Niets

niets…
is het iets?
of is het meer iets
dat niet is,
nooit is geweest
of wel misschien
maar is gemist
omdat je niet wist
dat het iets was

je wist het immers niet
je mist het daardoor niet

want het was niet iets
waarvan je zei: hé!

voor jou was het gewoon
niets

MINOLTA DIGITAL CAMERA

06-12-2000 / 28-12-2017

Vernissage

De vrouw schoot me aan.
“Ik ken u ergens van. Hebben we elkaar al eens bij een eerdere gelegenheid ontmoet?”
Ik had met een drankje in m’n hand de bezoekers van de vernissage een tijdje geobserveerd, waarbij ik probeerde in te schatten wie waarom hier naartoe was gekomen en wie daarom mogelijk interessant kon zijn om een praatje mee te maken. En die vervolgens bereid was om me meer te leveren dan alleen dat praatje.
Als freelance lifestyle journalist, fotograaf en interieurstylist was ik bijna altijd op zoek naar trends in wonen, maar ook naar interieur- en woonideeën voor mijn blogs, Pinterest, Twitter, Instagram en Facebook. En dus naar mensen die op één of andere manier daar een bijdrage aan konden leveren.
De werken die hier hingen bevielen me. Het waren felgekleurde doeken waarop, bijna verborgen, close-ups waren te vinden van zowel vrouwelijke als mannelijke geslachtsdelen en borsten of tepels.
Het oudere echtpaar, ik nam aan dat het een getrouwd stel was, had ik al gauw afgedaan als niet interessant om een praatje mee te maken over lifestyle of welke levensstijl dan ook . Of het moest over wansmaak gaan. De vrouw droeg een broekpak in een beige bruine kleur, had een bontje om haar nek, waarvan ik maar hoopte dat het nepbont was en ze droeg te veel sieraden naar mijn smaak. De man was daarmee een tegenpool van haar in zijn zwarte spijkerbroek en donkere sweater met daarop de afbeelding van een huilende wolf en onder die afbeelding de tekst Just a northern song. De midlife leek hij me al geruime tijd achter zich te hebben, dus daar kon zijn kledingkeuze niet mee te maken hebben.
Het gebeurde dus toen ik, op weg om nog een drankje te scoren, de vrouw me aansprak. Ik wilde in eerste instantie iets zeggen in de trant van ‘dan was ik ú zeker niet vergeten’, maar ik besloot me te gedragen.
“Misschien dat u me van één van mijn blogs kent?”
“Blogs? Is dat niet iets met internet?”
In mijn gedachten slaakte ik een diepe zucht.
“Daar ben ik helemaal niet in thuis, in dat internetgedoe. Dat is meer iets voor mijn Kees, hè Kees?” sprak ze haar man aan, waarna ze haar aandacht direct weer op mij richtte.
“Hij zit namelijk iedere avond achter zijn computer.”
Ik kon me voorstellen dat hij dat liever deed dan naast haar op de bank zitten om teevee te kijken. Alles was beter dan dat mee te moeten maken.
“En u gaat vaker naar vernissages of tentoonstellingen?”
“Ja, dat vinden we leuk, hè Kees?”
Iets wat ik bij Kees betwijfelde.
“Al die aparte mensen die op zoiets afkomen. En soms ook bekende mensen hoor. Laatst nog, in Haren.”
“Laren,” verbeterde hij.
“Ja, dat zeg ik. Daar kwamen we zomaar, hoe heet ze ook alweer? Toe Kees, jij vond haar altijd zo leuk.”
“Goed.”
“Ook best, maar volgens mij vond je haar leuk. Vooral in die film van dat fruit.”
Als ik Kees was, zou ik doodmoe van haar worden. Of gillend gek worden.
“Monique van de Ven, in Turks Fruit.”
“O, excuseer me, ik zie daar twee mensen die ik even moet spreken, zo’n aardig stel.”
En weg was ze. Mooi zo, van die was ik af. Hij wees met zijn lege glas naar dat van mij.
“Mag ik je wat te drinken aanbieden aan de bar?”
“Goh, Kees kan zowaar een hele zin produceren,” katte ik, maar ik vond dat gelijk erg flauw van me.
“Sorry, dat is lullig van me. En ik was toch op weg naar de bar, dus ja, ik neem je uitnodiging aan.”
De kunstenaar had in de korte ‘poot’ van de L-vormige ruimte een barretje op laten bouwen met langs de muren een aantal loungebanken. Hij haalde twee biertjes bij de bar en ik zocht alvast één van de tweezits banken uit, waarop ik plaatsnam. Weliswaar nodigen zulke banken uit om er lekker onderuit gezakt in te gaan liggen, maar met mijn korte rokje aan vond ik dat geen verstandig idee. Dus ging ik tegen de rugleuning zitten en sloeg mijn benen over elkaar, wel zo dat mijn gekruiste been hem dadelijk zicht gaf op een stukje dijbeen en daarmee ook op de kanten boord van mijn zwarte panty. Dat ik zijn aanbod geaccepteerd had, kwam voort uit de behoefte om mijn nieuwsgierigheid te bevrediging naar hoe die twee zo verschillende mensen konden samenleven en het met elkaar uithielden.
Hij kwam met onze biertjes aan en ik zag even zijn ogen oplichten toen hij zag wat ik hem liet zien. Was dat eigenlijk niet alweer erg gemeen van me? Toch ging ik niet verzitten. Om het gesprek te openen, begon ik met wat me dwars zat.
“Word je niet moe van dat ‘geKees’ en het, sorry dat ik het zo zeg, geklets van haar?”
“Och, ik hoor het niet eens meer en ik schijn op de juiste momenten ja of nee te zeggen of instemmend te ‘hummen’.”
‘Hm.”
Ik gooide het over een andere boeg.
“Is je vrouw geïnteresseerd in kunst?”
Hij grinnikte.
“Ze is eerder geïnteresseerd in aandacht, ze staat graag in de belangstelling.”
Ik schudde in ongeloof mijn hoofd.
“Alleen daarom bezoekt ze zulke bijeenkomsten?”
“Ze mengt zich graag in artistieke kringen in de hoop dat er ooit iemand belangstelling heeft voor haar kunstzinnige uitingen. Ze schildert ook zo nu en dan wat, maar dat is op het niveau van de hobbyist zoals er tienduizenden van rondlopen met penseel en verf. Misschien heb je ooit eens die schilder Bob Ross op teevee aan het werk gezien?”
“Die binnen een half uur het doek had gevuld met een bergpartij, diverse watervallen, een donker woud of een groene weide met een half vervallen schuurtje?” lachte ik.
Hij grijnsde.
“Nou, van dat niveau dus.”
“En jij Kees, ik heet trouwens Birgitte, zeg maar Birgit. Het verhaal gaat dat mijn vader bij de aangifte op het stadhuis een aardig slokje op had en daarom struikelde over de naam Brigitte, zoals ik eigenlijk had moeten heten.”
Zijn ogen twinkelden van de pret.
“Naar Brigitte Bardot? Want je vader zal met haar opgegroeid zijn?”
“Ja. Zoals hij ook zeer gecharmeerd was van Raquel Welch.”
“Die ook goed geproportioneerd was,” beaamde hij.
Ik zag dat zijn ogen weer kort naar mijn dijbeen en kanten boord ging. Ik zakte iets verder onderuit, waarmee ik hem iets meer van de boord te zien gaf. Hij was tenminste niet helemaal een dooie.
“En jij Kees, heb jij naast de belangstelling voor Brigitte en Raquel interesse voor kunst?”
“Niet echt, moet ik toegeven, hoewel ik een mooi werk zeker weet te waarderen.”
n7“En wat vind je van de werken hier?”
“Ik heb soms even naar het geslachtsdeel of de borst moeten zoeken, maar er waren er bij die ik wel mooi of prikkelend vond, ja,” gaf hij zijn reactie, met weer een twinkeling in zijn ogen. “In het bijzonder die met die lila roos.”
Ik wist welk werk hij bedoelde en ik vroeg me even af of dat kunstwerk hem ook in die mate had geboeid voor onze kennismaking.
“En wat prikkelt je zoal nog meer, Kees?”
Weer gingen zijn ogen even naar wat ik hem ‘bloot’ gaf.
“Maak ik je nerveus?”
Hij glimlachte.
“Op mijn leeftijd maak ik me zelden ergens meer nerveus over, lieverd.”
“Windt het je op?”
Ik zag dat hij wist waar ik op doelde en dat bleek ook uit zijn reactie.
“Het is vanzelfsprekend dat als een vrouw iets aan heeft of toont wat de belangstelling van de man wekt, hem dat prikkelt, ja. Of met jouw woorden te spreken, opwindt.”
“Moet ik anders gaan zitten?”
“Om nog meer te laten zien?”
Hij knipoogde.
“Maar nee hoor, je zit best zo en ik zie het graag wat je zien laat zo. Er moet altijd wat te raden over blijven, vind ik. Dat houdt het spannend.”
Even aarzelde ik of ik kon vragen wat ik wilde vragen. Maar de nieuwsgierigheid won het van het beleefde.
“En hoe gaat dat bij jullie? Want jullie zijn een stel?”
“Ja. Al iets meer dan zevenendertig jaar zijn Truus en ik bij elkaar. En als je doelt op of we het nog samen doen, hoewel je dat niets aangaat natuurlijk, is het antwoord, nee, niet meer.”
“O?” reageerde ik verbaasd op en zijn openhartig antwoord en op het feit dat ze dus niets meer met elkaar deden.
“Is dat niet eh,”
“Frustrerend?”
Hij glimlachte om mijn plotselinge gêne.
“Weet je, zij houdt zich bezig met haar dingen en ik doe de mijne en daar zijn we beiden tevreden mee.”
Hij viel stil, staarde een moment naar zijn halfvolle glas.
“En ik doe mijn dingen,” herhaalde hij nog eens, maar zachter deze keer. Om dan, op weer normale conversatiesterkte verder te gaan.
“Mijn vrouw gaat vroeg naar bed. Ze doet een oogmasker voor, want ze heeft last van het licht van de lantaarnpaal voor de deur zegt ze, en ze doet oordopjes in opdat ze de naar het werk gaande buren ’s ochtends vroeg niet hoort. En als zij op bed ligt, ga ik of even een programma kijken dat me interesseert of ik ga achter de laptop zitten, het internet op of om te chatten.”
“Te chatten? Met een vriend?”
“Vriendin.”
Hij grijnsde om mijn verbaasde reactie.
“En omdat je daar natuurlijk ook nieuwsgierig naar bent, zal ik die nieuwsgierigheid verder bevredigen. Naast dat we kletsen over de dingen van alledag ruimen we ook plaats in voor geile praat. En zo nu en dan geef ik haar opdrachtjes die ze voor me uitvoert.”
Ik had een vaag idee wat dat dan kon zijn, zoals wat bloots laten zien, maar echode: “Opdrachtjes?”
“Ja. En dat zijn dan sm getinte opdrachtjes. Wil je een voorbeeldje?”
Och, als hij dat wilde delen. Natuurlijk wilde ik een voorbeeldje! Ik knikte.
“Ik heb haar een keer in een vuilniszak twee armgaten en een halsgat laten knippen, haar die aan laten trekken als hemdje, een tweede vuilniszak diende als rokje, natuurlijk er verder niets onderaan en zo heb ik haar haar woonkamer en keuken laten poetsen en soppen. En daarna moest ze naakt op bed twee knijpers op haar tepels zetten en zich met een vibrator bevredigen.”
“Oké…”
“Of ik laat haar een tijdlang met een forse buttplug rondlopen, totdat ze me via een Whatsappje vraagt of smeekt of die er uit mag,” gaf hij me ongevraagd nog een voorbeeldje.
“En dan reageer je dat dat goed is?”
“Soms. Of dat ze het nog een half uurtje of heel uur moet volhouden.”
“En dat doet ze dan ook?”
“Ja. Tenminste, als ik haar verslagjes mag geloven. En daar ga ik van uit.”
Naast dat ik aan zijn lippen hing, voelde ik een lichte opwinding. Die Kees, die verraste me. Hij bleek niet het suffe figuur te zijn dat ik in eerste instantie als beeld had gevormd.
“En eh, je vrouw, die weet daarvan?”
“Ja. En dat vindt ze prima, beschouwt dat als één van die dingen die mij gelukkig maken.”
“Oké…”
Ik was te verbluft om tot een volzin te komen. Ik leek Kees wel, in het begin van deze middag.
“En soms stuurt ze me pikante foto’s. Altijd zonder haar gezicht er op hoor. Dat is iets wat we beiden niet willen.”
“Maar je weet wel hoe ze er uit ziet?”
“Ja. We sturen elkaar ook foto’s van vakanties of een dagje uit of van alledag of zo.”
“En hebben jullie elkaar wel eens ontmoet?”
“Nee, nog niet. Maar dat gaat er wel eens van komen.”
“En dan opdrachtjes in real life?” lachte ik.
“Misschien.”
Zijn ogen dwaalden weer eens af naar mijn dijbeen. Ik kreeg er deze keer een ander gevoel bij. Zat hij aan haar te denken? Zat hij aan opdrachtjes te denken? Zou hij op dit moment voor mij iets bedenken? Zou ik dat willen? Zou ik…
“Doe je dat alleen met haar? Ik bedoel, opdrachtjes? Of denk je wel eens, als je een vrouw ziet, goh, die zou ik wel eens een opdrachtje willen geven?”
“Het antwoord daarop is nee, maar eh, solliciteer je er nu naar?”
Ik kreeg het ineens warm. “Misschien.” Mijn tong likte even, onbewust, langs mijn lippen.
“Wat zou je me dan voor een opdrachtje geven?”, reageerde ik met een ietwat schorre stem. Van de spanning?
Hij haalde kort zijn schouders op.
“Dat hangt er een beetje van af wat je geil vindt of wat je geil lijkt.”
Voordat ik een antwoord kon geven, gaf hij al een vervolg.
“Heb je een slipje aan?”
“Ja,” antwoordde ik.
Hij wees even naar mijn dijbeen.
“En dat is een panty, gok ik?”
“Ja,” antwoordde ik weer.
Waar wilde hij heen?
“Goed. Dan ga je nu naar het toilet en trek je daar je slipje uit. Het zal even een gedoe zijn met je panty, maar dat is dan maar zo.”
Ik aarzelde kort, want ging ik dat doen? Het antwoord was ja toen ik opstond en mijn tasje wilde pakken.
“Laat die maar staan, daar pas ik wel op.”
“En waar laat ik m’n slipje dan?”
“Die doe je in je mond.”
Verbijsterd staarde ik hem aan.
“In mijn mond?”
“Aan je oren mankeert gelukkig niets,” grinnikte hij.
“En dan?”
“Dan kom je weer gezellig bij me zitten. Kletsen we nog even genoeglijk verder.”
Genoeglijk verder kletsen met een slipje in m’n mond? Verward liep ik naar de toiletten. Ging ik daar echt doen wat hij van me verlangde? Wat hij me opdroeg? Ik, de zelfstandige en bepaald niet volgzame Birgitte? Ging ik echt mee in wat hij me opdroeg te doen?
Er was één toilet voor de heren en één voor de dames. Ik hoopte dan maar dat er niet gelijk iemand voor de deur stond die ook gebruik wilde maken van het toilet, want het duurde voordat ik mijn laarsjes, de panty en het slipje uit had en alles weer aan. Nou ja, op mijn slipje na dan. Ging ik dat echt in mijn mond doen? En zo ja, wat als dan één van de bezoekers of de kunstenaar me aanschoot? Dan zakte ik ongetwijfeld door de grond of ik rende met een rood hoofd weg. Of ik verdomde het en stopte het slipje niet in mijn mond. Maar zoals mijn vader geregeld zei: ‘Wie A zegt, moet ook B zeggen.’ En ik had toch om een opdrachtje gevraagd? Nou ja, niet letterlijk, maar ik was wel opgestaan. En naar het toilet gegaan. Dus? Ik was maar wat blij dat het een piepklein nylon slipje was dat ik, gehoorzaam aan zijn opdracht, in mijn mond propte.

Ik haastte me met gebogen hoofd door de expositieruimte en vroeg me af wat het vervolg zou zijn toen ik het bargedeelte weer in kwam en zwijgend weer bij hem ging zitten.
“En, hoe voel je je nu? Opgelaten?”
Ik knikte.
“Vind je het vernederend?”
Vond ik dat? Misschien was dat niet het juiste woord, hoewel ik er zo snel geen ander voor wist te vinden. Om met een slipje in mijn mond naast hem te zitten, oké, normaal was wat anders. Wellicht lag het vernederende in zijn weten dat ik ermee bij hem zat.
“Je aarzelt, zie ik. Ik gok daarom dat het een mix van die twee voor je is. Omdat ik weet dat je iets in je mond hebt wat daar niet hoort te zitten…”
Hij was niet dom.
“…maar ergens anders hoort te zitten, of juister, te bedekken.”
Weer knikte ik.
“Je bent zwijgzaam,” lachte hij met pretoogjes.
Ik probeerde mijn tong naar hem uit te steken en verloor daarbij bijna mijn slipje.
“En nu?” sliste ik en voelde daarbij wat kwijl langs mijn mondhoeken lopen.
“Nu ga ik je vragen of je zo nu en dan met me wilt chatten en opdrachtjes ontvangen?”
Wilde ik dat? Ik kende hem nauwelijks. Aan de andere kant leek hij me oké. En mocht het vervelend worden, dan kon ik hem altijd nog blokken. Waarmee ik dus in principe al ja zei. Maar had ik het daar niet veel te druk voor? M’n werk slokte zoveel tijd van me op, iets wat ik niet erg vond, omdat het m’n lust en m’n leven was. Toch mocht er ook wel eens tijd zijn voor iets anders en eerlijk gezegd was ik wel nieuwsgierig naar zijn opdrachtjes en of die wat met me zouden doen. In geilheid dus.
Ik knikte.
“Ik wil dat wel proberen,” sliste ik weer.
“Mooi zo, dat vind ik leuk om te horen. Heb je thuis een speeltje, of speeltjes? Een vibrator?”
“Een viba.”
De letter r was een verdomd lastige met een gevulde mond.
“Een vibatoh.”
“Goed. Dan wil ik binnenkort op z’n minst een A4tje vol van je ontvangen met wat jou zoal opwindt en dat type je dan met die vibrator in je kutje. Zorg je er daarbij wel voor dat er nieuwe batterijen in zitten?”
Glimlachend wachtte hij op mijn reactie.
Een A4tje vol? Pfff, dat kon me wel eens de nodige hoofdbrekens kosten.
“En moet in één keer gemaakt wodden?” probeerde ik zo duidelijk mogelijk te zeggen.
“Ja.”
En dus ook de nodige orgasmes? Want voordat ik een blad vol had?
Hij pakte ondertussen een papiertje van het tafeltje en reikte me dat aan.
“Dit is mijn mailadres en dan moet ik je voor nu helaas achter laten, want Truus gaf zonet aan dat ze na van nog een stel afscheid genomen te hebben weg wil.”
“En wat doe ik met ’t slipje?”
“In houden totdat je over laat ik zeggen een uurtje ook weggaat?”
Ik schudde vertwijfeld mijn hoofd en hij schaterde het uit.
“Nee hoor, dat mag je in je tasje stoppen of weer aantrekken, wat je wilt.”
Hij stond op, stak zijn hand uit. Ik stak die van mij naar hem uit en… hij gaf me een handkus!
“Ik hoop gauw wat van je te zien, mooie dame. En dan doel ik niet alleen op tekst,” gaf hij me met een knipoog mee.
Ik snapte dondersgoed waar hij op doelde. En ja, hij kon dat krijgen ook van me. Glinsterend van mijn nat.

Laura

Hij maakte zich zorgen om zijn gezondheid. Het maakte hem zelfs bang. Want sinds een paar weken overkwam het hem dat zijn blik plotseling wazig werd als hij een tijdje achter de laptop of voor de teevee zat. Alsof hij door een venster keek dat nat van de regen was. En dat was niet het enige. Geregeld zat er iets in zijn hoofd. Geen hoofdpijn, maar…, ja, iets wat er niet in thuishoorde. Iets wat soms ook een licht duizelig gevoel met zich meebracht. Het maakte hem bang, bevreesd dat het iets ernstigs moest zijn, iets dat zijn levenseinde aankondigde en dat de weg daarnaartoe een lijdensweg werd.
Een bezoek aan de huisarts was in deze natuurlijk een logische en verstandige beslissing, maar dan liep hij het risico doorwezen te worden en wat als hij dan te horen kreeg wat hij niet wilde weten?
Het idee dat het wel eens afgelopen kon zijn, bracht eveneens iets anders bij hem naar boven, namelijk het besef dat hij alleen was. Eenzaam misschien zelfs. En om alleen, in eenzaamheid te moeten sterven, was geen aanlokkelijk vooruitzicht.
Een maatje, een buddy dan, die… Ja, die wat? Met hem zijn leven doornam en zijn angst voor de dood wegnam? Waarover praatte je nog in zo’n situatie. Hij had geen idee, omdat hij nog geen ervaring had met doodgaan.

Het stomme aan dit was dat hij nooit een probleem had gemaakt van zijn alleengaande bestaan. Hij was altijd graag alleen geweest. Nou ja, doorgaans. Het gemis aan een maatje speelde pas op die momenten dat het fijn was om mooie momenten te delen. Op een terras, genietend van een fraaie zonsondergang. Tijdens een voortreffelijk diner. Of kleiner, flarden nevel over een weiland op een vroege ochtend, de regendruppels op de vrouwenmantel.
Voor de rest was hij altijd blij geweest te kunnen doen en laten wat hij wilde, zonder rekening te hoeven houden met een partner, een geliefde, een maatje. Waarbij hij wel moest bekennen dat hij een enkele keer had gezocht naar een vriendin. Via een datingsite. En ja, hij had een paar keer een date gehad. Ontmoetingen, die alle keren op niets waren uitgelopen. Ja, de dames hadden hem steevast omschreven als een attente en lieve man, maar ook als een stille Willy. Iets waar hij vaker tegenaan gelopen was, op feestjes, en de opmerkingen kreeg als ‘Wat ben je stil!’, of ‘Is er iets?’
Hij was wel eens jaloers geweest op mensen die zich makkelijk uitten, ongecompliceerd waren in het socializen.
Totdat hij, ouder en wijzer, besloot niet overal bij te hoeven zijn en zeker niet ergens bij te horen. En zo had hij voor zichzelf de acceptatie gevonden van zijn introversie.

Maar om weer te gaan daten? Een belangrijke reden om dat niet te doen, was dat hij geen zin meer had in dat moeizame en waarschijnlijk weer tot mislukken genoemde gedoe. En het belangrijkste punt om dat niet te doen, was dat hij de reden unfair vond, want hé ik zoek een partner om samen naar mijn levenseinde te gaan, kom op zeg.
Dan maar alleen, of…? Hij was toch laatst, zomaar een beetje surfend op het internet, op een site beland waarop ze lieten zien dat ze poppen maakten? Levensechte, zoals ze beloofden? En ja, de afgebeelde voorbeeldpoppen hadden er zeker levensecht uitgezien.
Was dat een optie? Hij had dan in elk geval iemand om zich heen, een maatje, een vriendin om tegen aan te praten en om andere dingen mee te doen en zijn zorgen mee te delen, terwijl hij toch de vrijheid behield in zijn doen en laten.
Gelijk nam hij plaats achter de laptop en hij ging op zoek naar die internetsite. Die hij naar een tijdje surfen terug vond.
Dat die poppen flink aan de prijs waren, vond hij geen punt. Van zijn AOW en aanvullend pensioen kon hij prima rondkomen en omdat hij geen rare fratsen uithaalde met zijn centen, was zijn spaarrekening best gevuld. Geld dat hij toch niet mee kon nemen naar de ‘overkant’. Dus besloot hij zonder verder nadenken tot de aanschaf van een pop over te gaan.
Hoewel dat bepaald geen sinecure was. Binnen de kortste keren duizelde het hem, want nu hij met serieuze interesse de pagina’s doornam, werd hij geconfronteerd met de vele keuzes die hij moest maken. Welk lichaam, type borsten, gezicht, huidtint, kleur haar en haarstijl, kleur ogen? Om nog maar te zwijgen over het aan hem totaal onbekende terrein van de make up: oogschaduw, eyeliner, nagellak, lipstick. En dan was er ook nog de te maken keuze uit diverse vormen schaamlippen, kleuren en vormen van het schaamhaar, of haarloos. Terwijl hij wikte en woog, voelde hij zich net God, die de vrouw schiep. Of was dat Roger Vadim geweest, die de film schreef voor de schoonheid van Brigitte Bardot. En was hij dat ook niet aan het doen? Zijn beauty creëren?
Aan het einde van de avond was hij zover dat hij de keuze had gemaakt voor body en borsten, maar was het over. De hoofdpijn had zich weer aan hem opgedrongen. Toch won het gevoel van voldoening en voorlopig tevreden met het resultaat ging hij naar bed.
De volgende dagen sleutelde hij verder aan zijn droomvrouw en beetje bij beetje wist hij haar vorm te geven naar hoe ze naar zijn idee moest zijn. Het was alleen jammer dat de site niet in staat was een compleet beeld van zijn werk te geven, waardoor hij het resultaat ervan pas bij levering te zien zou krijgen. En ze dan pas voor hem ging ‘leven’. In elk geval had hij er een goed gevoel over en hij maakte de order definitief. En daarmee begon het lange wachten tot zijn huisgenote klaar was en verstuurd kon worden.
Een tijd die hij nuttig invulde en super leuk vond om ermee bezig te zijn door spulletjes en kleding voor haar aan te schaffen. Een kledingkast bij Ikea vandaan. Nieuw beddengoed. En via webshops hemdjes, een paar rokjes en jurkjes, kousen, beha’s, slipjes en stringetjes; hij wist immers Laura’s maten al? Ja, Laura. Die naam was als eerste bij hem opgekomen en die hij mooi vond passen bij haar.
Het waren bezigheden die de pijnen, pijntjes en zorgen naar de achtergrond drongen. Maar dan kwam eindelijk het bericht uit de States vandaan dat Laura via UPS verzonden werd en via Track & Trace te volgen was.

Op de dag dat ze zou arriveren, aan het einde van de middag, was hij al vroeg opgestaan. Hij had boodschappen gedaan, het huis aan kant gemaakt, zich uitgebreid geschoren en gedoucht en vervolgens niets anders gedaan of kunnen doen dan rusteloos op de bank zitten, door het huis lopen, het beddengoed nog eens recht trekken, de tuin in lopen en op de klok kijken, waarop de tijd leek te kruipen.
Het begon al te schemeren toen uiteindelijk de wagen in de bekende chocoladebruine kleur met de goudkleurige belettering voor de deur inhield, stopte en vervolgens achteruit de oprit instak. Laura was gearriveerd!
De laadklep ging open en hij keek toe hoe de chauffeur een steekwagen onder de grote kist stak en die achterover kantelde. Even wilde hij hem toeschreeuwen voorzichtig te zijn met haar, maar hij wist zich nog net in te houden; de Amerikanen waren ongetwijfeld zorgvuldig geweest in een zorgdragen voor een veilige overkomst?
Wat zou ze aan hebben? Pumps, ja. En seizoensgebonden lingerie, zoals op de site stond vermeld. Hij kon zich daar geen voorstelling bij maken. Bestond er wollen ondergoed?
De kist stond op de oprit en nadat hij voor ontvangst getekend had, reed de chauffeur de kist de hal in; ze was thuis!

Terwijl zijn hart oversloeg van opwinding, wrikte hij voorzichtig het hout van wat de voorkant moest zijn, los. En daar zat ze! Ohhh, wat was ze mooi. Tranen liepen over zijn wangen van geluk, blijdschap, ontroering.
Hij stak zijn handen uit, raakte haar aan. Wat voelde ze echt. Zacht. Warm. Hij probeerde zijn opkomende erectie te negeren. Ja, het liefst nam hij haar mee naar de slaapkamer, maar dat was een wel erg cru onthaal.
O zo voorzichtig hielp hij haar uit de kist. Hij omarmde haar, kuste haar zachtroze lippen, keek in haar glanzende ogen.
“Kom, ik neem je mee naar de woonkamer. Daar heb ik een heerlijk warm huispak voor je op de bank liggen, want zo is het wat koud voor je, hè? Het is wel een mooi setje wat je aan hebt.”
De hemelsblauwe beha en slip met transparante details, zonder bloot te geven, vond hij echt fraai bij haar staan. Verleidelijk. En nadat hij haar op de bank had neergezet, moest hij zich bedwingen om haar in haar lingerie te laten zitten, hoewel hij brandde van verlangen om haar naaktheid te bezien, haar borsten bevrijd van de beha, haar vagina en anus… Hij trok haar het zwarte, fluweelachtig huispak aan.
Hij wilde geen tijd besteden aan koken, bestelde daarom bij ‘zijn’ Chinees een Indonesische rijsttafel. Voor twee personen. Het voelde goed om weer eens met z’n tweeën aan tafel te zitten. Hij vertelde honderduit over zijn leven, waarbij hij zijn zorgen, pijntjes en pijnen niet ter sprake bracht. Hij vroeg naar haar belevenissen en verwachtingen.
Na het eten stak hij de open haard aan, schonk wijn in. Samen keken ze teevee. En dan, eindelijk, lagen ze naast elkaar in bed. Bij het zachte licht van de beide lampen op de nachtkastjes leek ze wel te ademen.
Zachtjes beroerde hij haar borsten, die onder zijn handen meebewogen. Hij zocht haar vagina op, kuste haar lippen, bevochtigde haar daar met zijn tong.
“Ik hoef geen condoom om te doen, hè?” zei hij zachtjes tegen haar. Waarna hij langzaam, teder bij haar binnendrong. Owh, wat voelde dat heerlijk. Te snel kwam hij klaar, maar who cares, ze hadden nog alle tijd van de wereld.

***

Hij was in verwarde toestand gevonden op een bankje van een bushalte. Een vrouw had 112 gebeld, een ambulance had hem naar het ziekenhuis vervoerd. Hij was door de scan gehaald en nog diezelfde avond, enigszins bij kennis, kreeg hij van de dienstdoende arts te horen dat het er niet best uitzag. Een tumor in de hersenen, die te diep zat om te kunnen worden behandeld.
In die momenten dat hij nog helder was, vroeg hij geregeld naar Laura. Dat kwam zo vaak voor, dat het verpleegkundig personeel zich zorgen begon te maken. Er was toch geen naaste familie geweest? Ze hadden in elk geval niets daarover kunnen vinden. Ze begonnen zich zorgen te maken toen een zuster en de hoofdverpleegkundige aan zijn bed stonden en hij hen met trillende stem had gezegd: “Heeft Laura me in de steek gelaten? Is ze weggegaan?” Hij was daarop in huilen uitgebarsten, waarna hij er nog snikkend aan had toegevoegd: “Niet toch? Want ik wil niet alleen sterven.”
De empathische verpleegkundige, Ingrid, kreeg toestemming om in zijn huis te gaan kijken, “maar met de wijkagent erbij, je gaat niet alleen naar binnen!”
Ze vonden Laura, zittend aan de keukentafel.
Ingrid vroeg en kreeg uiteindelijk toestemming om haar mee te nemen. Of hij zich nog bewust was van haar aanwezigheid naast zijn bed, was een vraag die onbeantwoord bleef. De tumor had de ene naar de andere functie uitgeschakeld. Spraak, een boodschap kunnen schrijven, oogcontact. Wat restte was een man die bewegingsloos in bed lag en in het niets staarde.
Op zijn laatste avond hier had Ingrid dienst. De apparatuur gaf aan dat ze hem kwijt raakten. Op het moment dat het bijna zover was, kreeg ze toestemming om bij hem te zijn. Iets wat ze graag wilde. Want ondanks dat ze de vondst van de pop raar had gevonden, begreep ze wel dat zij niet enkel voor de seks bij hem was geweest. Uit alles wat ze in zijn huis had gezien, bleek dat hij liefdevol met haar om was gegaan, hoe vreemd dat misschien ook was.
In elk geval had dat bij haar sympathie voor hem opgeleverd en daarom wilde ze in zijn laatste minuten bij hem zijn. Samen met Laura.
En ondanks dat hij alle functies kwijt was, was Ingrid ervan overtuigd dat, net voordat hij zijn laatste adem uitblies, hij Laura zag en iets van blijdschap in zijn ogen te zien was. Ze was blij dat ze hem dat geluk nog mee had kunnen geven.
Ze sloot zijn ogen en bleef nog even samen met Laura aan zijn bed zitten, waarbij ze zachtjes huilde, verdrietig om de eenzaamheid en de pijn die hij gevoeld moest hebben. En toch nog op het einde gelukkige momenten mee had gemaakt met haar, zo vermoedde ze.
Stil verliet ze de kamer, het verdere werk aan haar collega’s overlatend, die daar begrip voor hadden.

doll5

Emoties

woman-433982_960_720zovele emoties op een dag
die je raken, beroeren, aangrijpen,
ontroeren, treffen, betasten…

alledaagse, goedkope, gemakkelijke,
heftige, vertederende, verdrietige,
ordinaire, vulgaire…

die je allemaal maar moet plaatsen,
soms verplaatsen, een plek geven,
gewoon beleven, laten gaan,
of er bij blijven staan…

maar met welke je ook naar bed gaat,
elke verdrinkt in het nachtende donker

04 aug. 2008

Sporen in het zand

feb 16 2

het strand, leeg
geen mens, geen meeuw
alleen de sporen in het zand
die, naast elkaar, vertellen
dat zij samen gingen,
van ginds naar hier en verder
weg in de verte, alleen
niemand is er die me kan verhalen
wie zij waren, het strand is leeg

en ook ik ga door,
samen met mijn gedachten 

13-6-2010

Beproeving

Een kleine waarschuwing. Dit verhaal is vies. Poep. Smakeloos dus. Hoewel, smakeloos? Hmmm :-).

 

“Ik wil eens een keertje iets echt kinky’s ervaren.”
Ze wachtte op zijn reactie, terwijl ze haar blaas leegde op het toilet. Eigenlijk moest ze ook nog wat anders doen, maar de buttplug verhinderde dat.
“Zoals?” was zijn reactie vanonder de douche vandaan.
“Dat weet ik niet.”
Ze was klaar, stond op en spoelde door.
“Misschien iets buitenshuis, met iets onder mijn kleding aan of in of zo.”
“En heb je er al ideeën over?”
“Nee, daar heb ik nog niet over nagedacht, het kwam zo maar in me op. Kun jij zo gauw iets geils bedenken?”
Even was het stil.
“Ja, ik weet misschien wel wat.”
“Wat dan?”
Ze schoof de glazen deur van de douchecabine op.
“Mag ik erbij komen?”
“Ja. En nee, wat dat is vertel ik je niet, dat merk je nog wel.”

Achteraf had ze beter eerst er over na kunnen denken wat ze wilde, voordat ze haar gedachte om eens iets kinky’s te willen beleven er spontaan uitgeflapt had. Dan had ze niet op bed gelegen met haar kont op een dikke luier, die hij bij haar omdeed en met de vier plakstrips vastzette. Net ervoor was haar anus ingevet en ze nam aan dat ze de buttplug inkreeg, maar alleen zijn vinger was diep haar anus binnen gedrongen en dat was alles geweest?
“Zo, kom maar van het bed af, dan kan je in het broekje stappen.”
Ze was niet wild geweest van het idee een luier om te krijgen en met enige zorg in haar stem had ze hem gevraagd of hij van plan was een age play met haar te spelen, iets wat haar als idee tegenstond.
“Nee, je krijgt enkel een luier om en een luierbroekje aan en daar mag je een tijdlang in rond gaan lopen.”
Over hoelang had hij zich niet uitgelaten. Het was een broekje van rubber, maar wat haar zorgen baarde was het kettinkje dat door de broekband liep. En wat ze al vreesde, werd bewaarheid. Het kettinkje werd strak getrokken rond haar middel en met een koperen slotje afgesloten. Ze besefte dat het onmogelijk was om het broekje uit te trekken, laat staan de luier af te doen. Oké dan…
“Nou, de rest kan je zelf,” en hij wees naar de witte panty, het zwarte stretchstof rokje en de beige sweater. Enkellaarsjes maakten de outfit verder compleet.
“En wat is nu de bedoeling?” vroeg ze, met de kleding aan. “Dat ik zo de rest van de dag door huis loop en zit?”
“Nee hoor, daarvoor is het veel te mooi weer, we gaan lekker naar buiten.”
Ze schrok. Nee, dat kon hij niet menen.
“En ergens op een terras wat drinken,” vervolgde hij onverstoorbaar.
“Maar kan dat zo wel, Frank?” en ongerust keek ze in de spiegel of er van achter iets te zien was van wat er onder het rokje zat.
Geamuseerd zag hij haar bezorgdheid aan.
“Als je je niet voorover buigt, is er niets te zien hoor.”
“Maar zie je de contouren van de luier zich niet afsteken door het rokje heen?”
“Nee.”
Hoewel dat niet helemaal waar was, want je kon zien dat er iets onder het rokje zat. Maar wie kon bedenken dat het om een luier ging? Hooguit een luierfetisjist en hoe groot was de kans dat ze die buiten tegen zouden komen?
“Nee Michelle, het is hooguit jouw idee dat iemand kan zien wat je verder nog aan hebt.”
“Maar moet je horen,” protesteerde ze, “wat een knisperend, kraken geluid het broekje en de luier maken!”
“Als je een beetje door loopt straks en driftig stapt, overstemt het getik van je hakken dat wel,” grinnikte hij. “En anders overstemmen de geluiden van de stad het wel. En nu genoeg gemekkerd, jij wilde iets kinky’s beleven en dat ga je nu meemaken. Buiten. We gaan weg.”
Ze wist dat verder protesteren zinloos zou zijn en met een bezwaard gemoed pakte ze haar schoudertasje van tafel en volgde hem naar de auto. In twintig minuten waren ze in de ondergrondse parkeergarage in het centrum.
Hij liet haar voorgaan, de trap op naar het voetgangersgebied en zag met leedvermaak dat trap opwaarts het rokje niet kon verhullen wat ze er onderaan had.
“Hm, fraai zicht op zo hoor,” bromde hij zachtjes.
“Nee hè?” reageerde ze geschrokken.
“Dat wordt genieten voor de mensen achter je op de roltrappen straks.”
“Verdomme Frank!”
Boven gekomen haakte hij een arm door die van haar.
“Je wilde toch nog kijken voor nieuwe laarzen en een jurkje voor de winter?”
“Ja, maar dat kan ook een andere keer hoor.”
“Nu we in de stad zijn?”
Hij loodste haar de toegang tot het nieuwe warenhuis in. Ze zuchtte. Oké, hij had wel gelijk, ze waren er toch, dus kon ze net zo goed even neuzen tussen de nieuwe collectie aan herfst- en winterkleding.
Er zaten leuke items tussen het aanbod en al snel was ze vergeten wat ze onder haar rokje aan had. Ze hield een aantal jurkjes die haar zinden naar hem op ter goedkeuring. Totdat ze besefte dat ze die moeilijk kon gaan passen. Want geen haar op d’r hoofd die eraan dacht om in haar luier in een pashokje te gaan staan.
Plotseling voelde ze een kramp in haar darmen en ze duwde even haar handen tegen haar buik.
“Wat is er?” vroeg hij.
“Ik heb darmkramp.”
Waarom speelde er een glimlach rond zijn lippen?
“Je hebt toch niet…?”
“Een laxeermiddel bij je ingebracht? Ja hoor, dat heb ik wel.”
“Verdomme, Frank! Owh, ik moet echt naar het toilet nu.”
“Waarom? Je hebt toch een luier om? Je kan het dus gewoon laten lopen hoor.”
“Nee, dat…”
Ze voelde al aan dat ze het toilet niet eens ging redden. Ze dacht een wind te kunnen laten om enige verlichting te brengen, maar daarmee verliet al wat anders mee de luier in. En daarna was er geen houden meer aan en ze voelde hoe die zich vulde.
“Gatver,” mompelde ze met een rood aangelopen gezicht.
“Kom, dan bied ik je boven een kop koffie aan, met iets lekkers erbij.”
Ze schudde haar hoofd.
“Kunnen we niet beter naar huis gaan? Straks gaat het misschien mis.”
“Nee hoor, als het goed is niet. Het is een luier die geschikt is voor zware incontinentie, dus die moet wel wat kunnen hebben.”
Ze wist dat hij niet te vermurwen zou zijn en gelaten volgde ze hem naar boven. Op de roltrap verkrampte ze nogmaals en floepte er nog eens een lading bij.

In de La Place aangekomen vroeg hij wat ze bij haar koffie wilde.
“Dan haal ik dat en dan zoek jij vast een plekje uit.”
Ze vond een in haar ogen geschikt plekje bij het raam, waar ze niet zoveel last zou hebben van passanten.
Ze ging voorzichtig zitten en ze voelde meteen hoe de poep zich tussen haar bilnaad en over een deel van haar billen verspreidde.
“Gatverdarrie,” mompelde ze alweer.
Nou, stil blijven zitten maar om de ontlasting niet verder te verspreiden.
Frank kwam al aanzetten met twee cappuccino en appelgebak met slagroom. Belangstellend keek hij haar aan toen hij tegenover haar plaatsnam.
“En, hoe voel je je nu?”
“Vies.”
“En verder?”
“Opgelaten.”
“En?” drong hij aan.
“Ja, eh,” aarzelde ze, zoekend naar verdere gevoelens. Want die woedden in mix van emoties door haar heen.
“Ik vind het dus vies en vernederend en…”
Ze viel even stil en hij wachtte rustig af, haar niet willen onderbrekend.
“Ja, extreem kinky. En eerlijk gezegd?”
Even brak er een vage glimlach door op haar gezicht.
“Maakt het me licht geil ook. Oké, het bah gevoel windt het nog niet van mijn geilheid, maar toch…, ja, doet het iets met me. Maar of het voor herhaling vatbaar is?”
Ze fronste.
“Want ik kan mezelf ruiken. Ruik jij me ook?”
Hij moest toegeven dat die geur die van de koffie oversteeg.
“Zal ik me even op het toilet hier verschonen?”
“Zat zal niet gaan,” haalde hij zijn schouders op. “Het sleuteltje ligt thuis op het dressoir.”
“Verdomme.”
Dan grinnikte ze.
“Nou, als de mensen rondom ons van hun tafeltjes verdwijnen, weet je dat dat jouw schuld is.”
“Lekker rustig,” bromde hij.
Ze kneep haar ogen iets samen toen ze zei: “Mag ik straks wraak nemen?”
Hij sperde zijn ogen open. Lachte.
“En waar zit je aan te denken?”
“Dat zeg ik niet.”
“Dan kan ik er geen ja tegen zeggen.”
“Lafaard,” lachte zij. “Oké dan, mijn billenman. Als ik straks, als we thuis zijn, op je gezicht ga zitten? Met luierbroekje om en luier aan. Of met het luierbroekje uit, mag jij kiezen.”
“O nee, je houdt je geur maar lekker voor jezelf. Je krijgt het sleuteltje en dan ga je lekker onder de douche.”
Het tafelblad verborg zijn erectie. Ja, hij had graag haar billen op zijn gezicht, hij hield enorm van facesitting, maar in dit geval? Toch liet de gedachte aan haar geluierde billen op zijn gezicht hem niet los.
“Je aarzelt,” grinnikte ze. “Geef het eens toe?”
“Nee, ik aarzel niet.”
“Ga dan eens staan? Wedden dat je een erectie hebt?”
Hij schudde zijn hoofd.
“Nee.”
“Doe niet zo flauw. Als je die niet hebt, ga ik straks gelijk onder de douche, als je die wel hebt, ben je de klos en ga ik op je gezicht zitten. Deal?”
“Oké, jij wint, ik heb een erectie.”
“En dus?”
“Ben ik de klos.”
Ze leunde tevreden achterover.
“Dat maakt je kinky verrassing voor mij extra leuk, als een aardig toetje voor jou. En voor mij ook.”
Dat ze ondertussen al aan een extra traktatie dacht, vertelde ze lekker niet aan hem.

Ze kon nauwelijks wachten tot ze thuis waren.
“Doe jij maar vast de pols- en enkelboeien om.”
“Is dat nodig? Ik accepteer mijn ‘straf’ ook zo wel hoor.”
“Doe nou maar wat ik zeg en kleed je ook uit.”
Ze zocht in de kast ondertussen naar een oud badlaken, dat ze op bed uitspreidde. Met touwen zette ze de pols- en enkelboeien vast aan de hoeken van het bed. Ze zocht en vond het sleuteltje inderdaad op het dressoir.Terug in de slaapkamer trok ook zij haar kleren uit en ze ontdeed zich van het luierbroekje, waarna ze op bed klom.

dl58
Ze ging staan, met haar gezicht richting voeteneinde en ze zette haar voeten aan weerskanten van zijn gezicht.
“Zo, dat is eens wat anders dan blote billen of een slipje waar je tegenaan kijkt, hè? Is het een leuk uitzicht?”
“Eh, vreemd. Anders.”
“Dan voeg ik er nog even wat vocht aan toe en dan mag je zo genieten.”
Hij had vanuit zijn positie al gezien dat de luier aardig gevuld was en met haar nat erbij zag hij die nog wat verder opbollen. Nou, dat beloofde wat en tegelijkertijd hoopte hij maar dat de toelichting in de omschrijving van de luier, toen hij die opzocht op het internet, klopte en inderdaad het nodige kon vasthouden.
“Oké, haal maar diep adem en dan komt-ie nu.”
Hij zag haar onderlichaam op zijn gezicht afkomen. Het ging gebeuren, het… Haar geluierde kont perste zich adembenemend op zijn gezicht. De plastic buitenlaag voelde binnen de kortste keren plakkerig aan. Hij rook haar ontlasting, maar gelukkig bleef die in de luier ‘gevangen’. Het wond hem mateloos op. Jammer dat hij zich niet kon aftrekken, iets wat anders bijna altijd het geval was bij een facesitting door haar, terwijl ze daarbij met zijn tepels speelde. Succes gegarandeerd in een heftig orgasme.
Ze gaf hem zo nu en dan lucht, door even van zijn gezicht af te gaan, maar ging vrij lang door deze keer. Totdat hij hoorde dat ze verkrampte en het nogmaals presteerde om wat aan de luier toe te voegen. Ze kwam van zijn gezicht af, stapte uit bed. Lachte.
“Blijf nog maar even liggen hoor.”
Voorzichtig trok ze de plakstrips los en ze haalde net zo voorzichtig de gevulde luier rond haar onderlichaam vandaan.
“Zo billen omhoog.”
Iets waar hij gehoor aan gaf, zonder te begrijpen waarom. Totdat ze de luier onder zijn billen schoof. Hij was te laat om zijn kont te laten zakken. De luier ging bij hem om! Ze plakte de strips vast en pakte het luierbroekje van de grond, dat ze vervolgens ook bij hem omdeed. En ja, afsloot.
“Zo, even het sleuteltje verbergen en dan mag jij daarin de rest van de avond rondlopen. En misschien laat ik je het de hele nacht aanhouden.”
“Dat kan niet, de luier is te verzadigd om er nog wat bij te krijgen.”
“Hm, daar kon je wel eens gelijk in hebben,” aarzelde ze. “Maar misschien weet ik daar een oplossing voor.”
Ze liep de slaapkamer uit. Haar kont was helemaal bruin, zag hij. Als ze lang wachtte met douchen, zou ze de opgedroogde stront van haar billen moeten krabben.
Ze kwam terug met een nieuwe verpakking huishoudfolie. Ze maakte de touwen los, liet hem uit bed stappen en begon vervolgens de folie om hem heen te wikkelen, te beginnen bij zijn enkels. En zo ging ze langzaamaan naar boven. Ze liet hem zijn armen langs zijn lichaam houden en wikkelde door tot aan zijn hals. Het maakte hem tot een nauwelijks te kunnen bewegen mummie. Ze duwde hem terug op bed.
“Nou, zo moet doorlekken voldoende eh, afgedekt zijn,” lachte ze. “En omdat je nu toch niet weg kunt lopen, mag je nog even genieten van een facesitting.”
Zijn protest werd gesmoord door haar billen op zijn gezicht.