Verdoemd

WP2Zijn Hollands welvaren, zeventig kilo schoon aan de haak toen hij haar leerde kennen, werd ziek. De tumor in haar hoofd liet eerst het besef van wat er met haar gebeurde verdwijnen. Erna verloor ze de mogelijkheden tot communicatie en tenslotte lag ze bewegingsloos in bed naar boven te staren en hij had geen idee of zij nog iets kon voelen. In de vier maanden van snelle aftakeling was ze nog slechts vel over been toen de dood haar eindelijk op de leeftijd van 23 jaar meenam. Dat het voor haar voorbij was, was een opluchting. Voor hem restte er een kille leegte. Lees verder Verdoemd

Een wandelmaatje? – 2

Dag 2 – Ongewenste gasten, vervolg

Het klimmende en dalende pad was vrij smal, waardoor ze meestal achter elkaar moesten lopen. Wat maakte dat hij bij tijd en wijle ook kon genieten van haar lekkere billen in het spijkerbroekje. Maar meestentijds waren het vooral de vergezichten en het natuurschoon die de aandacht vroegen.
Nadat ze ongeveer twee uur van het traject hadden afgelegd, naderden ze een duidelijk boven de andere hellingen uitstekende formatie, waar je op de top waarschijnlijk het gehele gebied kon overzien. Toen ze daaronder bij een pad aankwamen dat naar boven leek te leiden, gaf hij met een knik aan: “Zullen we even van de route afwijken om te kijken of boven het panorama adembenemend is? En wellicht is het een heel aardige plek om te lunchen.”
“Of wat anders te doen.” Lees verder Een wandelmaatje? – 2

Een wandelmaatje? – 1

Dag 1 – Een kroontjespen

Het riviertje en de tweebaansweg ernaast slingerden zich in het smalle dal tussen de bergen door, die ‘gestoffeerd’ waren met bossen en rotsformaties. Het uit grijsbruine bakstenen en houten balken opgetrokken hotelletje op de helling misstond niet in deze ongerepte natuur, waarin zij de komende dagen lange wandeltochten wilden maken.

Het idee voor dit gebied en het verblijf had zij op een wandelsite op het internet gevonden en ook haar maatje voor deze wandelvakantie was ze daar op tegengekomen. Lees verder Een wandelmaatje? – 1

Overgave aan Mevrouw, 2

Haar thuis blijkt een dubbele bovenwoning in het beschermde stadsgezicht te zijn. Ik verbaas me over de vele originele details.
“Wow, wat schitterend allemaal, U woont werkelijk waar prachtig,” terwijl ik de woonkamer en suite en de achtergelegen eetkamer aanschouw.
“Dank je. Ik was gelijk verliefd op dit huis, vanwege het oorspronkelijke, maar ook vanwege de ruimte. Het is niet helemaal bekend, maar waarschijnlijk is het huis rond 1914 gebouwd.”
“Jeetje, meer dan honderd jaar oud al.”
“Ja. En op deze verdieping woon en kook ik dus en boven heb ik mijn slaapkamer, natuurlijk de badkamer, een logeerkamer en mijn speelkamer. En daar gaan we nu heen, subje.” Lees verder Overgave aan Mevrouw, 2

Overgave aan Mevrouw, 1

“Ik heb bij een vriendin kennis gemaakt met een vrouw, die je moet ontmoeten. Ze is een Meesteres.”
Gelijk heeft hij mijn aandacht.
“Ik heb voor morgen een lunchafspraak gemaakt, met z’n drietjes.”
“Ho,” want dat gaat me te snel. “Jij bepaalt voor mij dat ik met jou ga lunchen met iemand die ik niet ken?”
“Ja. Omdat ik weet dat je zoekende bent en verlangt naar en ik denk dat zij wat voor je is.” Lees verder Overgave aan Mevrouw, 1

Een aparte belevenis, 4

Ik schik me dan maar in mijn lot. Wat moet ik anders? Ik heb geen idee waar mijn grote mensen kleren zijn gebleven en om over het hekwerk te klimmen en in luier en romper de straat op te gaan om huiswaarts te keren is niet echt een optie.

Ik keer me om naar mijn bedgenote, wat nog niet zo makkelijk gaat in mijn dikke romper.
Ze glimlacht. “Wat is er?”
“Wat ik me afvroeg is, als je thuis bent, doe je dit dan altijd?”
“Kindje zijn? Nee joh, alleen als Petra langskomt. En dat is één keer in de twee, drie weken en soms gaan er zelfs vier weken overheen.”
“Ja, dat snap ik wel. Maar wat ik bedoelde was dat je in de kroeg zei je dat je het liefst 24/7 in luiers zou rondlopen.”
“Ja…” Lees verder Een aparte belevenis, 4

Een aparte belevenis, 3

Licht nerveus loop ik achter Petra aan de hal door. Waarom heb ik er ja tegen gezegd? Ik heb er niet eens ja tegen gezegd! Ik ben opgestaan omdat zij zei ‘Kom’. Ik had ook kunnen blijven zitten. Is het dan toch, diep van binnen, dat ik inderdaad wil ervaren hoe het is om een luier om en een pakje aan te hebben? Was het een licht gevoel van geilheid dat ik toch opstond?

Een gevoel dat verdwijnt als we Renates kamer in gaan, omdat ik pas nu besef dat ik uit de kleren moet. Weliswaar is het niet de eerste keer in vrouwelijk gezelschap, alleen kleedde ook zij zich dan uit. En was zij een vreemde geweest, had ik er waarschijnlijk minder of zelfs geen moeite mee gehad.
Aarzelend pak ik de onderkant van mijn shirtje beet, maar haar hand houdt me tegen. Haar stem is zacht, bijna teder als ze zegt: “Laat mamma dat maar doen.” Lees verder Een aparte belevenis, 3