Want dit is niet normaal

Zittend op een stapel jaarboeken,
waarvan het ene dikker is als het andere,
bladert hij met zijn benige vingers
door het exemplaar van dit jaar.

Ik zit aan tafel en kijk toe,
terwijl ik me afvraag
hoever de tijd weg is
waar ik angst voor heb.
de Dood - kopie
Want ik wil nog niet mee,
omdat ik het leven wil herbeleven
zoals het voorheen normaal was.

De challenge, dag 2 (vervolg)

Het was druk op straat. Ongetwijfeld vanwege het mooie weer, door het tijdstip en nou ja, omdat Delft een leuk centrum heeft. De gele doorgetrokken streep en de pijlen op de grond markeerden de door corona in het leven geroepen looprichting. Wat Johan betrof waren ze over de brug gelijk linksaf gegaan naar zijn langs de gracht geparkeerde auto, om daarna linea recta naar huis te rijden en daar het resterende deel van de dag in een joggingbroek en shirt rond te banjeren in plaats van in de stretchbroek, het hemdje en op de sandalen met het hakje. En een kontgat dat volgens hem nog openstond van de dildo op die fucking machine en wat dat betrof was hij blij met het pull up luierbroekje dat ze hem had gegeven te dragen, want de vooraf aan de neukpartij gegeven klysma gaf hem het idee dat er nog steeds iets aan water uit zijn kont vandaan kon lekken. Lees verder De challenge, dag 2 (vervolg)

De challenge, dag 2

De rust was hem niet gegund vannacht. Het was warm gebleven, waardoor het sowieso al een plakkerige nacht zou zijn geworden, maar het latex korset maakte het nog een keer zo erg. Hij was blij ervan verlost te worden, maar vooralsnog had hij dat nog vandaag en morgen aan. En dan was er nog de gevangenschap van zijn pik en ballen in hun metalen opsluiting. Een paar keer was hij uit de al onrustige slaap gehaald door zijn pik die stijf wilde worden, alleen daar dus niet de kans toe kreeg door het kooitje. Wat een klotengevoel was dat geweest zeg. En wanneer werd hij ervan verlost? Want gistermiddag had Annemarie de sleuteltjes daarvan niet meegegeven. Daarbij kwam dat hij zich vies begon te voelen. Douchen was er niet bij en het gepiel met een washand over zijn gezicht en onder zijn oksels maakte niet echt dat hij zich echt opgefrist voelde. Even schoon goed aan kunnen trekken was ook een gemis, waarbij het ergste was het gedwongen zijn haar slip vandaag weer te dragen. Een slip die hij al een dag droeg en die zij daarvoor twee dagen aanhad. En die ze voorzien had van de nodige vlekken. Wat dan wel weer een geil idee was. Lees verder De challenge, dag 2

De challenge, dag 1

Om vijf voor tien reed hij de straat in waaraan rechts eengezinswoningen uit waarschijnlijk de dertiger jaren en ertegenover een park. Annemarie den Oudsten woonde bepaald niet verkeerd, was zijn oordeel. Een andere conclusie was dat zijn vanmorgen gekozen zwarte overhemd met lange, maar wel opgerolde mouwen achteraf niet echt een geweldige keuze was geweest. Het zweet dat naar zijn idee van alle kanten onder het latex korset vandaan kwam, tekende zich in vochtplekken op het katoen van zijn hemd af. Had hij verdorie maar een reserve shirt meegenomen.
Tussen de huisnummers 8 en 10 was een parkeerplek vrij. Met een opgelaten gevoel stapte hij uit en liep het stukje terug, naar het tweede huis vanaf de hoek. Waar hij het hek opende dat hem toegang gaf tot de entree naar de voordeur. Het geluid van het grind onder zijn schoenen liet haar ongetwijfeld zijn komst al weten. Omdat hij de vriendinnen van Suzanne niet kende, was hij zeer benieuwd hoe Annemarie eruit zou zien. Tegelijkertijd was hij benauwd wat hem te wachten stond, wat ze met hem voorhad om te gaan, om te moeten doen. Hij hoopte maar dat de uit te voeren opdracht zou meevallen. Lees verder De challenge, dag 1

De challenge

“Met mij.”
Op de display van zijn mobieltje had hij al gezien wie er belde, dus hoefde hij niet te gokken wie ‘mij’ was nadat hij het gesprek had aangenomen. Wel was hij gelijk nieuwsgierig geweest met wat voor spannends zij zou komen. Want dat zou zeker het geval zijn. Zoals je vrienden of vriendinnen hebt met wie je gaat sporten, wandelen, shoppen of stappen, hoorde zij thuis in de ‘categorie’ kinky belevingen.
“Je hebt nu vakantie, toch?”
“Eh, ja. Ik ben een weekje vrij.”
“En ga je nog wat doen? Heb je de komende drie dagen verplichtingen?”
Hij moest even lachen bij zichzelf, omdat ze twee vragen achter elkaar stelde en hij op beide nee kon a Lees verder De challenge

Mijn 3e jaar WordPress

Op 1 september vorig jaar blikte ik terug op de resultaten over het tweede jaar van mijn WordPress pagina in vergelijking met die van het 1e jaar. Om die traditie in stand te houden geef ik hieronder mijn beschouwingen over het 3e jaar.

Het was een jaar waarin ik na twee maanden dacht in een writers block terecht te zijn gekomen en uit ervaring wist ik dat de ideeën vanzelf weer komen en daarmee de verhalen ook. Maar al rap bleek dat de schrijfzin verdwenen was. En dat maakte me benauwd, want ik en nooit meer schrijven?
Er gingen maar liefst zeven maanden overheen voordat in juni een eerste verhaal weer op de pagina geplaatst werd.

Waar ik in die periode ook bang voor was, was dat het aantal hits een flinke knauw zou krijgen. Nou, het tegengestelde gebeurde vreemd genoeg. Even was er een dip, ja. Maar erna steeg het aantal hits per maand naar niet eerder vertoonde aantallen. Een verklaring daarvoor heb ik niet.

Alle cijfers en feiten over mijn 3e jaar WordPress staan hieronder en zijn vergeleken met de voorgaande twee jaren.

 1e jaar2e jaar3e jaar
Aantal bijdragen939515
Gesplitst naar   
– verhalen70729
– gedichten23236
    
Totaal aantal woorden138.315131.21417.788
    
Totaal aantal hits6.99918.40517.457
Per kwartaal:   
1e kwartaal   6245.7033.444
2e kwartaal   7624.9752.726
3e kwartaal1.5444.1034.098
4e kwartaal4.0693.6247.189
    
Totaal aantal bezoekers1.8043.7713.414
Per kwartaal:   
1e kwartaal1111.244   725
2e kwartaal221   922   586
3e kwartaal529   884   781
4e kwartaal943   7211.322

Weliswaar komen nieuwe bijdragen mondjesmaat tot stand, maar omdat het geloof in het schrijven er nog steeds is, ga ik vooralsnog een 4e jaar WordPress in. En naar ik hoop samen met mijn redactrice en leesmaatje Christy Sanders.

En natuurlijk gaat mijn dank bij voorbaat uit naar diegenen die mijn pagina bezoeken en mijn verhalen en gedichten lezen.

1 september 2020,
Hans

De party

De hoge temperaturen van overdag gingen aan het einde van de middag over in een meer leefbare warmte. Die maakte dat het aangenaam vertoeven werd in de grote driehoekige tuin waarvan de punt eindigde bij een water, een diep dat twee meren met elkaar verbond. Op het terras bij het drie verdiepingen tellende huis zat Mirjam behaaglijk weggezakt in de kussens van één van de loungebanken. Naast haar en net niet tegen haar onderbenen aan zat Herman met zijn benen onder zich, waarbij één bil rustend op de grond en een onderarm op de zitting van de bank. Op zich had hij ook naast haar kunnen gaan zitten, maar hij vond het fijner zo, op de grond naast zijn Meesteres. Daarbij, hun vrienden Roos en Sander bij wie ze op bezoek waren, wisten van hun SM-verhouding. En zolang zij die niet actief uitten naar hun, hadden zij er geen moeite mee dat hij zijn onderdanigheid naar haar zo toonde. Lees verder De party

De jacht

Het was de dertiende dag van hun rondreis, een dag die hen bijna de hele middag al door een rotswoestijn had gevoerd. En hoe prachtig en groots ook, op een gegeven moment hadden ze het wel gezien met de cactussen, vetplanten en andere struiken. De opluchting klonk dan ook door in de stem van Sanne toen ze naar een verweerd bord verderop aan de linkerkant van de weg wees, waarop in afgebladderde roodbruine letters het woord MOTEL stond, gevat in een naar links wijzende pijl.
“Heb je het gezien?”
“Hm, ja,” bromde hij. “Ik hoop alleen dat het motel er beter uitziet dan het bord.” Lees verder De jacht

Ze heeft zich alleen vastgezet

Ze zit in kleermakerszit op bed en scrolt langs de contactenlijst op haar mobieltje tot aan de vriend die ze moet hebben. Ze tikt met een blank gelakte nagel op zijn naam en terwijl de telefoon het nummer kiest, gaan haar ogen naar de spulletjes die aan het voeteneinde liggen en die ze dadelijk wil gebruiken.
“Ha, die Eva,” neemt hij met een blije lach in zijn stem aan. “Dat is lang geleden. Langer dan anderhalve meter,” komt er wat cynisch achteraan.
“Nou, niet normaal hè? Het maakt het tot een contactarme maatschappij die mij bepaalt niet gelukkig stemt.” Lees verder Ze heeft zich alleen vastgezet