Mijn 3e jaar WordPress

Op 1 september vorig jaar blikte ik terug op de resultaten over het tweede jaar van mijn WordPress pagina in vergelijking met die van het 1e jaar. Om die traditie in stand te houden geef ik hieronder mijn beschouwingen over het 3e jaar.

Het was een jaar waarin ik na twee maanden dacht in een writers block terecht te zijn gekomen en uit ervaring wist ik dat de ideeën vanzelf weer komen en daarmee de verhalen ook. Maar al rap bleek dat de schrijfzin verdwenen was. En dat maakte me benauwd, want ik en nooit meer schrijven?
Er gingen maar liefst zeven maanden overheen voordat in juni een eerste verhaal weer op de pagina geplaatst werd.

Waar ik in die periode ook bang voor was, was dat het aantal hits een flinke knauw zou krijgen. Nou, het tegengestelde gebeurde vreemd genoeg. Even was er een dip, ja. Maar erna steeg het aantal hits per maand naar niet eerder vertoonde aantallen. Een verklaring daarvoor heb ik niet.

Alle cijfers en feiten over mijn 3e jaar WordPress staan hieronder en zijn vergeleken met de voorgaande twee jaren.

 1e jaar2e jaar3e jaar
Aantal bijdragen939515
Gesplitst naar   
– verhalen70729
– gedichten23236
    
Totaal aantal woorden138.315131.21417.788
    
Totaal aantal hits6.99918.40517.457
Per kwartaal:   
1e kwartaal   6245.7033.444
2e kwartaal   7624.9752.726
3e kwartaal1.5444.1034.098
4e kwartaal4.0693.6247.189
    
Totaal aantal bezoekers1.8043.7713.414
Per kwartaal:   
1e kwartaal1111.244   725
2e kwartaal221   922   586
3e kwartaal529   884   781
4e kwartaal943   7211.322

Weliswaar komen nieuwe bijdragen mondjesmaat tot stand, maar omdat het geloof in het schrijven er nog steeds is, ga ik vooralsnog een 4e jaar WordPress in. En naar ik hoop samen met mijn redactrice en leesmaatje Christy Sanders.

En natuurlijk gaat mijn dank bij voorbaat uit naar diegenen die mijn pagina bezoeken en mijn verhalen en gedichten lezen.

1 september 2020,
Hans

De party

De hoge temperaturen van overdag gingen aan het einde van de middag over in een meer leefbare warmte. Die maakte dat het aangenaam vertoeven werd in de grote driehoekige tuin waarvan de punt eindigde bij een water, een diep dat twee meren met elkaar verbond. Op het terras bij het drie verdiepingen tellende huis zat Mirjam behaaglijk weggezakt in de kussens van één van de loungebanken. Naast haar en net niet tegen haar onderbenen aan zat Herman met zijn benen onder zich, waarbij één bil rustend op de grond en een onderarm op de zitting van de bank. Op zich had hij ook naast haar kunnen gaan zitten, maar hij vond het fijner zo, op de grond naast zijn Meesteres. Daarbij, hun vrienden Roos en Sander bij wie ze op bezoek waren, wisten van hun SM-verhouding. En zolang zij die niet actief uitten naar hun, hadden zij er geen moeite mee dat hij zijn onderdanigheid naar haar zo toonde. Lees verder De party

De jacht

Het was de dertiende dag van hun rondreis, een dag die hen bijna de hele middag al door een rotswoestijn had gevoerd. En hoe prachtig en groots ook, op een gegeven moment hadden ze het wel gezien met de cactussen, vetplanten en andere struiken. De opluchting klonk dan ook door in de stem van Sanne toen ze naar een verweerd bord verderop aan de linkerkant van de weg wees, waarop in afgebladderde roodbruine letters het woord MOTEL stond, gevat in een naar links wijzende pijl.
“Heb je het gezien?”
“Hm, ja,” bromde hij. “Ik hoop alleen dat het motel er beter uitziet dan het bord.” Lees verder De jacht

Ze heeft zich alleen vastgezet

Ze zit in kleermakerszit op bed en scrolt langs de contactenlijst op haar mobieltje tot aan de vriend die ze moet hebben. Ze tikt met een blank gelakte nagel op zijn naam en terwijl de telefoon het nummer kiest, gaan haar ogen naar de spulletjes die aan het voeteneinde liggen en die ze dadelijk wil gebruiken.
“Ha, die Eva,” neemt hij met een blije lach in zijn stem aan. “Dat is lang geleden. Langer dan anderhalve meter,” komt er wat cynisch achteraan.
“Nou, niet normaal hè? Het maakt het tot een contactarme maatschappij die mij bepaalt niet gelukkig stemt.” Lees verder Ze heeft zich alleen vastgezet

Offerande 4

Misschien was het niet zijn geestesgesteldheid waar iets aan mankeerde, maar er gebeurde duidelijk iets met zijn geest. Het was alsof die werd …, weggezogen.
“Ik heb je gewaarschuwd wat er met mannen gebeurt die toch op zoek gaan naar hun liefje.”
Het was de stem van de vrouw in het huisje, die van catwoman.
“En nu ben ook jij op weg naar de plaats der verdoemden.”
Bijna meteen na haar woorden zag hij beneden zich zes witte versteende identieke beelden van manspersonen in een kring tussen de bomen staan. Naakt en rechtop en met de armen langs het lichaam, de handpalmen naar voren. Een moment later zag hij hen om zich heen staan en hij wist daarmee dat hij één van hen was geworden. Lees verder Offerande 4

Offerande 3

In zijn klim naar boven, terug naar het pad waar de kampeerbus stond, bedacht hij dat die niet op die plek kon blijven staan. Hij had immers net aan de vrouw in het huisje toegezegd om weg te gaan, te vertrekken? Iets wat zij of een ander wellicht ging checken. En hij wilde niet dat Annette daardoor iets naars zou overkomen. Wat natuurlijk al gebeurd was. Want ze was meegenomen, ontvoerd en ze ging of werd misschien al gebruikt of klaargemaakt om… Verdomme, hij ging hier echt niet weg zonder haar!

Boven aangekomen draaide hij zich om en hij keek naar het door het groen van de bomen verscholen huis, waar hier vandaan alleen het dak te zien was. Lees verder Offerande 3

Offerande 2

De angst greep hem bij de keel. Annette zou nooit vrijwillig uit de kleren zijn gegaan en haar beha en stringetje aan de vermolmde balken hangen van wat eens het schuurtje was geweest. Maar wie had die dan hier neergehangen? En belangrijker, waar was Annette gebleven? Wat was er met haar gebeurd? En met de vrouwen voor haar?
Met een ruk keerde hij zich om naar het huisje. Kon dat uitsluitsel geven? Hadden ze gisteren iets over het hoofd gezien? Lagen er binnen antwoorden?

Tot zijn bevreemding was de voordeur, in tegenstelling tot gisteren, niet op slot. Dus was er iemand binnen? De overvaller? Annette? Kon hij zomaar naar binnen gaan? Moest hij vragen of er iemand was? En als dat de overvaller mocht zijn? Lees verder Offerande 2

Offerande 1

Annette reed hun kampeerbusje over de bochtige weg omhoog. In een langzaam tempo, want de motor moest stevig aan de bak op deze klim. Maar het was ook omdat Martin en zij na een lange dag een rustplek voor de nacht zochten.
“Kijk,” wees hij.
“Ja, ik heb het ook gezien.”
De bocht die ze naderden had aan de buitenkant een ruime parkeerplek van zwarte steenslag en vandaar ging een pad het bos in.
“Proberen maar?” opperde ze. Lees verder Offerande 1