Jammer van de foto’s

Hij slentert op zijn gemak door een brede winkelstraat van een stad die hij niet kent. Het is een voetgangersgebied, waar fietsers niet mogen fietsen, maar er zijn er altijd wel een paar die dat toch doen. Zoals de kort gerokte meid, die gelukkig voor haar een zwarte panty aan heeft, anders had ze op z’n minst bloot gegeven wat de kleur van haar slipje was.
Het zonnige weer en een verrassend redelijke temperatuur heeft na de koude maanden meer vrouwen en meiden verleid om de jas thuis te laten en de broek voor een rokje of jurkje in te ruilen, maar net als de meid op de fiets wel nog met een panty eronder aan. Of een legging. Of zoals de jonge meid een legging zonder bedekking van een kledingstukje. De zwarte stof is net niet transparant genoeg om wat anders te laten zien als haar strakke billen die ze in een fraaie cadans uit zijn blikveld weg laat deinen.

Wat er zoal op straat voorbij komt, is waar hij graag naar kijkt en van geniet. En in zijn leven ontbreekt. Hij mist het, een vrouw met wie hij samen dingen kan ondernemen, delen, doen. Iemand met een warm lijf, die niet een beest in bed hoeft te zijn, maar wel zin heeft om ook daar aangename activiteiten te ontplooien. Een vrouw die het tevens fijn vindt om zich leuk te kleden en aandacht schenkt aan wat ze eronder draagt. Wat comfortabel mag en moet zijn en verleidelijk. Dus geen Zeeman of Wibra ondergoed, maar gekocht bij bijvoorbeeld …

Hunkemöller? Hij is niet eens verbaasd dat die zaak op zijn netvlies verschijnt. En net als in de andere winkels trekken de bordjes korting de kooplustige vrouwen en meiden hen als een magneet naar binnen.
Slechts even heeft de shop zijn aandacht, omdat de twee kleine etalages, links en rechts van de ingang, geen verleiding tonen. De ene is helemaal leeg en in de andere staat een pop bloot te zijn.
verhaal leren broek1Net als hij wil doorlopen, komt een jongedame aan hem voorbij, op weg naar de entree van de lingeriezaak, die gelijk zijn volle aandacht heeft. Hoewel het niet de dame is, maar haar leren broek en kont die hem tot stilstand brengt en hem een gefluisterd “Wow” uit zijn mond laat ontsnappen en hem naar de telefoon in zijn heuptas doet grijpen. Dat moet op de foto, mocht hij de kans daartoe krijgen!
Die gelegenheid doet zich voor, omdat ze stilstaat bij de bak direct na de entree, waarboven het bruine, ronde bord de verlokking van -20% in het wit staat weergegeven. Hij neemt een foto, zoomt in voor een tweede, checkt het resultaat. Als hij weer opkijkt, is ze verdwenen en omdat hij haar niet op straat ziet, moet ze de winkel in zijn gegaan.

Hij wacht. Steekt een sigaret op. Drentelt heen en weer. Ze blijft wel erg lang binnen. Omdat ze iets moet passen? Dat is dan vast niet voor een slip of string, want die zal ze zo meenemen. Is hij benieuwd naar wat ze mogelijk zal kopen en hoe ze haar broek en jasje en shirt of wat ze onder het jasje aanheeft in de paskamer uittrekt en aantrekt wat ze net uitgezocht heeft? Nee, eerlijk gezegd gaan zijn gedachten niet die kant uit. Zijn verlangen is haar weer te zien, die broek en de wellicht iets te brede kont er in. Slechts even ernaar kijken nog en nee, hij zal haar niet volgen. Nou ja, misschien een kort stukje.

Eindelijk komt ze de winkel uit, ze draagt een tasje en dus is zijn vaststelling dat ze inderdaad iets gekocht heeft.
Ze kijkt kort zijn kant uit, om dan met stevige pas weg te benen, totdat ze haar pas in houdt, zich omdraait en op hem afstapt! Hij wendt zijn hoofd af, doet of hij de gevels bekijkt, terwijl er een lichte paniek uitbreekt, want waarom komt ze op hem af? Of is dat inbeelding?
Ze staat voor hem, haar ogen fonkelen, fel.
“Je hebt één of meer foto’s van me gemaakt, hè?”
Hij voelt hoe een blos naar zijn wangen stijgt. Toch is er even de aarzeling, voordat hij haar antwoord geeft.
“Ja. Maar ook van de winkel.”
“O ja? En als ik er niet had gestaan, had je dan ook een foto van de winkel gemaakt?”
“Nee,” geeft hij toe.
“Dus, je bent een vieze ouwe man die op straat foto’s van meiden maakt. Om je er later op af te trekken?”
Vertwijfeld schudt hij zijn hoofd heen en weer.
“Ik viel op je broek. Ik houd van leer.”
En van een lekkere reet, maar dat spreekt hij maar niet hardop uit.
“Dus fotografeer je iedere vrouw die iets van leer aan heeft?”
“Nee.” Weer is er even de aarzeling, voordat hij er aan toevoegt: “Alleen als er iets geweldigs in zit.”
Ze fronst, kijkt nog steeds boos.
“Ik zal ze gelijk wissen,” en zijn hand gaat naar de heuptas.
“Nee! Ik wil ze eerst zien, maar niet hier. Je biedt me allereerst een kop koffie aan en daarbij ga ik beslissen wat ik met je ga doen.”
Het eerste vindt hij terecht als boetedoening, het tweede maakt hem nerveus en bang.

Ze zitten aan een tafeltje tegenover elkaar binnen, waar het rustig is, omdat bijna iedereen in de zon op het terras een plekje heeft gezocht.
Ze bestelt een cappuccino en hij een gewone koffie.
“Oké, laat ze me nu maar eens zien.”
verhaal leren broek2Hij legt zijn telefoon op tafel, ontgrendelt die en opent de galerij ‘camera’. Zwijgend bekijkt ze de eerste foto, om erna over het scherm naar de tweede te vegen, de foto die ingezoomd is.
“Wat een reet,” mompelt ze.
“Een lekkere,” ontsnapt hem.
Ze kijkt op, hij haalt kort zijn schouders op.
“Naast dat ik van leer houd, en van latex, lak en lycra, houd ik ook van konten. Van vrouwen dan. En van mooie lingerie,” waagt hij even een blik op het tasje op tafel te werpen.
“Waarmee je dus net,” en ze tikt de foto aan, “alles in één gevangen hebt.”
“Ik denk het, ja.”
“Oké, ik ga even naar het toilet.”
Ze staat op en ze neemt zijn telefoon mee.
“Loop je in elk geval niet weg,” schampert ze. “En waag het niet om in het tasje te kijken.”

Het duurt bijna zo lang als in de winkel voordat ze terug is en de koffie al lang op tafel staat. Ze houdt de telefoon bij zich.
“Ik zal je laten zien wat ik gekocht hebt, zodat je je vast kunt opgeilen.”
In stomme verwondering kijkt hij haar aan. Wat bedoelt ze daar in hemelsnaam mee? Dat ze hem dadelijk mee naar huis neemt?
Het setje is zonder meer opwindend te noemen, zeg maar gerust geil.
“Wow, dat is een super aanschaf. Prachtig hoor.”
En in tegenstelling tot daarstraks, wachtend voor de winkel, haalt hij zich deze keer wel voor de geest dat ze dit fraaie setje aan heeft.
Ze bergt de lingerie weer op in het tasje, ze drinken van hun koffie. Ze laat hem vertellen wie hij is, hoe zijn leven eruit ziet en ja, ze wil weten hoe hij een invulling geeft aan zijn seksuele behoeftes. Iets waar hij liever niet te veel over kwijt wil, maar haar ogen dwingen hem om er iets over te vertellen. Dus zegt hij haar dat hij het met zichzelf doet.
“Vaak?”
“Geregeld.”
“Wat is geregeld?”
“Eén tot twee keer per week.”
Dat hij onderdanig is en daartoe zo nu en dan een Domina bezoekt.
“Vandaar je voorkeur voor lak, leer en latex?”
“Ik denk het.”

Als de koffie op is, diept ze tussen de band van haar broek vandaan een zwart slipje, dat ze op tafel legt. Verschrikt kijkt hij om zich heen om te zien of iemand rondom hen er aandacht aan besteedt. Wat gelukkig niet het geval is.
“Je neemt dit slipje mee naar het toilet en ook je telefoon.” Die ze naar hem toeschuift. “En je trekt je in mijn slipje af op de foto op de telefoon. Als je klaargekomen bent in het slipje maak je er een foto van als bewijs. Daarna prop je de slip in je mond en keert weer aan tafel terug.”
Verbouwereerd hoort hij haar aan, schudt zijn hoofd. Maar haar strakke gezicht en de ogen die hem dwingend aankijken, doen hem opstaan en naar het toilet gaan.

Een urinoir en één toilet. Hij hoopt dat er niemand nodig moet en hem stoort in wat hij moet doen.
Hij laat zijn broek en onderbroek zakken en gaat zitten. Hij steekt zijn pik, die half in erectie staat, in haar nylon slipje. De kop in het katoenen kruisje. Dan opent hij zijn telefoon, in de verwachting zich af te trekken op één van de twee foto’s van haar in de lingeriewinkel. Maar die zijn dus gewist. Ervoor in de plaats is een foto gekomen die zijn erectie gelijk laat groeien. Het is een plaatje van haar onderlichaam. Ze zit op het toilet met gespreide benen en biedt volop zicht op haar vagina, waarvan de schaamlippen met de vingers van haar handen zijn gespreid.
Het kost hem geen moeite om zich binnen de kortste keren te ontladen in het kruisje.
De witte klodders sperma steken mooi af op het zwart om een goede foto te maken. Waarna dus dat moet gebeuren waar hij geen trek in heeft. Niet dat hij er een probleem mee heeft om haar slipje in zijn mond te doen, maar wel om er op die manier mee terug te keren het café in.

Ze kijkt hem deze keer met een schittering in de ogen aan als hij zich weer bij haar voegt aan het tafeltje. Hij schuift de telefoon naar haar toe, die ze opent en de foto bekijkt.
“Je hebt je braaf aan de opdracht gehouden hoor.”
Waarna ze de foto wist.
De serveerster komt met de vraag of ze nog iets willen drinken.
“Ja, ik lust nog wel een cappuccino.”
“En u?”
Zwijgend schudt hij zijn hoofd. Zijn tafelgenote grijnst.
“Dat slipje van me wil ik natuurlijk niet meer terug met die sperma van je er in. Maar je gaat strakjes mee terug naar Hunkemöller en daar koop ik een paar nieuwe. Vanzelfsprekend op jouw kosten.”
Hij knikt.

Als ze het tweede kopje op heeft, wenkt ze de serveerster om af te rekenen.
“Hij betaalt,” geeft ze haar aan.
“Dat is dan bij elkaar acht euro vijftig.”
Hij haalt tien euro uit zijn portemonnee.
“Sorry dat hij zo zwijgzaam is hoor,” zegt ze tegen de serveerster. “Hij heeft namelijk een slipje van mij in zijn mond.”
Met een kop als vuur gebaart hij niets terug te hoeven en staat gelijk op om te vertrekken. Zij volgt zijn voorbeeld en met een knipoog naar de verbouwereerde jonge meid volgt ze hem.
Buiten haakt ze lachend een arm door die van hem, terwijl ze hem toevoegt: “Ik ga het steeds leuker met je vinden.”
Het is een gevoel dat hij niet echt met haar deelt.

Eenmaal binnen bij Hunkemöller neemt ze hem gelijk mee naar wat de private collection blijkt te heten en wat te omschrijven is als super sexy of stout. In elk geval zijn het uitermate opwindende stukjes textiel.
Ze gaat uiteindelijk voor eentje die de naam Brazilian Pearl draagt en een tweede met ook het Brazilian in zich, deze met de toevoeging Sharlee. Het is een slip met een open kruis.
Een fraaie aanschaf, moet hij bekennen en erkennen dat de prijs van 36 euro en 98 cent best een pittige afkoopsom is.
“Het was mij dan toch een genoegen je ontmoet te hebben,” en ze steekt buiten voor de shop haar tong naar hem.
“Dag en niet tot ziens.”
En met een lach op haar gezicht loopt ze van hem weg.

Hij gaat dicht tegen de winkelpui staan, met de rug naar de straatkant en hij haalt snel het slipje uit zijn mond en propt dat haastig in zijn broekzak. Als hij zich weer omdraait, ziet hij haar nog net een zijstraat verderop in gaan.
Hij laat haar gaan, met een blijvende herinnering aan haar in zijn gedachten en haar kleinood in de zak van zijn spijkerbroek. Het is alleen jammer dat hij de foto’s op zijn telefoon kwijt is.

Gepubliceerd door

hansbakkerschrijft.com

Ik schrijf vanuit de behoefte om zo nu en dan mijn fantasieën in verhalen om te zetten. Verhalen die erotisch, erotisch getint dan wel bizarre vertellingen zijn. Weet daarbij in elk geval dat ik ernaar streef om in mijn schrijfsels niet te kwetsen en de dingen niet ordinair te verwoorden. Wat voor mij voorop staat is de wens jou leesplezier of –genot te bezorgen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s