Laura

Hij maakte zich zorgen om zijn gezondheid. Het maakte hem zelfs bang. Want sinds een paar weken overkwam het hem dat zijn blik plotseling wazig werd als hij een tijdje achter de laptop of voor de teevee zat. Alsof hij door een venster keek dat nat van de regen was. En dat was niet het enige. Geregeld zat er iets in zijn hoofd. Geen hoofdpijn, maar…, ja, iets wat er niet in thuishoorde. Iets wat soms ook een licht duizelig gevoel met zich meebracht. Het maakte hem bang, bevreesd dat het iets ernstigs moest zijn, iets dat zijn levenseinde aankondigde en dat de weg daarnaartoe een lijdensweg werd.
Een bezoek aan de huisarts was in deze natuurlijk een logische en verstandige beslissing, maar dan liep hij het risico doorwezen te worden en wat als hij dan te horen kreeg wat hij niet wilde weten?
Het idee dat het wel eens afgelopen kon zijn, bracht eveneens iets anders bij hem naar boven, namelijk het besef dat hij alleen was. Eenzaam misschien zelfs. En om alleen, in eenzaamheid te moeten sterven, was geen aanlokkelijk vooruitzicht.
Een maatje, een buddy dan, die… Ja, die wat? Met hem zijn leven doornam en zijn angst voor de dood wegnam? Waarover praatte je nog in zo’n situatie. Hij had geen idee, omdat hij nog geen ervaring had met doodgaan.

Het stomme aan dit was dat hij nooit een probleem had gemaakt van zijn alleengaande bestaan. Hij was altijd graag alleen geweest. Nou ja, doorgaans. Het gemis aan een maatje speelde pas op die momenten dat het fijn was om mooie momenten te delen. Op een terras, genietend van een fraaie zonsondergang. Tijdens een voortreffelijk diner. Of kleiner, flarden nevel over een weiland op een vroege ochtend, de regendruppels op de vrouwenmantel.
Voor de rest was hij altijd blij geweest te kunnen doen en laten wat hij wilde, zonder rekening te hoeven houden met een partner, een geliefde, een maatje. Waarbij hij wel moest bekennen dat hij een enkele keer had gezocht naar een vriendin. Via een datingsite. En ja, hij had een paar keer een date gehad. Ontmoetingen, die alle keren op niets waren uitgelopen. Ja, de dames hadden hem steevast omschreven als een attente en lieve man, maar ook als een stille Willy. Iets waar hij vaker tegenaan gelopen was, op feestjes, en de opmerkingen kreeg als ‘Wat ben je stil!’, of ‘Is er iets?’
Hij was wel eens jaloers geweest op mensen die zich makkelijk uitten, ongecompliceerd waren in het socializen.
Totdat hij, ouder en wijzer, besloot niet overal bij te hoeven zijn en zeker niet ergens bij te horen. En zo had hij voor zichzelf de acceptatie gevonden van zijn introversie.

Maar om weer te gaan daten? Een belangrijke reden om dat niet te doen, was dat hij geen zin meer had in dat moeizame en waarschijnlijk weer tot mislukken genoemde gedoe. En het belangrijkste punt om dat niet te doen, was dat hij de reden unfair vond, want hé ik zoek een partner om samen naar mijn levenseinde te gaan, kom op zeg.
Dan maar alleen, of…? Hij was toch laatst, zomaar een beetje surfend op het internet, op een site beland waarop ze lieten zien dat ze poppen maakten? Levensechte, zoals ze beloofden? En ja, de afgebeelde voorbeeldpoppen hadden er zeker levensecht uitgezien.
Was dat een optie? Hij had dan in elk geval iemand om zich heen, een maatje, een vriendin om tegen aan te praten en om andere dingen mee te doen en zijn zorgen mee te delen, terwijl hij toch de vrijheid behield in zijn doen en laten.
Gelijk nam hij plaats achter de laptop en hij ging op zoek naar die internetsite. Die hij naar een tijdje surfen terug vond.
Dat die poppen flink aan de prijs waren, vond hij geen punt. Van zijn AOW en aanvullend pensioen kon hij prima rondkomen en omdat hij geen rare fratsen uithaalde met zijn centen, was zijn spaarrekening best gevuld. Geld dat hij toch niet mee kon nemen naar de ‘overkant’. Dus besloot hij zonder verder nadenken tot de aanschaf van een pop over te gaan.
Hoewel dat bepaald geen sinecure was. Binnen de kortste keren duizelde het hem, want nu hij met serieuze interesse de pagina’s doornam, werd hij geconfronteerd met de vele keuzes die hij moest maken. Welk lichaam, type borsten, gezicht, huidtint, kleur haar en haarstijl, kleur ogen? Om nog maar te zwijgen over het aan hem totaal onbekende terrein van de make up: oogschaduw, eyeliner, nagellak, lipstick. En dan was er ook nog de te maken keuze uit diverse vormen schaamlippen, kleuren en vormen van het schaamhaar, of haarloos. Terwijl hij wikte en woog, voelde hij zich net God, die de vrouw schiep. Of was dat Roger Vadim geweest, die de film schreef voor de schoonheid van Brigitte Bardot. En was hij dat ook niet aan het doen? Zijn beauty creëren?
Aan het einde van de avond was hij zover dat hij de keuze had gemaakt voor body en borsten, maar was het over. De hoofdpijn had zich weer aan hem opgedrongen. Toch won het gevoel van voldoening en voorlopig tevreden met het resultaat ging hij naar bed.
De volgende dagen sleutelde hij verder aan zijn droomvrouw en beetje bij beetje wist hij haar vorm te geven naar hoe ze naar zijn idee moest zijn. Het was alleen jammer dat de site niet in staat was een compleet beeld van zijn werk te geven, waardoor hij het resultaat ervan pas bij levering te zien zou krijgen. En ze dan pas voor hem ging ‘leven’. In elk geval had hij er een goed gevoel over en hij maakte de order definitief. En daarmee begon het lange wachten tot zijn huisgenote klaar was en verstuurd kon worden.
Een tijd die hij nuttig invulde en super leuk vond om ermee bezig te zijn door spulletjes en kleding voor haar aan te schaffen. Een kledingkast bij Ikea vandaan. Nieuw beddengoed. En via webshops hemdjes, een paar rokjes en jurkjes, kousen, beha’s, slipjes en stringetjes; hij wist immers Laura’s maten al? Ja, Laura. Die naam was als eerste bij hem opgekomen en die hij mooi vond passen bij haar.
Het waren bezigheden die de pijnen, pijntjes en zorgen naar de achtergrond drongen. Maar dan kwam eindelijk het bericht uit de States vandaan dat Laura via UPS verzonden werd en via Track & Trace te volgen was.

Op de dag dat ze zou arriveren, aan het einde van de middag, was hij al vroeg opgestaan. Hij had boodschappen gedaan, het huis aan kant gemaakt, zich uitgebreid geschoren en gedoucht en vervolgens niets anders gedaan of kunnen doen dan rusteloos op de bank zitten, door het huis lopen, het beddengoed nog eens recht trekken, de tuin in lopen en op de klok kijken, waarop de tijd leek te kruipen.
Het begon al te schemeren toen uiteindelijk de wagen in de bekende chocoladebruine kleur met de goudkleurige belettering voor de deur inhield, stopte en vervolgens achteruit de oprit instak. Laura was gearriveerd!
De laadklep ging open en hij keek toe hoe de chauffeur een steekwagen onder de grote kist stak en die achterover kantelde. Even wilde hij hem toeschreeuwen voorzichtig te zijn met haar, maar hij wist zich nog net in te houden; de Amerikanen waren ongetwijfeld zorgvuldig geweest in een zorgdragen voor een veilige overkomst?
Wat zou ze aan hebben? Pumps, ja. En seizoensgebonden lingerie, zoals op de site stond vermeld. Hij kon zich daar geen voorstelling bij maken. Bestond er wollen ondergoed?
De kist stond op de oprit en nadat hij voor ontvangst getekend had, reed de chauffeur de kist de hal in; ze was thuis!

Terwijl zijn hart oversloeg van opwinding, wrikte hij voorzichtig het hout van wat de voorkant moest zijn, los. En daar zat ze! Ohhh, wat was ze mooi. Tranen liepen over zijn wangen van geluk, blijdschap, ontroering.
Hij stak zijn handen uit, raakte haar aan. Wat voelde ze echt. Zacht. Warm. Hij probeerde zijn opkomende erectie te negeren. Ja, het liefst nam hij haar mee naar de slaapkamer, maar dat was een wel erg cru onthaal.
O zo voorzichtig hielp hij haar uit de kist. Hij omarmde haar, kuste haar zachtroze lippen, keek in haar glanzende ogen.
“Kom, ik neem je mee naar de woonkamer. Daar heb ik een heerlijk warm huispak voor je op de bank liggen, want zo is het wat koud voor je, hè? Het is wel een mooi setje wat je aan hebt.”
De hemelsblauwe beha en slip met transparante details, zonder bloot te geven, vond hij echt fraai bij haar staan. Verleidelijk. En nadat hij haar op de bank had neergezet, moest hij zich bedwingen om haar in haar lingerie te laten zitten, hoewel hij brandde van verlangen om haar naaktheid te bezien, haar borsten bevrijd van de beha, haar vagina en anus… Hij trok haar het zwarte, fluweelachtig huispak aan.
Hij wilde geen tijd besteden aan koken, bestelde daarom bij ‘zijn’ Chinees een Indonesische rijsttafel. Voor twee personen. Het voelde goed om weer eens met z’n tweeën aan tafel te zitten. Hij vertelde honderduit over zijn leven, waarbij hij zijn zorgen, pijntjes en pijnen niet ter sprake bracht. Hij vroeg naar haar belevenissen en verwachtingen.
Na het eten stak hij de open haard aan, schonk wijn in. Samen keken ze teevee. En dan, eindelijk, lagen ze naast elkaar in bed. Bij het zachte licht van de beide lampen op de nachtkastjes leek ze wel te ademen.
Zachtjes beroerde hij haar borsten, die onder zijn handen meebewogen. Hij zocht haar vagina op, kuste haar lippen, bevochtigde haar daar met zijn tong.
“Ik hoef geen condoom om te doen, hè?” zei hij zachtjes tegen haar. Waarna hij langzaam, teder bij haar binnendrong. Owh, wat voelde dat heerlijk. Te snel kwam hij klaar, maar who cares, ze hadden nog alle tijd van de wereld.

***

Hij was in verwarde toestand gevonden op een bankje van een bushalte. Een vrouw had 112 gebeld, een ambulance had hem naar het ziekenhuis vervoerd. Hij was door de scan gehaald en nog diezelfde avond, enigszins bij kennis, kreeg hij van de dienstdoende arts te horen dat het er niet best uitzag. Een tumor in de hersenen, die te diep zat om te kunnen worden behandeld.
In die momenten dat hij nog helder was, vroeg hij geregeld naar Laura. Dat kwam zo vaak voor, dat het verpleegkundig personeel zich zorgen begon te maken. Er was toch geen naaste familie geweest? Ze hadden in elk geval niets daarover kunnen vinden. Ze begonnen zich zorgen te maken toen een zuster en de hoofdverpleegkundige aan zijn bed stonden en hij hen met trillende stem had gezegd: “Heeft Laura me in de steek gelaten? Is ze weggegaan?” Hij was daarop in huilen uitgebarsten, waarna hij er nog snikkend aan had toegevoegd: “Niet toch? Want ik wil niet alleen sterven.”
De empathische verpleegkundige, Ingrid, kreeg toestemming om in zijn huis te gaan kijken, “maar met de wijkagent erbij, je gaat niet alleen naar binnen!”
Ze vonden Laura, zittend aan de keukentafel.
Ingrid vroeg en kreeg uiteindelijk toestemming om haar mee te nemen. Of hij zich nog bewust was van haar aanwezigheid naast zijn bed, was een vraag die onbeantwoord bleef. De tumor had de ene naar de andere functie uitgeschakeld. Spraak, een boodschap kunnen schrijven, oogcontact. Wat restte was een man die bewegingsloos in bed lag en in het niets staarde.
Op zijn laatste avond hier had Ingrid dienst. De apparatuur gaf aan dat ze hem kwijt raakten. Op het moment dat het bijna zover was, kreeg ze toestemming om bij hem te zijn. Iets wat ze graag wilde. Want ondanks dat ze de vondst van de pop raar had gevonden, begreep ze wel dat zij niet enkel voor de seks bij hem was geweest. Uit alles wat ze in zijn huis had gezien, bleek dat hij liefdevol met haar om was gegaan, hoe vreemd dat misschien ook was.
In elk geval had dat bij haar sympathie voor hem opgeleverd en daarom wilde ze in zijn laatste minuten bij hem zijn. Samen met Laura.
En ondanks dat hij alle functies kwijt was, was Ingrid ervan overtuigd dat, net voordat hij zijn laatste adem uitblies, hij Laura zag en iets van blijdschap in zijn ogen te zien was. Ze was blij dat ze hem dat geluk nog mee had kunnen geven.
Ze sloot zijn ogen en bleef nog even samen met Laura aan zijn bed zitten, waarbij ze zachtjes huilde, verdrietig om de eenzaamheid en de pijn die hij gevoeld moest hebben. En toch nog op het einde gelukkige momenten mee had gemaakt met haar, zo vermoedde ze.
Stil verliet ze de kamer, het verdere werk aan haar collega’s overlatend, die daar begrip voor hadden.

doll5

Leermoment

Mei 2016. Voor mij werd het de eerste keer dat ik een EWA workshop bezocht. Iedere bijeenkomst was opgehangen aan een thema, dat voor die meimaand luidde: Schrijf een erotisch verhaal dat verkeerd afloopt.
Het was een bijzondere en vooral enerverende ervaring. Ik kreeg ladingen aan kritische kanttekeningen over me heen op mijn bijdrage, Leermoment. Feedback, die ik eerst heb laten bezinken, om daarna mijn bijdrage te corrigeren. Die versie vind je hierna.

Noot: Per 1 december 2017 stopt Antoinette met EWA Nederland. De activiteiten van EWA fuseren met EroScripta (zie de linkverwijzing op mijn site) en NBRplaza.

Leermoment

Een zomaar rondje Bollenstreek bracht me tegen koffietijd in een plaats aan zee. Even later stond ik in wat het centrum van de badplaats moest zijn. Op een plein dat Kerkplein was genoemd, zag ik op het naambord, maar er was geen kerk te bekennen. Afgrijselijke nieuwbouw deed de enkele oude en wel fraaie panden verloren gaan in deze ronduit stuitende omgeving. Horeca zat er niet en het winkelaanbod bestond uit een Kruidvat, een Hema, een zaak die matrassen en dekbedovertrekken verkocht en een bakker, die probeerde te verkopen dat gezond brood lekker is. Recht tegenover me was de zijgevel van het enige pand aan die kant van het plein muurvullend bedekt met een schildering van een agenda, die liet zien wat het komend half jaar te doen was in deze plaats. Te beginnen met deze maand, waarin een hardloopwedstrijd stond te gebeuren. Hoewel ik graag een jongedame in strakke kleding zie hardlopen, het liefst met de haren in een parmantig heen en weer zwiepende staart, beschouw ik een hardloopwedstrijd als een totaal zinloze bezigheid. Ik zuchtte, niet vanwege de gedachte aan een lekkere kont in een strakke sportlegging, maar door de treurig stemmende gebouwen rondom me.
Toch bracht de straat die ik nu inliep, enige verandering in mijn gemoedstoestand. Er zat een grand café en ik was hard toe aan een cafeïnestoot. Ik wilde net naar binnen gaan, toen ik aan het einde van de straat een bord aan een gevel zag met daarop vermeld: Leder Paleis. Wat als dat ‘paleis’ kleding verkocht? Het zou zonde zijn om niet even te kijken, omdat een mooi lederen dameskledingstuk mij zeer kan bekoren en verleiden tot aangename, zo niet geile fantasieën.
De paspop in de entree bezorgde me meteen een Wauw-gevoel. Met een hoofdletter W, ja. En dat betrof zowel het rode minirokje, met aan beide zijkanten een ritsje van zoom tot halverwege, als het stoere, zwarte jasje. Een jasje waarvan de rits tot net onder haar borsten open stond. Wat ze eronder droeg, was niet goed te zien. Zichtbaar waren de smalle bandjes, die langs de hals in de nek verdwenen en de ronde uitsparing op borsthoogte, die daarmee een stuk van de witte hardplastic borsten blootgaf. Voor mijn geestesoog veranderde het hardplastic in zachte, ronde, kneedbare welvingen, licht gebruind door de zon. Dat deze gedachte me niet onberoerd liet, bemerkte ik aan de enthousiaste reactie in mijn slip. Daar was mijn lid duidelijk ontwaakt.
Durfde ik het aan om de rits van het jasje open te trekken om te zien hoe het kledingstukje daaronder er verder uitzag? Misschien was het wel een body, met een haakjes-en-oogjessluiting in het kruisje. Ik kreunde, terwijl mijn gezwollen lid vroeg om bevrijd te worden uit zijn benarde positie. Ik wilde daar net gehoor aan geven, toen ik schrok van een stem achter me, die ik hoorde zeggen: ‘Mooi hè? Is het iets voor je vriendin?’
Ik voelde me betrapt en gelijk ook gegeneerd. Een gevoel dat versterkt werd, toen ik me omdraaide en de jonge vrouw zag. Ze was niet knap, hoewel knap een relatief begrip is, vind ik. Asblond haar, dat tot op de schouders kwam, omlijstte een gezicht met een ondeugende uitstraling, waarin de ogen sprankelden en de volle, rood gestifte lippen iets vaneen weken in een vage glimlach. Het vale spijkerjasje droeg ze open en liet een hemdje met hyenaprint zien, dat nauwsluitend om niet onaardige borsten spande. Mijn jongeheer deelde mijn gevoel van gegeneerdheid niet.
‘Nee. Ik heb geen vriendin meer,’ antwoordde ik automatisch, terwijl mijn ogen naar de strak zittende zwarte leren legging afzakten. Kort rustten mijn ogen daarbij op haar kruis, waar haar lippen zich gelukkig niet in de legging aftekenden.
‘Jammer. Want zoiets staat leuker op een vrouw dan op een pop.’
Ook haar ogen gingen even naar mijn kruis. Ze lachte.
‘Misschien wil je mij er weleens in zien?’
Kleurde ik? Of misschien nog erger, was de opwinding bij die gedachte alleen al op mijn gezicht af te lezen? In elk geval was in mijn broek duidelijk te zien wat ik van dat idee vond.
‘Stel dat ik het voor je aantrek en jij vindt het me goed staan, misschien zelfs geil, krijg ik het dan van je?’
‘En waarom zou ik dat doen?’ reageerde ik toch wat korzelig.
‘Ik denk omdat je me leuk vindt. Ik denk omdat je het spannend en opwindend vindt als ik dat voor je aantrek.’
Ze reikte langs me heen en raakte het rokje even aan.
‘En als ik me hierin vooroverbuig voor je? Wie weet wat je dan te zien krijgt.’
Ik werd nu echt geil.
‘Daarna trakteer ik je nog op een kop koffie, in dit setje. En weet je,’ ze legde kort een hand op haar onderbuik, waarbij de vingers naar haar kruis wezen, ‘misschien moet ik daar wel naar het toilet. En wellicht heb jij dan zin om met me mee te gaan de dames in…’
Haar ogen gingen weer een moment naar beneden. Ze glimlachte, toen ze me weer aankeek.
‘Ik heb zo het idee dat ik je allang overtuigd heb.’
Feitelijk viel dat allang niet meer te ontkennen.
‘En wat als ik het niet leuk vind staan?’ aarzelde ik toch nog, maar was dat niet meer voor de vorm?
‘Ik denk dat je dan jokt,’ lachte ze.
Daar had ze ongetwijfeld gelijk in. Toch, was ik niet hartstikke gek om ja te zeggen? Ja dus. Aan de andere kant, zag ik niet al te graag het lekkere lijf van haar in dat setje achter me? Om nog maar niet te denken aan het vervolg van haar voorstel. Bovendien, had ik niet vaker makkelijk euro’s uitgegeven aan, laat ik zeggen weliswaar geile, maar minder spannende dingen?
Waarom aarzel je nog? Zeg toch gewoon ‘Ja’, lul.
Ik knikte. ‘Oké dan.’
Ze stak haar hand uit.
‘Deal?’
‘Ja.’
Ze had een prettige, stevige handdruk.
‘Leuk! Ik heet trouwens Nadja.’
‘En ik Jan.’
‘Ga je dan mee naar binnen?’
Ze draaide zich om. Mijn blik ging, als liefhebber van vrouwenbillen, omlaag en gelijk kreeg ik rubberen benen, want o, mijn god, wat had ze een verrukkelijke ronde bilpartij! Die ook nog eens extra accent kreeg, omdat de naad van de legging compleet verdween tussen de bilspleet. Dit was een Kont! Ik onderdrukte een kreun. Jeetje, wat had die meid mij geil gekregen! Bijna in trance ging ik die op en neer gaande rondingen achterna de winkel in.
Terwijl zij de kledingstukken bijeenzocht, liep ik naar een zitje bij de paskamers, een zitje dat mij beviel, omdat ik van daaruit zicht had op de paskamerhokjes. Voordat ik ging zitten, wurmde ik mijn hand in mijn broek om mijn geslacht uit zijn knellende positie te bevrijden. Zo, dat was een opluchting, pfff. Ik ging zitten en zakte iets onderuit in het stoeltje om mijn lid nog wat meer de ruimte te geven.
Mijn gedachten gingen naar Nadja. Zij wist een man echt op te winden. Wat zou ze daarbij zelf voelen? Ineens kwam de woordspeling bij me op, eentje die zij vast weleens gebruikte, als een man haar naam herhaalde: ‘Dus eh, Nadja?’ Ik had zo’n idee dat haar antwoord daarop dan luidde: ‘Nee, maar zo heet ik wel.’
Dat was ze denk ik ook. Heet dus. Nat misschien ook al. Wat zou ik te zien krijgen als ze zich voorover boog? Een kanten slip? Of een doorzichtige, van nylon? Hmmm. Of misschien wel een string! Dat zou helemaal het summum van genieten zijn.
Ze kwam aan lopen, de kledingstukken over de arm.
‘Je zit er al helemaal klaar voor?’ grijnsde ze.
Ik knikte. Mijn ogen gingen opnieuw naar haar billen toen ze het pashokje in ging. Ze bukte zich om de kleding op een klapstoeltje neer te leggen, waarbij haar billen zich spanden in het leer van de legging. O, mijn god, als ik mijn neus en tong eens tussen die bilspleet mocht steken, dan… Met een schalkse knipoog schoof ze het gordijntje dicht. Zou zo’n strakke legging haar billen wat klammig maken? Misschien vond ze facesitting wel leuk om te doen en misschien wilde ze dan die klamme, geurende billen van haar op mijn gezicht persen.
Mijn aandacht werd naar het gordijn getrokken, waarvan aan de onderkant een 20 centimeter open bleef. Ik kon daardoor zien hoe de laarsjes als eerste uit gingen. Kort erna volgde de legging en dus kon het niet anders dat ze in haar ondergoed, eh, haar onder-ondergoed stond. Hoewel ze mij niet het type leek dat ondergoed kocht bij de Zeeman of de Wibra vandaan. Ze stapte in het rokje, waarna er een tijdje niets gebeurde, tenminste, niet dat zichtbaar was voor mij. Mijn aandacht was daarnet, buiten, niet echt uit gegaan naar haar borsten, maar voor zover ik me het strakke hemdje voor de geest kon halen, had daar een niet onaardige vulling in gezeten. Ik ben daarin geen deskundige, maar ik vermoedde dat ik met een C-cup goed gokte.
Er was weer wat te zien onder het gordijn door, de laarsjes gingen weer aan. Dus bijna was ze klaar voor de modeshow. Bijna, want… zag ik dat nu goed? Verdomd, ja hoor, ze stapte uit haar slipje! Rood met zwart, dacht ik in de gauwigheid te zien.
Het gordijn werd met een ruk opengeschoven en wat ze eerder had gezegd, dat het op een vrouw leuker stond dan op een paspop? Mijn ogen gingen van de prachtig opgestuwde borsten en de diepe gleuf daartussen naar het rokje, waarvan ze één rits open had en die daarmee meer been liet zien dan ik verwacht had. Als een mannequin liep ze van me weg – ohhh, die verrukkelijke billen van haar – en toen ze terugliep, trok ze de rits van het jasje helemaal open.
Het kledingstukje, dat door de ronde uitsparing op borsthoogte zo fraai een flink stuk van haar borsten toonde, had vlak onder die uitsparing een rijgvetersluitinkje en liet verder haar buik bloot; een piercing sierde haar navel. Als we niet in een winkel waren geweest, dan had ik hier al erg leuke dingen met haar willen doen. Jeetje, wat was dit alles geilmakend!
‘En?’ Ze keek me lachend aan. ‘Hoewel het antwoord al op je gezicht af te lezen is.’
Ik vermoedde dat ze daarin gelijk had.
‘Ja, ik geef het toe, het is echt super.’
Ik slikte.
‘Je had toch ook beloofd dat je je nog eh…’
‘Voorover zou buigen?’ Ze grinnikte. ‘Dat was ik niet vergeten hoor.’
Ze draaide zich om, boog plagend langzaam voorover, waarmee ze steeds meer blootgaf; dijbenen, onderkant billen, nog iets meer van de billen. Ik zat op het puntje van het stoeltje, had bijna de neiging om op mijn knieën te gaan zitten, om maar niets te hoeven missen.
Grijnzend keek ze even onder haar arm door.
‘Ben je er klaar voor?’
Ze wachtte niet op een reactie, maar boog nu ver voorover en daarmee liet ze alles zien. Verbeeldde ik het me, of zag ik haar gladde lipjes glinsteren? Helaas te kort naar mijn zin showde ze haar heerlijkheden.
‘Durf je,’ en ze deed de ritsen dicht, ‘zo naast me over straat te gaan?’
Ik knikte.
‘Ja hoor en ik verheug me nu al op de jaloerse blikken van andere mannen.’
Plus dat we dan op weg gingen voor een bak koffie en toiletbezoek, want daar zou ik haar zeker aan houden.
‘Mooi zo. Nou, dan mag je nu eerst jouw aandeel leveren. En daarna…’ Ze kneep haar ogen iets toe. ‘…lever ik mijn aandeel nog. De koffie. En iets toe.’ Weer een grijns.

Buiten liepen we hand in hand, wat me een gevoel van intimiteit gaf. Galant droeg ik het tasje met haar gedragen kleding. In het korte stukje naar het café leken de afkeurende blikken van de enkele autochtoon en verdwaalde toerist van haar af te glijden. In ieder geval gaf ze er geen blijk van dat ze haar iets deden.
Het grand café, dat een honderd meter verderop was, had het rustig. Op het terras zaten twee dames op leeftijd en iets van hen vandaan zat een oude man bewegingsloos achterovergeleund in zijn stoel, de ogen dichtgeknepen. Misschien was hij dood. Binnen was het ook stil, slechts drie tafeltjes waren bezet. Wij zochten een plek in de hoek, aan de raamkant. Zij ging met de rug naar de muur zitten en ik nam tegenover haar plaats aan de tafel van hout. De eveneens houten stoelen hadden een zitting van crèmekleurige skai. We bestelden koffie, zij cappuccino en ik een gewone.
Terwijl we op de koffie wachtten, vroeg ik haar: ‘Doe je dat vaker, mannen aanschieten en vragen of ze kleding voor je kopen?’
Ze lachte. ‘Nee hoor. Alleen bij leuke mannen.’
‘En die zijn dan gelijk zo toegeeflijk om daarin mee te gaan?’
‘Nee, ze vallen voor mijn charme.’
‘Of die…’ Ik aarzelde of ik dat wel kon zeggen.
Grinnikend vulde zij voor me aan. ‘…op me geilen? Want dat deed jij ook, ik zag je buiten wel naar mijn borsten, legging en kruis kijken hoor.’
Ik voelde weer eens een kleur opkomen.
‘En ik durf er wat om te verwedden dat je al om was toen ik je zei dat ik hier misschien naar het toilet ging en dat jij met me mee kon de dames in, als je daar zin in had.’
Mijn kleur verdiepte zich. Ze had gelijk. De kans dat ik haar kon neuken, had me overgehaald en dat dan ook nog eens op zo’n spannende plek. Het spannendste wat ik ooit had gedaan, was een vriendin nemen op de keukentafel.
Ze boog zich naar me voorover en liet haar stem zakken.
‘En om je weer op te geilen, ik heb het rokje iets opgetrokken en zit met mijn blote kont op de zitting.’
Waarop ze weer rechtop ging zitten en vriendelijk lachte naar de serveerster die met de koffie aankwam.
‘Hmmm, lekker.’
Doelde ze op de koffie of op dat andere? Mijn god, ik had het zo warm als wat, en dat kwam niet alleen door mijn rode hoofd.
Nadat de serveerster weer verdwenen was, trok ze de rits van het jasje tot halverwege open, waarmee ik opnieuw zicht had op de opgestuwde borsten en de gleuf daartussen. Het kostte me moeite om mijn ogen op haar gezicht gericht te houden, maar of dat geruststellender was? Die volle lippen, die ze sensueel even met haar tong bevochtigde en meer deed glanzen, deden mij verlangen naar het vervolg. Het leek of ze nu, hier, uit iedere vezel van haar lijf lust uitstraalde. Wanneer was ze van plan om richting toilet te gaan?
Alsof ze mijn gedachte had gelezen, zei ze: ‘Nog niet aan denken,’ terwijl ze een vinger naar mijn mond bracht, die op mijn lippen drukte en met een lichte pressie naar binnen drong.
‘Een voorafje voor straks. Proef je mijn geil, zo uit mijn kutje vandaan?’
Ik weet niet of ik dat proefde, maar jeetje, wat teasde ze me hiermee. Ik had niet eens gemerkt dat ze een hand onder tafel had gebracht.
‘Als we onze koffie op hebben, dan gaan we…’
Haar ogen schitterden. Ik was in staat om mijn koffie in één keer naar binnen te gieten. Ze rommelde in haar schoudertasje, dat naast haar op tafel stond.
‘Die is voor zo dadelijk’ en ze legde een condoomverpakking open en bloot op het tafelblad. Voordat ik kon reageren, hoorde ik een telefoon.
‘Momentje.’
Ze diepte het mobieltje uit haar schoudertasje, wierp een blik op de display.
‘Shit, deze moet ik aannemen, sorry.’
Ze maakte verbinding, terwijl ze opstond.
‘Ja, met mij.’
Toen ze terugkwam, was ze duidelijk geagiteerd.
‘Verdomme Jan, ik moet weg, een collega vervangen. Het spijt me.’
‘Kut,’ ontglipte me. Dit was echt balen. Ze zat al weer tegenover me.
‘Stroop je mouw eens op.’
Ik kon wel janken en mijn jongeheer deelde mijn gevoel.
‘Ik kan jouw mobieltje bellen, dan heb je mijn nummer ook, maar ik vind dit leuker.’
Ze had een lipstick in haar hand, waarmee ze op de binnenkant van mijn onderarm haar 06-nummer schreef. Ze borg de lipstick weer op, pakte haar spullen, stond op en drukte een kus op mijn lippen.
‘Bel me, als je zin hebt.’
‘Ja, doe ik… En eh, werk ze,’ reageerde ik aangeslagen.
Ze was al een paar stappen van me vandaan, toen ze terugkwam.
‘Hier, heb je nog een aandenken van me.’ En ze legde haar slipje op tafel. Dat inderdaad rood met zwart was.

Als je zin hebt… Dat had ik, deze avond al. Al was het maar om haar stem te horen. En ja, om wellicht een afspraakje te maken, voor misschien weer een kop koffie en meer. Ik had haar slipje in mijn hand, drukte het tegen mijn gezicht, snoof haar geur op, die er nog vaag in aanwezig was. Ja, ik ging haar bellen. Nu. Een klik en een vriendelijke damesstem zei: ‘Goedenavond, met Paradise Escort, met Angela. Waarmee kan ik u van dienst zijn?’

0-G-Verhaal 3

Atlantic, kamer 5.12

sunset-49564_960_720
De zon zakte al langzaam richting horizon, maar de warmte van de zomerse dag zinderde nog na. Hij zat in een loungestoel, die hij zo had neergezet, dat hij zowel het strand als het terras kon overzien. Het strand dat gestaag leegliep en het terras dat zich vulde met mensen, die nog wat gingen drinken of eten voordat ze huiswaarts keerden. Iets wat hij niet hoefde, naar huis gaan. Hij had voor vannacht een ruime kamer geboekt in een hotel vlakbij, met balkon dat uitzicht bood op strand en zee.
Het had hem een goed idee geleken om hier nog een keer naar terug te keren, precies een jaar na het overlijden van zijn vrouw. Haar verlies was nog steeds elke dag aanwezig, een smeulend verdriet, dat soms plotsklaps oplaaide en hem raakte met een weemoedige pijn. Zoals nu. Teruggetrokken in zichzelf en met zijn gedachten bij haar, was hij zich niet meer bewust van wat er om hem heen gebeurde.
“Hai.”
Hij keek op. De vrouw die voor hem stond, werd goud omlijst door de stralen van de zon achter haar. De roodkoperen krullenbos rond haar gezicht leek wel te vlammen. Het gele zomerjurkje liet veel, onrustig makend veel van haar gebronsde benen zien.
“Er zijn nog weinig plekjes beschikbaar. Mag ik naast deze, weliswaar aantrekkelijke, maar ook intens verdrietig kijkende man komen zitten?”
Er klonk geen spot in haar stem door, eerder een verontschuldiging hem te moeten lastigvallen.
“Ja.”
Het was lang geleden, dat hij een zo aantrekkelijke vrouw naast zich had gehad. Zijn Janet was de laatste geweest, ondanks dat zij op haar sterfbed tegen hem had gezegd dat hij door moest gaan met z’n leven en dat daarin zeker ook ruimte moest zijn voor een andere vrouw. Hij had zichzelf die ruimte niet gegeven, maar zich terug getrokken in het verlies en zijn verdriet.|
“Ja, natuurlijk.”
Toen ze in de lage loungestoel ging zitten, slikte hij; het toch al korte jurkje leek nog korter te worden. Als hij zich voorover zou buigen en zij haar benen iets spreidde, zou hij ongetwijfeld kunnen zien wat ze verder aan had en misschien zelfs zien of de kleur van haar haar de echte was?
Hij schrok, dat hij zijn gedachten de ruimte gaf om die kant op te gaan en misschien nog meer van de gevoelens die daarmee gepaard gingen. Het maakte hem nerveus.
“Ik zie je verdriet, wil je erover praten?”
Waarom hij dat deed, wist hij niet, maar hij deed het. Ze luisterde, legde een hand op zijn arm. Het praten erover, zijn verhaal eens kwijt te kunnen, voelde… bevrijdend. Hij was zich onder het vertellen niet eens bewust geweest, dat haar troostend strelende hand zich verplaatst had van zijn arm naar zijn bovenbeen. Waar ze licht overheen wreef, haar vingers aan de binnenkant van zijn been. Vingers die daarbij onrustig makend dicht bij zijn kruis kwamen.
Na zijn verhaal was er even een moment van stilte, waarbij ze beiden onderuit gezakt in de loungestoelen in hun gedachten verzonken waren. Een stilte, die zij doorbrak met de vraag:
“Zonet hè, toen ik naast je ging zitten, waar dacht je toen aan?”
Jeetje, dat kon hij haar toch niet opbiechten?
“Ik deed wat met je hè? Ik zag naast je verdriet ook ineens wat anders in je ogen. Ik dacht daar iets van geilheid in te lezen. Klopt dat?”
“Ja…”
Hij aarzelde of en hoe verder te gaan.
“Vertel.”
“Jeetje, nou, ik eh, ik vroeg me af…”
Ze kneep even in zijn bovenbeen.
“Nou?”
“…wat voor slipje je aan zou hebben. En eh, of het daar zou laten zien, dat je rode kleur haar je echte kleur rood is.”
Pff, dat was eruit.
Een uitbundige lach rolde over haar lippen en ging over in gegrinnik.
“Zal ik je dat dan verklappen?”
Ze legde weer haar hand op zijn bovenbeen.
“Om met het eerste te beginnen, ik draag zelden een slipje en ja, ik ben ook nu sliploos. En wat het tweede betreft, mijn haarkleur is echt, alleen zal je dat van onder niet bevestigd zien, want ik heb een kaal kutje.”
Ze grijnsde.
“En omdat we nu beiden het een en ander aan intimiteiten gedeeld hebben, moesten we ons maar eens voorstellen, toch? Ik heet Marja.”
“En ik John.”
Hij voelde zich prettig bij haar en misschien zelfs meer dan dat. Hij voelde zich tot haar aangetrokken. Hij wilde graag nog een tijdje in haar bijzijn vertoeven en om niet het risico te lopen, dat ze na een drankje zou verdwijnen, stapte hij over zijn schroom heen en vroeg:
“Heb je wat te doen vanavond, Marja?”
“Ja.”
Was de teleurstelling op zijn gezicht af te lezen?
“Ik denk dat ik de avond met de aardige man naast me ga doorbrengen en misschien, als hij dat ook wil, de nacht.”
Verrast keek hij haar aan, terwijl zijn hart een sprongetje maakte.
Ze lachte.
“Dan kan je gelijk controleren, of ik daarstraks de waarheid sprak.”

De avond was een prettige geweest. Eerst eten op het terras, met een heerlijke fles witte wijn erbij. Daarna een wandeling langs de branding, onder het licht van de maan, de armen om elkaar heen. Armen, die langzaam naar beneden zakten, om op elkaars kont te eindigen. De innige omhelzing, de eerste zoen, hete zoenen en een verlangen naar meer.
Op zijn hotelkamer schopte ze haar sandaaltjes uit, ritste haar jurkje open en liet deze op de grond glijden. Meer had ze niet aan. Hij had twee kledingstukken meer uit te doen.
Ze zoenden elkaar weer. Haar tong drong zich naar binnen. Al snel zat hij lager, zoende haar hals, knabbelde op haar oorlelletje, kuste haar borsten, zoog haar tepels stijf, terwijl hij ondertussen zijn vingers langs haar schaamlippen en clitoris liet cirkelen, waarbij een enkele keer plagend even haar lustknopje aanraakte, wat haar steeds een diepe kreun ontlokte. Hij hurkte, liet zijn tong haar navel binnen gaan, wat haar deed giechelen. Eindelijk gaf hij haar vagina aandacht. Haar lippen waren al iets vaneen en de glans van nat liet zien dat ze zin had, dat ze geil was. Kort drukte hij zijn gezicht in haar kruis, kuste haar daar, snoof de geur op, om dan op te staan, haar op te tillen en naar het kingsize bed te dragen.
Waar zij meteen het initiatief nam. Ze drukte hem achterover, ging op zijn bovenbenen zitten en nu liet zij haar lippen van boven naar onder gaan in warme kussen, ze knabbelde op zijn tepels, liet sensueel haar handen langs zijn lichaam gaan. Tot aan zijn lid, dat ze nu met beide handen beetpakte. Met glinsterende ogen keek ze hem aan, een ondeugende lach rond haar lippen. Die zich daarna om zijn lid sloten. Deze keer kreunde hij, sloot daarbij z’n ogen. Heel even schoot Janet door hem heen, maar hij wist dat zij hem haar zegen hiervoor gaf.
Ze kwam omhoog, schoof iets naar voren en bracht zijn lid tussen haar andere lippen, waarna ze zich genotvol liet zakken, om hem vervolgens te berijden. Afwisselend teder plagend, dan weer wild stotend. Op het moment dat ze voelde dat hij zou komen, stopte ze, gleed van hem af, kwam naast hem liggen. Waarna ze zich weer overgaven aan zoenen, strelen. Totdat hij haar penetreerde en het hem zowaar lukte niet eerder klaar te komen, totdat haar orgasme zich aandiende.
Tevreden en loom lagen ze naast elkaar, totdat ze opveerde.
“Ik ga even naar de badkamer, ik voel namelijk wat lekken,” lachte ze. “Val jij ondertussen niet in slaap?”
“Nee hoor,” lachte ook hij, “want ik ben nog lang niet op je uitgekeken.”
Terwijl zij in de badkamer verdween, deed hij alle lichten uit en liep het balkon op. De warmte van de dag hing nog steeds in de lucht. Hij keek uit over het donkere water, luisterde naar de branding, zoog het leven in zich op. Hij voelde zich zielsgelukkig.
Armen gleden om hem heen, haar hete lichaam drukte zich tegen hem aan. Ze kuste zijn nek, kwam naast hem staan, pakte zijn half stijve lid.
“Wil die nog wel een rondje, denk je?”
Grijnzend keek ze hem aan.
“Eh, ik denk dat die daar nog wel zin in heeft, ja.”
“Durf je het hier?”
Ze boog voorover en zette haar onderarmen op de leuning van de balkonafscheiding. Hij keek even naar links en rechts, waar het bij de buren donker was en op het strand ver beneden hen was ook geen activiteit meer te bespeuren. Ach, so what, het ergste wat kon gebeuren, was dat ze de kamer uitgezet werden. Hij knikte.
“Wil je me anaal nemen? Of is dat iets wat je tegenstaat?”
Zijn geslacht beantwoordde die vraag meteen door te zwellen tot een gigantische erectie.
“Ik zie het al,” lachte ze en ze strekte haar rug, duwde haar onderlichaam naar achteren, zette haar voeten uit elkaar. Met zijn speeksel bevochtigde hij haar tweede gaatje, drong eerst een vinger naar binnen om haar daar al wat op te rekken, voordat hij voorzichtig bij haar naar binnendrong. Owh, wat was ook dit heerlijk. Een zucht ontsnapte haar, die overging in een genotvol gekreun, toen hij langzaam op en neer stootte. Deze keer kwam hij niet klaar, maar zij daarentegen bereikte een nieuw en heftig orgasme, dat ze moest smoren met een vuist tegen haar mond gedrukt.

De volgende ochtend duurde het heel even om te beseffen waar hij was en wat er de avond ervoor was gebeurd. Met een ruk draaide hij zich om, op zijn zij, om dan, op het kussen naast zich een wilde bos rode krullen te zien. Meteen brak een glimlach door op zijn gezicht en een intens gevoel van blijdschap overspoelde hem. Ook zij opende haar ogen, die hem aankeken en bijna gelijk gingen stralen.
“Een goedemorgen, John. Dit is een prettig ontwaken.”
Ze stak haar hand uit en streelde zijn borst.
“Van mij mogen hier nog veel, oneindig veel ochtenden op volgen, als jij dat ook wilt.”

***

Ze liepen hand in hand terug langs de branding, in de richting van de familiebadplaats. In de verte konden ze de lichtjes zien van de strandterrassen. En daaropvolgend die van het hotel. Ze kneep even in zijn hand.
“Gaan we het straks nog eens doen op het balkon, John?”
Hij glimlachte bij de gedachte aan toen.
“Dat wond je op, hè?”
“Ik vond dat ontzettend geil, ja. Jij toch ook?”
“Ja.”
Hij haalde het beeld van de volgende ochtend voor de geest, het moment dat hij ontwaakte en hij haar naast zich lag liggen en wat een gelukzalig gevoel hem dat gaf.
“Maar?”
“Niets maar, ik dacht aan de ochtend erna, hoe blij ik was dat je nog naast me lag.”
Ze hield haar pas in, stopte.
“En, nooit spijt daarvan gehad?”
Hij ging achter haar staan en sloeg zijn armen om haar heen.
“Nee. Geen dag.”
“Dat hoor ik graag,” glimlachte ze.
Voor een moment waren ze stil en keken uit over de donkere zee, waar de golfjes oplichten in het licht van de bleke sikkel van de maan.
“Ben ik nog steeds dezelfde als toen, John?”
“Nee,” fluisterde hij zachtjes in haar oor. “Je hebt nu een buikje, Marja.”
“Een buikje?” grinnikte ze. “Zeg maar gerust een buik.”
Liefdevol legde hij zijn handen onder de bolling van haar buik.
“Het was een leuke verrassing om hier naar terug te keren, John. Maken we daar een traditie van, elk jaar op deze dag van onze eerste ontmoeting?”
“Ja, dat is leuk.”
Hij streelde over haar buik.
“En volgend jaar dan met ons drietjes.”
“Ja,” lachte ze liefdevol.
Ze knikte naar de maan.
“We hebben nog niet over een naam nagedacht. Zullen we haar Luna noemen?”
“Luna… Ja, dat vind ik een mooie naam voor haar.”

Weekje vakantiepark

huisje1De bui was hevig geweest. Nu druipen druppels in een rustgevend geluid neer van de takken van de bomen en de heesters. Verder is het stil. Een stilte die hij thuis, in de drukte van de grote stad, zelden ervaart. Hooguit als hij ’s nachts buiten op balkon zit te roken en de stad slaapt, op een paar auto’s na die de wijk verlaten of inrijden. Eenmaal per jaar stilt hij dat verlangen naar rust door in januari een weekje weg te gaan.
De tweepersoons accommodatie die hij deze keer heeft gehuurd, ligt net buiten het eigenlijke park. Het zijn zes dezelfde huisjes, die aan een kronkelend zandpaadje liggen, drie aan elke kant ervan. Zijn verblijf is de laatste aan het paadje, dat iets verderop in het naast het park gelegen bos verdwijnt. Vijf van de zes huisjes zijn verhuurd, het huisje naast hem staat leeg.

Bijna gelijktijdig met hem zijn op deze wisseldag ook andere nieuwkomers gearriveerd. In het middelste huisje aan de overkant zit een ouder echtpaar, van wie de man de bagage van auto naar huisje mocht zeulen, terwijl zijn vrouw luidkeels in haar mobieltje naar waarschijnlijk hun dochter tetterde hoe prachtig het hier was en hoe énig het huisje. “Met een veranda en daar sta ik nu op.” Gelukkig zit dat stel binnen, met de gordijnen dicht. En schuin tegenover hem is een vrouw van middelbare leeftijd alleen ingetrokken. Ze had en een grote koffer en een grote reistas als bagage bij zich. Ze hadden elkaar in het voorbijgaan even begroet. Hij had haar als een prettige verschijning beoordeeld en was gecharmeerd van de kleur van haar haar: honingblond.

Hij tikt een sigaret uit het pakje dat voor hem op de robuuste houten tafel ligt en hij leunt weer achterover. Eén been opgetrokken op de houten bank, zijn sigaret in de ene hand, de andere hand rustend op de dij van zijn andere been. Het getinte glas in de lamp aan het plafond van de veranda zorgt ervoor dat de lamp een warm zachtgeel licht verspreidt. Voor de rest is het donker om hem heen.
Hij kijkt naar de overkant. Ook bij haar zijn de gordijnen dicht. Wat zal ze aan het doen zijn? Tv kijken, zittend in de leren fauteuil of liggend op het tweepersoons bed? Andere opties zijn er wat dat betreft niet, want vanaf één van de twee stoeltjes bij het eettafeltje heb je geen zicht op het scherm, weet hij. Wat zal ze aanhebben? Vast niet meer de dikke trui, strakke spijkerbroek en laarsjes die ze bij haar aankomst droeg. Misschien zit ze in de tweepersoons jacuzzi, een luxe in de huisjes waarvan hij vroeg in de avond heeft genoten.
Hij probeert haar weer voor de geest te halen. Ze was, voor zover dat te beoordelen was geweest door de kleding die ze droeg, niet slank. Ook niet dik. Goed gevuld, als dat een juiste term ervoor is? In elk geval was de trui voor en de broek achter zeker lekker gevuld geweest. Ineens is hij zich ervan bewust dat zijn hand zijn geslacht streelt, over zijn joggingbroek heen. Nou ja, niemand die het ziet, plus dat het tafelblad dekking geeft aan wat hij aan het doen is. Toch stopt hij gelijk als hij schrikt van de lamp die aan de overkant aan gaat, gevolgd door het geluid van de deur die opengaat en honinghaar haar veranda opkomt.
Zo te zien heeft ze een huispak aan, of hoe zo’n ding ook mag heten. Een zwarte. Van velours? Ze ziet hem gelijk. Ze zwaait en roept: “Hé, hallo.” Hij beantwoordt haar groet door ook zijn hand op te steken en door terug te roepen: “Dag buurvrouw.”
Ze lacht. “Vindt de buurman het leuk als ik hem even gezelschap houdt?”
Hij aarzelt geen moment. De stilte en de rust waarvan hij net genoot, is dan weliswaar weg, maar hé, de kans om met deze prettige verschijning nader kennis te maken laat hij niet lopen. Dus reageert hij met een: “Be my guest.”
Hij kijkt licht geamuseerd toe hoe ze haar sloffen uitdoet en in rubberen laarzen stapt die naast de deur staan; ze is deze week duidelijk voorbereid op mogelijk slecht weer. In elk geval zijn ze voor nu handig om het zandpad over te steken, dat na de regenbui van zonet vol ligt met plassen water. Hij staat op om haar te begroeten.
“Nogmaals hallo,” en ze steekt haar hand uit. “Ik ben Hélène.”
Hij schudt de uitgestoken hand. “En ik ben Tom.”
Hij maakt een uitnodigend gebaar naar de bank.
“Of is het buiten te fris voor je in alleen je huispak?”
“Eigenlijk wel, ja. Maar het is ook wel gezellig, zo op de veranda. En ik ging naar buiten omdat ik wilde roken.”
“Als je een trui van mij aan wilt?”
“O, als je dat niet erg vindt?”
Ze doet haar laarzen uit en gaat op de bank aan de andere kant van de tafel zitten, met haar rug tegen de leuning van de veranda. Hij wijst naar zijn glas.
“Wil je ook wat drinken? Dit is Southern Comfort puur, maar je kunt het ook gemixt met cola krijgen. Iets anders kan ik je niet aanbieden, helaas.”
“Ik ken dat niet, wat is het?”
“Proef maar” en hij schuift het glas naar haar toe. Ze nipt.
“Hmmm, lekker, doe me maar een glas.”
“Wil je ook nog een kussen?”
“Ook wel lekker, ja,” zegt ze met een stralende lach, die kuiltjes in haar wangen maken. Blij met haar aanwezigheid gaat hij naar binnen om het door hem aangebodene te halen, te beginnen met een warme trui, die hij gelijk naar buiten brengt. Ze zit met opgetrokken benen en met winterse sokken aan haar voeten op de bank. Ze heeft een sigaret al opgestoken.
“Zo, dit is alvast de trui, de rest komt er aan,” en meteen is hij weer naar binnen.

Honinghaar Hélène ziet er verdomd leuk uit en ze lijkt hem ook leuk gezelschap. Terwijl hij de fles uit de koelkast trekt, is hij zich ervan bewust dat hij een deuntje neuriet. Hij moet even nadenken wat het is, weet dan dat het een nummer van Henk Westbroek is, Zelfs je naam is mooi. Nou ja! Hij weet nog helemaal niets van haar, behalve hoe ze heet en dat ze een leuke kuiltjes makende lach heeft.
Als hij weer terug is op de veranda, heeft zij zijn trui al aan. Ze neemt het kussen aan en nestelt zich daarmee behaaglijk op de bank.
“Je bent een lieverd, weet je dat?”
“Och,” haalt hij z’n schouders op. Hij voelt zich altijd wat onhandig bij het krijgen van een complimentje.
“En ik voel me nu al op m’n gemak bij je. Weet je dat ik het lief vond dat je me van je glas liet proeven? Ik vind dat een bepaalde intimiteit hebben wat me gelijk een warm gevoel geeft. Je trui overigens ook,” grinnikt ze er achteraan. Ze pakt haar glas op. “Proost, op deze avond.”
Ook hij heft z’n glas en beantwoordt haar toast.
“Ben jij ook vandaag aangekomen?” vraagt ze.
“Ja. Even voor een weekje de drukte van de Randstad ontvluchten en hier rust vinden.” “Oh,” zegt ze quasi geschrokken, “en dan dring ik me aan je op. Zal ik gelijk maar weer gaan?” knipoogt ze.
“Nee joh! Ik ben hartstikke blij met je gezelschap.”
“Nog wel,” grinnikt ze.
“En jij,” is zijn wedervraag om wat meer van haar te weten te komen, “ook voor eventjes de drukte ontvluchten?”
“Ja, maar anders. Niet die van de Randstad. Ik heb twee meiden thuis zitten, van 16 en 19. En, dat klinkt wat egoïstisch, daardoor kan ik niet altijd dat doen waar ik behoefte aan heb.”
Kort verschijnt er een nadenkende rimpel op haar voorhoofd.
“Maar nu dus wel.”
Waarmee de lach weer in haar ogen terug is.
“En wat doe je dan hier wat je thuis niet kunt doen?” vraagt hij zich hardop af.
“Oei.” Ze bijt op haar onderlip. “Dat is… nogal intiem.”
“Als je het voor je wilt houden, moet je dat doen.”
Ze wendt haar blik af. Hij dringt niet aan, gunt haar de tijd om haar te laten beslissen of ze het ja of nee wil vertellen.
Wat kan zij thuis, met haar twee meiden om zich heen niet doen wat zij hier wel kan doen? Hij kan zich daarbij iets bedenken en ineens vraagt hij zich af of zij om die reden de oversteek naar zijn huisje heeft gemaakt.
Ze kijkt hem weer aan. Haar ogen zijn intens blauw, ziet hij nu.
“Goed,” begint ze. “Misschien vind je het wel iets heel stoms wat ik je ga vertellen en denk je, wat een maf mens. Maar ik vind het dus heerlijk om mezelf zo nu en dan op te geilen door urenlang mezelf te plagen met speeltjes en pas dan sta ik mezelf toe een orgasme te krijgen.”
Hij hoeft zich deze keer niet te strelen, z’n pik verhardt meteen uit zichzelf bij haar woorden.
“Nee,” schudt hij zijn hoofd, “ik vind dat niet stom. Het is toch heerlijk als je jezelf zo weet te plagen en te prikkelen en dat te rekken tot je uiteindelijk je bevrediging wilt vinden?”
“Je vindt dat dus echt niet gek?”
“Nee. Eerder opwindend.”
Ze grinnikt.
“Ik heb je toch niet geil gemaakt?”
Hij ontwijkt deze laatste vraag. Hij is allang blij dat zijn opwinding onder het tafelblad verborgen is.
“En je dochters, zij weten niets van die speeltjes?”
“Nee joh. Ik heb echt niet de behoefte dat zij weten wat hun moeder voor dingen in haar eh, gaatjes stopt. Nee, die spullen zitten in een voor hen geheime bergplaats.”
“Een paar vibrators kan je toch in je nachtkastje bewaren? Of zijn die meiden van je van die nieuwsgierige Aagjes die in hun moeders spullen neuzen?”
“Nee. Behalve dan dat ze geregeld in mijn kledingkasten grutten en weer eens kleding van me lenen. Maar ik heb echt wel meer dan een paar vibrators hoor. Voeg daar maar wat dildo’s, buttpluggen, dildoslips en wat latex kledingstukjes aan toe.”
Hij moet wat met zijn handen doen, anders verdwijnt er minstens eentje onder tafel om zijn gezwollen pik eens stevig beet te pakken. Hij grijpt daarom het pakje sigaretten en steekt er eentje op.
“Zo, na deze ontboezemingen is het nu jouw beurt, Tom. Wat voor stoute dingen doe jij zoal? Ben je trouwens alleen?”
“Ja. Ik ben gescheiden en ik heb één dochter.”
“Die bij je ex woont?”
“Woonde. Ze studeert in Groningen sinds september.”
“Ja, en…? Ze kijkt hem verwachtingsvol aan. “Je stoute dingen, weet je nog?”
“O ja. Ik eh…”
Deze keer bijt hij kort op zijn onderlip.
“Ik bezoek soms een commerciële Meesteres.”
“Als slaafje?”
“Ja. Maar ik heb ook een paar keer met een vriendin mogen spelen. Zij als subje, slavinnetje dus.”
“Ik ben daar niet zo in thuis, maar billenkoek krijgen vind ik eigenlijk wel lekker zo nu en dan. Maar echt met zwepen krijgen en zo, ik geloof niet dat dat iets voor mij zou zijn.” Ineens moet ze grinniken. huisje4
“Staat er in jouw huisje ook zo’n op een gymnastiekbok lijkend stuk hout op poten?”
“Ja.”
“Ik ben daar even op gaan liggen en fantaseerde zo billenkoek te krijgen.”
“Hmm.”
Voor zijn geestesoog ziet hij haar al voor zich, vast liggend op die bok, haar billen ontbloot en klaar voor een spanking.
“Breng me niet op een idee.”
Ze steekt haar tong naar hem uit.
“Foei Tom, niet gelijk aan stoute dingen denken hè?”
“Hé, wie begon daarover?”
“Ik,” lacht ze. “Maar voor nu laat ik m’n billen nog lekker in mijn huispak zitten.”
Schuilt daar een belofte in?
Hij schudt z’n hoofd.
“Je bent me er eentje, Hélène.”
“Ik weet het.”
Ze rilt.
“Heb je het koud? Wil je naar binnen?”
“Nee, nog niet. Ik vind het knus, zo even buiten nog. En als ik het echt koud krijg, nodig je me toch wel bij je uit in de jacuzzi om op te warmen?”
“Maar natuurlijk.”
Dus de kans bestaat dat hij straks met haar in bad zit?
“Zal ik ons eerst nog eentje inschenken?” vraagt ze.
Dat vindt hij leuk, alsof ze hier thuis is, zich thuis voelt.
“Ja, lekker. De fles staat in de koelkast.”
Ze staat op, pakt de glazen.
“Als ik terug ben, kruip ik lekker tegen je aan.”
Met een schalkse knipoog voegt ze eraan toe: “Dan kan je me vast voorverwarmen.”
En weg is ze, naar binnen. Eén ding weet hij zeker, hij hoeft zeker niet voorverwarmd te worden, hij heeft het bloedheet en is bloedgeil.

Ze komt terug, zet de glazen op tafel en schuift inderdaad op zijn bank naar hem toe. “Wacht even,” reageert hij. Hij zet z’n ene voet weer op de bank.
“Dan kan je nu lekker helemaal tegen me aankruipen.”
Iets wat ze zonder aarzelen doet en ze zet net als daarstraks haar voeten op de bank en kruipt behaaglijk tegen hem aan. Zonder schroom slaat hij een arm om haar heen. Hij laat even zijn hoofd tegen dat van haar rusten. Ze ruikt lekker.
“Hmm,” mompelt hij, “heb ik je al verteld dat ik je leuk vind?”
“Nee, nog niet,” glimlacht ze. “En wat nog meer? Stout?”
“Ook dat. En ik neem aan dat jij je vanaf morgen gaat uitleven met stoute speeltjes?”
“Vanaf morgen?”
Ze buigt haar hoofd iets naar achteren, zodat ze hem aan kan kijken. Haar ogen glinsteren. Hij trekt z’n oogleden op, zijn ogen daarmee wijd openend.
“Wou je zeggen dat…?”
“Ja.” Ze grinnikt. “Daar ben ik gelijk bij aankomst mee begonnen hoor. Ik heb op dit moment een buttplug in. Ik neem aan dat je weet in welk gaatje die zit?”
“Ik heb daar zo’n donkerbruin vermoeden van, ja.”
“Goh,” lacht ze plagend, “wat knap van je.”
Hij begint nu ook lef te krijgen.
“En dat andere gaatje dan?”
“Dat moet nog gevuld worden en ik heb al zo’n idee waarmee.”
Het is onmiskenbaar dat ze zijn erectie voelt en hij wenst die ook niet langer voor haar te verbergen.
“Het is trouwens een opblaasbare. Voel maar.”
Ze pakt zijn hand en leidt die naar haar lies, waar hij inderdaad het pompje voelt.
“Knijp er maar eens in als je wilt. Maar één keertje hoor.”
Hij knijpt in het pompje.
“En als ik het nog eens doe?”
En nogmaals knijpt hij.
Owwh, hohhh, maar nu stoppen hoor Tom, anders wordt het te heftig voor me.”
“Weet je dat ik het bloedheet van je krijg, Hélène?”
“Ja, dat eh, voel ik, hmmm. Ik denk dat we het bad dadelijk maar overslaan en ik heb het idee dat deze jongen dat niet erg vindt.”
Ze pakt zijn lid door z’n joggingbroek heen even stevig vast.
“En ik trouwens ook niet,” grijnst ze. “Weet je, ik ga even naar de overkant, de lichten uitdoen en zo en dan ben ik gelijk terug.”
Ze kruipt van de bank af en trekt de laarzen aan.
“Je houdt wel je buttplug in hè?” geeft hij haar mee.
“Ja. Die mag jij straks in. Lijkt je dat geil?”
Een lichte kreun ontsnapt hem.
“Ja.”
En weg is ze. Vol van lustgevoelens kijkt hij haar na.

De laatste keer dat hij met een vrouw naar bed is geweest, is zeker al weer drie jaar terug en dat was met zijn ex. En nu ligt hij dadelijk met die heerlijke vrouw in bed? Hij kan bijna niet geloven dat dat zo is. Ze zal zich toch niet bedenken? Dat ze nu, terug in haar accommodatie, spijt heeft gekregen van haar ontboezemingen en van het opgeilen van hem? Want dat deed ze toch? Blijft ze niet erg lang weg? Zijn ongerustheid en twijfels verdwijnen als de lichten aan de overkant uit gaan en zij weer op de veranda verschijnt, een plastic tasje in de hand. Ze sluit de deur, bergt de sleutel op in het schoudertasje en komt zijn kant weer op.
“Zo, m’n schoudertasje met portemonnee en papieren heb ik meegenomen, want die laat ik liever niet achter.”
“Gelijk heb je.”
“En ik heb wat toiletspulletjes en m’n make-up meegenomen.”
Hij pakt hun sigaretten, zij de glazen en hij laat haar voor gaan naar binnen. Hij legt de pakjes sigaretten op het eettafeltje, zij zet de glazen op het aanrecht. Het plastic tasje gaat de badkamer in. Als ze naar hem terugloopt, klopt ze even op het hout van de bok, die aan het voeteneinde van het bed staat.
“Ook hmmm,” lacht ze.
“Ja. Maar dat gaat niet werken om daar op te liggen. Je hoeft maar even in je enthousiasme te bewegen en je valt eraf, of je protesteert te veel in een tegenstribbelen. Dus als je dat al wilt, moet ik je er op vastbinden of boeien.”
“Owh, dat klinkt geil.” Haar ogen glinsteren. “En die spullen daarvoor heb je natuurlijk net niet bij je.”
“Nee. Maar…”
Ze kijkt hem verwachtingsvol aan.
“Hier vlakbij, in Waalre, zit een grote SM shop. Daar zouden we morgen een kijkje kunnen nemen.”
“Hebben ze daar alleen maar SM dingen?”
Hij lacht.
“Nee. Ze hebben daar genoeg dingetjes die jij zeker leuk zal vinden, want ze hebben ook kleding, in leer en latex en een ruim assortiment aan speeltjes. En daar zitten er vast bij die je nog niet in je verzameling hebt.”
Haar ogen glanzen.
“Dat klinkt goed. En voor een nieuw en spannend speeltje of kleding ben ik altijd te porren.”
“Mooi, dat gaan we dan toch doen? En daarna gaan we door naar Valkenswaard. Langs het marktplein zitten leuke restaurantjes, gaan we daar lunchen. Is dat wat?”
“Zeker weten, ik ben om. Maar voor nu wat anders.”
Ze trekt de in het zwarte pak nauwelijks zichtbare donkere rits open.
“Laat jij ook alvast maar wat zakken hoor.”
“Nee. Ik wil eerst naar je kijken. Mag dat?”
“Ah.” Haar bewegingen vertragen. “Je wilt een striptease? Leuk!”
Ze trekt de rits weer omhoog, om die vervolgens langzamer naar beneden te trekken. Haar tong gaat langs haar lippen, haar oogleden heeft ze iets laten zakken. Als de rits bijna beneden is, trekt ze met beide handen het bovenstuk van het pak even opzij en laat daarmee kort zien dat haar flinke borsten nog gevangen zitten in een witte, kanten beha. Ze duwt haar armen bij elkaar en zo haar borsten samen, een mooie, diepe gleuf vormend. Boven haar linker borst ziet hij een kleine tatoeage, een roosje.
Het huispak laat ze in een verleidelijke beweging over haar schouders naar beneden zakken. Haar armen gaan uit de mouwen. Haar handen gaan naar achter haar rug, de behasluiting wordt losgemaakt. Een schouderbandje zakt naar beneden, de andere volgt. Gebiologeerd kijkt hij toe hoe haar borsten vrij komen. Haar tepels zijn roze, op de tepelhoven laten bobbeltjes haar opwinding zien.
Het pak zakt over haar heupen, laat langzaamaan het wit van het kanten slipje zien. Als ze het pak verder naar beneden laat glijden, krijgt het pompje de vrijheid en dat bungelt even later aan het slangetje tussen haar benen.
Ze draait zich om, laat haar slip iets zakken, trekt die weer plagend omhoog om die uiteindelijk, terwijl ze zich voorover buigt, van haar kont af te trekken. De zwarte plug zit diep tussen haar bilspleet, maar verbergt zich niet voor hem.
Ze draait zich weer om, de slip zakt tot op de grond, tussen haar voeten. Haar poes is kaal. Ze stapt uit de slip, schopt die opzij, zet haar benen iets van elkaar en spreidt met haar handen haar schaamlippen een klein stukje. Haar kutje glinstert van het nat. Ze lacht.
“Was het een leuk showtje?”
“Ja, dat was het zeker.”
“En, bevalt het je wat je ziet?”
Hij knikt. “Je ziet er heerlijk uit.”
“Niet te veel vlees op de heupen – en ze tikt even met de handen erop – of op de buik of de billen?”
“Hélène, foei. Je hebt gewoon een lekker lijf en ik zie liever iets meer vlees, zoals jij dat noemt, dan zo’n anorexia figuur die je op de catwalk ziet.”
Ze lacht opgelucht.
“Mooi zo. En wat doe ik met de plug? Wil je dat ik die verwijder of zal ik die in houden?”
“Houd die voorlopig maar in, dan ben je dadelijk lekker dubbel gevuld.”
“Hmmm, geil.”
Hij heeft zijn trui en T-shirt al uitgetrokken, joggingbroek, slip en sokken volgen. Zijn ‘vriend’ wijst al duidelijk opgewonden en vooruitstekend haar richting uit.
“Hmmm,” reageert ze, “dat ziet er veelbelovend uit.”

Ze wachten niet langer, kruipen het bed op. Haar ogen schitteren.
“Maak me gek, lieverd.”
En dat doet hij. Strelend en kussend verkent hij haar lijf, op zoek naar die plekjes waarop ze reageert. Veel moeite kost die ontdekkingsreis niet, want haar lichaam lijkt wel één erogene zone. Algauw ligt ze te kronkelen van verlangen, iets wat ze laat weten ook: “Ohh, kom in me schat, neuk me, hard en diep.”
Moeiteloos glijdt zijn lid bij haar naar binnen, ze is kletsnat. Zo nat zelfs dat haar kutje soppende geluiden maakt. Binnen de kortste keren hangt ze tegen haar orgasme aan. Hij weet dat plagend nog even te rekken, totdat ze haar nagels als klauwen over zijn rug haalt.
“Ga door nu, ga door,” hijgt ze. “Oh ja, ik kom, ik ko..m,” klinkt het dan met een hoger wordend stemmetje.
Hij blijft nog even in haar, voordat hij zich van haar afrolt. Op zijn zij, z’n ene hand zijn hoofd ondersteunend, kijkt hij toe hoe ze o zo langzaam weer op deze wereld terugkeert. Ze glimlacht.
“Dat was lekker, heel lekker.” Dan fronst ze. “Maar jij bent niet klaargekomen, toch?”
“Nee. Dat wordt straks nog een toetje, als jij ook nog wilt tenminste.”
“Reken maar van yes,” lacht ze. “Ik wil straks nog wel een rondje seksen hoor.”
“Eerst nog wat drinken en een sigaretje? Hoewel we ons dan moeten aankleden.”
“Als je nog een joggingbroek hebt? Maar eerst doe ik de plug er uit. Wil jij die dadelijk in hebben?”
“Ja, die wil ik wel eens voelen.”
Ze gaat de badkamer in om de plug te verwijderen en om die schoon te spoelen. Als ze klaar is, gaan ze naar buiten en met een dekbed om hun heen geslagen zitten ze tegen elkaar aan op de bank. Ze wisselen weinig woorden, ze genieten van de warmte die ze voor elkaar voelen. Totdat ze aan zijn oorlelletje knabbelt en fluistert: “Kom, nu ga ik jou gek maken en daarna mag je me in een nog niet gebruikt gaatje nemen en je daarin leeg spuiten.”
“Moet ik raden welke dat is?”
“Nee. Maar het begint ook met een k,” grinnikt ze.

Ze maakt hem gek. Ze pijpt hem, geknield tussen zijn benen, tot aan bijna een klaarkomen toe. Erna laat ze hem op zijn buik liggen, waarna ze de plug en zijn kontgaatje van glijmiddel voorziet en de plug voorzichtig bij hem naar binnen brengt.
“Owh, dat gaat niet al te moeilijk,” reageert ze licht verbaasd.
“Nee, maar dat komt omdat ik in SM sessies daar het nodige in heb gehad.”
“Ah, vandaar.”
Ze laat hem weer op zijn rug liggen en pijpt hem nogmaals, maar nu in standje 69, waarbij ze plagend zo nu en dan in het pompje knijpt, totdat hij “Stop, niet meer” roept.
“Nou, dat valt me van je tegen. Volgens mij kan die nog een keer zo dik hoor.”
“Dat doe je maar lekker bij jezelf dan.”
Ze laat er iets lucht uitlopen.
“Zo, en nu wil ik dat je me volspuit.”
Ze gaat op handen en knieën zitten en biedt hem haar kont aan. Ze spreidt met beide handen haar billen, waarmee ze haar bruine, gerimpelde rozet uitnodigend aanbiedt. Eenmaal in haar omklemt hij haar heupen en stoot hij zijn lid op en neer. Hij raakt in extase van haar heen en weer schommelende borsten, van haar nauwe en zijn pik stevig omklemmende gaatje en van de vreemde sensatie van de plug in zijn eigen reet. Het duurt dan ook niet al te lang voordat hij grommend zijn zaad diep in haar loost.

De volgende ochtend weet hij gelijk waar hij is en met wie als hij de honingblonde haren op het kussen ziet. Ze ligt met haar rug naar hem toe. Een warm gevoel van gelukkig zijn stroomt door hem heen.
“Waar denk je aan?” klinkt het ineens.
“Je bent wakker.”
“Ja.”
“Ik lag te denken dat ik haast wel de gelukkigste man moet zijn om naast zo’n heerlijk, mooi en begerenswaardig mens wakker te mogen worden.”
Ze draait zich om, een gelukzalige glimlach op haar gezicht.
“Wat een lieve woorden, Tom. En ik lag ongeveer aan hetzelfde te denken. Dat ik blij ben dat ik gisteravond de stap nam om naar je toe te gaan en dat ik daar geen moment spijt van heb gehad.”
Ze pakt zijn kin zachtjes beet en drukt een kus op zijn lippen.
“Ga je me weer verwennen?”
“Ja.”
Hij lacht.
“Door de thermostaat hoger te zetten, het bad vol te laten lopen en een kop koffie of thee voor je te maken.”
Ook zij lacht.
“Hoewel ik aan iets anders lag te denken, is ook dat wat je net opsomde wel verwennerij, ja. En graag thee.”
Hij grinnikt.
“Mooi zo. En dat andere komt later op de dag weer aan de beurt.”
Voor zichzelf zet hij koffie en genoeglijk naast elkaar in bed genieten ze van de start van de dag. Zo nu en dan verlaat hij even het bed om naar de stand van het water in het bad te kijken en de temperatuur te voelen. Als dat beide oké is, roept hij haar.
“Het bad is klaar, kom je?”
“Ja.”
Hij zit er al in als zij binnen komt.
“Ik kom er zo bij, nog even plassen.”
“Moet ik mijn ogen dicht doen?”
“Waarom?”
“Nou, eh, toiletgebeuren is toch een heel intiem iets?”
Ze schiet in de lach.
“En hoe wil je dat van gisteren dan noemen?”
Ze gaat zitten en even later klatert haar straal in de pot.
“Wat gaan we na het bad doen?”
“Beschuit eten en daarna stuur ik je naar de overkant. Daar ga je je aankleden en daarna gaan we naar Waalre. Toch?”
“Jaah, zeker weten. En vanavond billenkoek, hmmm.”
Ze is klaar, spoelt door en stapt bij hem in bad.
“En ik wil ze vuurrood hebben.”

De tekening

Hij wierp een blik op de navigatie en zag dat het nog een uur duurde voordat hij bij het hotel arriveerde. Het zou betekenen dat, als hij doorreed, hij pas op z’n vroegst om kwart over zeven aan tafel zat voor een warme hap. En omdat zijn maag al een tijdje knorde, leek het hem verstandig niet langer te wachten, maar aan dat sein gehoor te geven en zijn honger te stillen. Misschien lukte het in het eerstvolgende dorp, mocht dat een beetje eetgelegenheid hebben. Het hoefde geen toprestaurant te zijn, maar in een veredeld cafetaria had hij geen trek.
Hij hoefde niet lang geduld te hebben, voordat een dorpje in zicht kwam. Het was met recht een dorpje, want bij de eerste kruising zag hij het gele bord met de rode streep door de zwarte letters van de plaatsnaam al, terwijl in zijn achteruitkijkspiegel het begin nog zichtbaar was. Hm, dat zag er niet hoopvol uit.
Vlak voor de viersprong stond een groenten- en fruitkraam, wellicht dat de koopvrouw hem kon zeggen of het dorpje iets meer te bieden had dan enkel haar eenvoudige nering. Het geluk was met hem, want ja, ze wist te vertellen dat het plaatsje een bistro had, Reza’s. Beneden, aan de Moezel. De naam Reza leek hem Slavisch en botste voor zijn gevoel met het woord bistro. Maar goed, hij kon kijken of het wat was.
Hij verbaasde zich erover dat ze het restaurant niet Moselblick hadden genoemd, wat naar zijn een idee een meer uitnodigende naam was geweest. Het lag namelijk fraai gelegen langs de rivier, met aan de overkant de met wijnranken bedekte hellingen. Hij nam kort de tijd om van het uitzicht te genieten, voordat hij zich omdraaide en de eetgelegenheid binnenging.
De eerste indruk beviel hem. De deels ruw gestucte muren, waarin witte keien mee gemetseld waren, tegenover glad gepleisterde, met daarin doorkijkjes naar de twee eetruimtes, gaven het geheel een intieme en aangename sfeer. De tweede indruk ook, toen een jonge vrouw uit een ruimte achter de bar verscheen. Een blondine, met het lange haar in een staart. Ze had geen zwart serveerstersjurkje aan, iets wat hij meestal tuttig vond, maar een strak zittende, lichtblauwe spijkerbroek en een wit hemdje. Was het restaurant soms nog gesloten? Want hij besefte dat hij geen gasten zag. Of zei dat laatste iets over de kwaliteit van het eten? Toch had de kraamkoopvrouw zich lovend uitgelaten over Reza’s.
Hij vroeg in zijn bijna vloeiend Duits of ze open waren, wat het geval was, en of hij dan kon eten. Waarop ze een lijst pakte en bestudeerde. Ze knikte.
“Ik heb nog wat vrij, ja.”
Ze liep van hem weg en ging de eerste ruimte in. Hij nam aan dat hij haar mocht volgen – lekkere kont, hmmm – en ze wees naar twee tweepersoons tafeltjes, waaruit hij kon kiezen. Waarna ze wegliep om, zo vermoedde hij, de menukaart te halen.
Hij koos voor het rechter tafeltje en de stoel die zicht bood op de ruimte en de ramen, die door de vitrage helaas geen uitzicht op de Moezel gaven. 20170725_174006Hij liet zijn ogen door de ruimte dwalen en bijna meteen stopten die bij een kunstwerk aan de muur, waar hij in opperste verbazing naar keek en hem vervolgens deed fronsen. Want wat deed een zwart/witte potloodtekening van een jonge vrouw, op de rug gezien, ‘gekleed’ in kousen, slipje en beha in een restaurant? Een beha die ze naar zijn idee net loshaakte? Het kanten slipje liet een flink deel van haar bilspleet zien. Het was eh, ja, best een geil makende tekening. Nieuwsgierig stond hij op om te kijken of er nog meer van dat prikkelende werk hing. Naast het bijna naakt twee gestileerde werken, ook in zwart/wit, die hem niets zeiden. In de andere ruimte hingen kleurrijke schilderingen van dorpsgezichten en landschappen, die hij van een bedenkelijk niveau vond. Alle waren gesigneerd door Reza, zag hij. Hm, hij, of zij, kon nog wel de nodige cursussen volgen, was zijn conclusie.
De tekening van de vrouw in de eerste ruimte was in elk geval redelijk gelukt. Ook dit werkje was rechts onderaan gesigneerd, Reza 29 6 16. Hij ging weer zitten. Hád ze haar beha nou net losgehaakt? Of haakte ze die vast? Hij koos voor los, hij koos ervoor dat ze die afdeed, dat ze op bed ging liggen en een hand in haar slipje liet gaan. Dat haar vingers haar schaamlippen streelden, haar clitoris beroerden. Ze was hem aan het teasen. Vanuit zijn ooghoek zag hij zijn blonde gastvrouw aan komen, met inderdaad de menukaart in de hand. Ze overhandigde deze aan hem en vroeg of hij vast iets te drinken wilde bestellen. Ze was licht opgemaakt, zag hij. Iets wat hem beviel.
“Ja, graag. Doe me maar…, nou ja, ik moet weliswaar nog een uurtje rijden, maar och, één pilsje kan geen kwaad.”
Hij keek haar na. Zou het kunnen zijn dat zij model had gestaan? Als ze haar haren los had, konden die best de lengte van die op de tekening hebben. En ook haar figuur kwam er naar zijn idee redelijk mee overeen. Jammer dat het gezicht op de tekening weggedraaid was. Bewust? Zou het brutaal zijn als hij haar straks op de vrouw af zou vragen of zij model had gestaan voor de tekening? Aan de andere kant, lokte zo’n werkje die vraag niet uit? En als zij het was, wat dan? Eigenlijk niets, dan was het slechts een weten en ja, bekeek hij haar met andere ogen, dat wel. Dus toen ze aan kwam lopen met een Bitburger, het meest gangbare pilsje in deze omgeving, besloot hij de gok te wagen.
“Het zal je vast al tientallen keren gevraagd zijn, maar heb jij daarvoor model gestaan?” en hij knikte naar de tekening.

Had ze die vraag kunnen verwachten? Vanachter de bar had ze hem door de doorkijk heen gezien en naar de tekening zien kijken. En omdat hij zonder vrouwelijk gezelschap was, de reden voor mannen om die vraag niet aan haar te stellen, kwam het niet geheel onverwachts.
“Nee, dat heb ik niet.”
Ze verwachtte teleurstelling op zijn gezicht te zien, maar er gleed een lach overheen.
“Jammer, want ze heeft mooie lingerie aan,” gaf hij met een knipoog een reactie erop.
In een split second had ze haar antwoord klaar.
“Misschien,” en ze boog zich iets naar hem toe en fluisterde, “is die van mij nog mooier.” Gevolgd door een luider, terwijl ze weer rechtop ging staan: “Heeft u een keuze kunnen maken?”
“Eh, nee, nog niet,” schudde hij, in verwarring gebracht. “Kun je me iets aanraden? Of nee, wacht, verras me maar.”
Ze kreeg een twinkeling in haar ogen.
“Dat zal ik zeker doen.”
Ze pakte de kaart van tafel en liep weg, bewust langzamer deze keer, met haar heupen wiegend en haar kont draaiend en ze wist bijna zeker dat zijn ogen op haar billen gefocust waren. Billen, zo vond ze zelf, die gezien mochten worden. En die hij, als het aan haar lag, door hem in het echt werden gezien. Bloot. Alleen wist ze nog niet hoe dat moest gebeuren. Want hij leek haar geen toerist, eerder een zakenman op doorreis. Ze had zijn auto aan horen komen en zien stoppen voor de deur, toen ze in het kantoortje zat te werken. De wagen met de vier sterren was bepaald geen wagen voor het dorp of voor de gasten die Reza gewoonlijk aandeden. Ze was dan ook benieuwd geweest wie er uit zou stappen en dat was haar niet tegengevallen. Lang, slank, een natuurlijke zongebruinde kleur. Donkere spijkerbroek, zwart shirtje en zwart, strak gesneden jasje. Eenmaal binnen had ze gezien dat zijn dichte bos donkere haar al wat grijzend werd aan de slapen, maar dat maakte hem nog sexyer. En aan zijn vingers had ze geen verlovings- of trouwring gezien. De enige ring, om zijn rechter ringvinger, was een brede zilveren geweest, met van die Griekse motieven er in. Ja, ze was bepaald gecharmeerd van hem en hij was hier weliswaar voor even gestopt om zijn honger te stillen, maar wat haar betrof , mocht hij zeker ook wat anders stillen. Want van het weinige wat er vrij was in het dorp, kon ze niet enthousiast worden.
Misschien kon ze hem ertoe bewegen morgen weer het dorp aan te doen? Ze was dan vrij en als hij haar verlangens ’s avonds, eventueel ’s middags of desnoods morgenochtend vroeg kon of wilde vervullen? Maar om het hem nou bij het uitserveren van het hoofdgerecht of bij het afrekenen botweg te vragen, was ook zo wat.
Was zijn vraag en brutale, maar ook toch leuke opmerking van zonet geen ingang? Als ze nu eens… Een plannetje begon op te borrelen. Ze kon het nog even laten rijpen, omdat de eerste vier gasten binnen kwamen die voor vanavond gereserveerd hadden. Ze ging hen voor naar één van de twee vierpersoons tafeltjes aan de raamkant, waarna ze eerst de bestelling voor hem aan de keuken doorgaf: een Zanderfilet Moselländische art, een gerecht dat ze zelf erg lekker vond.
Ja, het plannetje zou zomaar eens kunnen werken. Het was wel een gewaagd idee en het kon verkeerd uitpakken. Maar als ze hem goed had ingeschat en zijn gezicht en ogen juist had ‘gelezen’, dacht ze een lichte geilheid bij hem te hebben bespeurd. Iets wat zij in ieder geval was. Ze wist, zonder te hoeven voelen, dat ze vochtig was. Waar ze vooralsnog niets mee kon doen, omdat de volgende groep van zes gasten haar aandacht vroeg, een groep waarvoor een tafel in de tweede ruimte was gereserveerd. Gelukkig was ze niet langer alleen, want ook Frau Gertrude Lambert was gearriveerd, een oudere vrouw die al van jongs af aan in de bediening had meegelopen in Reza’s.
Nadat ze de nieuwe gasten van hun drankjes had voorzien, ging ze een Zipper uit de keuken vandaan halen en meldde aan Gertrude dat ze even naar het toilet was. Ze wist dat ze niet te lang weg kon blijven. Ze liet haar spijkerbroek zakken, ging op de toiletbril zitten en wreef over haar slipje heen haar lippen. Al gauw waren haar vingers nat van haar sappen.

Een oudere serveerster bracht hem zijn gerecht en zeer benieuwd naar wat de blondine voor hem gekozen had, bekeek hij het bord dat voor hem werd neergezet. Tot zijn genoegen stelde hij vast dat het een visgerecht was.
“Zanderfilet?” opperde hij.
De vrouw knikte en gaf hem uitleg wat hij op zijn bord had gekregen. Hij tastte toe en het was een zeer smaakvol geheel, waar hij oprecht van genoot. Natuurlijk ontging hem niet wat er in het restaurant gebeurde. Hij was blij dat het restaurant zich vulde met andere gasten, want om alleen hier te zitten was ook wat armoedig. En de nieuwe gasten zorgden ervoor dat hij ook geregeld ‘zijn’ blondine te zien kreeg. Hij beoordeelde haar naar de gasten toe als een vriendelijke gastvrouw, zonder gedienstig te zijn. Wellicht kwam het zelfs wat zakelijk over, iets waar hij geen problemen mee had. Een zakelijkheid, die deels overeind bleef, toen ze bij hem aan het tafeltje kwam.
“Is alles naar wens?”
“Nou en of, met je keuze voor vis heb je me blij verrast.”
Zachtjes reageerde ze: “En straks, voordat u weggaat, heb ik nog een verrassing voor u, een toetje voor later op de avond. En dat is van mij.”
En weg was ze weer. Verbluft keek hij haar na. Dus als hij haar goed had verstaan, kreeg hij iets van haar mee? En wat mocht dat dan zijn? Een nagerechtje? Gebak? Bonbons? Chocola? En waarom? Het was zeer zeker niet iets dat standaard van het huis was, want ze had toch niet voor niets gezegd ‘En dat is van mij’? Hij schudde zijn hoofd, hij kwam er toch niet achter en zou het straks wel zien waar ze mee aan kwam. Hij vestigde zijn volle aandacht weer op zijn hoofdgerecht.

Ze stond bij de bar, toen hij aan kwam lopen. Het bijna moment waarop ze moest kiezen of ze ja dan nee haar plannetje doorzette. Kon het gevolgen hebben voor wat haar werk betrof? Ja, dat was mogelijk. Toch schatte ze hem niet in als een persoon die over zoiets zou vallen. Hij leek haar eerder iemand die, mocht hij niet in haar plan meegaan, er de humor van in zou zien.
“Ik wil graag afrekenen en daarmee helaas afscheid nemen. Helaas, want ik vond het hier plezierig vertoeven en nogmaals, je hebt me aangenaam met je keuze voor het gerecht weten te verrassen.”
Zijn woorden namen het restje twijfel bij haar weg en nadat hij afgerekend had, inclusief een vette fooi, pakte ze een envelop achter de bar vandaan en schoof die naar hem toe.|
“Ik had u een verrassing beloofd, maar u mag de envelop pas in het hotel open maken.”
Verbaasd en tegelijk nieuwsgierig keek hij naar de bruine kartonnen envelop, die met twee van die witte drukpins dichtgemaakt was en pakte die van het blad van de bar op.
“En ik mag die pas openmaken in mijn hotel?”
Ze knikte.
“Ja, niet eerder.”
“Oké… Nou eh, bedankt alvast en ik zal mijn nieuwsgierigheid bedwingen.”
En met een hoofdknik en een lach op zijn gezicht nam hij afscheid van haar.
Snel ging ze het kantoortje in om te zien wat hij ging doen. Hij opende het achterportier, de envelop ging op de achterbank, het jasje werd uitgetrokken en werd ook op de achterbank neergelegd. Daarmee was ze er nagenoeg zeker van dat hij haar verrassing niet eerder dan in het hotel open zou maken. Hij stak een sigaret op en liep naar de oever, waar hij nog even leek te genieten van het uitzicht. Dat voor haar al zo gewoon was, maar hem ongetwijfeld kon bekoren. Ze durfde te wachten tot hij zijn sigaret op had, naar zijn wagen liep en instapte. De motor kwam tot leven en weg was de Audi. En hopelijk zag ze die morgen weer verschijnen.

Reza , de blondine en de envelop verdwenen naar de achtergrond, terwijl hij genoot van de rit langs de Moezel en de op en neer gaande weg door het groen van Luxemburg. Toch was hij blij bij het hotel te zijn. Terwijl hij zijn reistas en laptoptas uit de kofferbak haalde, stonden er al twee mannen bij zijn wagen. De oudere nam zijn bagage over, de jongere stond klaar om zijn wagen weg te zetten. Het laatste vond hij prima, maar bij het eerste voelde hij zich altijd wat ongemakkelijk. Alsof hij zelf zijn bagage niet kon dragen.
Hij pakte zijn jasje van de achterbank, waarmee de envelop zichtbaar werd en daarmee weer in zijn gedachten was. Haar eh, wat was het ook alweer? Zijn toetje voor vanavond? Hij was zeer benieuwd wat ze voor hem in petto had. Vooralsnog gokte hij op iets van chocola, een reep of iets dergelijks. Maar had ze die niet gewoon aan hem mee kunnen geven?
Hij checkte in, gaf de sleutel en fooi aan de oudere man en meldde hem dat hij naar de lounge ging. De man knikte en zei dat hij de sleutel zo langs zou brengen.
Bij de bar bestelde hij koffie en vooruit, een Amaretto erbij. Hij zocht een rustig plekje in de lounge op, trok zijn jasje uit en legde die over de rugleuning van de andere stoel. Daarna was het de beurt aan de envelop. Hij wrikte de pinnen los en hield de envelop omgekeerd om de inhoud eruit te krijgen. Wat er uit schoof, was een Zipper met daarin, oei! Snel keek hij om zich heen, maar er was niemand die aandacht aan hem schonk. Er zat een slip in de Zipper! Meteen schoot hem de tekening te binnen en haar opmerking op zijn gegeven reactie dat haar lingerie misschien wel mooier was dan die van de vrouw op de tekening. Hij glimlachte. Wat een deugniet zeg. En hij vond het een actie die hij wel kon waarderen, waar hij de lol wel van kon inzien. Maar waar had ze zo gauw dat slipje vandaan gehaald?
Hij schudde de Zipper voorzichtig nog een keertje naar buiten en zag toen pas dat er een kaartje opgeplakt was. Hij trok het eraf, om daarna het plastic zakje gauw weer in de envelop terug te stoppen. Net op tijd, want de barman kwam met zijn bestelling langs. Weer alleen las hij wat er op het kaartje stond geschreven.
Ik hoop dat je niet ontstemd bent,
Nee, dat was hij zeker niet. Wel geil.
maar wat in de Zipper zit, was dus mijn verrassing voor je. Een slipje, dat ik vanavond in het restaurant onder mijn spijkerbroek aan heb gehad.
Aha, zo was ze er dus aangekomen, waarmee ze een deel van de avond sliploos was geweest? En zo ook aan zijn tafeltje had gestaan! Zijn geilheid nam toe. Hij las verder.
Ik weet niet of je dit slipje al dan niet mooier vindt dan die op de tekening, maar deze is in tegenstelling tot die aan de muur wel tastbaar. En vochtig. En geurend.
Zijn geilheid nam steigerend toe.
Wat je vanavond misschien zal (be)proeven.
Iets wat hij zeker ging doen, gelijk na de koffie met.
Maar…, mocht je in de gelegenheid zijn om morgen deze kant op te komen – ik ben morgen vrij – dan wil ik je graag laten zien wat de inhoud van het slipje was.
Hij kreunde. Jeetje, ze maakte hem gek!
Als je die gelegenheid hebt, en interesse, stuur me dan een Whatsappje ter bevestiging. Dan bel ik je nog om verder af te spreken. En ja, als je iets anders in de planning hebt staan of geen interesse hebt, dan hoop ik dat je toch blij bent met mijn verrassing en er iets leuks mee gaat doen. Lieve groet, Gitte.
Hij viste zijn telefoon uit de zak van zijn jasje, voerde haar naam en nummer in onder contacten en stuurde haar een Whatsappje.
Wat een onverwachte surprise. Waar ik sowieso vanavond nog wat mee ga doen 🙂 . En ik maak gewoon tijd vrij om jou – en meer – morgen weer te zien. X, Sander.
Bijna meteen kreeg hij een reactie retour.
:-). Ik bel je na elven nog even. Oké?
Ja, prima. Ik wacht op je belletje, stuurde hij retour. Jeetje. Morgen. Gitte. Dat was… tof. Morgenvroeg had hij nog een prospect te bezoeken en daarna zou hij naar Nederland terug keren, maar Nederland kon mooi tot overmorgen wachten. Vanaf zijn telefoon stuurde hij z’n compagnon een mailtje dat hij dus pas overmorgen terug zou komen. Al snel had hij een reactie terug.
Nog een nieuw contact?
Hij glimlachte. Ja, zo zou je het kunnen noemen, maar dat ging hem vooralsnog niet aan.
Nee. Ik neem een dagje voor mezelf mailde hij terug.
Oké. Luxemburg is een mooie stad. Geniet er van.
Na zijn Dank je sloot hij de mailwisseling af. Goh, die Gitte. Echt een ondeugend vrouwtje! Wat had haar ertoe gebracht om hem op deze manier te prikkelen? En uit te nodigen! Was het door zijn opmerking over de tekening gekomen? Misschien. Maar was dat een reden geweest om hem eh, hij glimlachte, de inhoud van haar slipje te willen laten zien? Nee, dat kon het niet alleen geweest zijn. Ze moest iets in hem gezien hebben en ja, dat streelde hem. Zoals hij haar ook leuk had gevonden. Ze had er goed uitgezien, sprankelende ogen, lekkere billen en eh, ja, gewoon een erg leuke meid om te zien. En morgen dus een weerzien.
Kon hij haar ook ergens mee verrassen? In elk geval wilde hij niet met lege handen bij haar aankomen. Wellicht dat hij morgenmiddag in de stad kon kijken, maar naar wat? Waar zou hij haar blij mee kunnen maken? Lingerie? Een mooi setje? Maar dan moest hij haar maten weten. Het slipje was geen probleem. Maar een beha wel. En als hij om haar maten vroeg, was de verrassing er af. Het probleem was op te lossen met een cadeaubon, maar dat was zo makkelijk en zo niet leuk. Nou ja, hij had nog even om erover na te denken.

Na zijn vertrek was ze onrustig geweest en had ze geregeld op de klok gekeken. Het was een uur rijden geweest naar zijn hotel, had hij gezegd. Maar wie zei dat hij dan gelijk de envelop open zou maken? Misschien had hij nog werk te doen. Misschien… Het kort trillen van haar mobieltje liet haar weten dat er een berichtje binnen was. Kon dat al van hem zijn? Nee toch? Snel liep ze naar achter de bar en pakte haar telefoon. Verdomd, het was inderdaad van hem. Haar ogen vlogen over de regels en haar hart maakte een sprongetje. Yes! Hij had zin in haar! Vlug tikte ze in 🙂. Ik bel je na elven nog even. Oké?. Zijn reactie terug deed haar glimlachen. En voor het eerst keek ze ernaar uit dat haar dienst erop zat.

Zijn telefoon ging en op de display zag hij dat zij het was.
“Hallo Gitte,” nam hij op.
Hij hoorde haar lach.
“Je gokte dat ik het was?”
“Nee. Ik zag je naam op de display.”
Nogmaals haar lach.
“Goh, sta ik er nu al bij je op?”
“Nou en of. Zo’n leuke en verrassingsvolle meid zie ik graag op mijn display verschijnen.”
Deze keer een tevreden lachje.
“En, wat heb je vanavond gedaan?”
“Eh, liggend op bed op je belletje gewacht en aan je gedacht.”
“Met mijn slipje bij de hand?”
“Nee, niet bij de hand, maar op mijn gezicht,” grinnikte hij.
“Serieus?”
“Ja, natuurlijk. Dacht je dat ik die heerlijke geur van je niet alvast wilde opsnuiven?”
“En? Beviel die je?”
“Zeer, ja.”
“En heb je er nog meer mee gedaan? Heb je je…” Ze aarzelde even, maar voegde er dan toch aan toe: “er ook in afgetrokken?”
“Nee, want dan had ik het moeten wassen, voordat ik het morgen aan je teruggeef.”
“Hè? Ik dacht dat je dat wel als trofee aan de muur zou hangen,” grinnikte zij. “Maar alle gekheid. Over morgen. Hoe laat ben je bij me?”
Hij aarzelde ineens, want hij had geen idee wat ze eigenlijk wilde, wat de bedoeling was, wat ze verwachtte. Een uurtje seks? Nee, zo schatte hij haar niet in. Merkte ze zijn aarzeling?
“Want het lukt je toch wel om er voor etenstijd te zijn? En daarna maken we er een heerlijke avond van. En als je dan nog puf hebt, of niet allang op me uitgekeken bent, een heerlijke nacht er achteraan.”
“Het lijkt me stug dat ik op je uitgekeken raak en ja, voor etenstijd bij je zijn zal wel lukken, maar met een maar.”
“En dat is?” klonk ze een tikkeltje ongerust.
“Dat ik kook. Wat wil je? Twee of drie gangen?”
“Wauw, dat klinkt te gek. Ben je zo’n kookgek?”
“Jazeker. Dat is één van mijn hobby’s.”
“O, en ik houd van lekker eten, dus ja, ga ik voor de drie gangen hoor.”
“Mooi zo, ik doe vooraf de boodschappen en dan zie je me om, roep eens wat, vijf uur?”
“Prima. En leuk. Dan whatsApp ik je dadelijk nog even mijn adres. En eh, om alvast een beetje bij me te zijn…”
“Ja?”
“Trek je m’n slipje aan als je gaat slapen. Begrepen?” lachte ze.
“Ja mevrouw,” klonk zijn schaterende lach.

65

Ik besefte dat mijn gedachten te vaak afdwaalden, waardoor ik niet echt meer mijn aandacht bij het verkeer had. Plus dat ik al een dikke twee uur erop had zitten en dus leek het me niet onverstandig de parkeerplaats op te rijden die, zoals een bord aankondigde, over 1500 meter eraan kwam.
Ik parkeerde de wagen voorbij de drie andere wagens die er stonden, stapte uit en ging, met de rug naar de parkeerplaats, lekker in het gras zitten, uitkijkend over het weiland dat zich voor me uitstrekte.
Vroeger, en ik denk daar met enige regelmaat aan wat ongetwijfeld inherent is aan de leeftijd, maar vroeger dus waren er nog in het landschap stukken grond te vinden die begroeid waren met grassen, kruiden en bloemen. Velden waar je in verdween, niet zichtbaar voor anderen als je er op je rug in lag. Dan keek je naar de witte wolken in een blauwe lucht en probeerde figuren in de wolken te vinden, de kop van een man, een leeuw of ander dier.
In mijn beleving waren die zomers ook warmer en hadden ze meer zonnedagen, zoals er in de winters ook altijd sneeuw en ijs lag. Iets wat door de cijfers ongetwijfeld gelogenstraft zal worden.
2012-17-1106b.JPGKauwend op een grasspriet staarde ik naar de dames in de wei, die bedaard herkauwend nieuwsgierig mij stonden aan te kijken. Het was toch verbazend knap en bijna een wonder dat zij van het gras melk konden maken. Eigenlijk was het leven voor hen toch makkelijk en zonder stress.
Ik leunde achterover en ging languit in het gras liggen. Ik sloot mijn ogen, moe, een eindeloze moeheid en soms, heel soms, hoopte ik dat ik niet meer wakker zou worden.

Plots merkte ik dat de zon niet meer op mij scheen. Een wolk? Ik opende mijn ogen. Tussen de zon en mij stond een vrouw. Spijkerbroek, mouwloos hemd.
“Hoi. Mag ik er even bij komen zitten?”
Vijfhonderd meter of zoiets aan grasveld langs de stoep en de parkeerplaatsen en diverse onbezette picknicktafels en zij wilde nou net naast mij in het gras zitten?
Ik knikte, misschien omdat ik niet onbeleefd wilde zijn?
Ze was stevig, niet dik of mollig. Meer een Dove vrouw. En ergens in de veertig, schatte ik. Donkerbruin krullend haar tot net over de schouders.
“Ik ben Gertrude,” en ze ging naast me zitten, de benen gekruist.
“Robert, of Rob, zo je wilt,” antwoordde ik kortaf.
Ze liet zich er niet door afschrikken.
“Ik zag je uit je auto stappen en hier naartoe lopen, gebogen, je schouders afhangend. En je ogen dicht, zag ik toen ik naast je stond. En nu zie ik een gekwelde blik in je ogen.” Was het zo erg met me? Ik kwam omhoog in zithouding.
“Dus bedacht ik spontaan, misschien is die man toe aan een lekkere en sterke bak koffie?”
“Koffie?”
“Ja.”
Ze draaide haar hoofd en knikte naar de parkeerplekken. Ik draaide me half om en zag een oude kampeerbus staan, waarvan de twee zijdeuren open stonden. Aan de deur aan de bestuurderskant was een plank bevestigd, waarop een primus kooktoestel stond. Aan de andere deur zat een houten kastje vastgemaakt.
“Het staat al door te lopen.”
Het was een verleidelijk aanbod en ja, ik had best zin in een koffie en het was een oppepper die ik ook wel kon gebruiken.
“Nou, laat ik dat vriendelijke aanbod dan niet afslaan.”
“Mooi zo. Wil je er ook een rozijnen kaneelbroodje bij?”
“Eh ja, dat klinkt lekker,” reageerde ik verrast.
“Met roomboter erop?”
“Dat is helemaal verwennerij,” lachte ik.
“Kijk, daar ben ik blij om, de lach op je gezicht. Waardoor je gelijk een heel andere uitstraling hebt.”
We stonden op. Ze wees naar de picknicktafel naast haar busje.
“Als jij vast gaat zitten?”
Wat ik deed, met mijn rug naar het weiland, mijn ogen gericht op het busje en op haar. Ze was niet aantrekkelijk in de zin van dat mannen zich zouden omdraaien op straat om haar na te kijken, maar toch, voor mij had ze iets. Het was een wat trage loop, die me het beeld van de sluipende gang van een poema deed oproepen. Ik vond dat haar op een bepaalde manier een fascinerende schoonheid geven, die ik mooi vond.
Ze kwam de camper uit met rood-wit geblokte katoenen placemats en een rieten mandje met de broodjes, een aardewerk kommetje met boter en een mes.
“Zo, je maakt het helemaal gezellig.”
Ze lachte vrolijk.
“Als de mogelijkheid zich voordoet, moet je van het leven een feestje maken. Hoe drink je je koffie?”
“Met melk en suiker, als je hebt.”
“Heb ik.”
Ze liep nogmaals naar haar busje heen en weer om terug te keren met een dienblaadje met twee mokken, lepeltjes, een kan met de koffie en een kopje met rietsuiker en een flesje melk. Ze ging tegenover me zitten en schonk de mokken vol. Ik knikte naar het VW-busje.
“Je gaat op vakantie?”
“Ja!” reageerde ze enthousiast. “Ik ga vier weken lang rondtrekken. Ik ben van plan om in Frankrijk langs de Atlantische kust naar beneden te zakken en dan linksaf naar Italië, waar ik Toscane wil doen. En dan via Slovenië, Hongarije, Slowakije, Tsjechië en Duitsland retour.”
“Een flinke rit,” bepeinsde ik. “En dat doe je alleen?”
Ze grinnikte.
“Ja, want zie je iemand anders in het busje zitten? Maar als ik gezelschap wil, weet ik dat wel te vinden hoor.”
“Zoals nu,” lachte ik wat schaapachtig.
“Ja.”
Ze knikte naar me.
“En jij, Rob?”
Ze keek naar mijn handen.
“Alleen, als ik de ringen aan je vingers zie?”
Heel even keek ook ik naar de ringen, de ene een brede metalen met Griekse motieven, de andere eveneens een metalen van een doodskop.
“En eh, al vertrouwd geraakt met de Dood?”
“Ja,” aarzelde ik en ik raakte eventjes die ring aan. “Maar dat is al lang geleden.”
“Sorry,” reageerde ze. “Ik wilde je daarmee geen pijn doen.”
“Nee, dat doe je ook niet en dat is het ook niet.”
“Wat kwelt je dan wel?”
Even gleed er een glimlach over mijn gezicht.
“Vertel het Gertrude ‘Mona’.
“En die geeft je misschien goede raad? In elk geval een luisterend oor. Want weet je Rob, het leven is maar kort hoor, dus…”
Ik lachte wat wrang.
“Vertel mij wat. Mag ik vragen hoe oud jij bent, Gertrude?”
“Ik ben 52.”
Ik had haar een jaar of zes zeker jonger in geschat.
“Mijn geboortejaar,” mompelde ik. “En weet je… Daaraan gekoppeld is statistisch gezien mijn levensverwachting 71,96 jaar. Dus laat ik het afronden op 72. Als ik een liniaal pak en daar 72 op markeer en vervolgens ook mijn leeftijd van 65…”
“Dan zie je dat je het grootste deel achter je hebt liggen, wil je dat zeggen?”
Ik knikte.
“Ja. Dan zie je dat er nog maar een verdomd klein stukje over is.”
Ze wees, licht huiverend, naar de doodskopring.
“Vandaar die ring?”
Ik schudde mijn hoofd.
“Nee. Ik heb deze ring nog niet zo lang, maar wilde die al heel lang hebben. Alleen kon ik nooit eentje vinden die me beviel. En waarom zo’n ring?”
Ik haalde m’n schouders op.
“Niet uit iets negatiefs. Het vertelt me eerder dat de dood weliswaar bij het leven hoort, maar zolang de dood er niet is, het leven er nog is. Zoiets dus.”
Een frons trok rimpels in haar voorhoofd.
“Het laat je de tijdelijkheid van je bestaan zien, waarbij het geloof in het leven boven de dood staat?”
Ik haalde nogmaals mijn schouders op.
“Of de bereidheid om je lot, wat dat ook mag zijn, te accepteren?” fronste ze nog steeds. Ze schonk me, zonder het te vragen, nog een mok vol.
“En waar gaat jouw reis naartoe? Vandaag?” gooide ze het over een andere boeg.
“Ik ben op weg naar mijn nichtje. Ik ben haar peetoom en ze is net bevallen van een kleine meid,” straalde ik.
“Leuk. En heeft ze al meer kids?”
“Ja, een jongetje van bijna tweeëneenhalf.”
“Da’s mooi, eerst een jongen en dan een meisje.”
“Ja. Wil je zien wat ik voor haar gekocht heb?”
“Ja, daar ben ik wel benieuwd naar wat opa haar geeft. En weet je Rob, je moet dat blije vaker tonen hoor, want je hebt dan zo’n mooie uitstraling.”
Ik stond op, iets verward door haar woorden. Ik een mooie uitstraling? Wat zeker was, was dat haar woorden me opgefleurd hadden.
Ik ging weer tegenover haar zitten met twee pakjes.
“Deze is voor de mama.”
Ik opende het kleine doosje en haalde er voorzichtig een kettinkje uit.
“Kijk, een stoere mammaketting.”
Net zo voorzichtig nam Gertrude de ketting van me over.
“Oh, wat mooi Robert.”
Ze liet het zilveren pijltje onderaan de ketting, met een bungelend hartje aan het pijltje, op haar handpalm liggen en keek naar de twee letters op het hartje.
“De voorletters van beide kids?” gokte ze.
“Ja, klopt,” lachte ik, blij om die juiste gedachte. “De E van Evert en de D van Danielle. En voor de kleine,” en ik opende het tweede doosje, “ook een sieraadje, een armbandje.”
Ze pakte weer het volgende cadeautje voorzichtig van me aan.
“Ook heel mooi.”
Ze draaide het naamplaatje in de vorm van een hartje aan het zilveren bandje om.
“Leuk ook dat je en haar naam en op de andere kant haar geboortedatum hebt staan.”
Ze keek op.
“Ik denk dat je petekind hier ontzettend blij mee is. Het zijn twee zulke persoonlijke en fraaie cadeautjes.”
“Dank je. En dan moest ik nu maar eens verder om deze presentjes af te leveren. Mag ik jou nog bedanken voor de koffie en zeker ook voor de afleiding die je me hebt gegeven? Het laat me met een opgeruimd gemoed verder gaan.”
Ze straalde.
“Dat vind ik mooi om te horen en daar ben ik ook erg blij om. En mag ik je dan nog vragen naar je telefoonnummer? Dan stuur ik je zo nu en dan een whatsappje om te vragen hoe het met je gaat en hoe het mij vergaat op mijn avontuur door Europa. Nou ja, een deeltje van Europa.”
“Ja, dat mag je en dat vind ik tof.”

Twee weken geleden had ik eindelijk kunnen stoppen met mijn werkzame leven en kwam in plaats van het loon de AOW en het pensioen op mijn rekening binnen. Het bracht me een ander leven, een goed leven, overpeinsde ik, gezeten op het keienmuurtje en uitkijkend over de zee onder de sterrenhemel.
Een hand streelde over mijn rug.
“Uw wijntje, meneer Van Kouwenhoven.”
“Dank u, mevrouw Dingemans. Mag ik met u toosten op deze mooie avond?”
“Dat mag u, als u even mijn wijntje aanpakt.”
Lachend kroop Gertrude over het keienmuurtje en ging naast me zitten.
“Mag ik toosten op deze vakantie met deze verrukkelijke man?”
Stralend keek ze me aan.
“Dat is goed en dan toost ik, naast deze mooie avond ook op de heerlijke vrouw naast me die me zo gelukkig maakt.”
Ik zag haar vochtige ogen, terwijl ze me kuste. Achter ons wachtte de oude VW-camper op de kleine camping aan zee in het bijna zuidelijkste punt van Spanje geduldig op onze komst voor de zoveelste nacht van ons samenzijn.