Een nieuw begin – NBRplaza’s Erotica Fest #15

NBRplazaEFbutton
Ik schoot de zon neer. Aan de horizon zakte ze ineen en kleurde die bloedrood. Op het water van een inktzwarte zee dreven rozenblaadjes. Golven wierpen die op het strand en lieten ze daar achter in een treurigmakende rand van vergane schoonheid.
Een figuur, verderop aan het strand, zat in een gehurkte houding en leek met een stuk hout iets te schrijven in het harde gedeelte van het zand. Een grauwe pij verhulde wie of wat het was. Waarom interesseerde het sterven van de zon hem of haar niet? Was het gekrabbel in het zand soms een boodschap voor de sterveling die misschien nog passeerde? Ik liet mijn sporen in het zand achter en terwijl ik naderde, zag ik de stok, vastgehouden door knokige vingers, het laatste stukje van een a maken. Van een naam? Vlakbij gekomen zag ik het voluit geschreven staan, Anna en ik schreeuwde het uit. Met een ruk draaide het figuur zich om en ik keek in het grijnzende gelaat van de dood. Ik gilde het uit.

Badend in het zweet werd ik wakker. Jezus, Anna. Bijna drie jaar geleden, om nauwkeuriger te zijn, twee jaar en tien maanden terug, had ik aan haar bed in het verpleeghuis gezeten en gezien hoe de bleke dood definitief bezit van haar had genomen. De anderen in de kamer waren stilletjes verdwenen om mij alleen met haar te laten. Iets wat ik gewaardeerd had. Na het verdriet was de woede gekomen, om hoe oneerlijk het van de dood was om haar mee te nemen. Zo jong, een heel leven nog te gaan, als hij haar niet…
Ik stortte in, keerde me van alles en iedereen af, raakte vriendschappen kwijt. Behalve die van Carel, mijn collega en beste vriend, en van zijn vrouw Linda. Zij raapten me op en schopten me het leven weer in. Door me weg te sturen. Op een avond waren ze langs gekomen en hij had een envelop op tafel geworpen.
“Over een week vlieg je voor acht dagen naar Griekenland, de papieren voor je verblijf en de vlucht zitten daarin,” en hij had naar de envelop gewezen.
De met zoveel liefde gegeven vakantie was de opmaat geweest om het leven weer beetje bij beetje te omarmen en waarbij het verdriet niet langer elke dag schrijnend aanwezig was. Het verlies kreeg een plaats en Anna een plek voor eeuwig in mijn hart.

Vorige week had Carel zijn kont op de hoek van mijn bureau geplaatst.
“Jij hebt vast niet door dat onze nieuwe receptioniste een oogje op je heeft, want onze lieve Heer is vergeten om daarvoor een antenne bij je aan te brengen. Wat niet uitmaakt, want daar heb je mij voor.”
Ik kreunde.
“Hoe weet je dat? Ik bedoel, van dat oogje hebben op?”
Hij glimlachte.
“Door een gesprek aan te gaan met een leuke en ook nog eens leuk uitziende vrouw? Iets wat jij ook een keertje zou moeten doen, Frankie boy.”
Ze was twee dagen terug begonnen ter vervanging van Desiree, die met zwangerschapsverlof was gegaan. Ik was natuurlijk op haar afgestapt om me voor te stellen, zodat ze wist wie ik was en wat ik deed.
“Dag, ik ben Frank en ik werk op de afdeling communicatie, waar ik me bezig houd met het online klantencontact.”
“Leuk om met je kennis te maken, Frank. Ik ben Hannah, met een h op het eind.”
Ik was geschrokken toen ze haar naam noemde, zoveel lijkend op Anna. Dat had me pijnlijk geraakt en in verwarring was ik doorgelopen.
“En jullie hebben het over mij gehad?”
Hij tuitte zijn lippen en schudde afkeurend zijn hoofd.
“Zoiets komt subtiel ter sprake, beste vriend. Je weet hoe ik ben.”
Ja, dat wist ik maar al te goed. Meestal nam hij geen blad voor de mond.
“Maar hoe dan ook, ze vindt het leuk als je haar eens uitnodigt voor een hapje of een drankje of iets anders.”
Hij grinnikte, toen ik van kleur verschoot.
“Dat laatste is een toevoeging van mij hoor.”
Hij tikte even met z’n wijsvinger tegen zijn lippen, voordat hij zijn gedachte uitte.
“Hoewel ik nu bedenk dat het inderdaad goed zou zijn voor je als zo’n uitje tussen de lakens zou eindigen, want volgens mij weet je niet meer hoe een vrouw er naakt uitziet en wat je er allemaal voor leuke dingen mee kunt doen.”

Terwijl ik nog na lag te rillen van de nachtmerrie, drong het tot me door wat voor dag het was. De eerste van het weekend en vanavond… stond het uitje met Hannah gepland. Ja, ik had de stoute schoenen aangetrokken en was met kloppend hart naar de receptie gegaan. Waar ik, communicatiemedewerker, onhandig en hakkelend op haar door mijn vriend overgebrachte uitnodiging in was gegaan.
Omdat ik me al lange tijd niet meer in het uitgaansleven had bewogen, liet ik de keuze voor een eetgelegenheid aan haar. En zoals ik ook al niet meer uit was gegaan met een vrouw, stond ik laat in de middag lang voor de kledingkast te dubben wat ik aan moest trekken. Een spijkerbroek, ja. Maar trok ik daar een T-shirt op aan? Of een overhemd? De keuze viel na veel wikken en wegen op een T-shirt met daarover een zomers colbertje.
Ik haalde haar thuis op. Ze woonde in een nieuwbouw appartementencomplex. Ik zocht het huisnummer op het tableau op en belde aan.
“Ik ben al klaar en kom naar beneden.”
Ze droeg een zonnig geel jurkje dat haar liet stralen en prachtig kleurde bij de kastanjebruine haren, die in warrige krullen tot net op de schouders reikten. Haar make-up had ze licht gehouden, iets waar ik van hield en mooi vond.

Het restaurant was klein, gezellig en de gastvrouw was charmant en prettig in de omgang, zonder de overdreven hoffelijkheid.
“Als jullie geen haast hebben, kan ik het verrassingsmenu van de chef aanbevelen. Een zeven gangen menu, bestaande uit kleine gerechtjes, die ware smaakbommetjes zijn.”
Ze hoefde ons verder niet over te halen, we gingen er voor. En nadat zij ons een fles water en een fles wijn had gebracht, gingen wij er eens goed voor zitten om elkaar te leren kennen.
“Ik kan je vragen om iets over jezelf te vertellen,” begon Hannah, “maar ik vind het leuker om elkaar uit te horen met vragen en antwoorden, om en om. Lijkt je dat wat?”
Ik vond het prima.
“Oké, dan begin ik. Vind je het fijn om hier met mij te zijn? En je antwoord met redenen omkleed, dus geen simpel ja of nee.”
Gelijk schoten de eerder geuite woorden van Carel in mijn gedachten.
“Ja, ik vind het erg prettig om hier met je te zitten, omdat je zonder twijfel een leuk uitziende vrouw bent en omdat je me aardig lijkt, hoewel dat laatste nog moet blijken natuurlijk,” lachte ik. “En jij, ook geen spijt om hier met mij te zitten?”
“Nee, zeker niet. De eerste keer dat ik je zag, kwam al bij me op ‘met hem wil ik wel eens een beschuitje eten’.”
“Jammer voor je, want ik heb geen beschuit in huis.”
“Yoghurt met muesli?”
Ik schudde mijn hoofd.
“Een boterham dan?”
“Ja,” grinnikte ik, “dat gaat wel lukken.”
“En voorafgaand aan die boterham,” en ze keek me daarbij ondeugend aan, “ben je een type meteen erop en van recht op neer?”
Oei, kwam zij me daar direct en heftig uit de hoek.
“Ik wil namelijk altijd meteen graag weten wat eh, voor vlees ik in de kuip heb.”
Even ging haar tong langs haar lippen.
“Of schrik ik je nu gelijk af?”
“Nee, hoewel je me er wel mee verrast, ja. Maar om antwoord te geven op je vraag. Nee, ik klim er niet gelijk op. Ik vind het sowieso leuk om de plekjes te ontdekken die een reactie veroorzaken en daar eventueel gebruik van te maken. Om aandacht voor elkaar te hebben en ook om aan te geven wat als prettig wordt ervaren. Of juist niet. En natuurlijk is een heftige, onstuimige vrijpartij op zijn tijd ook eh, well done.
“Hmmm, dat klinkt me als muziek in de oren.”
Ze kwam al met haar volgende vraag.
“Heb jij kinderen?”
“Nee. Dat is er helaas nooit van gekomen.”
Haar ogen leken vochtig te worden.
“Ze is overleden, hè?”
“Ja.”
Even was het stil tussen ons. Om het niet ongemakkelijk te laten worden, stelde ik haar dezelfde vraag.
“En jij? Heb jij kinderen?”
“Ja. Twee dochters. De oudste is 12 en haar zusje 9. En, vind je me al minder aantrekkelijk?” grijnsde ze, terwijl ik in haar ogen iets van spanning las hoe ik zou reageren.
“Nee,” reageerde ik serieuzer dan voorheen. “Anna en ik wilden op termijn dolgraag kinderen en dus, mocht het niet bij alleen dit etentje blijven, dan vind ik het zeker leuk om ze te zijner tijd te ontmoeten. En om er gelijk aan toe te voegen, ik hoop dat het niet bij dit etentje alleen blijft.”
“Ik heb zomaar het idee dat dat zeker niet het geval zal zijn.”
Ik voelde een blote voet mijn enkel raken.
“En ik ben nu al nieuwsgierig naar die boterham, morgenochtend,” grijnsde ze, terwijl ze haar voet wrijvend langs mijn onderbeen omhoog liet gaan.
Een licht gevoel van opwinding ging door me heen. Zat ze me te plagen? Of was ze oprecht en meende ze het echt dat ze later op de avond het bed met me wilde delen? Haar vervolg liet daarover eigenlijk geen twijfel meer bestaan.
“En ik ben nog nieuwsgieriger of je mijn stimulerende plekjes weet te vinden.”
Ik kon daar niet op reageren, omdat onze gastvrouw met het eerste gerechtje aan kwam zetten.
“Een salade met avocado, walnoten en Parmezaanse kaas, frambozen en besprenkeld met een frambozendressing,” legde ze uit.
Het was een vrolijkheid van fris groen en rood op het bordje. Apart erbij was een kommetje met de dressing om bij te schenken. We lieten het ons goed smaken.
Nadat er was afgeruimd, gaf zij een vervolg aan ons vraag en antwoord spel.
“Heb jij tattoos of piercings?”
“Nee joh.”
Omdat mijn reactie er enigszins heftig uitkwam, schrok ik er zelf een beetje van, want als zij ze wel had, kon mijn response lullig over komen.
“En, heb jij wel ergens iets moois zitten?” verzachtte ik het.
“Ja. Een tattoo. Een kleintje. Het is een hartje.”
Die in elk geval niet op de armen zat. Op de schouder wellicht? Of op één van haar borsten?
“Oké. Mag ik die eens zien? Of is dat te gênant?”
Ze grinnikte.
“Nogal ja. Want dan moet je onder tafel kruipen en dat lijkt me hier not done.”
Ik fronste. Waar kon ze een plek voor dat hartje hebben?
“Waar heb je dat zitten dan?”
“In mijn lies.”
Mijn mond viel net niet open.
“Dus eigenlijk is het een kuthartje, vlak boven mijn flamoes.”
“Ah. Een aparte plek ervoor,” wist ik uit te brengen.
“Het was een onnadenkende jeugdzonde. Hoewel ik er ook weer geen spijt van heb hoor, het is zonder meer een mooi gezette tattoo geworden.”
Ik was ondertussen bezig met de plek van de lies. Dat was de binnenkant van de bovenkant van het bovenbeen. Dan zat dat hartje toch iets naast haar eh, flamoes? Wat me ineens bracht bij de vraag of ze haar op haar poes had. Of…
“Heb je, eh, ben je van onder…”
Zo direct als zij kon zijn, was ik duidelijk niet.
“Harig?” grijnsde ze. “Nu zou ik kunnen zeggen, dat zie je nog wel. Aan de andere kant, om je op te geilen, nee, ik heb er geen schaamhaar zitten, ik heb een baby kale poes.”
Mijn pupillen verwijdden zich. Verdomme, waarom waren we voor een zeven gangen menu gegaan? Waarvan nummer twee er pas aankwam?
“Ook dit is nog een voorgerechtje,” gaf onze gastvrouw aan. “Het is een fris en zomers gerecht van meloen met krokante parmaham en basilicum.”
Het gerechtje was, heel grappig, in een weckpotje geserveerd, met een krul van krokante parmaham er overheen.
Na dit, ook al weer zeer smaakvolle voorafje, namen de gesprekken gedurende de rest van de maaltijd een andere wending.
Onze liefhebberijen kwamen ter sprake. Zij las graag, hoewel ze daar nagenoeg niet aan toekwam. Werk, huishouden en haar twee meiden gaven een hectiek en georganiseer die nogal wat energie kostten. Ik vond het leuk om musea te bezoeken, iets wat ik na de dood van Anna had laten versloffen.
Zij kampeerde graag, terwijl mijn voorkeur uitging naar een huisje of hotel. Haar landen voor die vakanties waren Frankrijk en Spanje. Mijn voorliefde ging uit naar Italië en Griekenland. Of stedentrips. Barcelona, Lissabon, Praag, Berlijn.
En ja, ook Anna kwam voorbij en bij haar de scheiding van haar man, een half jaar terug en de kinderen om het weekend bij hem.

We stonden buiten, voor het restaurant.
“Ik vond het een erg leuke avond, Frank.”
Gelijk voelde ik een lichte paniek. Was er iets verkeerd gegaan in het restaurant? Een stomme opmerking van me? Of was gaandeweg de belangstelling voor me bij haar weggeëbd?
Ze gaf me een por in de zij.
“En die gaan we dadelijk nog leuker maken.”
Pfff, gelukkig, een vervolg.
“En doen we dat bij jou of bij mij?” vroeg ik haar.
“Ha, bij jou natuurlijk. Dacht je dat ik je boterham wil missen?”
Daar moest ik om lachen.
“Maar eh, dan moet ik nog wel het bed verschonen.”
“Heb je vieze dingen gedaan?”
“Nee,” fronste ik. Bij mijn weten had ik me ergens vorige week voor het laatst afgetrokken.
“Maar het beddengoed ligt er al bijna een week op.”
“Ik help je er wel bij. Hoe slaap jij eigenlijk?”
“Goed.”
“Nee gekkie. Ik bedoel of je iets aan hebt of dat je in je blootje in bed ligt.”
“O, dat. Heel soms heb ik een T-shirt aan, maar meestal slaap ik naakt. En jij?”
Ze lachte.
“Heel soms heb ik een slip aan,” aapte ze me na, “namelijk als ik ongesteld ben. Maar net als jij slaap ik in mijn blootje.”

Ik opende de voordeur en ging haar voor naar binnen.
“Geef ik je eerst een rondleiding?”
“Nee. Dat komt later wel.”
Ik was blij dat ook zij onze seksuele spanning wilde omzetten in daden en dus ging ik haar voor naar de slaapkamer. Waar ze gelijk het dekbed optilde en er aan snoof.
“Hmmm, heerlijk, die geur van je en nee, het beddengoed gaan we niet verschonen.”
Ze ritste haar jurkje van achter open en liet die naar beneden glijden. In alleen een minuscuul behaatje en slipje stond ze voor me. Ik had net mijn colbertje uit. Ze greep de onderkant van mijn T-shirt beet en trok die over mijn hoofd uit. Gelijk gingen haar handen naar de rand van mijn spijkerbroek, trokken daar de knop open en de rits neer, om vervolgens de broek en slip over mijn kont naar beneden te trekken. Ze liet zich op haar knieën vallen en nam mijn lid in haar mond. Nou, pijpen kon ze als de beste. Al snel moest ik me van haar afduwen.
“Stop, anders kom ik al klaar en dat wil ik nog niet, nog lang niet.”
Ze lachte, kwam weer overeind, haakte haar beha los. Terwijl ik haar borsten bewonderde, liet zij haar slipje langs haar benen glijden. Deze keer zakte ik door de knieën en ik zocht het hartje op. Kuste heel even haar lippen, waarna ik haar het bed opduwde.
“Heb jij het na Anna nog met iemand gedaan?” verraste ze me.
“Nee.”
“Mooi. En ik ook niet na de scheiding en dus doen we het lekker zonder condoom.”
“Ah. Op die manier. Lekker.”
“Ja, is lekkerder, veel lekkerder,” knipoogde ze.
Al snel vond ik bij haar die plekjes die een reactie teweeg brachten, van een goedkeurend gemompel tot aan een diep gekreun toe. Gek kreeg ik haar, toen ik mijn vingers zachtjes strelend langs en om haar vagina heen liet gaan, zonder die te raken. Totdat ik met een vinger haar lustknopje raakte. Toen ontplofte ze.
“Neuk me. Nu!” hijgde ze verhit.

Na de vrijpartij bleven we naast elkaar liggen, ik met een arm over haar buik. Nadat we waren bijgekomen, vroeg ik haar of ze nog wat wilde drinken.
“Ja, lekker. Heb je een sapje?”
“Ja, heb ik. Ik haal het eventjes.”
“Ik loop met je mee, kan ik gelijk de rest van het huis zien.”
In ons blootje leidde ik haar rond, waarna ik in de open keuken een sapje voor ons inschonk. Zij leunde tegen het blad van de eettafel, ik tegen het aanrecht.
Ik staarde naar haar naaktheid. Ik volgde de welvingen en rondingen van haar prachtige lijf. Ik zag de glinstering in haar ogen en tussen haar benen van onze onstuimige vrijpartij. En voelde gelijk het verlangen naar meer, naar nog een keer. Las zij dat in mijn ogen af?
“Hier? Op de tafel?” nodigde ze me uit.

De zon zakte in de zee en kleurde de einder in vurig rode tinten. Golfjes knabbelden aan het strand en lieten voor even wit schuim achter. Verderop aan het strand zat Hannah, op handen en knieën. Haar ronde billen waren voor de helft bedekt door het bikinibroekje. Terwijl ik op haar toeliep, zag ik dat ze een hart had getekend, doorboord met een pijl, met aan de ene kant de letter H en aan de andere kant de F.

Ik voelde dat ik een glimlach op mijn gezicht had, toen ik wakker werd uit deze droom. Een glimlach die zich verbreedde toen ik me op mijn zij keerde en de nog slapende Hannah naast me zag liggen. Het lange haar over het kussen gespreid, het dekbed haar borsten niet bedekkend. Was de droom een voorbode?
Ze opende haar ogen. Glimlachte, toen ze me zag.
“Hai.”
“Hai.”
“Waar kijk je naar?”
“Naar een mooie vrouw, zowel uiterlijk als innerlijk. En naar wie ik nog heel lang wil kijken.”
Ik vertelde haar van mijn droom.
Ze sloeg het dekbed van zich af en kwam op me zitten. In een trage, plagende beweging wreef ze haar onderlichaam over dat van mij.
“Een mooie droom, Frank. En ja, ook ik hoop daar voor langere tijd een invulling aan te geven.”
Haar bewegingen op mijn onderlichaam werden wat nadrukkelijker, iets wat mijn geslacht niet als onprettig ervaarde.
Ze lachte.
“Weet je, als ik zo blijf zitten, dan wordt het niets met de door jou beloofde boterham.”
“Hm,” bromde ik. “Die komt strakjes wel, voor nu verlang ik eerst even naar een ander sneetje.”

0

Watersnijden – voor Pittig Proza#2: Grand Canyon

pittig-proza-button-small
M’n mobiel gaat. Een snelle blik op de display laat zien dat Karen me belt.
“Yo,” accepteer ik de oproep.
“Goh, wat een hartelijke begroeting. Ben je bevangen door de hitte?”
“Nee. Ik zit achter een tractor met een enorme landbouwmachine erachter en daarachter een vrachtwagen en drie personenwagens.”
“Dus lukt het je niet er aan voorbij te komen.”
“Precies.”
“En ik ga je waarschijnlijk nog humeuriger maken door te vragen of je iets voor ons mee wilt nemen.”
“Vertel.”
Terwijl ik mijn Audi tegen de middenstreep aan houd om te zien of er eindelijk een stukje rechte weg komt om de bups te passeren, vertelt ze dat de twee stalen logo’s voor hun winkel klaar liggen en of ik die wil oppikken “want je zit toch nog in het noorden?”
“Ja, zit ik nog. Stuur me het adres maar.”
“Alvast onze dank en… rijd voorzichtig.”
“Ja.”
Op een parkeerplek voer ik het adres in en zie dat ik hiervandaan terug de provincie in moet. De reistijd bedraagt vierenveertig minuten. Ik vloek.

Ik vraag me af of ze me het goede adres heeft gegeven. Een woonwagen, die voor driekwart verborgen is door een schutting. In de openstaande schuifdeur van een loods staat een jonge vrouw. Het erg korte broekje zit zo strak dat haar schaamlippen zich er in aftekenen. Het witte T-shirt is nat van het zweet en laat zien dat ze behaloos is. Aan haar voeten draagt ze hoge, lompe werkschoenen.
Ik zet mijn auto naast een gebutste bestelbus neer. In de binnenspiegel ontwaar ik een door de autobanden opgedwarrelde bruine stofwolk, die langzaam neerdaalt op het met steenslag en her en der verspreide graspollen bedekte grondstuk. En ik zie haar de hoek van de loods om komen.
Een airconditioned wagen is heerlijk, totdat je er uit moet bij deze on-Hollandse temperatuur.
Ze kijkt misprijzend naar mijn wagen.
“Een snelle jongen, dus maandelijks veel boetes?”
Dat kan ik niet ontkennen, dat van die boetes dus.
“Het zal niet uit te houden zijn in die loods?”
“Zoals je ziet,” klinkt ze ironisch, terwijl ik mijn ogen weghaal van haar forse borsten met grote tepelhoven die vochtig tegen haar shirt plakken.
Ze steekt een hand uit.
“Anneke. Als je een spoedklus hebt, ben je volgende week pas aan de beurt. En voor andere klussen ben je ook pas volgende week aan de beurt.”
“Harry,” druk ik haar de hand. “En nee, ik kom niet voor een – beurt, ontschiet me bijna, maar weet me op tijd te corrigeren – klus, maar ik kom iets halen.”
“Ha, de logo’s voor Karen.”
Ik knik.
“Rijd je auto maar de loods in. Ze zijn nogal zwaar, beide wegen rond de tweehonderd kilo en als we het onszelf makkelijk kunnen maken?”

Ik ben blij dat ik voor even in de auto zit en hopelijk iets af kan koelen. Ik had het al warm door de hitte, haar aanblik heeft dit erger gemaakt. Ik wurm een hand langs de banden van spijkerbroek en slip om mijn pik te verlossen uit de in de knel zittende positie. Iets wat ik beter had nagelaten, want daaruit bevrijd staat die als een paal zo stijf zichtbaar in mijn broek. Wat mij een gevoel van gêne geeft, iets waar zij duidelijk geen last van heeft. En ik weet niet wat ik daarmee aan moet. Ik ben nu eenmaal niet bedreven in het aflezen van wat vrouwen verlangen.
Ik zucht, start de wagen en rijd achteruit de hoek om en ook zo de loods in, geholpen door haar aanwijzingen die ik in de spiegels volg.
De voor Karen en haar man bestemde logo’s staan tegen de zijwand. In een stalen plaat, met aan de bovenkant een gestileerde tulp, staat in een strakke, open lettering de naam: die design winkel.
“Hoe krijg je de letters zo strak uitgesneden? Met een laser?”
“Nee. Met water.”
“Ja hoor,” reageer ik, waarin doorklinkt dat ze een ander er maar mee in de maling moet nemen.
Ze wijst naar een machine aan de andere kant van de loods.
“Dat daar is mijn watersnijder en met een druk tot vierduizend bar gaat die door staal met een dikte tot honderd millimeter.”
“En dat kan water,” klinkt nog steeds het ongeloof door in mijn stem.
“Onderschat het slijtend vermogen van water niet. Hoe denk je dat beken en rivieren zijn ontstaan? Spleten en kloven in gesteente? Of heb je er wel eens over nagedacht hoe de Grand Canyon is ontstaan?”
Nee, want waarom zou ik daar ooit over nagedacht moeten hebben?
Een rol met noppenfolie staat al naast de logo’s klaar en zwijgend zie ik toe hoe ze een stuk afrolt en met een vlijmscherp mes van boven naar onder afsnijdt, waarbij ze niet door de knieën gaat, maar zich voorover buigt. Ik kijk naar de kloof tussen haar billen, die me op dit moment meer boeit dan de vraag hoe de Grand Canyon is ontstaan. En met dat ik me haar spleet in het verlengde daarvan voor de geest haal, voel ik hoe mijn lid weer verstijft.
“Nou, als je me even helpt ze in te pakken?”
Ik help haar het stuk folie naast de logo’s uit te spreiden en hoop dat ik kan verhullen wat er in mijn broek staat. Samen tillen we nummer één er op, wikkelen het in, waarna het in de achterbak van mijn auto verdwijnt. Nummer twee gaat op de achterbank, met de autogordels er om “want je wilt ze niet in je nek hebben als je een noodstop moet maken.”
Ze klapt het portier aan haar kant dicht. Ik kan instappen en de lange tocht naar huis maken en moet dus afscheid nemen. Waar ik van baal.
“We zijn klaar, hè?” aarzel ik, terwijl ik mijn hersenen pijnig hoe ik het kan rekken om wat langer te blijven.
“Misschien.”
Ze lijkt me even peinzend aan te kijken.
“Maar als je geen haast hebt en tijd voor en zin in een biertje hebt?”
“Dat sla ik niet af!”
“Mooi. Dan gooi ik even de loodsdeur dicht.”

Als ik haar achterna ga door een deur in de zijkant, kom ik tot mijn verrassing in een heel andere wereld terecht. Het is weliswaar een wilde tuin, maar met enige tuinervaring kan ik zien dat die goed wordt bijgehouden. Bij de woonwagen een terras, waarop een loungebank, een salontafeltje, een ligbed en een hangmat tussen een standaard staan.
“Maak het je makkelijk, dan trek ik het nodige uit en pak ik de biertjes. Wil je er een glas bij?”
“Nee, ik doe wel zonder.”
Dan trek ik het nodige uit, echoot het me in de oren. Komt ze dadelijk topless terug?
Ik zak neer in de loungebank. Ik overzie de tuin. Hoe anders oogt dat dan wat er zich aan de andere kant van de schutting bevindt. Twee zo verschillende werelden. Verrassend.
Zoals ze me ook verrast als ze met de flesjes bier in de hand naar buiten komt. En nee, ze is niet topless, ze is compleet in haar blootje. Ik weet geen reactie te geven.
Ze zet een flesje voor me op het tafeltje. Over haar lichaam glanst nog het nat van zweet. Het andere flesje zet ze naast het ligbed neer en ze gaat liggen, waarbij ze één been optrekt. Haar flamoes is haarloos, zie ik.
Oké…, slik ik. Is dit een uitnodiging om…?
“Je mag ook wel wat uittrekken hoor.”
Daar heb ik zeker wel oren naar, gezien de hitte, alleen… Waarom is geilheid bij ons mannen altijd direct zo zichtbaar?
Ik sta op, knoop mijn plakkerige overhemd los. Trek het uit. Maak mijn spijkerbroek los, laat deze zakken en stap daar uit. Om dan te stoppen.
“Laat je slip ook maar zakken hoor, want ik heb je paal al lang zien zitten. Zolang je me maar niet gelijk bespringt, want daar ben ik nog niet aan toe.”
De beklemtoning van dat ene woordje maakt me op slag nog geiler.
“Heb je nog afspraken?”
“Nee,” en ik ga weer zitten.
“Zit er iemand thuis op je te wachten?”
“Nee. Ik ben single.”
“Kan je overweg met een barbecue?”
“Eh, ja,” reageer ik verbaasd.
“Mooi. Dan ga je daar dadelijk mee aan de slag, vlees vind je in de vriezer. Ik maak er een salade bij klaar en na het eten maak jij mij en ik jou klaar. Wat zeg je er van?”
“Dat eh, klinkt goed,” piep ik.
Ik schraap mijn keel en breng er met een zwaardere stem en hopelijk zelfverzekerder uit:
“Top, gaan we doen.”
Ze glimlacht.
“Weet je, ik vind dat zo lief, wat onzekere mannen. Maar ik haal je na het eten wel over je schroom heen hoor. Ben je in voor wat kinky dingetjes ook?”
Hoewel ik geen idee heb wat voor dingetjes ze daarbij in gedachten heeft, reageer ik dapper:
“Verras me er maar mee.”
Haar glimlach verbreedt zich.
“Daar verheug ik me dan nu al op.”

Beeld in tekst

000gedichtMijn gedachten
liggen op jou
te wachten

Jij wist wat je hand deed

In mijn gedachten
zoek in naar regels
die maken dat woorden
een gedicht vormen

Jij wist hoe je hand
de stof van je rok
liet opkruipen,
bewust
naar een lust opwekken
voor de fotograaf
en de kijker naar je foto,
later

in een nog niet weten
dat je ooit dat zou delen
met iemand
die daar iets in woorden
mee zou doen


27-10-2000 / 19-02-2018

Sissy – 6. Genaaid

52b39250dea322f5cdf5437385e44913db564fa4

Dat we echt weggingen, werd me duidelijk toen de dames weer naar boven kwamen. Dat het geen wandelingetje in de buurt werd, lieten hun outfits me zien. Meesteres droeg een lange leren jurk in rode en zwarte kleuren, die tot op de enkels reikte. Karina was in een super afkledende rode rubberen catsuit, met een tweeweg rits die van boven voor tot boven achter liep.
“Laat ons eerst zien of je een beetje redelijk op je pumps kunt lopen,” sommeerde Meesteres me.
Ik had het al even geprobeerd, op en neer in de speelkamer, en ik vond dat me dat redelijk af ging.
“Oké,” reageerde ze, “dat ziet er al goed uit. Zet bij het lopen nu eens je ene voet steeds voor de andere neer. Daarmee wordt je loop sierlijker. En neem niet te grote passen.” “Wow,” klonk Karina, “ze loopt beter en mooier op hakken dan ik doe. Klasse hoor.”
Hun woorden streelden me. En met deze blijk van kunnen stond een vertrek niets meer in de weg. Op de overloop op de lagere etage trokken de dames ieder een lange leren jas over hun outfits heen. Dat ze voor mij niet iets voor over mijn kleding hadden liggen, benauwde me, want om voor de eerste keer naar buiten te moeten als eh, vrouw vond ik best een ding, zeker in wat ik op dit moment droeg. Gelukkig stond de auto van Meesteres pal voor de deur geparkeerd. We stapten in, Karina op de passagiersstoel voorin, ik op de achterbank achter haar.
Meesteres reed ons de stad uit en al gauw zag ik op de borden dat we in de richting van de hoofdstad gingen. En dat werd ook onze eindbestemming. Ik had wel door dat ze de kant van het centrum opreed, maar voor de rest zeiden de straten waar we doorheen gingen, me niets. Wat gingen we hier doen? Uit? Ergens wat drinken? Iets wat we ook in onze stad konden doen. Of was het omdat de mensen in de hoofdstad niet snel omkeken naar twee in niet alledaagse outfits geklede dames, vergezeld van een…, nou ja, vul maar iets in. Tegen de tijd dat ze vaart minderde, zonder auto’s of stoplichten voor ons, vermoedde ik dat we er bijna waren. Ze gromde tevreden, toen een auto iets verderop uit parkeerstand wegreed en zij haar auto daar inparkeerde.
Ze zag dat ik nerveus was.
“Je hoeft niet ver over straat hoor. Daar op de hoek moeten we zijn.”

Aan de deur werden de dames enthousiast begroet, waaruit mij bleek dat zij hier wel vaker kwamen. Achter het open gehouden gordijn dat de toegang afdekte, zag ik dat het een café was? Want die indruk gaf de grote, U-vormige bar direct na de ingang mij meteen. Maar eenmaal binnen zag ik dingen die je in een normaal café zeker niet tegenkwam. Tussen twee ijzeren stangen was een zigzaggend diagonaal gespannen touw bevestigd. Er tegenover een stang met ringen aan de uiteinden, hangend aan een takelinstallatie. Ernaast een enorme kooi en daarnaast een met zwart skai bedekt gigantisch bed, waar met gemak vier mensen op konden liggen.
Meesteres ging aan de bar zitten en ze knikte naar haar slavin.
“Doe Pauline maar vast de boeien om en haak haar daarna aan de polsen vast in de touwen.”
In mijn nervositeit buiten op straat had ik niet eens gemerkt dat Karina een tas uit de auto had meegenomen. Nadat ik de pols- en enkelboeien omhad, haakte ze me met gespreide armen vast aan de polsboeien, bijna recht tegenover Meesteres en stond ik te kijk, want zo voelde dat voor me. Dat me dat opwond, tekende zich bepaald niet als vrouw zijnde af in mijn rokje, iets wat ik bepaald gênant vond. Gelukkig nam mijn erectie na verloop van korte tijd af en kon ik meer op mijn gemak de aanwezige gasten in me opnemen. Het was een bont gezelschap van stellen in alle denkbare combinaties en alleengaanden. En bijna iedereen was, net als wij, in leer, rubber, pvc of anderszins in een bijzondere outfit gekleed.
Karina was verdwenen, Meesteres zat geanimeerd met mensen aan de bar te praten, een glas wijn voor zich op de bar. Ik lustte eigenlijk ook wel wat, maar dat was geen optie, hangend in de touwen. Eindelijk was er weer aandacht voor mij, toen Karina weer verscheen en ze naar Meesteres knikte.
“Goed, maak haar maar los.”
Ze stond op van de barkruk en gebaarde mij haar te volgen. Iets voorbij het gigantische bed liep de ruimte nog een eind door. Tegen de muur achterin loungebanken en daarvoor stond een schandblok, waar zij mij heen leidde.
Naderbij gekomen zag ik pas het bord ernaast, op een standaard, waarop in sierlijke letters geschreven stond: Deze sissyslet is tot aan vanavond nog niet eerder ‘gebruikt’, maar een ieder kan en mag nu van haar gebruik maken, mits safe, waarop mijn slavin zal toezien. Naast de standaard stond een tafeltje, met daarop een doos tissues en een bakje, gevuld met condooms. Extra dik, zag ik in de gauwigheid op de verpakkingen staan. Meesteres klapte het blok open.
“Kom, je hoofd en polsen er in.”
Was ze serieus? Ik kon niet geloven dat wat er op het bord geschreven stond, ze mij liet gebeuren. Dit kon niet anders dan je reinste mindfuck zijn.
“Schiet eens op,” spoorde ze me aan.
Het blok klapte dicht. Karina, die was meegelopen, liet mij mijn voeten vaneen zetten, waarop ze de enkelboeien vasthaakte aan ringen in de vloer. Ik stond met mijn hoofd in de richting van de loungebanken en zag Meesteres daarop plaatsnemen, recht tegenover me. Achter me trok Karina mijn rokje omhoog en mijn string tot halverwege mijn bovenbenen naar beneden. Waarop ik in mijn blote kont stond. Het zweet brak me uit, ik voelde mijn hart in mijn keel bonzen. O, mijn god, laat het niet gebeuren!
Een tijdlang gebeurde er niet echt iets, behalve dat me soms mensen grinnikend passeerden en ook voor korte of langere tijd plaatsnamen op de loungebanken en bijna altijd in gesprek raakten met Meesteres. Totdat ik een mannenstem achter me hoorde zeggen: “Dit is serieus?”
“Ja,” hoorde ik Karina’s stem ergens schuin achter me vandaan.
Er werd iets vettigs rond en een stukje in mijn anus aangebracht. Nee, dit kon niet waar zijn, dit hoorde nog steeds bij die mindfuck van Meesteres. Totdat ik iets tegen mijn aars aan voelde duwen en… naar binnen dringen! Ik werd geneukt! Met wijd opengesperde ogen keek ik naar Meesteres, die het niet liet stoppen, maar breeduit zat te grijnzen. Korte tijd later voelde ik zijn penis spannen en hoorde ik hem grommen. Hij kwam klaar! In mijn reet!
Meesteres stond op en kwam op me af lopen.
“Zo, nu ben je een echte sissy. En, hoe voelt dat?”
“Ik weet het niet, Meesteres,” snifte ik, “ik ben nog nooit eerder zo genomen, door een…” “O,” onderbrak Meesteres me, “dat went snel hoor, de volgende staat al achter je klaar.”
En met een lach liep ze terug naar de loungebank en voordat ze zat, voelde ik de volgende al bij me binnendringen.
Na nummer drie had ik het idee dat mijn kont opengescheurd was, uitgerekt en open bleef staan. Na nummer vijf hing ik meer in het schandblok dan dat ik stond.
Karina fatsoeneerde mijn kleding, klapte het blok open, ondersteunde me het korte stukje naar de loungebanken, waar ik me op mijn knieën voor Meesteres liet neervallen. Ik sloeg mijn armen om haar onderbenen en begroef mijn gezicht snikkend in haar schoot. Zachtjes streelden haar vingers over mijn gezicht.
“Ik heb ervan genoten, mijn sissysletje.”
Een mening die ik niet met haar deelde. Ze tilde mijn hoofd onder mijn kin op en ze drukte een kusje op mijn voorhoofd.
“Je gaat zo eerst even met Karina naar het toilet om je make-up bij te werken, want die is wat doorgelopen door je tranen. En daarna krijg je aan de bar wat te drinken van me.”

In het damestoilet kwam ik weer een beetje tot mezelf, ook door de liefkozende woorden en aanrakingen van Karina in het herstellen van de make-up. En bij een glas bier aan de bar hervond ik me weer helemaal en ik kon weer genieten van wat er om me heen gebeurde. Luisterde naar en nam deel aan de gesprekken van Meesteres, Karina en gasten die bij haar langskwamen.
Bij een tweede glas bier en even alleen met Meesteres, zei ze met een grijns: “Ik ben blij met mijn sissysletje, weet je dat Pauline? Misschien ga ik je wel hormonen toedienen, zodat je een echt sissysletje van me gaat worden. Wat vind je daar van?”
“O nee, Meesteres. Laat mij maar man blijven hoor! Gewoon een man die u dient, die met vrouwen vrijt…” En die ook u graag een keer bevredigd, door u te beffen. Maar dat sprak ik niet hardop uit, hield ik wijselijk voor me.
Ze lachte.
“Ik kan op je gezicht aflezen waar je net aan dacht.”
Ze bracht haar gezicht vlak bij dat van mij. En ik zag haar lippen de woorden vormen: “No way.”

Sissy – 5. Opgemaakt

In de badkamer liet Karina me uitkleden, waarbij zij geduldig in de deuropening wachtte tot ik daarmee klaar was. Waar ik gêne had gevoeld bij de aankopen van de lingerie en de pumps, was dat hier niet het geval. Ik was in mijn SM leven al voor zovele Dames, zowel oud als jong, uit de kleren gegaan, dat ik dat zonder enige schroom deed.
Eenmaal uit de kleren pakte ik het tasje op en ik volgde haar naar de speelkamer. Op de bondagebank spreidde ik mijn aankopen uit.
“Wauw, super hoor,” was de reactie van Karina. “Je hebt echt iets heel moois uitgezocht.”
Ze hielp me bij het aankleden. De beha om, de string aan, het gordeltje om, de kousen aan en die vastmaken aan de jarretelles. Ze gaf me even de gelegenheid om mezelf te bewonderen in de spiegel.
“En dan moet je straks eens zien, als ik met je klaar ben.”
Daarvoor nam ze me mee naar de medische kamer, omdat het daar licht was. Liggend in de gynaecologenstoel (maar deze keer niet met de benen in de beugels) keek ik toe hoe ze haar koffertje opende met al die voor mij vreemde kwastjes, tubes en doosjes met kleurtjes er in. Vervolgens gaf ik me gelaten over aan wat ik maar noemde als het plamuur- en schilderwerk. Ze gaf uitleg bij wat ze ging doen of deed.
“Ik maak allereerst de huid van je gezicht goed schoon, waarna ik een laagje beschermende dagcrème aanbreng, om daarna eventuele oneffenheden in je gezicht te camoufleren met een camouflagecrème.”
Het voelde prettig en ontspannen aan terwijl ze zo met me aan de gang ging. Ik had zelfs de neiging m’n ogen dicht te doen en lekker weg te doezelen.
“Dan breng ik nu een laagje crèmefoundation aan om je gezichtskleur egaal te maken.”
Dat werden me een aantal lagen, bedacht ik met enige verbazing.
“Zo, en met dit kwastje breng ik rouge net onder je jukbeenderen aan.”
Naast het lekker aanvoelende gefriemel aan mijn gezicht, genoot ik ook van haar zich in het strakke shirtje aftekenende borstjes, die geregeld in mijn gezichtsveld verschenen. Schattige borstjes, vond ik.
“En dit is een poederdons, waarmee ik een dun laagje poeder op je gezicht aanbreng en het teveel haal ik met een poederkwastje weg.”
Tevreden bekeek ze het resultaat tot zover.
s42“En dan ga ik nu bij je ogen aan de gang. Maar eerst nog even je wenkbrauwen bijwerken met een wenkbrauwpotlood.”
“Zo, klaar. Nu even kijken welke kleur oogschaduw ik zal gebruiken.”
Het gepiel bij mijn ogen vond ik wat eng en ik had dan ook steeds de neiging mijn ogen te sluiten als ze die met iets naderde. Iets wat een flink tijdje duurde, want na de oogschaduw kwam de eyeliner voor boven het oog, een kohlpotlood voor een lijntje op het onderste ooglid en de mascara op de wimpers. Tegen die tijd begreep ik waarom het altijd zolang duurde voordat een vrouw klaar was met het aanbrengen van haar make-up.
“Ik ben nu bijna klaar met je make-up.”
Gelukkig, want ik was er eh, ja, ook wel klaar mee zo langzamerhand. Wat moest er nog verder gebeuren dan? O ja, de lippen dus. Wat in mijn ogen ook weer een heel gedoe was. Een lijntje op het buitenste randje met een contourpotlood, lippenstift en dan, eindelijk, het einde, een laagje lipgloss om die kleur te beschermen. De verfdoos ging dicht.
Waarschijnlijk wist Meesteres in te schatten hoe lang Karina met me bezig zou zijn, want op dat moment kwam ze de overloop op en ze liep onze richting uit.
“Wow, mijn complimenten hoor, voor zowel de lingerie als de make-up. Geweldig.”
Karina wees naar mijn beha.
“Heeft u misschien iets dat ter opvulling is te gebruiken?”
“O ja, daar heb ik beneden wel iets voor, in de travestiekledingkast. Een paar siliconen borsten. Het is een B-cup, toch?”
“Ja, dat klopt.”
“Mooi. En als jij met me meeloopt, dan zoeken we samen de rest ook uit. En blijf jij hier maar even wachten,” gaf ze mij aan.
Ik had de neiging om stiekem even naar de speelkamer te gaan om het resultaat van de make-up zelf te bewonderen, maar ik hield me in. Dus wachtte ik netjes en met spanning in mijn lijf af wat ‘de rest’ was waarmee ze dadelijk aan kwamen zetten. En hoe die borsten er uit zagen. Zouden die er echt uitzien? Natuurlijk aanvoelen? En meebewegen bij het lopen?
Ik hoorde ze de trap weer opkomen en op de overloop verschijnen. Meesteres met een doos in de handen en Karina met kledingstukken in de ene hand en een doosje in de andere hand. De dozen werden op de gynaecologenstoel neergezet.
“We doen eerst even de kleding,” gaf Meesteres aan.
De kleding bestond uit een rubberen minirokje in een rode kleur, dat mooi afstak bij het zwart van de kousen. De jarretelles kwamen er net niet onderuit, de jarretelclips tekenden zich wel af door het rubber. Op het rokje een blouse van zwarte, transparante stof. Voordat de knoopjes dicht werden gemaakt, maakte Meesteres de kleinere doos open en wauw, daarin lagen twee prachtige, vleeskleurige borsten met bruine tepels en tepelhoven. De borsten, zo zag ik toen Meesteres ze eruit pakte, waren flexibel en soepel. Ze bracht ze bij mijn beha in en schikte ze in de juiste vorm en nogmaals een wauw gevoel: ik had tieten!
De knoopjes van de blouse gingen dicht, waarna er nog de grote doos op de stoel stond. Wat kon daar dan nog in zitten?
Ik hoefde mijn nieuwsgierigheid niet lang te bedwingen. Meesteres haalde het deksel er af en diepte er een kop van piepschuim uit, die een prachtige, donkerharige pruik op had. En nadat zij mij die had opgezet, was mijn transformatie compleet. Alleen nog de pumps aan en dan…
“Je mag je even in de spiegel in de speelkamer bekijken en daar blijf je op ons wachten. Wij gaan ons verkleden en daarna…?”
Ze keek me grinnikend aan.
“Gaan we gedrieën weg. En waarheen blijft vooralsnog een verrassing voor je.”
Ze liepen van me weg om zich op de tussenverdieping om te kleden, mij in verbijstering achterlatend. Gingen we echt naar buiten? En moest ik dus echt zo, als vrouw verkleed, mee?

 

Sissy – 4. Opmaken

Thuis gekomen ging ik gelijk achter de laptop, opende Marktplaats en typte in het zoekbalkje in pumps maat 42. Niet dat ik er veel van verwachtte, maar tot mijn stomme verbazing kreeg ik vele pagina’s aan aanbod. Kregen jonge meiden steeds grotere voeten of waren het pumps die door mannen waren aangeschaft? Travestieten, transseksuelen, sissies? Hoe dan ook, ik zocht en verdomd, ik vond een adresje vlak bij. Zwarte pumps, in de juiste maat en met een 8 centimeter hoog hakje. Als reden om die pumps weg te doen, werd aangegeven dat het hakje te hoog was bevonden door diegene. Ik pakte er mijn rolmaat bij, want 8 centimeter was toch niet zo gek hoog? Het leek mij in ieder geval te doen. De adverteerder gaf de mogelijkheid ze op te sturen of af te halen en dat laatste ging ik doen.
Ik voelde eenzelfde nervositeit als bij de lingeriewinkel, toen ik aanbelde bij het opgegeven adres. Vooroorlogse rijtjeshuizen met goed verzorgde voortuintjes aan wat ongetwijfeld de Dorpsstraat was. Een vrouw, brunette, deed open. Ik nam tenminste aan dat ze een vrouw was, maar sinds Meesteres een sissy van me wilde maken, voelde ik een zekere argwaan bij wie wat was. In elk geval was haar stem en haar bewegingen vrouwelijk, dus nam ik maar aan dat ze een echte vrouw was. En ook zij reageerde, net als de verkoopster, niet verbaasd dat een man voor haar pumps langs kwam.

Na weer een berichtje aan Meesteres dat ook aan deze opdracht was voldaan, gebeurde er niets. Geen reactie, wel zag ik aan de vinkjes dat ze het whatsappje had ontvangen en gelezen. Kom op Meesteres, dacht ik, want ik ben de panty na een week dragen wel zat. Ik wil het setje aan, kijken hoe dat me staat, voelen hoe dat voelt, een slipje, een beha, een gordel. Ik, die niets met travestie van doen had, verlangde er naar om vrouwenkleding aan te gaan trekken? Nou ja, lingerie dan? Wat was dat met me? Ik verlangde er toch niet echt naar om een sissy te worden? Haar sissy? Nee. En ja. Maar alleen een ja omdat Meesteres dat van mij verlangde, in wat ik nog steeds als een speelsessie zag.
Toch bleven de dagen zich aaneen rijgen in eenzelfde patroon van 24/7 de panty dragen, op het douchen na, en op de onverwachte momenten de foto leveren als bewijs dat ik die droeg. Pas op de donderdagavond kwam er eindelijk een iets uitgebreidere whatsapp.
Morgen om 13.00 uur ben je op de Braakse Bosdijk 3 en vraag je naar Marly Leenders. Ze weet van je komst en ze weet wat ze met je moet doen. Je neemt je lingeriesetje en je pumps mee in een tasje. Vervolgens verwacht ik je om 15.00 uur bij mij.
Wie was in hemelsnaam Marly Leenders? En wat ging er bij haar met mij gebeuren? Ging zij mij de lingerie helpen aantrekken? Dat was toch iets waar Meesteres mij ook bij kon helpen? Maar was Marly niet een jongensnaam? En was zij dan misschien een travestiet? Of een sissy? Of, en hoe ik daar opkwam, weet ik niet, een shemale? Ik huiverde, terwijl ik deze mogelijkheden zag passeren en figureren in de meest onwaarschijnlijke scenario’s. Eindelijk berustte ik er in dat ik er toch niet uitkwam en het morgen maar moest zien.

Marly’s Beauty Studio stond in sierlijke letters op het melkwitte glas van de ruit geschreven. Het was niet iets wat me gerust stemde. Ging zij mij soms opmaken en de nagels lakken? Want wat was er anders nog mogelijk in zo’n studio? Nou, dat was iets waar ik rap achter kwam, toen ik binnen gestapt was en me meldde bij de vrouw met helblond haar achter de balie.
“Dag, ik ben Paul en ik kom voor Marly.”
“En dat ben ik.”
Ze stak haar hand uit.
v2_i1020056_w720_h480“En ik ga je benen ontharen door ze te harsen.”
M’n haren gingen zowat overeind staan. Ik vind lekkere pijn eh, lekker, maar een bezoekje aan de tandarts sloeg ik altijd liever over. En het idee om mijn benen te laten harsen leek me ook onder de noemer van niet lekkere pijn te vallen. Wat dus klopte.
“Och,” lachte ze die weg, “de haartjes blijven in elk geval 3 tot 6 weken weg, dus voordat het weer moet gebeuren… En als ze terug gekomen zijn, zijn ze minder stug en is het minder pijnlijk om ze dan weer te verwijderen.”
Dat was een hele troost, maar wat mij betrof was het deze keer harsen tevens de laatste keer
“En het mooie van harsen is, dat de wax niet alleen het haar bij de wortel verwijdert, maar tegelijkertijd ook de huid afschilfert, met een ultra-glad resultaat. Voel zelf maar eens.”
Dat klopte inderdaad, mijn benen voelden glad aan. En ze zagen er vreemd uit, vond ik, zo zonder ook maar een enkel haartje.
Ik nam afscheid van Marly en negeerde daarbij haar “Tot ziens”. Ja, m’n hoela.

Omdat me voldoende tijd restte, zocht en vond ik een eind verderop een coffeeshop. Een prettige, met ja, keuzes uit diverse koffiemogelijkheden, maar die bereid werden zonder de dikdoenerij van zie mij eens modern bezig zijn en het pedante geneuzel waar die koffieboon geplukt en gebrand was. Kom op zeg, geef mij gewoon een goede bak koffie of espresso.
Aan een tafeltje voor het raam gezeten bedacht ik dat het strakjes wel eens erg serieus kon gaan worden. Mijn benen geharst, in de auto het tasje met het lingeriesetje en de pumps. Hoever was Meesteres van plan om met mij te gaan? Ik nam aan dat ik straks, bij haar, het setje aan zou moeten. En dan? Het eerder op het internet opgezochte over wat een sissy was, passeerde mijn gedachten. Liet ze me oefenen om als een vrouw te lopen, te zitten? Nam ze me in de speelkamer met een strapon? Misschien. Maar dat kon ook zonder dat mijn benen geharst waren. Of viel dat laatste, of dit alles, onder mindfucking?

Precies om drie uur belde ik bij Meesteres aan. Ik wachtte tot ik haar de trap af hoorde komen en de deur openen.
“Dag,” lachte ze.
Ik stapte naar binnen, ze sloot de deur.
“Zo, mijn slaafje voor nog even, ga je mee?”
Na deze niet geruststellende woorden van haar ging ik achter haar verrukkelijke billen mee de trap op naar de bovenste verdieping. In het zitje op de gang zat een vrouw die, zo schatte ik in, een stuk jonger was dan Meesteres. Een halve kop kleiner ook zag ik, toen ze opstond. Het blonde haar had ze in een lange, gevlochten paardenstaart. Ze had een open, prettig gezicht, waarin haar ogen een ondeugende flonkering hadden.
“Dit is mijn slavin Karina, met een K en dit is nog Paul,” stelde Meesteres ons voor.
De handdruk van Karina was een stevige.
“Maar die zullen we dadelijk een andere naam geven. Wat vindt je van Paula?” en ze keek haar slavinnetje aan.
“Ik vind Pauline leuker klinken.”
“Oké,” en Meesteres keek mij weer aan. “Dan ben je vanaf dit moment Pauline en geef ik je over aan Karina. Zij helpt je met je lingerie en daarna maakt ze je op. Karina is visagiste. En daarna… Nee, dat blijft nog even een verrassing voor je. En dat zal een grote verrassing voor je zijn,” grinnikte ze.
En na die woorden draaide ze zich van ons af en ging ze de trap af naar de onderliggende etage.