De bitch

Findom-14

Mijn radar had het alweer gespot, voordat mijn ogen het daadwerkelijk registreerden: Een rokje! Let op, het kan wat zijn. Ik moest wachten totdat ze door de schuifdeuren de shop binnenkwam om te concluderen dat het inderdaad om een ‘wauw-rokje’ ging. Kort, rood en waarschijnlijk van leer, maar dat was vooralsnog een gok, omdat de afstand tussen ons een meter of zes bedroeg. Ze stopte bij de vriezer met de ijsjes, die midden tussen de twee looppaden was gepositioneerd, vlak voorbij de schuifdeuren. Eerst bekeek ze het assortiment in het rechter gedeelte en daarna in het linker vak. Daar zag ze iets wat haar begeerte opwekte. Ze schoof de klep open en boog zich voorover. En dat wakkerde mijn lust aan. Wat was het toch verdomd jammer dat haar schoudertasje aan de verkeerde kant hing. Aan de verkeerde kant voor mij dan, want het tasje dekte de ritssluiting aan de zijkant van het rokje af. Een ritsje dat, zo had ik bij haar binnenkomst vluchtig gezien, van onder tot halverwege het rokje ging en een stukje openstond. Mijn ogen verplaatsten zich daarom van het tasje naar haar billen, die zich in het materiaal van haar rokje spanden. Nog steeds durfde ik niet te zeggen of het van leer was of wellicht van rubber. Ik gokte op het laatste. Of misschien was het toch van leer, maar dan dun en daarmee soepel strak zittend zoals bij rubber?
Ze had haar keuze gemaakt en kwam met het ijsje, een eenvoudig Calippo waterijsje in de smaak cola, op me af om te betalen. Ze smeet het bijna voor me neer om het te laten scannen. Waarom deed ze op deze zonnige dag zo narrig, vroeg ik me af?
“Dit wordt het?”
“Ja, zie je nog wat anders dan?”
Nu niet meer, omdat de balie me het zicht daarop benam. Kon ik haar met een iets vrolijker gevoel straks de shop doen verlaten? Misschien door haar te complimenteren met haar rokje?
“Nee. Maar een mooi rokje hebt u aan.”
“Want?” reageerde ze bits.
Nou, dat werkte dus niet bepaald. Ik scande het ijsje.
“Ik vond het gewoon een fraai rokje, meer is het niet hoor.”
”O nee? Je geilt erop zeker.”
Pfff, dit kon onplezierig worden.
“En met zulke mannetjes weet ik wel raad. Dat ransel ik er wel uit. En als je dat lekker vindt, ik vraag er 150 euro voor. En dat is voor een uur. Moet ik m’n nummer voor je opschrijven?”
Ik klapperde nog net niet met mijn oren. Wel zakte m’n mond iets open, maar ik wist geen reactie te geven. Zij trommelde ondertussen ongeduldig met haar vingers op de balie.
“Nou, ik heb niet de hele middag de tijd. Heb je een stukje papier en pen?”
Als ik haar daarmee kwijt kon raken? Ik reikte het gevraagde daarom snel aan. Ze schreef een nummer op en schoof het naar me toe.
“Morgen vanaf 10 uur kun je me bellen, mocht je het nog zo interessant vinden. En dan sla ik die geilheid er wel uit. Hoeveel is het?”
Ze wierp een blik op het scherm en zag dat het ijsje haar 1 euro kostte. Ze haalde een biljet van 5 euro tevoorschijn en snel overhandigd ik haar het wisselgeld. Zonder verder nog iets te zeggen, draaide ze zich om en liep weg. Opgelucht keek ik haar na.
Ontegenzeggelijk had ze een geil rokje aan, dat rond een verdomd lekkere reet zat.

Het was druk geweest, met veel aanloop van mensen die van het strand kwamen. Voor sigaretten, frisdrank of ijsjes. Ik was dan ook blij toen mijn dienst erop zat. Rond half twaalf parkeerde ik mijn auto op een nog vrij plekje, dat gelukkig niet ver van mijn huis vandaan was.
Ik deed het licht in het halletje aan, liep door naar de slaapkamer, waar ik me van mijn werkkleding ontdeed en inruilde voor een joggingbroek en sweater. In de keuken schonk ik een borrel in en ik ging in het donker op het balkon zitten. Meestal was ik na een dienst de werkdag al kwijt voordat ik thuis was, maar in dit geval spookte het voorval met de bitch door me heen. Wat een loeder was ze. Maar wat…, als ik er morgen een belletje aan waagde? Want nadat ze was verdwenen, had een onrustig en geil makend gevoel me overrompeld. Hoelang was het niet geleden dat ik me had overgegeven aan een spannend avontuur met een dominante dame? Wat die bitch onmiskenbaar was, gelet op haar woorden dat ze raad wist met geile mannetjes. Oké, haar humeur was niet om over naar huis te schrijven geweest. Misschien had ze net ervoor iets vervelends meegemaakt, of wellicht was ze ongesteld. Maar hoe dan ook, ze had er wel voor gezorgd dat ik verlangde naar weer eens een opwindende ervaring.

Na een onrustige nacht was mijn verlangen er nog steeds, maar ook de aarzeling of ik haar al dan niet zou bellen. Het geld was iets waar ik me niet al te druk om kon maken. Oké, het was een pittig bedrag voor slechts een uurtje eh, behoeftebevrediging. Een bedrag ook waar ik een week van kon eten, om eens wat te noemen. Of iets anders leuks mee kon doen, hoewel ik niet zo gauw kon bedenken wat dat dan kon zijn. Mijn aarzeling werd eigenlijk ingegeven door haar stemming, gisteren. Als dat haar standaard humeur was, voelde ik er weinig voor om bij haar langs te gaan.
Misschien had ze, als ik ging, dat rokje weer aan? Mijn lid verstijfde. Als ik dan op mijn knieën voor haar zat, wie weet wat ik dan voor zicht had op haar voor- en achterkant? Ik nam in elk geval al het besluit om me te scheren, zowel de boven- als de onderkant. Want mocht ik gaan, dan was het in elk geval zaak om glad geschoren bij haar te verschijnen.

Na de scheerbeurt had ik tijdens het douchen het besluit genomen om haar te bellen en dan kon ik, afhankelijk van haar stemming, nog altijd beslissen wat ik ging doen.
Ik zocht in de zak van mijn spijkerbroek naar het papiertje met haar nummer erop, wachtte tot kwart over tien – om precies op klokslag tien te bellen vond ik stom – en toetste het nummer in op mijn mobieltje. Als ik de verbinding verbrak, hield ik mijn euro’s op de bank en hoefde ik niet de deur uit voor slechts een uurtje ‘lol’. Maar ik wachtte te lang, ze nam op.
“Hallo?”
Er was geen ontsnappen meer aan, ik had immers nummerherkenning aanstaan.
“Ja hallo, met Jeroen. Ik zou graag een afspraak met u willen maken.”
“Oké. Ben je al eerder bij me geweest?”
“Nee. Ik heb u pas gisteren voor het eerst gezien.”
“Heb je me gezien?”
“Ja, toen u een ijsje kocht.”
“Ah, degene die op mijn rokje geilde.”
“Eh, ja.”
Het was even stil.
“Goed, kun je over een uurtje? De rest van de dag en avond heb ik al afspraken.”
“Eh ja, in principe wel. Het hangt er een beetje van af wat waar u woont.”
Ze noemde een dorp dat binnen die tijd voor mij bereikbaar was.
“Dat moet binnen een uur lukken.”
“Oké, dan zie ik je dadelijk. Zo gauw je bij me in de straat bent, bel je me nogmaals en geef ik je mijn huisnummer.”
De verbinding werd verbroken.
Ik keek op de klok om te weten hoe laat het op dit moment was. Het was twintig na tien. Over een uur was ik weer eens bij een dominante vrouw en moest ik afwachten wat me dat zou brengen. Wat ik vooral tot aan dat moment niet moest doen, was datgene wat ik het liefst zag gebeuren, vertalen naar hoe zij dat mogelijk kon en ging invullen. Ik wist dat me dat dan een teleurstelling kon opleveren. En zoals gewoonlijk, als ik dan eindelijk het lef had gehad een afspraak te maken, was ik nerveus en moest ik op stel en sprong vertrekken om niet te laat te zijn. Want stel dat er onderweg oponthoud was, of dat ik om moest rijden, of…

Het was een met klinkers geplaveide straat in het oude gedeelte van het dorp. Aan beide kanten stonden vooroorlogse woningen, deels vrijstaand of twee-onder-één kap. Vaak met een garage tegen het huis aangebouwd. Het waren alle huizen met twee verdiepingen en een zolder. Kleine voortuinen, die er voor het merendeel goed verzorgd uit zagen.
Ik was een kwartier te vroeg en besloot tien minuten te wachten, voordat ik haar ging bellen. Het was rustig in de straat, de meeste bewoners waren vermoedelijk op hun werk. Had ik gisteren maar opgelet in wat voor auto ze reed. Dan had ik misschien een inschatting kunnen maken in welk huis zij woonde. Misschien stond ik wel voor haar deur te wachten en kon ze me al zien.
Ik stak een sigaret op. Zou ze een aparte ruimte hebben voor een sessie? En spullen? Plots drong een andere gedachte zich aan me op. Ik ging er vanuit dat ze een Meesteres was, maar waar stoelde dat op? Feitelijk alleen op haar rokje en haar woorden gisteren. Voor hetzelfde geld deed ze aan escort thuis. Want wat wist ik van haar? Eigenlijk niets. Verdomme, wat te doen? Ik kon moeilijk weggaan. Ze had m’n nummer, wist waar ik werkte. Dus weggaan kon alleen maar narigheid betekenen. Een blik op het autoklokje liet me zien dat ik niet te lang meer kon, niet langer moest wachten om haar te bellen. Ik belde. Ze nam op.
“Je bent er al. Geef me nog een minuut of tien, dan ben ik klaar voor je. Ik stuur je een sms’je als je mag komen. Het huisnummer is 69.”
Was het nummer 69 een voorbode van wat er ging komen? Gewone seks? Waar ik niet op gerekend had en ook niet naar uitkeek.
Waar stond ik eigenlijk geparkeerd? Aan de overkant zag ik aan de gelukkig grote, stenen nummering naast de huisdeur dat ik voor 51 stond. Verderop waren er nog plekken vrij, maar ik koos ervoor mijn wagen op deze plek te laten staan. Ze hoefde niet ook nog eens te weten in wat voor auto ik reed.
De tijd ging in een nerveus opbouwende spanning voorbij, waarbij ik zeker vier keer op mijn horloge keek en de telefoon checkte of ik het bliepje dat er een bericht binnen was, soms gemist had. Maar eindelijk kwam dan het verlossende berichtje: Je kunt komen.

Ik stapte uit, stak de straat over en liep langs de huizenrij. Het leek wel een aftellen naar het moment suprême, 61, 63, 65. Bijna. 67. De volgende woning moest het dus zijn. De gordijnen van de woonkamer waren dicht. Ik duwde het tuinhekje open en liep de paar passen naar de voordeur. Ik klappertandde nog net niet toen ik aanbelde. Kort na de dingdong ging de deur voor driekwart open, waarbij zij zich achter de deur verscholen hield. Nadat ik de drempel over was, begreep ik waarom. Haar ‘bedrijfskleding’ toonde ze liever niet aan de ogen van buurtbewoners of passanten. Maar ik was opgelucht om het te zien: Een zwart hemdje en geplooid rokje van soepel leer, gescheiden door een brede leren riem. Zwarte nylon kousen, die werden opgehouden door jarretelles. Glanzende lakleren laarzen die tot net boven de knieën kwamen. Donkere mascara en oogschaduw. Vuurrood gestifte lippen.
“Zo, na je aanvaring gisteren met me heb je dus toch het lef gehad om me te bellen. Dat valt me alleszins van je mee.”
Ze sloot de deur en ging me voor naar de woonkamer, die er normaal uitzag, geen dingen die iets met SM van doen hadden. Ze ging op de bank zitten en klopte op de zitting als gebaar dat ik naast haar mocht plaatsnemen.
“Vertel me eens, heb je ervaring met BDSM?”
Ik vertelde haar dat ik door de jaren heen een paar keer Meesteressen had bezocht, met wie ik normale sessies had mogen beleven. Dus boeien, gebruik van de bekende toestellen als kruis en schandblok en attributen als klemmen en diverse zwepen, maar geen extreme dingen.
“Oké. En heb je voorkeuren of bepaalde dingen die je persé niet wilt?”
“Eh, goh, wat ik persé niet zou willen, kan ik zo gauw niet bedenken. En waar ik erg van houd, zijn vrouwenbillen. En daaraan gekoppeld facesitting.”
“Hmm,” en haar ogen schitterden. “Ik ben ook gek om iets met billen te doen. Ze mooi rood kleuren met de zweep, cane of plak. Maar ook om ze te spreiden en daar dingen tussen te stoppen, liefst forse. Heb je overigens anale ervaring?”
“Eh, niet echt. Twee keer heeft een Meesteres me genomen met zo’n eh, voorbindgordel met dildo.”
“Een strapon. Normaal formaat?”
“Ja, een normaal penisformaat.”
Ze knikte.
“Oké, ik heb wel een beeld van je en heb al wat ideetjes met wat ik met je kan doen. Dan nog even wat ter info voor jou. In een sessie doe ik wat ik wil, waarbij ik soms rekening houd met aangegeven dont’s. Maar ik lees daarbij altijd de reacties en zal nooit te ver gaan. En o ja, een safe word bestaat bij mij niet.”
Ik slikte. Dus als het me te veel werd, was stoppen geen optie voor haar. Gek genoeg wond die gedachte me op. Het maakte de sessie dadelijk een keer zo spannend.
“Overigens, mijn naam is Helga. En je spreekt me vanaf nu aan met Meesteres of met Meesteres Helga, maar dus in geen geval met Helga. Heb jij verder nog vragen?”
Ik schudde mijn hoofd.
“Nee Meesteres Helga.”
Ze glimlachte.
“Mooi, dan gaan we naar boven.”
“Eerst geef ik u even het verschuldigde bedrag, dan hebben we dat gehad.”

Ze ging me voor, de kamer uit en de trap op naar boven, iets waar ik geen bezwaar tegen had, want het uitzicht onder het korte rokje liet me genieten van een zwart nylon slipje dat over de jarretelles heen zat. Op de eerste verdieping nam ze de volgende trap; we gingen naar zolder. Ze ontsloot de deur en klikte een schakelaar om. Het duurde heel eventjes voordat de lampen aan gingen. Geen felle verlichting, eerder sfeervolle, mocht zoiets al gelden voor een volledig ingerichte sm-ruimte.
“Kleed je uit en je kleren kun je op die stoel daar leggen.”
Zij liep vervolgens de ruimte in om alvast wat spulletjes te pakken die ze dadelijk wilde gebruiken. Ik kleedde me snel uit en legde m’n kleren netjes opgevouwen op de stoel.
“Kijk, zo mag ik het zien,” reageerde ze tevreden. “Oké, begroet me maar eens zoals het hoort.”
Ik zakte door mijn knieën en kuste de wreef en hakken van beide laarzen. Waarna ik op kon staan en ze me pols- en enkelboeien om deed. Daarmee klaar wees ze naar het Andreaskruis.
“Ga daar tegenaan staan, met je rug er tegenaan.”
Ze haakte de boeien eraan vast met musketonhaken.
“Zo, dan ga ik dadelijk eens kijken wat je zoal kunt hebben. En als ik daarover tevreden ben, volgt op het einde misschien de beloning dat je m’n billen op je gezicht krijgt.”
Ze liet haar vingers strelend plagend langs mijn lichaam gaan, speelde zachtjes met mijn tepels, om ze dan ineens pijnlijk stevig tussen haar vingers te klemmen en ze om te draaien en uit te rekken, wat me een verschrikte kreet deed slaken.
“En ik hoop dat ik tevreden over je kan zijn, want ik vind het lekker om een tong kronkelend tegen mijn anus te voelen en die daar naar binnen te voelen gaan. Normaliter vind ik dat al geil, maar nu helemaal.”
Ze keek me met een twinkeling in de ogen aan.
“Want weet je slaafje,” en ze pakte me bij de ballen, “ik ben ongesteld en als ik dat ben, ben ik altijd zo geil als een pakje boter.”
Zie je wel, schoot het door me heen, dat verklaarde haar bitcherig gedrag van gisteren.
“Ik ben dan down under altijd extra gevoelig en misschien laat ik me wel extra plezieren door je te dwingen om niet alleen m’n kontgaatje te stimuleren met je tong.”
Ik keek haar geschokt aan, schudde m’n hoofd even heen en weer. Dat kon ze toch niet echt menen?
Ze grijnsde.
“En weet je het nog? Er geldt geen safe word in het spel.”
Ze keek me met glinsterende ogen aan en ik zag er een twinkeling in toen ze vervolgde met:
“Hmmm, ik verheug me nu al op het eindspel.”
Of ik haar mening deelde, wist ik eigenlijk niet. Facesitting is helemaal mijn ding, maar met de door haar gesuggereerde toevoeging werd dat anders, minder eh, stukken minder aantrekkelijk. Maar waarom nam m’n opwinding toch, zichtbaar, toe?

Ze bond m’n ballen af. Zette klemmen op m’n tepels. En kleurde eerst mijn voorkant met diverse soorten zwepen, waarna ze me van de klemmen bevrijdde en me andersom aan het kruis vastzette om mijn achterkant ook een kleurtje te geven. Ik kreunde, steunde, maar het merendeel van de slagen was te ‘behappen’. Gelukkig, omdat ik immers niet om genade kon vragen.
Ze maakte me los van het kruis en deed me een oogmasker voor, eentje met zachte kussentjes aan de binnenkant, die mijn oogleden op een prettige manier afsloten van elk zicht. Ik voelde hoe ze met touw in de weer ging en daarmee klaar, dat m’n linkerhand geen bewegingsvrijheid meer had en de rechter een beetje. Ze kwam tegen me aan staan, drukte haar lichaam tegen me aan.
“Je mag even met je hand mijn billen aanraken.”
Mijn rechterhand zocht haar lichaam op, gleed onder het rokje en bevoelde haar in haar slip bedekte billen. Te kort naar mijn zin maakte ze zich van me los. Maar weer voelde ik haar tegen me aan. Haar billen duwden tegen mijn lid. Ze voerde mijn penis tussen haar bilspleet. Ze bewoog haar onderlichaam op en neer.
“Hmmm, je maakt me geil, slaafje.”
Weer voelde ik hoe ze zich van me losmaakte. Ik probeerde in te schatten wat ze ging doen, maar in mijn duisternis gevangen was dat zinloos, ik had zelfs geen idee waar ze was. Ja, vaag als ik het getik van haar hakken hoorde.
“Ruik maar eens hoe geil,” hoorde ik haar plots zachtjes zeggen, vlak bij mijn oor. Het volgende moment wreef ze haar slipje over mijn gezicht.”
“En proef maar eens hoe geil.”
Een vochtige vinger gleed langs mijn lippen. Kwam die vinger inderdaad van tussen haar schaamlippen vandaan? Of zat ze me te dollen en had ze die gewoon in haar mond gehad? Ze bevrijdde me van de touwen, leidde me met een hand op mijn bovenarm naar? Ze draaide me om.
“Ga voorzichtig zitten.”
Ik zakte door m’n knieën en bijna meteen voelde ik dat m’n billen een met skai bekleed iets raakten.
“En nu voorzichtig achterover liggen.”
Ik lag waarschijnlijk op een bankje. Ze bevestigde mijn polsboeien onderaan de poten van het bankje. Riemen werden om mijn borst en over mijn buik vastgesnoerd. Een moment erna merkte ik dat ze bij mijn hoofd over schoof, de benen naast het bankje.
“Voor jou is het nu een vraag en voor mijn een weet of ik ja dan nee mijn slipje weer heb aangetrokken, slaafje. Wil je dat graag weten?”
“Ja Meesteres.”
Kwam er al een einde aan het spel? Werd dit de facesitting?
“Je houdt je lippen op elkaar, je mag alleen maar ruiken.”
Op hetzelfde moment had ik haar onderlichaam op mijn gezicht. Ze was sliploos. Mijn neus zat tussen haar bilspleet. Ik snoof haar geur in me op. Ze schoof iets naar achteren.
“O slaafje, je hebt een koordje op je lippen liggen.”
Ik voelde een vinger zachtjes tegen mijn lippen duwen.
“En nu zit dat ertussen.”
Dit was niet naar mijn zin. Ze was toch niet gekke dingen van plan?
“Pers ze op elkaar!”
Ze kwam niet omhoog. Nog niet. En hopelijk ging ze dat ook niet doen. M’n neus zat wel nog steeds heerlijk tussen haar bilspleet. Langzaam bewoog ze haar onderlichaam iets over mijn gezicht heen en weer. Ik perste m’n lippen stevig op elkaar, bang voor de gevolgen als ik het koordje daartussen verloor en net zo bang voor de gevolgen als ze plotseling zou besluiten om omhoog te komen.
Ze kwam iets omhoog.
“Lippen vaneen,” klonk het kort.
Gelukkig.
“Ik ga je neuken.”
Die mededeling verraste me. Oké, ze had gezegd dat ze botergeil was, maar zo geil dat ze me ging neuken?
Meteen schoof ze naar achteren, van me af. Ik hoorde een ritssluiting. Die open of dicht ging? Ik voelde haar handen zich om een enkel sluiten. M’n been werd opgetild en m’n onderbeen ergens overheen gelegd. M’n andere been ging dezelfde weg. De enkelboeien werden ergens aan vastgezet en vervolgens voelde ik mijn benen gespreid worden.
Even gebeurde er niets, totdat haar handen onder mijn hoofd kwamen en het oogmasker los gespten. Boven mijn ogen stond een strapon fier omhoog. O, dus dat was de bedoeling! Ik slikte, omdat de dildo duidelijk een maatje groter was dan de normale afmeting van een penis in erectie.
Ze liep naar mijn andere kant en ik zag allereerst dat ze haar slipje had vervangen door een leren broekje met een doorlopende ritssluiting en vervolgens dat mijn benen over beugels heen lagen, als die van een gynaecologenstoel. Ze trok zwarte latex handschoenen aan, pakte een tube en smeerde een vettige substantie rond mijn anus. Een gehandschoende vinger drong zich naar binnen. Een tweede vinger volgde.
“Hm, je bent best nauw. Dat wordt nog spannend voor straks.”
Ze moest lachen, waarschijnlijk om mijn benauwde gezicht.
“Dus eerst zal ik deze jongen gebruiken om je alvast een beetje op te rekken,” en ze tikte even tegen de strapon.
Ik begreep niet waar ze op doelde. Wisselde ze die ze omhad dadelijk voor een nog forsere? Dat hoopte ik toch niet, want deze vond ik al erg genoeg toen ze die bij me naar binnendrong. Toch, toen die er eenmaal in zat en de pijn was weggeëbd, vond ik het best een lekker gevoel, dat forse ding dat ze in me stootte.
“Ik ben redelijk tevreden over je, slaafje,” sprak ze, terwijl ze in me bleef stoten, “dus je hebt bijna je beloning verdiend.”

Bevrijd van alles, zelfs van de boeien, stond ik op mijn benen en keek toe hoe ze een krukje anderhalve meter van een pauwenstoel vandaan zette. Ze liep daarna naar één van de wandplakken en kwam terug met een plug in haar hand. Waar ze daarstraks op doelde, was me daarmee duidelijk. De plug bestond uit drie rubberen bollen, die van boven naar beneden in omvang toenamen. De bovenste had ongeveer de doorsnede van de dildo van zonet.
Ze zette de plug op het krukje neer, trok weer handschoenen aan en vette deze keer de bollen in. Daarmee klaar trok ze de handschoenen uit en deponeerde ze in een afvalbakje. Waarna ze in de pauwenstoel plaatsnam, de voeten een eindje van elkaar.
“Oké. Jij mag dat ding in je reet douwen. Hoe, mag je zelf bepalen, zittend op de grond of gebruik makend van het krukje. Pas als je die plug helemaal in je aars hebt zitten, mag je mijn billen en kontgaatje likken en jezelf aftrekken. Duidelijk?”
“Ja Meesteres,” gaf ik niet al te enthousiast aan. Niet dat ik bezwaar had tegen het kontlikken, want voor dat idee kon ik zeker enthousiasme opbrengen. Nee, het was de plug die me zorgen baarde. En wat als het me niet lukte om dat ding in mijn kont te laten verdwijnen? Ik snapte dat dat een retorische vraag was die ik mezelf stelde.
Voorzichtig liet ik me over de eerste bol zakken die, omdat ik waarschijnlijk nog opgerekt was door de strapon, redelijk makkelijk naar binnen ging. Meesteres had ondertussen een hand haar leren slip in laten gaan. Geamuseerd volgde zij mijn poging om de tweede bol in me te nemen, terwijl ze zich zat te vingeren? Of op zeker haar clitoris zat te strelen.
Ik sloot mijn ogen, probeerde door iets op en neer te bewegen mezelf, nou ja, mijn sluitspier de ruimte te geven om die tweede bol in me op te nemen. Pijn, pijn, en ineens was ik aan het dikste deel van deze bol voorbij. Meesteres stond op.
“Ik zal je er even bij helpen. Nou ja, je een stimulans geven.”
Ze liet de slip langs haar benen zakken, stapte eruit en ging weer op haar pauwenstoel zitten, de benen verder gespreid en meer onderuit gezakt.
“Kom maar op je knieën of hurken voor me zitten, misschien dat dat je helpt bij de laatste.”
Ik hield met mijn hand de plug tegen, opdat die er niet uitfloepte en ik vervolgens opnieuw moest beginnen en ging voor haar geknield op de grond zitten.
“Kom maar dichterbij, tussen mijn benen.”
Haar wijs- en ringvinger ontblootten haar clitoris, die ze met haar middelvinger beroerde. Haar andere hand bracht ze onderlangs haar been naar haar anus en spleet, waar ze een vinger afwisselend tegenaan drukte.
“Kom op slaafje, want je wilt je beloning toch wel? Je wilt die heerlijke billen van me toch wel op je gezicht? En je dan lekker aftrekken, terwijl je je tong langs mijn aars laat glijden? Het puntje van je tong naar binnen laat gaan? Nou?”
“Ja, Meesteres.”
Met de moed der wanhoop probeerde ik die verdomde derde bal naar binnen te krijgen.
“Of heb je liever dat ik je dwing je Meesteres te bevredigen? Ik tel tot tien en dan haal ik de tampon eruit en is je kans op facesitting verkeken.”
Ze begon te tellen, langzaam. 1…2…3… Ik sloot mijn ogen.
“Ogen open houden en kijk naar mijn onderlichaam, kijk naar mijn kontgaatje en kijk naar mijn lippen en het koordje!”
“Ja Meesteres.”
4…5…
Verdomme, ga naar binnen, stomme bol!
6…7…8…
Ik slaakte een soort van oerkreet, terwijl ik me erover heen liet zakken.
9…
“Hij zit erin, Meesteres,” steunde ik, met de tranen in mijn ogen.
“Goed zo. Kom.”
Ze pakte mijn hoofd beet en legde die op haar schoot, waarna ik in huilen uitbarstte. Teder streelden haar handen troostend door mijn haren, totdat ik tot bedaren was gekomen. Bijna liefdevol tilde ze mijn hoofd op.
“Je hebt je beloning verdiend, slaafje. Ga maar liggen.”
Zodra ik op de grond lag, stond zij op uit de pauwenstoel, stapte met één been over me heen en plaatste haar hakken aan weerszijden van mijn borst. Ik keek tussen haar laarzen en nylons omhoog naar datgene waar ik naar verlangde en die bilpartij kwam vervolgens op me af toen ze door haar benen zakte. Mijn handen omvatten mijn al stijf geworden lid. Ze drukte haar onderbenen en knieën tegen mijn bovenlichaam.
“Ben je er klaar voor, slaafje?”
“Ja, Meesteres.”
“Mooi zo. Haal nog maar even diep adem…”
Ik zoog mijn longen vol, waarop ze zich helemaal liet zakken en haar onderlichaam op mijn gezicht duwde. Het was adembenemend heerlijk. Ze kwam nog even omhoog en spreidde met haar handen haar billen, waardoor ze haar kontgaatje niet alleen compleet zichtbaar maakte, maar dat zich ook iets opende.
“Ruik en proef, slaafje” en ze perste haar billen weer op mijn gezicht.
Ik begroef mijn neus en mond tussen de klamheid van haar billen, snoof de bedwelmende geur op, liet mijn tong langs en tussen haar lippen gaan, boog mijn hoofd iets achterover om weer lucht te krijgen en drong tegelijkertijd mijn tong haar aars in. Aan haar bewegingen wist ik dat ze zichzelf stimuleerde en dat wond me nog eens extra op. Ik probeerde mijn ontlading zo lang mogelijk te rekken onder deze bedwelmende, genotvolle positie. Op het moment dat ik kwam, richtte zij haar bovenlichaam op en wreef in een steeds heftiger ritme haar geslacht over mijn gezicht. Op het moment dat ook zij kwam, benam ze me nogmaals de adem door vol op mijn gezicht te zitten.

Al een week lang was de zon uitbundig en zorgde de temperatuur voor losjes geklede en blij gestemde mensen. Een klant had net bij me afgerekend, toen mijn radar voor de zoveelste keer iets fraais spotte. Een ultrakort wit jurkje kwam de schuifdeuren door. De inhoud ervan deed me huiveren, van genot en tegelijkertijd van de schrik: het was Helga, Meesteres Helga! Grijnsde ze, terwijl ze naar de vriezer met de ijsjes liep? Deze keer had ze haar keuze snel gemaakt en ze kwam met een langwerpig, rond waterijsje mijn kant op.
“Weet jij wat voor genot het mij geeft als ik deze ergens in stop?” zei ze zachtjes, maar met een dwingende ondertoon, terwijl ze me met flonkerende ogen aankeek.
Ik kleurde.
“En dan weet jij vast wel waar dat in gaat.”
Mijn rood kwam door mijn gebruinde huid heen.
“Eh, ik kan me daarbij wel iets voorstellen,” knikte ik.
“Hoort daar niet iets achteraan?” grijnsde ze.
Een volgende klant naderde ons al.
“Meesteres,” fluisterde ik zachtjes.
“Goed zo, slaafje,” reageerde ze, hopelijk net niet hoorbaar voor de vrouw die bijna bij ons was. En daarna, hardop: “Zie ik je gauw weer eens? Dan zorg ik dat ik een lekkere, dikke ijsco voor je klaar heb liggen.”
Zonder dat de klant achter haar het kon zien, vormden mijn lippen een ‘Ja, Meesteres’.

De tekening

Hij wierp een blik op de navigatie en zag dat het nog een uur duurde voordat hij bij het hotel arriveerde. Het zou betekenen dat, als hij doorreed, hij pas op z’n vroegst om kwart over zeven aan tafel zat voor een warme hap. En omdat zijn maag al een tijdje knorde, leek het hem verstandig niet langer te wachten, maar aan dat sein gehoor te geven en zijn honger te stillen. Misschien lukte het in het eerstvolgende dorp, mocht dat een beetje eetgelegenheid hebben. Het hoefde geen toprestaurant te zijn, maar in een veredeld cafetaria had hij geen trek.
Hij hoefde niet lang geduld te hebben, voordat een dorpje in zicht kwam. Het was met recht een dorpje, want bij de eerste kruising zag hij het gele bord met de rode streep door de zwarte letters van de plaatsnaam al, terwijl in zijn achteruitkijkspiegel het begin nog zichtbaar was. Hm, dat zag er niet hoopvol uit.
Vlak voor de viersprong stond een groenten- en fruitkraam, wellicht dat de koopvrouw hem kon zeggen of het dorpje iets meer te bieden had dan enkel haar eenvoudige nering. Het geluk was met hem, want ja, ze wist te vertellen dat het plaatsje een bistro had, Reza’s. Beneden, aan de Moezel. De naam Reza leek hem Slavisch en botste voor zijn gevoel met het woord bistro. Maar goed, hij kon kijken of het wat was.
Hij verbaasde zich erover dat ze het restaurant niet Moselblick hadden genoemd, wat naar zijn een idee een meer uitnodigende naam was geweest. Het lag namelijk fraai gelegen langs de rivier, met aan de overkant de met wijnranken bedekte hellingen. Hij nam kort de tijd om van het uitzicht te genieten, voordat hij zich omdraaide en de eetgelegenheid binnenging.
De eerste indruk beviel hem. De deels ruw gestucte muren, waarin witte keien mee gemetseld waren, tegenover glad gepleisterde, met daarin doorkijkjes naar de twee eetruimtes, gaven het geheel een intieme en aangename sfeer. De tweede indruk ook, toen een jonge vrouw uit een ruimte achter de bar verscheen. Een blondine, met het lange haar in een staart. Ze had geen zwart serveerstersjurkje aan, iets wat hij meestal tuttig vond, maar een strak zittende, lichtblauwe spijkerbroek en een wit hemdje. Was het restaurant soms nog gesloten? Want hij besefte dat hij geen gasten zag. Of zei dat laatste iets over de kwaliteit van het eten? Toch had de kraamkoopvrouw zich lovend uitgelaten over Reza’s.
Hij vroeg in zijn bijna vloeiend Duits of ze open waren, wat het geval was, en of hij dan kon eten. Waarop ze een lijst pakte en bestudeerde. Ze knikte.
“Ik heb nog wat vrij, ja.”
Ze liep van hem weg en ging de eerste ruimte in. Hij nam aan dat hij haar mocht volgen – lekkere kont, hmmm – en ze wees naar twee tweepersoons tafeltjes, waaruit hij kon kiezen. Waarna ze wegliep om, zo vermoedde hij, de menukaart te halen.
Hij koos voor het rechter tafeltje en de stoel die zicht bood op de ruimte en de ramen, die door de vitrage helaas geen uitzicht op de Moezel gaven. 20170725_174006Hij liet zijn ogen door de ruimte dwalen en bijna meteen stopten die bij een kunstwerk aan de muur, waar hij in opperste verbazing naar keek en hem vervolgens deed fronsen. Want wat deed een zwart/witte potloodtekening van een jonge vrouw, op de rug gezien, ‘gekleed’ in kousen, slipje en beha in een restaurant? Een beha die ze naar zijn idee net loshaakte? Het kanten slipje liet een flink deel van haar bilspleet zien. Het was eh, ja, best een geil makende tekening. Nieuwsgierig stond hij op om te kijken of er nog meer van dat prikkelende werk hing. Naast het bijna naakt twee gestileerde werken, ook in zwart/wit, die hem niets zeiden. In de andere ruimte hingen kleurrijke schilderingen van dorpsgezichten en landschappen, die hij van een bedenkelijk niveau vond. Alle waren gesigneerd door Reza, zag hij. Hm, hij, of zij, kon nog wel de nodige cursussen volgen, was zijn conclusie.
De tekening van de vrouw in de eerste ruimte was in elk geval redelijk gelukt. Ook dit werkje was rechts onderaan gesigneerd, Reza 29 6 16. Hij ging weer zitten. Hád ze haar beha nou net losgehaakt? Of haakte ze die vast? Hij koos voor los, hij koos ervoor dat ze die afdeed, dat ze op bed ging liggen en een hand in haar slipje liet gaan. Dat haar vingers haar schaamlippen streelden, haar clitoris beroerden. Ze was hem aan het teasen. Vanuit zijn ooghoek zag hij zijn blonde gastvrouw aan komen, met inderdaad de menukaart in de hand. Ze overhandigde deze aan hem en vroeg of hij vast iets te drinken wilde bestellen. Ze was licht opgemaakt, zag hij. Iets wat hem beviel.
“Ja, graag. Doe me maar…, nou ja, ik moet weliswaar nog een uurtje rijden, maar och, één pilsje kan geen kwaad.”
Hij keek haar na. Zou het kunnen zijn dat zij model had gestaan? Als ze haar haren los had, konden die best de lengte van die op de tekening hebben. En ook haar figuur kwam er naar zijn idee redelijk mee overeen. Jammer dat het gezicht op de tekening weggedraaid was. Bewust? Zou het brutaal zijn als hij haar straks op de vrouw af zou vragen of zij model had gestaan voor de tekening? Aan de andere kant, lokte zo’n werkje die vraag niet uit? En als zij het was, wat dan? Eigenlijk niets, dan was het slechts een weten en ja, bekeek hij haar met andere ogen, dat wel. Dus toen ze aan kwam lopen met een Bitburger, het meest gangbare pilsje in deze omgeving, besloot hij de gok te wagen.
“Het zal je vast al tientallen keren gevraagd zijn, maar heb jij daarvoor model gestaan?” en hij knikte naar de tekening.

Had ze die vraag kunnen verwachten? Vanachter de bar had ze hem door de doorkijk heen gezien en naar de tekening zien kijken. En omdat hij zonder vrouwelijk gezelschap was, de reden voor mannen om die vraag niet aan haar te stellen, kwam het niet geheel onverwachts.
“Nee, dat heb ik niet.”
Ze verwachtte teleurstelling op zijn gezicht te zien, maar er gleed een lach overheen.
“Jammer, want ze heeft mooie lingerie aan,” gaf hij met een knipoog een reactie erop.
In een split second had ze haar antwoord klaar.
“Misschien,” en ze boog zich iets naar hem toe en fluisterde, “is die van mij nog mooier.” Gevolgd door een luider, terwijl ze weer rechtop ging staan: “Heeft u een keuze kunnen maken?”
“Eh, nee, nog niet,” schudde hij, in verwarring gebracht. “Kun je me iets aanraden? Of nee, wacht, verras me maar.”
Ze kreeg een twinkeling in haar ogen.
“Dat zal ik zeker doen.”
Ze pakte de kaart van tafel en liep weg, bewust langzamer deze keer, met haar heupen wiegend en haar kont draaiend en ze wist bijna zeker dat zijn ogen op haar billen gefocust waren. Billen, zo vond ze zelf, die gezien mochten worden. En die hij, als het aan haar lag, door hem in het echt werden gezien. Bloot. Alleen wist ze nog niet hoe dat moest gebeuren. Want hij leek haar geen toerist, eerder een zakenman op doorreis. Ze had zijn auto aan horen komen en zien stoppen voor de deur, toen ze in het kantoortje zat te werken. De wagen met de vier sterren was bepaald geen wagen voor het dorp of voor de gasten die Reza gewoonlijk aandeden. Ze was dan ook benieuwd geweest wie er uit zou stappen en dat was haar niet tegengevallen. Lang, slank, een natuurlijke zongebruinde kleur. Donkere spijkerbroek, zwart shirtje en zwart, strak gesneden jasje. Eenmaal binnen had ze gezien dat zijn dichte bos donkere haar al wat grijzend werd aan de slapen, maar dat maakte hem nog sexyer. En aan zijn vingers had ze geen verlovings- of trouwring gezien. De enige ring, om zijn rechter ringvinger, was een brede zilveren geweest, met van die Griekse motieven er in. Ja, ze was bepaald gecharmeerd van hem en hij was hier weliswaar voor even gestopt om zijn honger te stillen, maar wat haar betrof , mocht hij zeker ook wat anders stillen. Want van het weinige wat er vrij was in het dorp, kon ze niet enthousiast worden.
Misschien kon ze hem ertoe bewegen morgen weer het dorp aan te doen? Ze was dan vrij en als hij haar verlangens ’s avonds, eventueel ’s middags of desnoods morgenochtend vroeg kon of wilde vervullen? Maar om het hem nou bij het uitserveren van het hoofdgerecht of bij het afrekenen botweg te vragen, was ook zo wat.
Was zijn vraag en brutale, maar ook toch leuke opmerking van zonet geen ingang? Als ze nu eens… Een plannetje begon op te borrelen. Ze kon het nog even laten rijpen, omdat de eerste vier gasten binnen kwamen die voor vanavond gereserveerd hadden. Ze ging hen voor naar één van de twee vierpersoons tafeltjes aan de raamkant, waarna ze eerst de bestelling voor hem aan de keuken doorgaf: een Zanderfilet Moselländische art, een gerecht dat ze zelf erg lekker vond.
Ja, het plannetje zou zomaar eens kunnen werken. Het was wel een gewaagd idee en het kon verkeerd uitpakken. Maar als ze hem goed had ingeschat en zijn gezicht en ogen juist had ‘gelezen’, dacht ze een lichte geilheid bij hem te hebben bespeurd. Iets wat zij in ieder geval was. Ze wist, zonder te hoeven voelen, dat ze vochtig was. Waar ze vooralsnog niets mee kon doen, omdat de volgende groep van zes gasten haar aandacht vroeg, een groep waarvoor een tafel in de tweede ruimte was gereserveerd. Gelukkig was ze niet langer alleen, want ook Frau Gertrude Lambert was gearriveerd, een oudere vrouw die al van jongs af aan in de bediening had meegelopen in Reza’s.
Nadat ze de nieuwe gasten van hun drankjes had voorzien, ging ze een Zipper uit de keuken vandaan halen en meldde aan Gertrude dat ze even naar het toilet was. Ze wist dat ze niet te lang weg kon blijven. Ze liet haar spijkerbroek zakken, ging op de toiletbril zitten en wreef over haar slipje heen haar lippen. Al gauw waren haar vingers nat van haar sappen.

Een oudere serveerster bracht hem zijn gerecht en zeer benieuwd naar wat de blondine voor hem gekozen had, bekeek hij het bord dat voor hem werd neergezet. Tot zijn genoegen stelde hij vast dat het een visgerecht was.
“Zanderfilet?” opperde hij.
De vrouw knikte en gaf hem uitleg wat hij op zijn bord had gekregen. Hij tastte toe en het was een zeer smaakvol geheel, waar hij oprecht van genoot. Natuurlijk ontging hem niet wat er in het restaurant gebeurde. Hij was blij dat het restaurant zich vulde met andere gasten, want om alleen hier te zitten was ook wat armoedig. En de nieuwe gasten zorgden ervoor dat hij ook geregeld ‘zijn’ blondine te zien kreeg. Hij beoordeelde haar naar de gasten toe als een vriendelijke gastvrouw, zonder gedienstig te zijn. Wellicht kwam het zelfs wat zakelijk over, iets waar hij geen problemen mee had. Een zakelijkheid, die deels overeind bleef, toen ze bij hem aan het tafeltje kwam.
“Is alles naar wens?”
“Nou en of, met je keuze voor vis heb je me blij verrast.”
Zachtjes reageerde ze: “En straks, voordat u weggaat, heb ik nog een verrassing voor u, een toetje voor later op de avond. En dat is van mij.”
En weg was ze weer. Verbluft keek hij haar na. Dus als hij haar goed had verstaan, kreeg hij iets van haar mee? En wat mocht dat dan zijn? Een nagerechtje? Gebak? Bonbons? Chocola? En waarom? Het was zeer zeker niet iets dat standaard van het huis was, want ze had toch niet voor niets gezegd ‘En dat is van mij’? Hij schudde zijn hoofd, hij kwam er toch niet achter en zou het straks wel zien waar ze mee aan kwam. Hij vestigde zijn volle aandacht weer op zijn hoofdgerecht.

Ze stond bij de bar, toen hij aan kwam lopen. Het bijna moment waarop ze moest kiezen of ze ja dan nee haar plannetje doorzette. Kon het gevolgen hebben voor wat haar werk betrof? Ja, dat was mogelijk. Toch schatte ze hem niet in als een persoon die over zoiets zou vallen. Hij leek haar eerder iemand die, mocht hij niet in haar plan meegaan, er de humor van in zou zien.
“Ik wil graag afrekenen en daarmee helaas afscheid nemen. Helaas, want ik vond het hier plezierig vertoeven en nogmaals, je hebt me aangenaam met je keuze voor het gerecht weten te verrassen.”
Zijn woorden namen het restje twijfel bij haar weg en nadat hij afgerekend had, inclusief een vette fooi, pakte ze een envelop achter de bar vandaan en schoof die naar hem toe.|
“Ik had u een verrassing beloofd, maar u mag de envelop pas in het hotel open maken.”
Verbaasd en tegelijk nieuwsgierig keek hij naar de bruine kartonnen envelop, die met twee van die witte drukpins dichtgemaakt was en pakte die van het blad van de bar op.
“En ik mag die pas openmaken in mijn hotel?”
Ze knikte.
“Ja, niet eerder.”
“Oké… Nou eh, bedankt alvast en ik zal mijn nieuwsgierigheid bedwingen.”
En met een hoofdknik en een lach op zijn gezicht nam hij afscheid van haar.
Snel ging ze het kantoortje in om te zien wat hij ging doen. Hij opende het achterportier, de envelop ging op de achterbank, het jasje werd uitgetrokken en werd ook op de achterbank neergelegd. Daarmee was ze er nagenoeg zeker van dat hij haar verrassing niet eerder dan in het hotel open zou maken. Hij stak een sigaret op en liep naar de oever, waar hij nog even leek te genieten van het uitzicht. Dat voor haar al zo gewoon was, maar hem ongetwijfeld kon bekoren. Ze durfde te wachten tot hij zijn sigaret op had, naar zijn wagen liep en instapte. De motor kwam tot leven en weg was de Audi. En hopelijk zag ze die morgen weer verschijnen.

Reza , de blondine en de envelop verdwenen naar de achtergrond, terwijl hij genoot van de rit langs de Moezel en de op en neer gaande weg door het groen van Luxemburg. Toch was hij blij bij het hotel te zijn. Terwijl hij zijn reistas en laptoptas uit de kofferbak haalde, stonden er al twee mannen bij zijn wagen. De oudere nam zijn bagage over, de jongere stond klaar om zijn wagen weg te zetten. Het laatste vond hij prima, maar bij het eerste voelde hij zich altijd wat ongemakkelijk. Alsof hij zelf zijn bagage niet kon dragen.
Hij pakte zijn jasje van de achterbank, waarmee de envelop zichtbaar werd en daarmee weer in zijn gedachten was. Haar eh, wat was het ook alweer? Zijn toetje voor vanavond? Hij was zeer benieuwd wat ze voor hem in petto had. Vooralsnog gokte hij op iets van chocola, een reep of iets dergelijks. Maar had ze die niet gewoon aan hem mee kunnen geven?
Hij checkte in, gaf de sleutel en fooi aan de oudere man en meldde hem dat hij naar de lounge ging. De man knikte en zei dat hij de sleutel zo langs zou brengen.
Bij de bar bestelde hij koffie en vooruit, een Amaretto erbij. Hij zocht een rustig plekje in de lounge op, trok zijn jasje uit en legde die over de rugleuning van de andere stoel. Daarna was het de beurt aan de envelop. Hij wrikte de pinnen los en hield de envelop omgekeerd om de inhoud eruit te krijgen. Wat er uit schoof, was een Zipper met daarin, oei! Snel keek hij om zich heen, maar er was niemand die aandacht aan hem schonk. Er zat een slip in de Zipper! Meteen schoot hem de tekening te binnen en haar opmerking op zijn gegeven reactie dat haar lingerie misschien wel mooier was dan die van de vrouw op de tekening. Hij glimlachte. Wat een deugniet zeg. En hij vond het een actie die hij wel kon waarderen, waar hij de lol wel van kon inzien. Maar waar had ze zo gauw dat slipje vandaan gehaald?
Hij schudde de Zipper voorzichtig nog een keertje naar buiten en zag toen pas dat er een kaartje opgeplakt was. Hij trok het eraf, om daarna het plastic zakje gauw weer in de envelop terug te stoppen. Net op tijd, want de barman kwam met zijn bestelling langs. Weer alleen las hij wat er op het kaartje stond geschreven.
Ik hoop dat je niet ontstemd bent,
Nee, dat was hij zeker niet. Wel geil.
maar wat in de Zipper zit, was dus mijn verrassing voor je. Een slipje, dat ik vanavond in het restaurant onder mijn spijkerbroek aan heb gehad.
Aha, zo was ze er dus aangekomen, waarmee ze een deel van de avond sliploos was geweest? En zo ook aan zijn tafeltje had gestaan! Zijn geilheid nam toe. Hij las verder.
Ik weet niet of je dit slipje al dan niet mooier vindt dan die op de tekening, maar deze is in tegenstelling tot die aan de muur wel tastbaar. En vochtig. En geurend.
Zijn geilheid nam steigerend toe.
Wat je vanavond misschien zal (be)proeven.
Iets wat hij zeker ging doen, gelijk na de koffie met.
Maar…, mocht je in de gelegenheid zijn om morgen deze kant op te komen – ik ben morgen vrij – dan wil ik je graag laten zien wat de inhoud van het slipje was.
Hij kreunde. Jeetje, ze maakte hem gek!
Als je die gelegenheid hebt, en interesse, stuur me dan een Whatsappje ter bevestiging. Dan bel ik je nog om verder af te spreken. En ja, als je iets anders in de planning hebt staan of geen interesse hebt, dan hoop ik dat je toch blij bent met mijn verrassing en er iets leuks mee gaat doen. Lieve groet, Gitte.
Hij viste zijn telefoon uit de zak van zijn jasje, voerde haar naam en nummer in onder contacten en stuurde haar een Whatsappje.
Wat een onverwachte surprise. Waar ik sowieso vanavond nog wat mee ga doen 🙂 . En ik maak gewoon tijd vrij om jou – en meer – morgen weer te zien. X, Sander.
Bijna meteen kreeg hij een reactie retour.
:-). Ik bel je na elven nog even. Oké?
Ja, prima. Ik wacht op je belletje, stuurde hij retour. Jeetje. Morgen. Gitte. Dat was… tof. Morgenvroeg had hij nog een prospect te bezoeken en daarna zou hij naar Nederland terug keren, maar Nederland kon mooi tot overmorgen wachten. Vanaf zijn telefoon stuurde hij z’n compagnon een mailtje dat hij dus pas overmorgen terug zou komen. Al snel had hij een reactie terug.
Nog een nieuw contact?
Hij glimlachte. Ja, zo zou je het kunnen noemen, maar dat ging hem vooralsnog niet aan.
Nee. Ik neem een dagje voor mezelf mailde hij terug.
Oké. Luxemburg is een mooie stad. Geniet er van.
Na zijn Dank je sloot hij de mailwisseling af. Goh, die Gitte. Echt een ondeugend vrouwtje! Wat had haar ertoe gebracht om hem op deze manier te prikkelen? En uit te nodigen! Was het door zijn opmerking over de tekening gekomen? Misschien. Maar was dat een reden geweest om hem eh, hij glimlachte, de inhoud van haar slipje te willen laten zien? Nee, dat kon het niet alleen geweest zijn. Ze moest iets in hem gezien hebben en ja, dat streelde hem. Zoals hij haar ook leuk had gevonden. Ze had er goed uitgezien, sprankelende ogen, lekkere billen en eh, ja, gewoon een erg leuke meid om te zien. En morgen dus een weerzien.
Kon hij haar ook ergens mee verrassen? In elk geval wilde hij niet met lege handen bij haar aankomen. Wellicht dat hij morgenmiddag in de stad kon kijken, maar naar wat? Waar zou hij haar blij mee kunnen maken? Lingerie? Een mooi setje? Maar dan moest hij haar maten weten. Het slipje was geen probleem. Maar een beha wel. En als hij om haar maten vroeg, was de verrassing er af. Het probleem was op te lossen met een cadeaubon, maar dat was zo makkelijk en zo niet leuk. Nou ja, hij had nog even om erover na te denken.

Na zijn vertrek was ze onrustig geweest en had ze geregeld op de klok gekeken. Het was een uur rijden geweest naar zijn hotel, had hij gezegd. Maar wie zei dat hij dan gelijk de envelop open zou maken? Misschien had hij nog werk te doen. Misschien… Het kort trillen van haar mobieltje liet haar weten dat er een berichtje binnen was. Kon dat al van hem zijn? Nee toch? Snel liep ze naar achter de bar en pakte haar telefoon. Verdomd, het was inderdaad van hem. Haar ogen vlogen over de regels en haar hart maakte een sprongetje. Yes! Hij had zin in haar! Vlug tikte ze in 🙂. Ik bel je na elven nog even. Oké?. Zijn reactie terug deed haar glimlachen. En voor het eerst keek ze ernaar uit dat haar dienst erop zat.

Zijn telefoon ging en op de display zag hij dat zij het was.
“Hallo Gitte,” nam hij op.
Hij hoorde haar lach.
“Je gokte dat ik het was?”
“Nee. Ik zag je naam op de display.”
Nogmaals haar lach.
“Goh, sta ik er nu al bij je op?”
“Nou en of. Zo’n leuke en verrassingsvolle meid zie ik graag op mijn display verschijnen.”
Deze keer een tevreden lachje.
“En, wat heb je vanavond gedaan?”
“Eh, liggend op bed op je belletje gewacht en aan je gedacht.”
“Met mijn slipje bij de hand?”
“Nee, niet bij de hand, maar op mijn gezicht,” grinnikte hij.
“Serieus?”
“Ja, natuurlijk. Dacht je dat ik die heerlijke geur van je niet alvast wilde opsnuiven?”
“En? Beviel die je?”
“Zeer, ja.”
“En heb je er nog meer mee gedaan? Heb je je…” Ze aarzelde even, maar voegde er dan toch aan toe: “er ook in afgetrokken?”
“Nee, want dan had ik het moeten wassen, voordat ik het morgen aan je teruggeef.”
“Hè? Ik dacht dat je dat wel als trofee aan de muur zou hangen,” grinnikte zij. “Maar alle gekheid. Over morgen. Hoe laat ben je bij me?”
Hij aarzelde ineens, want hij had geen idee wat ze eigenlijk wilde, wat de bedoeling was, wat ze verwachtte. Een uurtje seks? Nee, zo schatte hij haar niet in. Merkte ze zijn aarzeling?
“Want het lukt je toch wel om er voor etenstijd te zijn? En daarna maken we er een heerlijke avond van. En als je dan nog puf hebt, of niet allang op me uitgekeken bent, een heerlijke nacht er achteraan.”
“Het lijkt me stug dat ik op je uitgekeken raak en ja, voor etenstijd bij je zijn zal wel lukken, maar met een maar.”
“En dat is?” klonk ze een tikkeltje ongerust.
“Dat ik kook. Wat wil je? Twee of drie gangen?”
“Wauw, dat klinkt te gek. Ben je zo’n kookgek?”
“Jazeker. Dat is één van mijn hobby’s.”
“O, en ik houd van lekker eten, dus ja, ga ik voor de drie gangen hoor.”
“Mooi zo, ik doe vooraf de boodschappen en dan zie je me om, roep eens wat, vijf uur?”
“Prima. En leuk. Dan whatsApp ik je dadelijk nog even mijn adres. En eh, om alvast een beetje bij me te zijn…”
“Ja?”
“Trek je m’n slipje aan als je gaat slapen. Begrepen?” lachte ze.
“Ja mevrouw,” klonk zijn schaterende lach.

Judas wieg, een 17e eeuw beleving

Na een rit van vier uur en een tussenstop voor een lunch zakte ik met tevredenheid neer in de terrasstoel. Op tafel m’n pakje sigaretten, een asbak, een wijnglas en een gekoeld flesje witte wijn, een welkomstcadeautje van de verhuurder van mijn vakantieverblijf. De wijn kwam van zijn eigen wijngoed, dat op de helling achter het verblijf lag. Vanuit mijn stoel keek ik uit op de Moezel en op de hellingen met wijngaarden aan de overkant van de rivier. Dit was een compleet andere wereld dan mijn wonen, werken en leven in de drukke Randstad. En daar ging ik, weliswaar kort – want wat zijn zes dagen nou eigenlijk – volop van genieten. Zowel van de gemütlichkeit hier, als van de rijke cultuurgeschiedenis; een speurtocht op internet had mij geleerd dat die teruggaat tot de Romeinse, Keltische en Germaanse tijd. En uit de Middeleeuwen stammen de nog altijd aanwezige vele burchten en kastelen, die langs de rivier te vinden zijn.
Eén daarvan, Burg Eltz, stond voor morgen op mijn programma. Toevallig was dit een burcht die niet aan de Moezel lag, maar een veertig minuten lopen ervandaan, op een steile rots midden in een dal en door bos omgeven. Ik verheugde me er enorm op, want de plaatjes die ik gezien had, gaven een indruk en dus gevoel van zowel een sprookjeskasteel als van een ridderburcht.

Het ontbijt, de volgende ochtend, was ook een genot. Niet alleen door de broodjes, kaas, vleeswaren en jam, die nog de rijke smaak van puur natuurlijke producten hadden, maar ook door het uitzicht en de rust. Zelfs het ‘toek-toek-toek’ geluid van de dieselmotoren van de passerende vrachtschepen paste niet storend in deze rust.
Na het ontbijt ging ik op pad, in T-shirt en korte broek en met goede wandelschoenen aan. Het pad startte bij de molen verderop in het dorp en steeg het eerste stukje licht tot middelmatig tussen de wijnranken door. Al gauw had ik een schitterend zicht op het hele dorp en op een deel van de Moezel, want deze boog aan beide kanten van het dorp af. In noordelijke richting naar links en zuidwaarts naar rechts. Gaandeweg werd het pad op sommige gedeelten erg stijl en ik was dan ook blij met mijn stevige stappers. Het uitzicht werd wel steeds adembenemender.
Het bos, dat de grens met de wijnvelden markeerde, bracht me in een andere wereld. Het pad leek wel uitgehouwen in de leisteenachtige bodem. Het gesteente langs het pad was deels begroeid met mos. De loofbomen stonden niet echt dicht op elkaar, wat het bos een open en vriendelijk aanzien gaf; ik vond het een bos voor elfjes en feeën. Een beeld dat veranderde, toen het pad afliep naar een dal, waar een riviertje doorheen stroomde. Aan de overkant stonden de bomen op die helling dicht op elkaar en oogde dat bos ondoordringbaar. Dat was een donker bos voor wezens en dolende zielen, die ik liever niet wilde ontmoeten. Ik vond het grappig om te ontdekken waarmee deze omgeving mijn fantasie voedde. Het zou me ook niet verbazen als een ridder te paard me tegemoet zou komen, of als ik… 0-G-verhaal 2Zag ik dat nu echt? Zat daar verderop, iets van het pad vandaan, een vrouw gehurkt in een jonkvrouwachtig gewaad? Of ging mijn fantasie nu daadwerkelijk met me op de loop? Toch leek ze me echt. Ze had een boekje in haar ene en een pen in haar andere hand. Ze glimlachte en begroette me met de woorden: “Dag vreemdeling. Je bent van ver gekomen, maar ik wist dat je kwam.”
Ik staarde haar verbluft aan, maar toen had ik het door. Ze was hier natuurlijk vanuit de burcht neergezet om toeristen op deze leuke manier te verwelkomen. Hoewel ik op mijn tocht niemand anders had ingehaald of door iemand was gepasseerd.
“Je reis gaat zo verder. En jij bepaalt zelf de keuze van de bestemming.”
Ze maakte een armgebaar naar waar het pad zich splitste. Het ene boog af naar rechts, het andere naar links.
“Ja. En die heb ik al gemaakt, in Den Haag al. Ik ga naar de burcht Eltz.”
Ze keek voor een moment langs me heen, in de verte. Waarna haar ogen mij weer aankeken.
“De bestemming gaat naar het licht of naar de duisternis”, reageerde ze vreemd. “En ik zie nog niet welk pad je kiest.”
Ik nam toch aan dat ze wist welk pad naar de burcht leidde. Mijn ogen zakten af naar haar roomwitte borsten. Ik vroeg me af wat zij onder deze jurk aanhad. Hedendaagse lingerie? Hoewel ze volgens mij geen beha droeg. Het zou kunnen dat de jurk van achter met een rijgveter sloot, als een korset, en zo de borsten naar boven drukte?
“Ik zie dat je je keuze hebt gemaakt.”
Ze noteerde kort iets in haar boekje.
“Het rechter pad zal je daarnaartoe brengen.”
“Oké, nou eh, bedankt.”
Ik vroeg me af of haar was meegegeven om zo mysterieus te doen naar die toeristen, die haar pad hier kruisten. Zodat ze dadelijk met een ander gevoel naar het kasteel keken? “En nog een prettige dag verder.”
“Ja…”
Ze leek nog wat te willen zeggen, maar schudde dan haar hoofd.
Ik keerde me van haar af en liep naar de splitsing, waar ik het rechter pad opliep. Nog één keer keek ik achterom, maar ze zat er niet meer, was nergens meer te zien. Wat raar. De bomen langs dit pad, het waren donkere naaldbomen, stonden dicht op elkaar. Het maakte het bos duister, ondoordringbaar en wat sinister. Zelfs de grijsblauwe kleur van de leistenen bodem leek donkerder, bijna zwart. Ik huiverde licht. Het prettige gevoel van het open bos van daarstraks was verdwenen. Ik liep dan ook stevig door om dit woud maar zo snel als mogelijk achter me te laten om dadelijk te kunnen genieten van het uitzicht op het sprookjeskasteel.
Het duurde en duurde en net toen ik me begon af te vragen of zij mij soms het verkeerde pad op had gestuurd, hield het bos op en zag ik de burcht. Maar dat was duidelijk niet het bijna sprookjesachtige van de burcht Eltz. Deze was hoekig, miste het lieflijke, romantische van de burcht Eltz. Deze was… grimmig. De roodharige vrouw van daarstraks had me duidelijk het verkeerde pad opgestuurd. Toch had ik geen zin het hele stuk weer terug te lopen en wellicht was het de moeite waard dit kasteel te bezoeken?
De toegang tot het voorplein was smal – dus waarschijnlijk goed verdedigbaar – en donker. Toch, eenmaal op het voorplein, was ik geïmponeerd door de kracht die de burcht uitstraalde. Ik voelde me langzaam opgenomen worden in een andere tijd, een gevoel dat werd versterkt toen ik binnen was en door de diverse zalen en vertrekken slenterde. Plotseling dacht ik de vrouw van daarnet te zien, ze leek een vertrek verderop uit te vluchten. Meteen zette ik de achtervolging in, want als zij het inderdaad was, wilde ik wel eens weten waarom ze mij de verkeerde richting op had gestuurd. Ik zag haar nog net een andere deur doorgaan; ze had in elk geval ook rood haar. Ik versnelde mijn pas, rende nog net niet. Bij de deur aangekomen zag ik dat ze een gang was ingevlucht. Alleen was de gang leeg. Verdomme, was ze naar links of naar rechts gegaan? Ik aarzelde, besloot dan naar rechts te gaan. Een eindje verderop ging een smalle stenen trap naar beneden. Een trede of tien lager maakte die een knik naar links, waar een deur van dik, oud hout en met ijzerbeslag een stukje openstond. Alleen hing voor de trapafgang een ketting met daaraan een bordje Eintritt verboten. Kon ze hier overheen gestapt zijn? Ik aarzelde, het leek me op één of andere manier logischer als ze doorgelopen was. Iets wat ik ook net wilde doen, tot ik van ergens beneden vandaan meende te horen Hé psst… Kom, kom. De verleiding was te groot om niet te gaan kijken en ik stapte over de ketting heen. Achter de deur ging de trap verder naar beneden. Ik vermoedde dat ik in één van de torens afdaalde. Na de derde keer naar links te zijn afgeslagen, stopte ik. Was het wel verstandig om verder af te dalen? En was zij wel naar beneden gegaan? Had ik me haar roep verbeeld? Ik wilde me net omkeren om naar boven te gaan, toen ik ergens onder me weer haar Kom, kom hoorde. Verdomme, nou wilde ik het weten ook.
Na nog twee bochten stond ik beneden in een smalle en zo te zien lange gang. Het was hier koel en waar het op de trappen nog redelijk verlicht was geweest, was de verlichting hier minimaal. Links van me passeerde ik een paar kleine, maar verder lege ruimtes. Ik was nu bij zo’n oude, houten deur als zonet, die open stond. Alleen was deze niet compleet van hout; op ooghoogte zat een kleine, vierkante doorkijk, waarin twee horizontale en twee verticale zware, zwarte, ijzeren tralies. Het gaf me het idee dat ik ergens naar binnen ging, waar ik liever niet was. Maar omdat ik haar in de voorbije ruimtes niet gezien had, ging ik aan de deur voorbij en ik betrad een ruimte die nagenoeg in het donker was gehuld. Ik kon daardoor geen inschatting maken of dit het was, of dat er nog een toegang was of wellicht meerdere. Achter me hoorde ik gekraak. Ik draaide me snel om, zag dat de deur bijna dicht was. Een snelle stap vooruit, maar ik was te laat, de deur was dicht. Achter het traliewerk verscheen het gezicht van de roodharige vrouw.
“Je hebt je bestemming bereikt, je bent in de duisternis aangekomen.”
Voordat ik kon reageren, sloot een luikje het zicht op haar en de gang af. Ik bonsde op de deur, maar ik deed me daarmee alleen maar pijn. Het geluid klonk waarschijnlijk helemaal niet door tot aan de andere kant. Ik duwde tegen de deur, maar die gaf geen krimp. Paniek! Want wat nu?
Op dat moment kwam het antwoord van achteren. Voordat ik kon reageren, had ik een juten zak over mijn hoofd en werd een touw om mijn hals aangetrokken. Panisch greep ik naar mijn hals. Er werd een ruk aan het touw gegeven en ik werd meegetrokken naar…? Ik voelde iets kouds tegen mijn buik, gevolgd door een scheurend geluid; even later was m’n shirt van m’n lijf. Handen ritsen m’n korte broek open. Ik wilde die handen grijpen. Gelijk voelde ik een scherpe punt in mijn zij prikken.
“Laat dat!”
Was het de stem van een vrouw? Het kon niet van Roodhaar zijn, want die had ik voor het laatst gezien aan de andere kant van de deur. M’n korte broek en onderbroek waren al op mijn enkels en nadat mijn schoenen en sokken uit waren, moest ik uit m’n laatste kleding stappen. Waarmee ik naakt was. Ik huiverde. Van angst, van de kou in deze ruimte en vanwege mijn gevecht om lucht te krijgen.
Ik hoorde gerammel van een ketting, of kettingen, schrok toen ik de kilte van ijzer tegen mijn huid bij mijn middel voelde en vervolgens merkte ik hoe rond mijn middel een brede, ijzeren band werd gelegd. En waren er twee vrouwen? Mensen? Want terwijl de ene nog bezig was met het ijzer rond mijn middel, voelde ik hoe een ander een ijzeren band rond mijn linker pols bevestigde, vergezeld door het gerammel van een ketting. De eerste was waarschijnlijk klaar met het ijzer rond mijn middel, want mijn andere pols was ook aan de beurt om van een ijzeren band te worden voorzien.
De zak ging van mijn hoofd. Ik zoog de lucht in me op, terwijl ik verward naar de vrouw voor me keek. Deze was zwartharig. Haar kleding deed me denken – hoe kwam ik erop in deze situatie – aan die van Xena, the warrior princess. Maar wat me benauwde, was de ijzeren hoofdkooi die ze in haar handen hield.
“Wat zijn jullie met me van plan”, piepte ik. “Waarom doen jullie dit met me!”
“Wees stil!” gromde de zwartharige. “Je hebt zelf de keuze van de duisternis gemaakt.”
Ze had de opengeklapte kooi al bij mijn gezicht gebracht en terwijl ik mijn mond opende om nog wat te zeggen, ging een ijzeren plaatje dat aan de binnenkant van de kooi zat, mijn mond in. Het plaatje lag op mijn tong. Achter me scharnierde de vrouw die daar stond de kooi dicht en vergrendelde deze. Mijn paniek nam toe. Weer wilde ik vragen wat ze in hemelsnaam met me van plan waren, maar het plaatje op mijn tong verhinderde dat ik kon praten. Het enige wat ik kon uiten waren wat klanken. Ik werd nu door beide vrouwen – de andere was het evenbeeld van degene die zonet nog voor me stond – naar een ketting geleid, die aan het plafond hing. Deze werd aan een oog bovenop de kooi vastgezet.
Ze liepen van me vandaan en met wijd opengesperde angstogen volgde ik hen. Ze gingen naar een gedeelte van de ruimte waar het te donker was voor mij om te zien wat ze daar uitspookten. En ik wilde dat ook niet weten, want wat ze tot nu met me hadden gedaan, was al vreselijk genoeg. Maar het werd dus nog erger, toen ze met z’n tweeën een houten driepoot naar me toe sleepten. Op de top stond een piramidevormige driehoek, ook van hout.
“Zet je voeten uit elkaar!” snauwde de ene zwartharige.
Iets wat ik niet van plan was, totdat de andere vrouw me met haar gelaarsde voet tegen de schenen schopte. De driepoot werd tussen mijn benen geschoven. Ik moest op mijn tenen staan om de driepoot tussen mijn benen te kunnen hebben. De houten punt bovenop de spiets prikte tegen mijn aars.
Ze waren klaar met me, want zonder nog iets te zeggen verlieten ze de ruimte. De deur werd geopend en terwijl zij daardoor verdwenen, kwam Roodhaar naar binnen. Ze kwam niet op me toegelopen, maar haalde uit een hoek van het gewelf een standaard met een kaars erop, die ze een eindje van me vandaan neerzette. Ze stak de kaars aan en liep terug naar de deur. De spaarzame verlichting ging uit. Van waar ze stond, hoorde ik haar zeggen:
“De twee andere vrouwen bereiden de kamer der duisternis voor. Als de kaars op is, komen zij je halen om je verder de duisternis in te leiden. Totdat je uiteindelijk de complete duisternis hebt bereikt.”
Ze was gek! Alle drie waren ze gek, compleet gestoord! In wat voor nachtmerrie was ik in hemelsnaam terecht gekomen! Ik wilde gillen, schreeuwen, maar het plaatje op mijn tong liet mij haar niet iets zinnigs horen. De deur ging dicht en ik was alleen. M’n kuiten begonnen pijn te doen, ik voelde spieren onderin m’n benen gaan trillen, m’n tenen verkrampten. Ik probeerde of ik mijn voeten plat op de grond kon zetten, een poging die ik meteen staakte toen de houten punt van de driehoek venijnig tegen mijn aars drukte. Ik keek naar de kaars, in de hoop dat die al bijna opgebrand was. Maar het kaarsvet droop nog niet eens over de rand. Hete tranen biggelden over mijn gezicht. Waar had ik dit aan verdiend? Ik was toch geen slecht mens geweest in mijn leven? Dus waarom moest ik de duisternis in, wat dat dan ook mocht betekenen? En als dit, in de situatie waarin ik nu al verkeerde, nog niet eens de duisternis was! Uiteindelijk hielden mijn benen me niet meer en met een luide, lang aanhoudende gil kon ik niet anders dan de punt mijn aars open te laten rekken.
Zo gauw ik er toe in staat was, ging ik weer op mijn tenen staan. Het werd een doorlopende marteling van me laten zakken en omhoog komen. Totdat ik uiteindelijk, uitgeput, niet meer kon en mezelf spietste. Ik zweefde weg op de pijn. Op de spaarzame momenten van bewustzijn verlangde ik alleen nog maar naar de complete duisternis.

De zon werd getemperd door het groen van het gebladerte van de oude bomen op het kleine kerkhof, dat rustig gelegen lag op de helling tussen het dorpje beneden en de wijngaarden er boven. De klokken luidden, terwijl de kiezels van het pad knerpten onder de voeten van de vier dragers die de kist naar de laatste rustplaats droegen. Ze werden gevolgd door een groepje van slechts vier personen, de burgemeester, Herr Escher, Claudia en Stephan Klein van Ferienwohnung Moselblick en een roodharige vrouw in een groen, jonkvrouwachtig gewaad.
Bij het graf aangekomen plaatsten de dragers de kist op de steunen. Herr Escher sprak enige woorden van deelneming, waarna hij met een hoofdknik te kennen gaf dat de dragers de kist aan de touwen konden laten zakken.
Claudia en Stephan namen zijn plaats in en stonden voor een moment hand in hand stil om afscheid te nemen van hun huurder voor een week, die slechts een dag en een nacht van zijn verblijf bij hen had kunnen genieten. Zwijgend wierpen ze elk een bloem op de kist.
Als laatste stond de roodharige vrouw stil bij het graf. Ze schudde haar hoofd en hurkte neer. Zachtjes zei ze: “De keuze van je bestemming heb je zelf bepaald, vreemdeling.”
Kort raakten haar handen haar roomwitte borsten aan die door haar jurk werden opgestuwd. “Jijzelf hebt gekozen voor de duisternis en die heb je nu definitief gevonden.”

aug. 10 39

65

Ik besefte dat mijn gedachten te vaak afdwaalden, waardoor ik niet echt meer mijn aandacht bij het verkeer had. Plus dat ik al een dikke twee uur erop had zitten en dus leek het me niet onverstandig de parkeerplaats op te rijden die, zoals een bord aankondigde, over 1500 meter eraan kwam.
Ik parkeerde de wagen voorbij de drie andere wagens die er stonden, stapte uit en ging, met de rug naar de parkeerplaats, lekker in het gras zitten, uitkijkend over het weiland dat zich voor me uitstrekte.
Vroeger, en ik denk daar met enige regelmaat aan wat ongetwijfeld inherent is aan de leeftijd, maar vroeger dus waren er nog in het landschap stukken grond te vinden die begroeid waren met grassen, kruiden en bloemen. Velden waar je in verdween, niet zichtbaar voor anderen als je er op je rug in lag. Dan keek je naar de witte wolken in een blauwe lucht en probeerde figuren in de wolken te vinden, de kop van een man, een leeuw of ander dier.
In mijn beleving waren die zomers ook warmer en hadden ze meer zonnedagen, zoals er in de winters ook altijd sneeuw en ijs lag. Iets wat door de cijfers ongetwijfeld gelogenstraft zal worden.
2012-17-1106b.JPGKauwend op een grasspriet staarde ik naar de dames in de wei, die bedaard herkauwend nieuwsgierig mij stonden aan te kijken. Het was toch verbazend knap en bijna een wonder dat zij van het gras melk konden maken. Eigenlijk was het leven voor hen toch makkelijk en zonder stress.
Ik leunde achterover en ging languit in het gras liggen. Ik sloot mijn ogen, moe, een eindeloze moeheid en soms, heel soms, hoopte ik dat ik niet meer wakker zou worden.

Plots merkte ik dat de zon niet meer op mij scheen. Een wolk? Ik opende mijn ogen. Tussen de zon en mij stond een vrouw. Spijkerbroek, mouwloos hemd.
“Hoi. Mag ik er even bij komen zitten?”
Vijfhonderd meter of zoiets aan grasveld langs de stoep en de parkeerplaatsen en diverse onbezette picknicktafels en zij wilde nou net naast mij in het gras zitten?
Ik knikte, misschien omdat ik niet onbeleefd wilde zijn?
Ze was stevig, niet dik of mollig. Meer een Dove vrouw. En ergens in de veertig, schatte ik. Donkerbruin krullend haar tot net over de schouders.
“Ik ben Gertrude,” en ze ging naast me zitten, de benen gekruist.
“Robert, of Rob, zo je wilt,” antwoordde ik kortaf.
Ze liet zich er niet door afschrikken.
“Ik zag je uit je auto stappen en hier naartoe lopen, gebogen, je schouders afhangend. En je ogen dicht, zag ik toen ik naast je stond. En nu zie ik een gekwelde blik in je ogen.” Was het zo erg met me? Ik kwam omhoog in zithouding.
“Dus bedacht ik spontaan, misschien is die man toe aan een lekkere en sterke bak koffie?”
“Koffie?”
“Ja.”
Ze draaide haar hoofd en knikte naar de parkeerplekken. Ik draaide me half om en zag een oude kampeerbus staan, waarvan de twee zijdeuren open stonden. Aan de deur aan de bestuurderskant was een plank bevestigd, waarop een primus kooktoestel stond. Aan de andere deur zat een houten kastje vastgemaakt.
“Het staat al door te lopen.”
Het was een verleidelijk aanbod en ja, ik had best zin in een koffie en het was een oppepper die ik ook wel kon gebruiken.
“Nou, laat ik dat vriendelijke aanbod dan niet afslaan.”
“Mooi zo. Wil je er ook een rozijnen kaneelbroodje bij?”
“Eh ja, dat klinkt lekker,” reageerde ik verrast.
“Met roomboter erop?”
“Dat is helemaal verwennerij,” lachte ik.
“Kijk, daar ben ik blij om, de lach op je gezicht. Waardoor je gelijk een heel andere uitstraling hebt.”
We stonden op. Ze wees naar de picknicktafel naast haar busje.
“Als jij vast gaat zitten?”
Wat ik deed, met mijn rug naar het weiland, mijn ogen gericht op het busje en op haar. Ze was niet aantrekkelijk in de zin van dat mannen zich zouden omdraaien op straat om haar na te kijken, maar toch, voor mij had ze iets. Het was een wat trage loop, die me het beeld van de sluipende gang van een poema deed oproepen. Ik vond dat haar op een bepaalde manier een fascinerende schoonheid geven, die ik mooi vond.
Ze kwam de camper uit met rood-wit geblokte katoenen placemats en een rieten mandje met de broodjes, een aardewerk kommetje met boter en een mes.
“Zo, je maakt het helemaal gezellig.”
Ze lachte vrolijk.
“Als de mogelijkheid zich voordoet, moet je van het leven een feestje maken. Hoe drink je je koffie?”
“Met melk en suiker, als je hebt.”
“Heb ik.”
Ze liep nogmaals naar haar busje heen en weer om terug te keren met een dienblaadje met twee mokken, lepeltjes, een kan met de koffie en een kopje met rietsuiker en een flesje melk. Ze ging tegenover me zitten en schonk de mokken vol. Ik knikte naar het VW-busje.
“Je gaat op vakantie?”
“Ja!” reageerde ze enthousiast. “Ik ga vier weken lang rondtrekken. Ik ben van plan om in Frankrijk langs de Atlantische kust naar beneden te zakken en dan linksaf naar Italië, waar ik Toscane wil doen. En dan via Slovenië, Hongarije, Slowakije, Tsjechië en Duitsland retour.”
“Een flinke rit,” bepeinsde ik. “En dat doe je alleen?”
Ze grinnikte.
“Ja, want zie je iemand anders in het busje zitten? Maar als ik gezelschap wil, weet ik dat wel te vinden hoor.”
“Zoals nu,” lachte ik wat schaapachtig.
“Ja.”
Ze knikte naar me.
“En jij, Rob?”
Ze keek naar mijn handen.
“Alleen, als ik de ringen aan je vingers zie?”
Heel even keek ook ik naar de ringen, de ene een brede metalen met Griekse motieven, de andere eveneens een metalen van een doodskop.
“En eh, al vertrouwd geraakt met de Dood?”
“Ja,” aarzelde ik en ik raakte eventjes die ring aan. “Maar dat is al lang geleden.”
“Sorry,” reageerde ze. “Ik wilde je daarmee geen pijn doen.”
“Nee, dat doe je ook niet en dat is het ook niet.”
“Wat kwelt je dan wel?”
Even gleed er een glimlach over mijn gezicht.
“Vertel het Gertrude ‘Mona’.
“En die geeft je misschien goede raad? In elk geval een luisterend oor. Want weet je Rob, het leven is maar kort hoor, dus…”
Ik lachte wat wrang.
“Vertel mij wat. Mag ik vragen hoe oud jij bent, Gertrude?”
“Ik ben 52.”
Ik had haar een jaar of zes zeker jonger in geschat.
“Mijn geboortejaar,” mompelde ik. “En weet je… Daaraan gekoppeld is statistisch gezien mijn levensverwachting 71,96 jaar. Dus laat ik het afronden op 72. Als ik een liniaal pak en daar 72 op markeer en vervolgens ook mijn leeftijd van 65…”
“Dan zie je dat je het grootste deel achter je hebt liggen, wil je dat zeggen?”
Ik knikte.
“Ja. Dan zie je dat er nog maar een verdomd klein stukje over is.”
Ze wees, licht huiverend, naar de doodskopring.
“Vandaar die ring?”
Ik schudde mijn hoofd.
“Nee. Ik heb deze ring nog niet zo lang, maar wilde die al heel lang hebben. Alleen kon ik nooit eentje vinden die me beviel. En waarom zo’n ring?”
Ik haalde m’n schouders op.
“Niet uit iets negatiefs. Het vertelt me eerder dat de dood weliswaar bij het leven hoort, maar zolang de dood er niet is, het leven er nog is. Zoiets dus.”
Een frons trok rimpels in haar voorhoofd.
“Het laat je de tijdelijkheid van je bestaan zien, waarbij het geloof in het leven boven de dood staat?”
Ik haalde nogmaals mijn schouders op.
“Of de bereidheid om je lot, wat dat ook mag zijn, te accepteren?” fronste ze nog steeds. Ze schonk me, zonder het te vragen, nog een mok vol.
“En waar gaat jouw reis naartoe? Vandaag?” gooide ze het over een andere boeg.
“Ik ben op weg naar mijn nichtje. Ik ben haar peetoom en ze is net bevallen van een kleine meid,” straalde ik.
“Leuk. En heeft ze al meer kids?”
“Ja, een jongetje van bijna tweeëneenhalf.”
“Da’s mooi, eerst een jongen en dan een meisje.”
“Ja. Wil je zien wat ik voor haar gekocht heb?”
“Ja, daar ben ik wel benieuwd naar wat opa haar geeft. En weet je Rob, je moet dat blije vaker tonen hoor, want je hebt dan zo’n mooie uitstraling.”
Ik stond op, iets verward door haar woorden. Ik een mooie uitstraling? Wat zeker was, was dat haar woorden me opgefleurd hadden.
Ik ging weer tegenover haar zitten met twee pakjes.
“Deze is voor de mama.”
Ik opende het kleine doosje en haalde er voorzichtig een kettinkje uit.
“Kijk, een stoere mammaketting.”
Net zo voorzichtig nam Gertrude de ketting van me over.
“Oh, wat mooi Robert.”
Ze liet het zilveren pijltje onderaan de ketting, met een bungelend hartje aan het pijltje, op haar handpalm liggen en keek naar de twee letters op het hartje.
“De voorletters van beide kids?” gokte ze.
“Ja, klopt,” lachte ik, blij om die juiste gedachte. “De E van Evert en de D van Danielle. En voor de kleine,” en ik opende het tweede doosje, “ook een sieraadje, een armbandje.”
Ze pakte weer het volgende cadeautje voorzichtig van me aan.
“Ook heel mooi.”
Ze draaide het naamplaatje in de vorm van een hartje aan het zilveren bandje om.
“Leuk ook dat je en haar naam en op de andere kant haar geboortedatum hebt staan.”
Ze keek op.
“Ik denk dat je petekind hier ontzettend blij mee is. Het zijn twee zulke persoonlijke en fraaie cadeautjes.”
“Dank je. En dan moest ik nu maar eens verder om deze presentjes af te leveren. Mag ik jou nog bedanken voor de koffie en zeker ook voor de afleiding die je me hebt gegeven? Het laat me met een opgeruimd gemoed verder gaan.”
Ze straalde.
“Dat vind ik mooi om te horen en daar ben ik ook erg blij om. En mag ik je dan nog vragen naar je telefoonnummer? Dan stuur ik je zo nu en dan een whatsappje om te vragen hoe het met je gaat en hoe het mij vergaat op mijn avontuur door Europa. Nou ja, een deeltje van Europa.”
“Ja, dat mag je en dat vind ik tof.”

Twee weken geleden had ik eindelijk kunnen stoppen met mijn werkzame leven en kwam in plaats van het loon de AOW en het pensioen op mijn rekening binnen. Het bracht me een ander leven, een goed leven, overpeinsde ik, gezeten op het keienmuurtje en uitkijkend over de zee onder de sterrenhemel.
Een hand streelde over mijn rug.
“Uw wijntje, meneer Van Kouwenhoven.”
“Dank u, mevrouw Dingemans. Mag ik met u toosten op deze mooie avond?”
“Dat mag u, als u even mijn wijntje aanpakt.”
Lachend kroop Gertrude over het keienmuurtje en ging naast me zitten.
“Mag ik toosten op deze vakantie met deze verrukkelijke man?”
Stralend keek ze me aan.
“Dat is goed en dan toost ik, naast deze mooie avond ook op de heerlijke vrouw naast me die me zo gelukkig maakt.”
Ik zag haar vochtige ogen, terwijl ze me kuste. Achter ons wachtte de oude VW-camper op de kleine camping aan zee in het bijna zuidelijkste punt van Spanje geduldig op onze komst voor de zoveelste nacht van ons samenzijn.

De sleutelvraag

Hij schoof de 35 euro onder het etensbord en stond op van tafel.
“Het smaakte me weer uitstekend, meneer Fritz.”
De oude meneer Fritz, Oostenrijker van geboorte, stopte even met het schoonpoetsen van een bierglas.
“Dank u.”
De oude baas wendde zijn hoofd naar zijn dochter, die aan het andere einde van de bar in gesprek was met een vrouw.
“Uw koffie komt er aan.”
Hij had de vrouwen al opgemerkt direct nadat hij van tafel was opgestaan. Zijn interesse was meteen gewekt door het witte broekje van de hem onbekende vrouw, die met de rug naar hem toe stond. Jammer dat ze er geen zwarte panty en enkellaarsje onder droeg, dat had hij nog geiler gevonden.
“Dat heeft geen haast,” liet hij meneer Fritz weten en hij liep de richting van de vrouwen uit, op weg naar de uitgang. 1Zijn ogen waren gefocust op het broekje en op de inhoud. Haar kont had het volume dat hij graag zag en de bilrondingen gingen fraai over in de diepte van haar bilspleet. Ertussen zat iets wat hem buitengewoon intrigeerde: een doorlopende ritssluiting. En waar die bijna tussen haar benen verdween, zag hij twee ritsen. Waarom was de afstand tot aan het halletje zo kort? Was er een vanzelfsprekende reden te vinden om nogmaals heen en weer te gaan? Of ook maar iets waarom hij op z’n hurken achter haar kon gaan zitten? Een ingeving kwam niet zo snel en licht balend liep hij door de twee openstaande deuren van het halletje naar buiten. Kortaf groette hij de beide dorpelingen, die naast de toegang tegenover elkaar in gesprek waren. Drie tafels van hen vandaan ging hij op de bank zitten.
Het terras had de breedte van een vierkant tafeltje en twee stoeltjes tegenover een langs de gehele gevel op maat gemaakte houten bank. Een eveneens smal trottoir scheidde het terras van de doorgaande weg, die naast de uitspanning gekruist werd door een enkel spoor.
Hij stak een sigaret op, de reden dat hij na het eten altijd naar buiten ging en het verkeer aan zich voorbij liet gaan. Iets waar hij deze keer geen oog voor had. Het broekje hield hem bezig. Dat dat een lekkere kont omvatte, was hem niet ontgaan. Voor achterkanten hoefde hij niet bewust om zich heen te kijken, die werden automatisch gespot door iets in zijn hersenen. En fraaie konten in een jurkje, rokje, pants of strakke broek gaven hem dan voor een moment een blij of soms een licht opgewonden gevoel. Maar dit broekje was van een andere orde. Wat door de doorlopende ritssluiting met ook nog eens die twee ritsen kwam. Als zij die opentrok, de ene eerst aan de achterkant naar boven, de andere daarna naar voren, dan… Alleen die gedachte al maakte hem geil. Zou ze er een slipje onderaan hebben? Of ontblootte ze daarmee gelijk haar lustopeningen? Zijn paal knelde in z’n slip en hij schoof iets naar het tafeltje toe om, gedekt door het tafelblad, zijn hand tussen spijkerbroek- en slipband te wurmen en zo zijn lid enige bewegingsvrijheid te geven. Wat waren haar motieven geweest om juist dat kledingstukje aan te schaffen en waarom droeg ze dat vandaag?
Zijn gedachten werden onderbroken door de komst van dochter Fritz, die zijn koffie kwam brengen.
“Het spijt me dat u er zolang op moest wachten.”
Ze zette de koffie voor hem neer.
“Mag ik er even bij komen zitten? Ik wil u namelijk wat vragen.”
Zonder zijn antwoord af te wachten nam ze naast hem plaats.
“We hebben iemand wiens auto panne heeft gekregen en Bert, u weet wel, de garagist, kan die wagen morgen pas gerepareerd hebben. Nu hebben wij geen kamers vrij en ik probeer voor haar een oplossing te vinden. Bent u wellicht genegen om voor één nacht…? En voelt u zich niet bezwaard om nee te zeggen hoor, want dan zoek ik een andere oplossing.”
Nee was inderdaad wat meteen in hem opkwam. Weliswaar had hij de ruimte voor een logé, maar hij was graag op zichzelf en om dus gastheer te spelen voor… Het broekje!
“Eh, gaat het om de vrouw met wie u net stond te praten?”
“Ja, om haar gaat het. En ze betaalt u, als u ja zegt, een vergoeding die gelijk is aan de prijs van die van onze kamers.”
“En het gaat om één nacht?”
Het was een reactie voor de vorm, het besluit om ‘broekje’ een slaapplaats te bieden, was in een split second genomen.
“Ja, want als het goed is, heeft Bert morgenmiddag haar wagen weer klaar.”
“Nou, goed dan.”
Opgelucht stond ze op om de vrouw het goede nieuws te vertellen, hem met een probleem achterlatend; zijn lid was tijdens het gesprek in ruststand gegaan, maar meteen nadat bekend was om wie het ging, was het gelijk weer enthousiast geworden. Hij vestigde zijn aandacht op het verkeer, in de hoop dat zijn erectie verdwenen was voordat zij kwam. En er kwam nog genoeg voorbij op deze nog steeds zwoele zomeravond. Toeristen in hun auto of op de fiets en natuurlijk de dorpelingen en de landbouwers op hun zware tractoren, met meestal erachter enorme landbouwmachines. Geregeld werd er kort geclaxonneerd als de twee dorpelingen op het terras werden gezien, die dan terug zwaaiden of de bestuurder iets nariepen.
Kort nadat mevrouw Fritz was verdwenen, kwam zij het terras op. Zijn lid had voldoende aan stijfheid verloren dat hij op durfde te staan om haar te begroeten. Het gesprek van de twee verstomde en hun ogen volgden haar. Hij realiseerde zich dat hij, als hem ernaar gevraagd was wat zij verder aan kleding aan had, hij daar geen antwoord op had kunnen geven. Het hemdje was strak en liet haar navel vrij. Haar tepels tekenden zich af in de stof. Asblond haar kwam tot net op de schouders. De lippen waren zachtroze gestift. Zijn ogen gingen voor heel even naar het broekje. De ritssluiting liep door tot aan de bovenkant! Ze stak een hand naar hem uit en hij zag dat de lange nagels in dezelfde kleur waren gelakt als die van haar lippen. Deed ze soms aan escort, vroeg hij zich af. Hij zag dat de mannen zich naar elkaar toebogen en elkaar iets toefluisterden. Zouden ze denken dat hij een prostituee had besteld?
“Wat fijn dat ik bij je mag overnachten. Ik breng je daarmee toch niet in de problemen?”
Nou, jammer dan, mochten ze dat idee al hebben.
“Nee hoor, je bent welkom. Ik ben Peter.”
“En ik ben Eefje.”
“Zo klein ben je nu ook weer niet.”
Ze keek hem niet begrijpend aan.
“Eefje.
Ze schoot in de lach.
“Ja, sorry hoor, maar die naam hebben m’n ouders me nu eenmaal gegeven en daar moet ik dan mee doen hè?”
Ze ging naast hem op de bank zitten, legde haar schoudertasje naast zich neer. Mevrouw Fritz kwam aan hun tafeltje en vroeg of ze wat wilden drinken. Van het huis. Zij koos voor een ice tea, hij lustte nog wel een koffie.
Hij wist niet of hij het kon maken, maar ze leek hem spontaan genoeg en besloot daarom de gok te wagen.
“Je hebt een eh, apart broekje aan?”
“Goh, vind je?” grinnikte ze. “En vertel me dan eens Peter, wat vind je er zo bijzonder aan?”
Hij was opgelucht dat zijn gok goed uitpakte.
“Nou, met zo’n aparte ritssluiting heb ik ze nog nooit eerder gezien.”
Ze verraste hem compleet met haar “En dan heb je nog niet gezien wat ik daaronder heb.”
Hij voelde hoe hij kleurde en er weer iets in zijn broek begon te knellen.
“En waarom vind je die ritssluiting zo opwindend? Want de bobbel in je broek is me niet ontgaan hoor.” Haar ogen twinkelden. “Maar wacht even, ik wil iets comfortabeler zitten.”
Ze kwam iets van de bank omhoog om met één hand kussens van verderop te pakken. Haar andere hand ging tussen haar benen en beroerden de ritsen. Haar nagels tikten er plagend tegenaan. Ze legde een kussen op de zitting, de andere tegen de leuning.
“Zo, dat zit iets comfortabeler.” Ze keek hem met een ondeugend lachje aan. “En zal ik die vraag van me voor je beantwoorden? Je wilt vast zelf met die ritsen spelen, is het niet? Ze opentrekken en zien wat er zich al dan niet ontbloot?”
Het was niet de zomerse warmte die zijn gezicht deed vlammen.
“En wie weet laat ik je als beloning voor je gastvrijheid…?”
Haastig pakte hij het kopje van het schoteltje om zich een houding te geven en brandde bijna zijn mond aan de hete koffie.
“Of heb je een vriendin aan wie je trouw moet zijn?”
Hij slikte. “Eh, nee. Ik ben single.”
“Mooi.” Haar ogen vernauwden zich iets. “Hoe sta je tegenover kinky dingetjes?”
“Hoe bedoel je dat?” piepte hij benauwd.
“Sta je open voor verrassingen op seksueel gebied?”
Jeetje, wie haalde hij in huis, waar had hij ja tegen gezegd?
“Of ben je het type van recht op en neer?”
Ze lachte, een diepe lach die ergens vanuit haar onderbuik leek op te borrelen.
“Ik maak het je moeilijk hè? Een vriend en vriendin van me noemen me niet voor niets teefje. En straks zie ik wel hoe open je op dat gebied bent. Wil je nog een koffie?”
“Nee, dank je, maar ik ben wel toe aan een biertje.”
“Oké. Dan neem ik een witte, droge wijn.”
Haar directheid boezemde hem enige angst in. Jeetje, hij was sowieso al niet erg open in het zich uiten, laat staan op seksueel gebied. Hij was dan ook blij dat ze het onderwerp liet rusten voor dit moment. Wat er later op de avond ging gebeuren, zag of merkte hij dan wel. Hoewel hem dat wel bezig hield, terwijl zij op haar gemak observeerde wat er voorbij kwam en zelfs zwaaide als er een claxonnerende auto voorbij reed, de chauffeur in verbazing verder gaand. Wat kon ze bedoelen met kinky dingetjes en verrassingen op seksueel gebied? Hoewel hij niet helemaal bleu was in het erotische, kon hij zich daarin ook weer niet een avonturier noemen. En de laatste keer dat hij het gedaan had, lag door omstandigheden al weer een ‘eeuwigheid’ achter hem. Sterker, hij wist zich amper meer een voorstelling te maken hoe een vrouw er naakt uit zag. In levende lijve dan. De beelden die hij nog van vrouwen had, waren van de plaatjes op het internet. En onlangs was hij op een internetsite terecht gekomen met filmpjes in alle genres. Er waren categorieën bij die hem in het bijzonder opgewonden hadden. Vrouwen in latex. Of met lange leren laarzen aan. En met strapons, wat hem in een huiverend verlangen had gebracht om ook eens zo een anale ervaring te beleven. Dus als die dingen onder kinky vielen, dan stond hij open voor verrassingen! Hoewel de beleving in de werkelijkheid natuurlijk anders kon zijn dan veilig thuis voor de laptop gezeten, overpeinsde hij.
“Je moet niet piekeren hoor,” onderbrak ze zijn gedachten. “Daar krijg je rimpels van, plus dat je de dingen gewoon over je heen moet laten komen en ervaren. Pas dan kan je er een oordeel over vellen. Zo, en nemen we dan nu nog een rondje van hetzelfde?”

Toen het kwart over tien was geworden vonden ze het beiden een mooi moment om te vertrekken. Ze ging naar binnen om deze consumpties te betalen en om haar weekendtas te halen. Hij pakte de tas van haar over en met een armzwaai naar de mannen die nog steeds bij elkaar zaten, nam hij haar mee de hoek om, waar zijn auto stond geparkeerd. Het viel hem op dat de tas voor hoogstens de helft gevuld was.
“Dat was een korte trip?” en hij tilde even de tas omhoog.
“Ja, en om precies te zijn, voor 24 uur. Ik was er met die vriend en vriendin die me teefje noemen. Hij had een huisje gehuurd, dat voor de dag erna jammer genoeg al weer was verhuurd.”
“Jullie hadden een huisje voor één dag?”
“Ja. Maar dat is dan ook een bijzonder huisje hoor, helemaal ingericht met kinky spulletjes. En daar hebben we dus met z’n drietjes een etmaal lang allerlei leuke dingen gedaan en er ook foto’s en filmpjes van gemaakt.”
Hij zweeg, verward, terwijl hij met een klik op de afstandsbediening de portieren van de auto ontgrendelde. Ze was dus, pak ‘em beet, misschien drie uur geleden uit een huisje vetrokken waar ze met haar vriend en vriendin een etmaal lang allerlei seksuele dingen had gedaan? En dan wilde ze het straks nog eens dunnetjes met hem over doen?
Hij startte de motor, ging de spoorbaan over, sloeg meteen rechtsaf en kort erna reed hij het dorp uit.
“O, je woont hier niet?”
“Nee. Ik woon in een boerderijtje, een klein kwartier hier vandaan.”
“O leuk. Je bent dus boer?”
Deze keer lachte hij eens. “Nee joh. Ik heb het destijds spotgoedkoop kunnen kopen, omdat het behoorlijk achterstallig onderhoud had en in ongeveer driekwart jaar heb ik het helemaal naar mijn zin laten verbouwen.”
Over de kronkelende binnenweg genoot ze zichtbaar van bloeiende koolzaadvelden en van de velden met manshoge mais, terwijl hij zich een voorstelling probeerde te maken van wat zij in die 24 uur had gedaan en om zo nu en dan steelse blikken te werpen op haar gebruinde benen en het broekje. Waarvan hij de ritsen strakjes open mocht trekken? Zijn geilheid nam weer toe bij die gedachten. Die wederom werden onderbroken door haar.
“We zijn er nu bijna toch?” terwijl ze om zich heen speurde naar bewoning. Hij grinnikte, terwijl hij afremde.
“Ja.”
En hij draaide de auto de oprit naar het erf op, ze had niet zien aankomen dat ze er al waren. Het huis lag namelijk verlaagd in een kom van het landschap en was afgeschermd door de velden met koolzaad en mais en de uitlopers van een bos verderop.
“Wow,” ontsnapte het verrukt aan haar, “wat een idyllisch plekje.”
Hij pakte haar tas van de achterbank en gaf haar een rondleiding door het huis. Op de begane grond was er naast het gebruikelijke halletje en toilet de grote woonkamer met de compleet glazen achtergevel, die uitzicht bood op de tuin die afliep naar en eindigde bij een beekje. Verder alleen nog een enorme woonkeuken met bijkeuken voor voorraden, wasmachine en droger. En als je de keukendeur uitliep, kwam je op een veranda terecht, die langs bijna de gehele zijgevel liep.
“Owh, gaan we daar dadelijk nog even op zitten? Het is zo’n lekkere zwoele avond. Zonde om gelijk naar bed te gaan,” voegde ze er achteraan. “Of had jij een andere gedachte?”
Waarmee ze hem gelijk terugbracht naar de gesprekken op het terras en de verwachtingen die ze daarmee bij hem had gewekt.
“Nee joh,” jokte hij, “ik heb geen haast hoor. Wil je het eerst nog boven zien? Daar heb ik twee slaapkamers met elk een eigen luxe badkamer met toilet en in die van de logeerkamer zelfs met een bidet.”
“Ik hoef daar strakjes maar eentje van te zien hoor,” grinnikte ze, “maar laten we nu eerst maar lekker naar buiten gaan.”
“Met een witte wijn erbij?” opperde hij.
Terwijl hij het benodigde daarvoor pakte, nam zij de tas mee de veranda op en nestelde zich in één van de twee lage, luie fauteuils. Waarna hij zich een moment erna bij haar voegde met de wijn in een wijnkoeler. Hij schonk de glazen in.
“Nou, welkom in B&B Peter,” toostte hij met een knipoog, “en ik hoop dat u een aangename tijd hebt hier.”
“Dank u,” grinnikte ze, “ik ben benieuwd wat uw gastheerschap me nog meer brengt dan deze verrukkelijke wijn.”
“Dat hangt mede af van de wensen van de gast,” antwoordde hij voorzichtig.
Haar vrije hand ging naar het kruis van het broekje, haar andere hand zette het wijnglas terug op tafel.
“Daar heb ik zo wel mijn ideeën over.”
Haar handen gingen naar haar nek. Ze haakten het kettinkje los dat om haar hals hing en waaraan, zo zag hij dan, een sleuteltje hing. Ze legde het tussen hen in op het tafeltje.
“Maar of jij daar in meegaat, hangt af of je dit sleuteltje strakjes gaat gebruiken.”
Verbaasd staarde hij van het kettinkje met sleuteltje naar haar op. Wat kon daar de bedoeling van zijn?
“Moet ik straks iets ontsluiten?”
“Ja. Of niet. Aan jou dadelijk de keus.”
Ze pakte haar glas weer van het tafeltje, terwijl ze hem opnam. Hij keek naar haar tas, alsof daar de oplossing van het raadsel zat, maar hij zag er geen slotje aan hangen. Een foto schoot hem te binnen die hij eens op internet had gezien, van een vrouw met ringetjes door haar schaamlippen. Zou dat het zijn? Ze was er kinky genoeg voor.
“Zit je hier wel eens in je blootje buiten?”
“Nee,” fronste hij, want hij was nog met het sleuteltje bezig en de omschakeling naar deze nieuwe wending van haar vergde weer eens even het resetten van zijn gedachten.
“Waarom niet? Wat houd je tegen? Want vanaf de weg is het huis niet eens zichtbaar en ik neem niet aan dat er ineens iemand uit zo’n akker tevoorschijn komt,” grinnikte ze.
Hij haalde zijn schouders op.
“Dat is eigenlijk nooit bij me opgekomen,” bromde hij.
“Zullen we dan alvast voor de helft beginnen?” keek ze hem ondeugend aan. “Jij je T-shirt uit en ik mijn hemdje?”
“Waarom niet gelijk alles dan?” fronste hij nogmaals.
“Omdat…,” en ze boog zich naar hem toe, “ik graag de spanning opbouw.”
“Nog meer spanning? Je zit me vanaf onze ontmoeting op het terras al in spanning te brengen!”
“Is dat zo?” en grinnikend zakte ze weer terug in het kussen van de fauteuil. “Ik ben me dat niet bewust hoor,” plaagde ze.
“Nee, je bent de braafheid zelve.”
“Ja?”
Meteen ging ze rechtop zitten en trok in één beweging het hemdje naar boven en over haar hoofd uit. Ronde gebruinde borsten toonden hem dat die zeker geregeld zon te zien kregen. De bultjes op de tepelhoven verraadden haar opwinding, de tepels priemden zijn richting uit.
“Weet je zeker dat je met de rest wilt wachten?” vroeg hij haar, terwijl ook hij zijn shirt uittrok.
“Hmmm,” en ze kwam uit haar fauteuil omhoog en draaide zich om, haar rug naar hem toe.
broekje7.png Gespannen keek hij toe hoe ze zich iets voorover boog. Haar handen kwamen tussen haar benen tevoorschijn en trokken de ritsen iets verder naar achteren. Ze ging weer rechtop staan. Eén hand verscheen op de achterkant van het broekje. De vingers gleden over de stof naar de ritsen, pakten de bovenste rits beet. Die werd omhoog getrokken. Ze ging wederom voorover gebogen staan en beide handen trokken de stof van het broekje opzij. Verbluft staarde hij naar het paarse ding dat tussen haar bilspleet zichtbaar werd. Hij was niet zo naïef dat hij niet wist dat dat een buttplug moest zijn.
“Jeetje, dat is eh, verrassend. En heb je dat ding de hele tijd ingehad?”
Ze draaide zich weer naar hem om. Grinnikte.
“Ja, vanaf het moment dat ik van het huisje vertrok. Om het geile gevoel van die 24 uur nog vast te houden totdat ik thuis zou zijn.” Ze ging weer zitten. “En dat de reis me hierheen bracht, kon ik natuurlijk niet vermoeden, maar tot nu toe vind ik het een leuke onderbreking.”
Ondanks zijn onzekerheid over wat er ging gebeuren of wat er van hem verwacht werd, kon hij zeker beamen dat de ontmoeting en haar aanwezigheid hem opgewonden blij stemden.
“En heb je er dan geen last van bij het zitten?”
“Welnee joh, het is daardoor weliswaar meer voelbaar, maar dat maakt me dan juist nog geiler. Heb jij nooit iets anaal in gehad?”
“Nee.”
Haar ogen vernauwden zich.
“Hmmm.”
“Maar laatst zag ik op internet plaatjes van vrouwen met zo’n voorbinddildo en eh, nou ja, ik fantaseerde hoe het zou zijn als ze me daarmee namen.”
Een moment verbaasde hij zich over zijn openheid, gesloten als hij anders was over wat met seksualiteit te maken had.
Haar hand ging naar de voorkant van het broekje, haar nagels tikten tegen de andere rits.
“Misschien heb ik dan een verrassing daarvoor.”
Hij keek haar niet begrijpend aan. Of had ze soms buiten de buttplug in ook nog een strapon om? Iets wat hem stug leek.
“En? Ben je klaar voor het vervolg?”
Hij knikte. Ja, dat was hij zeker, zeer benieuwd naar wat hij te zien kreeg. Zou ze een kaal kutje hebben? Of licht behaard zijn?
Haar hand pakte de rits beet en zijn ogen volgden die naar boven. Haar andere hand dekte af wat er achter de geopende ritssluiting verborgen was.
“Dan komt nu de sleutelvraag,” gaf ze het vervolg aan. De afdekkende hand frummelde even in het broekje en kwam dan weer tevoorschijn, met…
Geschokt staarde hij naar de in een hard plastic kooitje gevangen penis.
“Dat is…,” stotterde hij, “je bent een?”
“Vrouw met iets extra’s, ja.”
Zij ‘las’ zijn reacties en reageerde dan: “En? Zie je mij nog steeds als vrouw?”
Tot zijn verbazing moest hij bekennen dat hij haar inderdaad nog steeds als vrouw zag, met alle rondingen op de juiste plaatsen, met de priemende tepels die zijn richting uitwezen. Hij knikte, was even niet in staat om er woordelijk op te reageren.
“En, wat ga je doen met deze vrouw met iets extra’s?”
Opnieuw keek hij haar in een niet begrijpen aan. Haar ogen gingen naar beneden en ze knikte licht met haar hoofd. Ook zijn ogen gingen naar beneden en vingen het door het licht van de lamp boven het tafeltje glanzende kettinkje met eraan het sleuteltje op. Dat was van het slotje op haar kooitje!
Nooit had hij enige behoefte gevoeld om iets met een man te doen. Maar zij was geen man. Zij was…, nog steeds Eefje. Maar met een penis. Ja. Maar dan wel aan een vrouw.
Een internetfoto van een vrouw met een strapon drong zich aan hem op. Als hij haar zo bekeek? Als Eefje met een strapon? Hij voelde het verlangen weer terugkomen om eens anaal genomen te worden met zo’n voorbinddildo. Tussen de zich aan elkaar opdringende gedachten was er eentje die zijn hand in de richting van het sleuteltje stuurde. Zij zag het. Een vage glimlach rondde zich om haar lippen.
Hij pakte het sleuteltje op, aarzelend. De enige penis die hij ooit in zijn handen had gehad, was die van hemzelf. Zij ging zitten, zakte onderuit in de fauteuil en spreidde haar benen. Hij keek nog een keer naar haar bijna naaktheid, naar haar vrouwelijke rondingen, naar het broekje dat hem geprikkeld had en eindelijk open stond, maar iets anders liet zien dan hij verwacht had te zien. En dat hem tot zijn verbazing opwond.
Toe maar, geef je over aan je geilheid,” moedigde ze hem met zachte stem aan.
Was hij geil? Ja. Hij stond op, ietwat onzeker nog, maar niet langer besluiteloos om haar te willen ervaren. Hij knielde tussen haar benen, stak het sleuteltje in het slotje en klikte het open, schoof het kooitje van haar penis af en haalde ook voorzichtig de ring achter haar scrotum weg. Maar wat was een vervolg? Vragend keek hij naar haar op.
“Sluit je lippen er maar eens om.”
Even was er weer een aarzeling, maar toch ook o zo nieuwsgierig naar hoe het zou zijn pakte hij haar penis beet en nam die in zijn mond. Direct voelde hij hoe die verstijfde. Haar handen pakten zijn hoofd beet en bewoog het over haar schacht heen en weer. Dieper en dieper liet ze haar fors in omvang toenemende penis zijn mond binnen dringen, totdat hij kokhalzende geluiden maakte. Dat weerhield hem niet om vervolgens zelf haar geslacht diep zijn mond in te laten gaan. Ze kreunde. Hij wist haar geil te maken! Iets wat hem deugd deed.
Een korte ruk aan zijn haren deed hem naar haar opkijken.
“Ben je klaar voor de volgende ervaring?”
“Anaal?”
Zijn ogen schitterden van lust.
Ze glimlachte.
“Ik zie dat ik niet op een verder antwoord hoef te wachten.”
Ze pakte haar schoudertasje van het tafeltje en haalde er een condoom uit tevoorschijn, stond op en pakte uit de weekendtas een flacon.
“Een glijmiddel,” verklaarde ze de inhoud.
Ze scheurde de condoomverpakking open. Hij zat nog steeds op zijn knieën, haar vooruit stekende en gezwollen geslacht vlak voor zich. Wat een joekel was het eigenlijk. Hij keek toe hoe ze behendig het condoom om haar penis afstroopte.
“Oké dan, kanjer van me, ga maar eens gebukt tegen het hekwerk van de veranda staan.”
Hij had geen nadere aansporing nodig. Hij voelde hoe ze de vettige substantie rond zijn anus smeerde. Een vinger drong zich naar binnen. Een niet onprettig gevoel, maar dat was nog maar haar vinger, besefte hij.
“Ontspan je,” klonk het achter hem. Dat was een lastige opdracht, want hij was dan toch enigszins gespannen voor dat wat ieder ogenblik bij hem naar binnen kon dringen. Hij voelde de kop van haar penis al tegen zijn aars duwen. Voorzichtig drukte ze door.
“Oefff, wacht even,” kreunde hij.
Ze hield in.
“Je hebt hem bijna, lieverd. Oké, daar gaat-ie.”
Een pijnscheut ging door hem heen toen de sluitspier zich gewonnen moest geven aan de indringer. Een pijn die wonderwel binnen de kortste keren verdwenen was; hij had haar in zich! Helemaal! En dat voelde…, wauw. Langzaam bewoog ze op en neer. Om dan allengs heftiger te stoten, waarbij haar ballen tegen zijn billen sloegen. O, wat was dit een heerlijk geile ervaring.
“Ohhh,” kreunde ze, “ik ga spuiten, ik k..kom, owhhh.”
Ze boog zich voorover en bleef voor een moment over zijn rug liggen, voordat ze uit hem gleed. Hij kwam overeind en draaide zich naar haar om. Haar ogen glansden, haar hele gezicht glom.
“Ohh, je was zo lekker nauw. Heerlijk vond ik dat. Maar hoe heb jij het beleefd?”
“Super! Ik vond het echt een fantastische ervaring.”
“Daar ben ik blij om. Voor hetzelfde geld was je afgeknapt om wat je te zien kreeg toen ik mijn broekje opende. Maar we zijn nog niet klaar hoor, tenminste,” en ze grinnikte, “jij bent nog niet klaar.”
Ze duwde hem tegen het hekwerk en ging op haar knieën voor hem zitten, nam zijn geslacht in haar mond. En nog één ding werd hem daarmee duidelijk: pijpen kon ze als de beste.

Ze lagen in zijn bed, naast elkaar.
“Ben ik nu biseksueel?”
Hij keek haar vragend aan.
“Dat hangt er vanaf. Weet je, ik voel me op en top vrouw en ik ben een vrouw, met iets extra’s. Iets wat ik ook zo laat, ik laat me niet verder transformeren. Maar zegt jouw gevoel, met wat jij en wat wij hebben gedaan, dat je het met een vrouw hebt gedaan?”
“Ja,” antwoordde hij zonder enige aarzeling, “ik heb je geen moment anders gezien of beleefd, hoe raar dat laatste dan ook klinkt.”
Ze lachte, tevreden.
“Dan heb ik een wedervraag. Zou je het nu ook met een man doen?”
Hij rilde.
“Nee.”
Nee, dat was iets waar hij zeker niet aan moest denken.
“Nou, dan heb je aan jezelf het antwoord gegeven. En dan wil deze vrouw nu nog een rondje met je.”
Ze keerde zich in het bed om, nam zijn penis in haar mond, tilde een been over hem heen. Boven zich zag hij haar verrukkelijke kont en geslacht en met graagte nam hij dat in zijn mond.

De volgende ochtend was het bed naast hem leeg. Hij schrok. Was ze weggegaan zonder afscheid te nemen? Hij haastte zich uit bed, zonder iets aan te trekken. Terwijl hij de trap afliep, kwam de geur van koffie hem tegemoet. Was ze…? Ja, in de woonkeuken. Ze stond bij het aanrecht, in haar blootje, twee bekers voor zich op het aanrechtblad.
“Een goedemorgen,” lachte ze, “wil je ook een beker ochtendstart?”
“Ja, graag,” lachte ook hij, blij haar weer te zien. “En ook een goedemorgen trouwens.”
Op de veranda dronken ze hun koffie. De zon stond al weer aan een strakblauwe hemel.
“Ik heb de garage al gebeld, hij heeft de wagen rond vier uur klaar, verwachtte hij. Dus je zit nog de hele dag met me opgescheept.”
“Of langer?” floepte het bij hem er spontaan uit. “Als je pas zondag in de loop van de dag weggaat?”
Blij verrast keek ze hem aan.
“O, dat vind ik een leuk en lief aanbod van je en daar zeg ik graag en volmondig ja tegen. Alleen…, ik heb niet iets aan normale kleding bij me. In mijn tas zitten enkel eh, aparte dingen.”
Hij grinnikte.
“Dan moet je later maar eens een showtje geven wat voor spannende dingen dat dan zijn. En voor de rest zien we wel hoe we de tijd doorbrengen. Desnoods trakteer ik je op wat kleding, er zit een heel leuk boetiekje in het dorp.”
Er stonden tranen in haar ogen zag hij, terwijl ze opstond en hem een dikke knuffel gaf.
“En weet je, dan maak ik vandaag nog een geile en kinky man van jou,” lachte zij vrolijk.
“En weet je wat nog? Misschien kunnen wij ook eens een keertje dat huisje huren waar ik geweest ben.”