” riep Hanneke vanaf de toonbank naar hen.
Marjo liep gelijk van hem weg. Haastig veegde hij zijn natte vingers en hand aan zijn broek af en volgde haar. Hanneke glimlachte naar hem.
“Dan ga je het dadelijk beleven. Ben je er klaar voor?”
Was hij dat? Hij rilde, voelde de spanning opkomen.
“Ja,” antwoordde hij, hoewel zijn korte reactie benauwd uit zijn mond klonk.
De vrouw schoof een gordijn achter de toonbank opzij en een nis daarachter werd zichtbaar.
“De deur beneden is los en dan rest me jullie een fijn verblijf te wensen.”

De trap naar beneden was omlijst door grote, oude stenen. De traptreden waren in het midden uitgehold. Het kon zomaar zijn dat die in de middeleeuwen al belopen waren, bedacht hij. Onderaan de trap scheidde enkel nog een zware houten deur de toegang naar, zo nam hij aan, de ruimtes waar het dan ging gebeuren. Zijn hart klopte hem in zijn keel en de spanning maakte dat hij bijna moest kokhalzen. Kom op Vince, ging het door hem heen, verman je. In het ergste geval ben je er in een paar uur vanaf.
Hij stapte achter hen aan een gewelfde gang in, die schaars verlicht werd door enige toortsen aan de muren. Hanneke deed de deur achter hen dicht.
“Jij blijft hier nu achter. Ik heb boven geregeld dat degene die vandaag beneden de scepter zwaait jou eerst een rondleiding geeft. En eh, ja, dan zien wij je later wel weer.”
“Oké,” aarzelde hij.
Hij had het prettiger, misschien ook veiliger gevonden om voorlopig in hun nabijheid te zijn, maar hij moest zich er maar aan overgeven, bij neerleggen. De meiden verdwenen verderop een zijgang in en hij stond eh, ja, te staan. In afwachting van. Wat best duurde. Expres? Om de spanning voor hem op te bouwen? Op een gegeven moment vroeg hij zich zelfs af of Hanneke het misschien verkeerd begrepen had en dat hij met hen mee had moeten gaan, waarna diegene hem bij hen ontmoette.
80Hij schrok enorm toen vlakbij hem Zij de gang instapte. Ze was geheel in het zwart gekleed. Een strak zittend pak, van rubber? Daarover een korset en jasje met lange mouwen. Laarzen tot net onder haar knieën. Een band om haar hals, die tot net boven haar borsten kwam, die overigens behoorlijk zichtbaar waren door de diepe uitsnijding van het pak. En een masker, dat tot halverwege haar gezicht kwam. Haar bruine haren staken door een opening bovenop het masker in een soort van staart eruit. De ogen waren donker opgemaakt en rond haar lippen was een zwarte, permanente lijn aangebracht. Het geheel kwam sinister op hem over. Ze was stevig. Niet dik, maar eh, ja, een fors postuur.
“Zo, jij bent degene die met Hanneke meegekomen is. Je hebt nog geen enkele ervaring op dit gebied, begreep ik?”
“Eh, ja, dat klopt,” aarzelde hij, niet wetend hoe haar aan te spreken of te begroeten.
“Dan laat ik je eerst zien wat we hier aan ruimtes hebben en na de rondleiding moet je maar een keuze maken waar je je tijd met mij wilt doorbrengen. En in die gekozen ruimte bepaal ik verder wat er met je gaat gebeuren.”
“Oké…”
“Mooi. Loop dan maar achter me aan.”
Haar stem had een prettige, warme klank dat het onheilspellende van haar donkere kleding wat verzachtte. Toch volgde hij met knikkende knieën het getik van de hakken op de stenen vloeren. Ze kwamen al vrij snel bij een eerste ruimte.
“Dit is wat we hier noemen de verhoorruimte.”
Hij zag een vrij leegte ruimte. Een houten bureau met een stoel erachter. Een uniformjasje aan een haakje aan de muur. Een hoge metalen kast, waarvan de deuren gesloten waren. En iets wat te omschrijven was als een vierkant hoog tafeltje, met riemen onderaan de poten en een brede riem over het tafeltje heen. Ze zag hem ernaar kijken.
“Een spanking tafeltje, waar je dus op vastgelegd wordt en waarna in elk geval je billen een fraaie kleur krijgen, van mooi warm rood tot aan paarsig blauw gekleurd.”
Hij huiverde. Dit was zeker niet de ruimte waar hij zijn keuze op zou laten vallen.
Iets verderop was een korte zijgang, die aan het einde met drie neergaande treden naar een gesloten deur leidde.
“Achter die deur bevindt zich een ruimte met eigenlijk de gangbare hedendaagse sm meubels, zoals je die misschien van plaatjes kent. Een andreaskruis, een rad, een bondagebankje, dat soort werk.”
Hij knikte.
“Ja, daar kan ik me wel het nodige bij bedenken.”
“Ik kan het je niet laten zien, want Hanneke en haar slavinnetje zijn daar bezig en we storen onze gasten nooit.”
Ze passeerden een nis, waarin hij een rechthoekige houten kast ontwaarde, met midden bovenop een rond deksel. Hij fronste en wees ernaar.
“Is dat een kist waar je als slaaf of slavin in moet?”
Ze grinnikte.
“Nee hoor, en dat zou ook niet eens kunnen. Het is een toilet, of zo je wilt een ouderwetse poepdoos.”
“O ja, verdomd. Ik ken dat nog wel van een oom en tante die dat ook hadden voordat ze een normaal toilet kregen.”
Vlak daarna kwamen ze bij wat hem een doktersruimte leek, gezien een onderzoekstafel en een gynaecologenstoel. Was dat hier nodig, mocht een slaaf of slavin onwel zijn geworden of letsel had opgelopen?
“Dit is een nursing ruimte, voor doktersspelletjes, zoals inwendig onderzoek, klisma’s, elektro. Dat is dus als je geslachtsdelen onder stroom worden gezet.”
Hij huiverde. Hm, ook dus niet echt een aanlokkelijke ruimte, hoewel minder eng als de verhoorkamer.
De gang maakte een lichte bocht en eindigde bij een stenen trap die in een draaiing naar beneden ging.
“En hier zijn we in de middeleeuwen beland,” klonk haar stem enthousiaster. “En deze ruimtes hebben mijn voorkeur. Er zijn er twee en de martelwerktuigen lijken authentiek, maar zijn wel aangepast aan deze tijd, want de ‘slachtoffers’ moeten natuurlijk geen ledematen breken of leegbloeden, zoals dat destijds de bedoeling was.”
Het leek hem op voorhand dat ook deze ruimtes niet zijn voorkeur genoten. De eerste ruimte die ze hem liet zien, was niet echt groot en er stonden slechts twee ‘meubels’. De ene was een grote houten stoel, compleet bedekt met houten pinnen. Zelfs aan de voorkant van de zitting, van armleuning naar armleuning, liep een houten balk met pinnen aan de onderkant. Het andere meubel was ook al niet aanlokkelijk. Het was een houten tafel met aan de ene kant een plank met twee gaten erin en aan de andere kant een ronde cilinder, waar twee kettingen overheen liepen. Aan de uiteinden ervan zaten boeien.
“Een rekbank,” gaf ze hem de uitleg.
Hij rilde, wat ze glimlachend aankeek.
“Niet echt een keuze van je?”
“Nee, bepaald niet.”
“Hè, wat jammer nou,” speelde ze quasi verongelijkt.
“Misschien dat de andere dan je voorkeur heeft.”
Iets wat hij zich nauwelijks kon voorstellen. Op weg naar ruimte twee passeerden ze een deur, die ze voorbij liep, maar waar hij nieuwsgierig naar was. Of zouden daarachter ook mensen aan het eh, spelen zijn.
“Zijn ze hierachter ook eh, bezig?”
Ze lachte.
“Ah, nee, maar het is wel iets wat leuk is voor de liefhebber. Of als straf voor vervelende schepsels.”
Ze opende de deur. Vaag drong een rioolgeur zijn neusgaten in. Achter de deur stond een houten stoel, zonder zitting, maar met riemen op rug-, arm- en beenleuningen. Ze vestigde zijn aandacht op de achterpoten, die onderaan met scharnieren aan de stenen vloer zaten bevestigd. Achter de stoel zag hij uit twee gaten in de muur zware kettingen vandaan komen, die aan een stenen vloerplaat vastzaten.
“Eh, en wat eh, kan hiermee, of wat is de bedoeling hiervan?” klonk hij aarzelend, niet wetend of hij het antwoord daarop wel wilde horen.
“Ik zal het je uitleggen en laten zien. Het zal je duidelijk zijn dat iemand op die stoel wordt vastgezet. De vloerplaat erachter wordt dan geopend, let op.”
Ze drukte op een knop aan de zijkant van de muur en gelijk klonk het geratel van de kettingen en de plaat werd opgetrokken. Gelijk ook werd de rioolgeur sterker.
“De stoel wordt vervolgens achterover geklapt.”
Iets wat ze ook demonstreerde. Hij zag dat die niet horizontaal kwam te liggen, maar zakte tot 120 graden? Oké, meetkunde was niet een sterk vak op school geweest.
“Heb je al een idee?”
Hij schudde zijn hoofd. Ze wees naar het plafond, waar hij een rond gat in ontwaarde.
“Nog steeds niet?”
“Nee, ik heb echt geen flauw idee.”
“Boven de stoel, op de verdieping hierboven dus, is de nis met de poepstoel.”
Hij steunde.
“Wil je zeggen dat…?”
“Ja. Degene die in deze stoel ligt, krijgt op zich wat degene erboven laat eh, vallen.”
“Gatverdamme !”
“En eventueel vullen we de darmen van de slaaf of slavin in de stoel vooraf nog met een liter of twee vloeistof. Water met een laxeermiddel, of met de urine van een paar Meesteressen.”
Hij hoefde nog net niet te kokhalzen, maar werd bijkans misselijk bij de gedachte om in deze stoel te moeten plaatsnemen.
Grinnikend sloot zij de boel weer af.
“Ik hoop voor je dat je me straks genoegen kunt geven in één van de ruimtes, want zo niet, dan zou ik je met alle plezier…” en ze wees naar de weer gesloten deur.
De laatste ruimte was een grote gewelfde ruimte met ook weer allerlei enge dingen, waarbij ze zo nodig uitleg gaf. De wooden pony, twee verschillende bondagestoelen en attributen als een metalen ding met drie bladen die, zoals ze aangaf, vaginaal dan wel anaal ingebracht en vervolgens opengedraaid werd. Of een ijzeren framewerk, “dat om het hoofd wordt geplaatst. Dit metalen plaatje gaat de mond in en duwt de tong naar beneden, waardoor praten onmogelijk wordt.”
Daarmee was de rondleiding bijna voorbij, want aan het einde van deze gang was nogmaals een trap met een draaiing naar beneden en die eindigde bij een kerker, waar de slaaf of slavin voor een tijdje, of desnoods een hele nacht, opgeborgen kon worden.
“En,” grijnsde ze in de kerker, “heb je al een keuze gemaakt? Of wil je er hier nog een tijdje over nadenken?”
Dat wilde hij zeker niet, maar een keuze had hij nog niet gemaakt. Als hij die al wilde maken, of er de voorkeur aan gaf zo snel mogelijk deze gewelven te verlaten. Hij verlangde naar de aanwezigheid van Hanneke en Marjo.
“Of zal ik de keuze voor je maken.”
Hij was zich er niet eens bewust van dat hij knikte.
“Mooi, dan gaan we naar de laatste ruimte waar we in zijn geweest. En ben je je er wellicht van doordrongen dat de eh, klapstoel – ze moest lachen om haar vondst – niet ver weg is.”
Met angst en beven volgde hij haar de trap op, niet eens genietend van de billen in het strakke latex vlak boven zijn gezicht.

Ze wees naar een stoel die tegen de muur stond.
“Kleed je uit en leg je kleren daar netjes opgevouwen op.”
Veel had hij niet uit te trekken. Shirt, schoenen, sokken, spijkerbroek en slip. Zij stond met de armen over elkaar zijn verrichtingen te volgen.
“Mooi. En dan spreek je me vanaf nu aan met Mevrouw.”
“Ja Mevrouw,” antwoordde hij automatisch.
“Goed. Omdat het je eerste keer is, zal ik je matsen en je niet te hard aanpakken.”
Ze liep van hem weg en kwam terug met een leren masker dat, zo zag hij, aan de achterkant van een rijgveter was voorzien. Ze kwam achter hem staan en trok het masker over z’n hoofd. Hij was blij dat er gaten in zaten die zijn ogen en mond vrij lieten. Ze ging met de rijgveter in de weer en hij voelde hoe het masker steeds strakker om zijn hoofd kwam te zitten, iets wat hij best een lekker gevoel vond.
“En om je af te sluiten van wat er met je gaat gebeuren, maak ik je blind.”
Dat klonk enger dan het was, want het masker werd voorzien van een leren oogmasker, dat aan de binnenkant zachte oogkussentje bleek te hebben. Met drukknopen werd het aan het masker vastgezet.
Aan zijn arm leidde ze hem de ruimte in. Polsboeien werden hem omgedaan. Het geluid van een ratelende ketting benauwde hem. Hij merkte dat de boeien ergens aan vast werden gehaakt en vervolgens dat zijn polsen omhoog werden getrokken, zover dat hij nog net met zijn voeten op de grond bleef staan.
“Ik geef je een musketonhaak in je ene hand. Ik ga je nu namelijk monddood maken met een knevel. Je kunt dan nog steeds ademhalen door de neusgaten in het masker, maar mocht je het te benauwd krijgen of anderszins, dan laat je die haak vallen en weet ik dat ik je van de knevel moet bevrijden. Begrepen?”
“Ja Mevrouw.”
Het volgende moment werd er iets in zijn mond geduwd. Het was iets van leer. Ook de knevel werd vastgezet aan het masker. Korte tijd gebeurde er niets, totdat hij voelde dat ze hem bij de ballen pakte en dat ze die af begon te binden. Wat niet onprettig aanvoelde en ook wat zijn pik deed verstijven tot een grote, kloppende paal.
“Zo, en dan ga ik je nu een paar zwepen laten ‘proeven’.”
Hij probeerde een “Ja Mevrouw” te produceren, maar dat werd door de prop een mislukte poging.
Hij schrok toen de eerste klap onverwacht op zijn rug neerkwam. Een tweede slag, een derde. Het viel hem alleszins mee. Totdat de kracht van de slagen werd opgevoerd en hij maar wat blij was de prop in zijn mond te hebben waarop hij kon bijten.
Zijn billen werden meegenomen, zijn bovenbenen, zijn rug weer. Even was er rust, waarna de volgende slagen neerkwamen. Hij voelde dat die van een andere zweep waren. Deze was gemener, venijniger. Na nog een paar zweepwissels had hij het idee dat zijn gloeiende rug, billen en bovenbenen vuurrood moesten zijn.
Vingers grepen zijn tepels beet.
“Ik ben best trots op je, slaafje. Je hebt het goed doorstaan en je hebt de musketon niet losgelaten. Goed hoor, van je.”
Er werden klemmen op zijn tepels gezet, die hem een gesmoord ‘Oefff’ deden kreunen. Weer werd er iets met zijn ballen gedaan. Nog meer touw? Ja dus, maar dat werd verbonden met de klemmen op zijn tepels en strak getrokken, zo dat zijn ballen omhoog werden getrokken en zijn tepels uitgerekt. Ze drukte haar lichaam tegen dat van hem aan. Een hand duwde zijn hoofd naar beneden, zijn gemaskerde gelaat verdween tussen haar borsten. Wat heerlijk had kunnen zijn als hij het had kunnen zien en als de neusgaten in het masker daarmee niet dicht werden gedrukt. Net toen hij het zo benauwd kreeg dat hij overwoog de musketon los te laten, trok ze zijn hoofd weer omhoog. Ze bevrijdde hem van de knevel. Hij hoopte ook op het oogmasker, want hij wilde toch wel graag Mevrouw in haar outfit bewonderen en genieten van haar borsten en bilpartij. Maar dat gebeurde helaas niet.
“Ik heb wat anders voor in je mond. Een slip van Hanneke, vers van haar lijf vandaan. Je mag eerst nog even ruiken.”
En ze wreef die over de neusgaten van het masker, om die erna in zijn mond te proppen. Het geratel van de ketting klonk weer en zijn armen zakten. Zijn polsen werden losgemaakt van waar ze aan vastzaten. De museketon pakte ze uit zijn hand.
“Die heb je niet meer nodig. Zo, dan zet ik je nu op de strafbank vast en ga ik je billen van mooie striemen voorzien. Zodat je in elk geval deze dag verder aan me herinnerd wordt als je gaat zitten.”
Dat was bepaald geen geruststellender gedachte. Met haar hand weer op zijn arm voerde ze hem naar de beoogde bank.
“Ga eerst maar met je onderbenen op de beensteunen. Voel maar even waar die zitten en zet dan je benen erop.”
Hij tastte en voelde het hout. Ze hielp hem zijn evenwicht te bewaren.
“Goed zo. En nu buig je je voorover, zodat je bovenlichaam op de bank komt te liggen.”
Zijn enkels werden vast geriemd. Zijn bovenbenen. Een brede riem over zijn onderrug heen werd strak aangetrokken. Zijn bovenarmen en polsen volgden. Waarmee hij bewegingsloos vast lag.
“Weet je wat een cane is?”
“Nee Mevrouw,” lukte het hem te zeggen met Hannekes slip in zijn mond.
“Nou, dat voel je dan wel zo.”
En dat was ‘au’, heel erg auw. Binnen de kortste keren begon hij te kermen, gevolgd door een gillen, waarbij hij de slip van Hanneke kwijt raakte. En tot slot eindigde zijn gegil in een huilen, met brullende uithalen, waarbij hij smeekte of ze wilde stoppen.
Het stopte. Het oogmasker werd afgedaan. Voor hem zat Marjo, door de knieën gezakt. Ze was naakt. Doordat ze haar benen iets uit elkaar had, keek hij tegen haar kutje aan.
“Je hebt het goed gedaan, jochie,” fluisterde ze, terwijl ze hem liefdevol aankeek.
Hij snikte, enigszins getroost door haar woorden. De rijgveter werd losjes getrokken en de kap werd verwijderd. Wat Marjo in de gelegenheid stelde met haar handen zijn tranen weg te vegen en ze liefkozend langs zijn gezicht te strelen. Ze ging even opzij toen Mevrouw voor hem door de knieën ging en hem met haar felle ogen opnam.
“Ja, ik ben het helemaal met Marjo eens, je hebt je kranig gehouden. Ik ben trots op je.”
“Dank u wel, Mevrouw,” reageerde hij zachtjes, terwijl een gelukzalig gevoel hem overmande.
Ze stond op om de riemen rond zijn lichaam en ledematen los te maken.
“Zo, en ik geloof dat Marjo nog iets met je van plan was, dus ik laat je aan haar over.”
En met die woorden verliet Mevrouw de ruimte.

“Ja, ik neem je mee naar de nursing ruimte. Ik ga daar in de stoel liggen en dan mag jij als beloning me beffen en neuken. Als je dat wilt tenminste.”
Dat was iets waar hij wel oren naar had, ja. Moeizaam en gesteund door Marjo kwam hij van de bondagebank af. Na wat rek- en strekoefeningen was hij in staat om op een normale manier met haar de ruimte te verlaten en mee te lopen, op weg naar boven. Het besef begon door te dringen dat ze naakt was, dat ze mooi was, dat ze jong was en dat hij geil was. Een geilheid die alleen maar toenam toen hij achter haar welgevormde billen de trap opging.
Bij de gynaecologenstoel draaide ze zich om, klom op de stoel en legde haar benen in de beugels. Ze spreidde haar schaamlippen. Het vocht glinsterde er tussen en haar lustknopje stak uitnodigend uit, klaar om zijn tong te voelen. Hij liet er dan ook verder geen gras over groeien en dook tussen haar benen met zijn hoofd. Hij likte en likte en hoorde haar kreunen, totdat ze op een gegeven moment riep: “Ga door, lekkere vent, ga door en laat me spuiten!”
Squirten, hij had ervan gehoord maar nog nooit ervaren. Te laat haalde hij zijn hoofd tussen haar benen vandaan en ze spoot hem nat. En hij genoot van haar ‘douche’.
Ze wees naar een kastje naast de stoel.
“Daarin vind je condooms. En maak me dan helemaal gek, lekkere vent.”

Ze waren nog maar net klaar, letterlijk, toen Mevrouw in de deuropening verscheen.
“Ik geloof dat jullie wel klaar zijn?”
Marjo lachte besmuikt.
“Mooi zo. Dan blijf jij in die stoel liggen.”
Marjo wilde protesteren, maar een blik van Mevrouw deed haar zwijgen en berusten.
“En jij gaat nog even met mij mee.”
Nerveus volgde hij haar, toch wel bang dat ze weer wat met hem van plan was te doen, iets wat hij waarschijnlijk niet meer kon velen.
“Hanneke heeft een verzoek aan je,” begon Mevrouw. “Iets wat ze je niet zelf wilde vragen, omdat dat je misschien in een lastig parket zou brengen, dus vandaar dat ik de boodschapper ben. Je zou haar namelijk een ontzettend groot plezier doen als je voor haar beneden op die stoel in de gang wilt plaatsnemen.”
Even fronste hij in een nadenken waar ze op doelde en toen kwam het als een mokerslag binnen.
“Die eh, klapstoel?”
“Ja.”
Mevrouw keek hem in een mengeling van nieuwsgierigheid en geamuseerdheid aan.
“Nee! Nou ja,…”
Hij kreunde, schudde zijn hoofd.
“Het is iets wat ze heel graag een keer wil doen, beleven en nogmaals, een groter plezier kan je haar nauwelijks doen, zo verzekerde ze me.”
Hij boog zijn hoofd, keek weer op naar Mevrouw, die de worsteling in zijn ogen af kon lezen.
“En dan gaat zij…?” steunde hij.
Mevrouw knikte deze keer slechts.
Hij was gek als hij ja zei. Dus zou het nee worden, zei alles in hem. Bijna alles, wat er was nog één klein stemmetje dat zei: Dankzij wie heb jij dit, in deze ruimten en met Mevrouw en zonet met Marjo kunnen ervaren? Oké, dat was zeker waar, maar wat ze van hem vroeg was toch wel zo ontzettend smerig. Ja, maar je bent er zo vanaf en dan ga je daarna lekker douchen. Maar ik heb geen doucheruimte gezien.
“Kan ik me daarna douchen of zo?”
Mevrouw glimlachte.
“Ja, we hebben een schitterende ruimte daarvoor, met een jacuzzi en een pracht van een douche, tevens te gebruiken als massagedouche, waarbij je heerlijk kunt zitten.”
“Nou, oké dan, als ik haar daar zo blij mee maak…”
Toch volgde hij Mevrouw met lood in zijn eh, blote voeten.

“Goed, ga maar zitten en dan zet ik je vast, zodat je niet kan weglopen,” grinnikte ze met enig leedvermaak in haar stem.
Allereerst werd de riem om zijn borst vastgesnoerd. Daarna volgden zijn bovenbenen, onderbenen en enkels. Zijn boven- en onderarmen werden vastgemaakt aan de armleuningen en als laatste de riem om zijn hals. Uit alle macht probeerde hij uit zijn hoofd te zetten wat er straks ging gebeuren.
“Moest ze alleen maar plassen?”
“Ik heb geen idee wat ze moest, dat heb ik haar niet gevraagd.”
Hij slikte en hoopte maar dat het daarbij bleef.
“Zo, dan nu nog wat toevoegingen die ik je daarstraks nog niet heb getoond.”
Vanachter een luik in de muur, dat hem bij de rondgang niet was opgevallen, haalde ze een metalen frame met daaraan twee rechthoekige planken tevoorschijn. Het frame bleek in twee rails te schuiven aan weerskanten van zijn hoofd.
“Dit maakt dat je je hoofd niet kunt afwenden van wat er naar beneden komt,” glimlachte ze een gemene glimlach.
“En dan heb ik nog een leuke toevoeging,” en weer haalde ze iets tevoorschijn.
Het metalen ding zei hem niets, maar hij vertrouwde het allang niet meer wat ze uit dat kastje vandaan toverde.
“Mond open.”
Ze duwde het ding tussen zijn lippen door achter zijn tanden en het volgende moment klapten twee beugels vaneen en sperden zijn mond wijd open. Met grote schrikogen keek hij haar aan, wilde nee schudden, wat dus niet ging.
“En ook je mond kan je nu niet meer sluiten voor wat er naar beneden komt. Nou, je bent er bijna klaar voor nu.”
Het geratel van de kettingen vertelden hem dat de stenen vloerplaat omhoog ging en nadat dat gebeurd was, klapte zij de stoel achterover. En daar lag hij dan, met grote paniekogen starend naar het gat in het plafond.
“En dan heb ik tot slot nog een derde, ook niet onaardige toevoeging.”
Dat een ronde, plastic cilinder bleek te zijn, die aan één kant aan de buitenkant omringd was door een vierkante plastic rand die in een schuif rondom het gat in het plafond geschoven kon worden en dus ook werd geschoven. De cilinder eindigde vlak boven zijn mond.
“Zo, nu ben je er echt klaar voor.”
Ze nam hem grijnzend op.
“Weet je dat ik feitelijk een sadiste ben? En je zit hier voor Hanneke, maar… ook ik moet nodig van het toilet gebruik maken en wie weet Marjo ook. En anders zorg ik er wel voor, door haar een klysma te geven, dat ze ook hoognodig moet daarna.”
En met een luide lach draaide ze zich om en liep van hem weg. Dit was zo vals van haar! Een plasje van Hanneke was te ‘behappen’ geweest en hij was er vanuit gegaan dat, als haar urine door het gat in het plafond naar beneden was gekomen, hij z’n hoofd ver genoeg had kunnen wegdraaien om het meeste ervan te ontwijken. Als hij had geweten dat zijn hoofd klem kwam te zitten, zijn mond opengesperd zou worden en een koker aan het gat bevestigd werd, was hij er niet in meegegaan op de stoel plaats te nemen. En dan ook nog eens wie weet wat voor shit over zich heen te krijgen van drie vrouwen. Verdomme, wat een Loeder was ze! En ze had in deze zijn vertrouwen in haar danig beschaamd! Ineens echoden de woorden van de waarzegster door hem heen. U zult straks beschadigd of beschaamd geraken. Had zij hem zo al zien liggen daarstraks?

Judas wieg, een 17e eeuw beleving

Na een rit van vier uur en een tussenstop voor een lunch zakte ik met tevredenheid neer in de terrasstoel. Op tafel m’n pakje sigaretten, een asbak, een wijnglas en een gekoeld flesje witte wijn, een welkomstcadeautje van de verhuurder van mijn vakantieverblijf. De wijn kwam van zijn eigen wijngoed, dat op de helling achter het verblijf lag. Vanuit mijn stoel keek ik uit op de Moezel en op de hellingen met wijngaarden aan de overkant van de rivier. Dit was een compleet andere wereld dan mijn wonen, werken en leven in de drukke Randstad. En daar ging ik, weliswaar kort – want wat zijn zes dagen nou eigenlijk – volop van genieten. Zowel van de gemütlichkeit hier, als van de rijke cultuurgeschiedenis; een speurtocht op internet had mij geleerd dat die teruggaat tot de Romeinse, Keltische en Germaanse tijd. En uit de Middeleeuwen stammen de nog altijd aanwezige vele burchten en kastelen, die langs de rivier te vinden zijn.
Eén daarvan, Burg Eltz, stond voor morgen op mijn programma. Toevallig was dit een burcht die niet aan de Moezel lag, maar een veertig minuten lopen ervandaan, op een steile rots midden in een dal en door bos omgeven. Ik verheugde me er enorm op, want de plaatjes die ik gezien had, gaven een indruk en dus gevoel van zowel een sprookjeskasteel als van een ridderburcht.

Het ontbijt, de volgende ochtend, was ook een genot. Niet alleen door de broodjes, kaas, vleeswaren en jam, die nog de rijke smaak van puur natuurlijke producten hadden, maar ook door het uitzicht en de rust. Zelfs het ‘toek-toek-toek’ geluid van de dieselmotoren van de passerende vrachtschepen paste niet storend in deze rust.
Na het ontbijt ging ik op pad, in T-shirt en korte broek en met goede wandelschoenen aan. Het pad startte bij de molen verderop in het dorp en steeg het eerste stukje licht tot middelmatig tussen de wijnranken door. Al gauw had ik een schitterend zicht op het hele dorp en op een deel van de Moezel, want deze boog aan beide kanten van het dorp af. In noordelijke richting naar links en zuidwaarts naar rechts. Gaandeweg werd het pad op sommige gedeelten erg stijl en ik was dan ook blij met mijn stevige stappers. Het uitzicht werd wel steeds adembenemender.
Het bos, dat de grens met de wijnvelden markeerde, bracht me in een andere wereld. Het pad leek wel uitgehouwen in de leisteenachtige bodem. Het gesteente langs het pad was deels begroeid met mos. De loofbomen stonden niet echt dicht op elkaar, wat het bos een open en vriendelijk aanzien gaf; ik vond het een bos voor elfjes en feeën. Een beeld dat veranderde, toen het pad afliep naar een dal, waar een riviertje doorheen stroomde. Aan de overkant stonden de bomen op die helling dicht op elkaar en oogde dat bos ondoordringbaar. Dat was een donker bos voor wezens en dolende zielen, die ik liever niet wilde ontmoeten. Ik vond het grappig om te ontdekken waarmee deze omgeving mijn fantasie voedde. Het zou me ook niet verbazen als een ridder te paard me tegemoet zou komen, of als ik… 0-G-verhaal 2Zag ik dat nu echt? Zat daar verderop, iets van het pad vandaan, een vrouw gehurkt in een jonkvrouwachtig gewaad? Of ging mijn fantasie nu daadwerkelijk met me op de loop? Toch leek ze me echt. Ze had een boekje in haar ene en een pen in haar andere hand. Ze glimlachte en begroette me met de woorden: “Dag vreemdeling. Je bent van ver gekomen, maar ik wist dat je kwam.”
Ik staarde haar verbluft aan, maar toen had ik het door. Ze was hier natuurlijk vanuit de burcht neergezet om toeristen op deze leuke manier te verwelkomen. Hoewel ik op mijn tocht niemand anders had ingehaald of door iemand was gepasseerd.
“Je reis gaat zo verder. En jij bepaalt zelf de keuze van de bestemming.”
Ze maakte een armgebaar naar waar het pad zich splitste. Het ene boog af naar rechts, het andere naar links.
“Ja. En die heb ik al gemaakt, in Den Haag al. Ik ga naar de burcht Eltz.”
Ze keek voor een moment langs me heen, in de verte. Waarna haar ogen mij weer aankeken.
“De bestemming gaat naar het licht of naar de duisternis”, reageerde ze vreemd. “En ik zie nog niet welk pad je kiest.”
Ik nam toch aan dat ze wist welk pad naar de burcht leidde. Mijn ogen zakten af naar haar roomwitte borsten. Ik vroeg me af wat zij onder deze jurk aanhad. Hedendaagse lingerie? Hoewel ze volgens mij geen beha droeg. Het zou kunnen dat de jurk van achter met een rijgveter sloot, als een korset, en zo de borsten naar boven drukte?
“Ik zie dat je je keuze hebt gemaakt.”
Ze noteerde kort iets in haar boekje.
“Het rechter pad zal je daarnaartoe brengen.”
“Oké, nou eh, bedankt.”
Ik vroeg me af of haar was meegegeven om zo mysterieus te doen naar die toeristen, die haar pad hier kruisten. Zodat ze dadelijk met een ander gevoel naar het kasteel keken? “En nog een prettige dag verder.”
“Ja…”
Ze leek nog wat te willen zeggen, maar schudde dan haar hoofd.
Ik keerde me van haar af en liep naar de splitsing, waar ik het rechter pad opliep. Nog één keer keek ik achterom, maar ze zat er niet meer, was nergens meer te zien. Wat raar. De bomen langs dit pad, het waren donkere naaldbomen, stonden dicht op elkaar. Het maakte het bos duister, ondoordringbaar en wat sinister. Zelfs de grijsblauwe kleur van de leistenen bodem leek donkerder, bijna zwart. Ik huiverde licht. Het prettige gevoel van het open bos van daarstraks was verdwenen. Ik liep dan ook stevig door om dit woud maar zo snel als mogelijk achter me te laten om dadelijk te kunnen genieten van het uitzicht op het sprookjeskasteel.
Het duurde en duurde en net toen ik me begon af te vragen of zij mij soms het verkeerde pad op had gestuurd, hield het bos op en zag ik de burcht. Maar dat was duidelijk niet het bijna sprookjesachtige van de burcht Eltz. Deze was hoekig, miste het lieflijke, romantische van de burcht Eltz. Deze was… grimmig. De roodharige vrouw van daarstraks had me duidelijk het verkeerde pad opgestuurd. Toch had ik geen zin het hele stuk weer terug te lopen en wellicht was het de moeite waard dit kasteel te bezoeken?
De toegang tot het voorplein was smal – dus waarschijnlijk goed verdedigbaar – en donker. Toch, eenmaal op het voorplein, was ik geïmponeerd door de kracht die de burcht uitstraalde. Ik voelde me langzaam opgenomen worden in een andere tijd, een gevoel dat werd versterkt toen ik binnen was en door de diverse zalen en vertrekken slenterde. Plotseling dacht ik de vrouw van daarnet te zien, ze leek een vertrek verderop uit te vluchten. Meteen zette ik de achtervolging in, want als zij het inderdaad was, wilde ik wel eens weten waarom ze mij de verkeerde richting op had gestuurd. Ik zag haar nog net een andere deur doorgaan; ze had in elk geval ook rood haar. Ik versnelde mijn pas, rende nog net niet. Bij de deur aangekomen zag ik dat ze een gang was ingevlucht. Alleen was de gang leeg. Verdomme, was ze naar links of naar rechts gegaan? Ik aarzelde, besloot dan naar rechts te gaan. Een eindje verderop ging een smalle stenen trap naar beneden. Een trede of tien lager maakte die een knik naar links, waar een deur van dik, oud hout en met ijzerbeslag een stukje openstond. Alleen hing voor de trapafgang een ketting met daaraan een bordje Eintritt verboten. Kon ze hier overheen gestapt zijn? Ik aarzelde, het leek me op één of andere manier logischer als ze doorgelopen was. Iets wat ik ook net wilde doen, tot ik van ergens beneden vandaan meende te horen Hé psst… Kom, kom. De verleiding was te groot om niet te gaan kijken en ik stapte over de ketting heen. Achter de deur ging de trap verder naar beneden. Ik vermoedde dat ik in één van de torens afdaalde. Na de derde keer naar links te zijn afgeslagen, stopte ik. Was het wel verstandig om verder af te dalen? En was zij wel naar beneden gegaan? Had ik me haar roep verbeeld? Ik wilde me net omkeren om naar boven te gaan, toen ik ergens onder me weer haar Kom, kom hoorde. Verdomme, nou wilde ik het weten ook.
Na nog twee bochten stond ik beneden in een smalle en zo te zien lange gang. Het was hier koel en waar het op de trappen nog redelijk verlicht was geweest, was de verlichting hier minimaal. Links van me passeerde ik een paar kleine, maar verder lege ruimtes. Ik was nu bij zo’n oude, houten deur als zonet, die open stond. Alleen was deze niet compleet van hout; op ooghoogte zat een kleine, vierkante doorkijk, waarin twee horizontale en twee verticale zware, zwarte, ijzeren tralies. Het gaf me het idee dat ik ergens naar binnen ging, waar ik liever niet was. Maar omdat ik haar in de voorbije ruimtes niet gezien had, ging ik aan de deur voorbij en ik betrad een ruimte die nagenoeg in het donker was gehuld. Ik kon daardoor geen inschatting maken of dit het was, of dat er nog een toegang was of wellicht meerdere. Achter me hoorde ik gekraak. Ik draaide me snel om, zag dat de deur bijna dicht was. Een snelle stap vooruit, maar ik was te laat, de deur was dicht. Achter het traliewerk verscheen het gezicht van de roodharige vrouw.
“Je hebt je bestemming bereikt, je bent in de duisternis aangekomen.”
Voordat ik kon reageren, sloot een luikje het zicht op haar en de gang af. Ik bonsde op de deur, maar ik deed me daarmee alleen maar pijn. Het geluid klonk waarschijnlijk helemaal niet door tot aan de andere kant. Ik duwde tegen de deur, maar die gaf geen krimp. Paniek! Want wat nu?
Op dat moment kwam het antwoord van achteren. Voordat ik kon reageren, had ik een juten zak over mijn hoofd en werd een touw om mijn hals aangetrokken. Panisch greep ik naar mijn hals. Er werd een ruk aan het touw gegeven en ik werd meegetrokken naar…? Ik voelde iets kouds tegen mijn buik, gevolgd door een scheurend geluid; even later was m’n shirt van m’n lijf. Handen ritsen m’n korte broek open. Ik wilde die handen grijpen. Gelijk voelde ik een scherpe punt in mijn zij prikken.
“Laat dat!”
Was het de stem van een vrouw? Het kon niet van Roodhaar zijn, want die had ik voor het laatst gezien aan de andere kant van de deur. M’n korte broek en onderbroek waren al op mijn enkels en nadat mijn schoenen en sokken uit waren, moest ik uit m’n laatste kleding stappen. Waarmee ik naakt was. Ik huiverde. Van angst, van de kou in deze ruimte en vanwege mijn gevecht om lucht te krijgen.
Ik hoorde gerammel van een ketting, of kettingen, schrok toen ik de kilte van ijzer tegen mijn huid bij mijn middel voelde en vervolgens merkte ik hoe rond mijn middel een brede, ijzeren band werd gelegd. En waren er twee vrouwen? Mensen? Want terwijl de ene nog bezig was met het ijzer rond mijn middel, voelde ik hoe een ander een ijzeren band rond mijn linker pols bevestigde, vergezeld door het gerammel van een ketting. De eerste was waarschijnlijk klaar met het ijzer rond mijn middel, want mijn andere pols was ook aan de beurt om van een ijzeren band te worden voorzien.
De zak ging van mijn hoofd. Ik zoog de lucht in me op, terwijl ik verward naar de vrouw voor me keek. Deze was zwartharig. Haar kleding deed me denken – hoe kwam ik erop in deze situatie – aan die van Xena, the warrior princess. Maar wat me benauwde, was de ijzeren hoofdkooi die ze in haar handen hield.
“Wat zijn jullie met me van plan”, piepte ik. “Waarom doen jullie dit met me!”
“Wees stil!” gromde de zwartharige. “Je hebt zelf de keuze van de duisternis gemaakt.”
Ze had de opengeklapte kooi al bij mijn gezicht gebracht en terwijl ik mijn mond opende om nog wat te zeggen, ging een ijzeren plaatje dat aan de binnenkant van de kooi zat, mijn mond in. Het plaatje lag op mijn tong. Achter me scharnierde de vrouw die daar stond de kooi dicht en vergrendelde deze. Mijn paniek nam toe. Weer wilde ik vragen wat ze in hemelsnaam met me van plan waren, maar het plaatje op mijn tong verhinderde dat ik kon praten. Het enige wat ik kon uiten waren wat klanken. Ik werd nu door beide vrouwen – de andere was het evenbeeld van degene die zonet nog voor me stond – naar een ketting geleid, die aan het plafond hing. Deze werd aan een oog bovenop de kooi vastgezet.
Ze liepen van me vandaan en met wijd opengesperde angstogen volgde ik hen. Ze gingen naar een gedeelte van de ruimte waar het te donker was voor mij om te zien wat ze daar uitspookten. En ik wilde dat ook niet weten, want wat ze tot nu met me hadden gedaan, was al vreselijk genoeg. Maar het werd dus nog erger, toen ze met z’n tweeën een houten driepoot naar me toe sleepten. Op de top stond een piramidevormige driehoek, ook van hout.
“Zet je voeten uit elkaar!” snauwde de ene zwartharige.
Iets wat ik niet van plan was, totdat de andere vrouw me met haar gelaarsde voet tegen de schenen schopte. De driepoot werd tussen mijn benen geschoven. Ik moest op mijn tenen staan om de driepoot tussen mijn benen te kunnen hebben. De houten punt bovenop de spiets prikte tegen mijn aars.
Ze waren klaar met me, want zonder nog iets te zeggen verlieten ze de ruimte. De deur werd geopend en terwijl zij daardoor verdwenen, kwam Roodhaar naar binnen. Ze kwam niet op me toegelopen, maar haalde uit een hoek van het gewelf een standaard met een kaars erop, die ze een eindje van me vandaan neerzette. Ze stak de kaars aan en liep terug naar de deur. De spaarzame verlichting ging uit. Van waar ze stond, hoorde ik haar zeggen:
“De twee andere vrouwen bereiden de kamer der duisternis voor. Als de kaars op is, komen zij je halen om je verder de duisternis in te leiden. Totdat je uiteindelijk de complete duisternis hebt bereikt.”
Ze was gek! Alle drie waren ze gek, compleet gestoord! In wat voor nachtmerrie was ik in hemelsnaam terecht gekomen! Ik wilde gillen, schreeuwen, maar het plaatje op mijn tong liet mij haar niet iets zinnigs horen. De deur ging dicht en ik was alleen. M’n kuiten begonnen pijn te doen, ik voelde spieren onderin m’n benen gaan trillen, m’n tenen verkrampten. Ik probeerde of ik mijn voeten plat op de grond kon zetten, een poging die ik meteen staakte toen de houten punt van de driehoek venijnig tegen mijn aars drukte. Ik keek naar de kaars, in de hoop dat die al bijna opgebrand was. Maar het kaarsvet droop nog niet eens over de rand. Hete tranen biggelden over mijn gezicht. Waar had ik dit aan verdiend? Ik was toch geen slecht mens geweest in mijn leven? Dus waarom moest ik de duisternis in, wat dat dan ook mocht betekenen? En als dit, in de situatie waarin ik nu al verkeerde, nog niet eens de duisternis was! Uiteindelijk hielden mijn benen me niet meer en met een luide, lang aanhoudende gil kon ik niet anders dan de punt mijn aars open te laten rekken.
Zo gauw ik er toe in staat was, ging ik weer op mijn tenen staan. Het werd een doorlopende marteling van me laten zakken en omhoog komen. Totdat ik uiteindelijk, uitgeput, niet meer kon en mezelf spietste. Ik zweefde weg op de pijn. Op de spaarzame momenten van bewustzijn verlangde ik alleen nog maar naar de complete duisternis.

De zon werd getemperd door het groen van het gebladerte van de oude bomen op het kleine kerkhof, dat rustig gelegen lag op de helling tussen het dorpje beneden en de wijngaarden er boven. De klokken luidden, terwijl de kiezels van het pad knerpten onder de voeten van de vier dragers die de kist naar de laatste rustplaats droegen. Ze werden gevolgd door een groepje van slechts vier personen, de burgemeester, Herr Escher, Claudia en Stephan Klein van Ferienwohnung Moselblick en een roodharige vrouw in een groen, jonkvrouwachtig gewaad.
Bij het graf aangekomen plaatsten de dragers de kist op de steunen. Herr Escher sprak enige woorden van deelneming, waarna hij met een hoofdknik te kennen gaf dat de dragers de kist aan de touwen konden laten zakken.
Claudia en Stephan namen zijn plaats in en stonden voor een moment hand in hand stil om afscheid te nemen van hun huurder voor een week, die slechts een dag en een nacht van zijn verblijf bij hen had kunnen genieten. Zwijgend wierpen ze elk een bloem op de kist.
Als laatste stond de roodharige vrouw stil bij het graf. Ze schudde haar hoofd en hurkte neer. Zachtjes zei ze: “De keuze van je bestemming heb je zelf bepaald, vreemdeling.”
Kort raakten haar handen haar roomwitte borsten aan die door haar jurk werden opgestuwd. “Jijzelf hebt gekozen voor de duisternis en die heb je nu definitief gevonden.”

aug. 10 39