Jammer van de foto’s

Hij slentert op zijn gemak door een brede winkelstraat van een stad die hij niet kent. Het is een voetgangersgebied, waar fietsers niet mogen fietsen, maar er zijn er altijd wel een paar die dat toch doen. Zoals de kort gerokte meid, die gelukkig voor haar een zwarte panty aan heeft, anders had ze op z’n minst bloot gegeven wat de kleur van haar slipje was.
Het zonnige weer en een verrassend redelijke temperatuur heeft na de koude maanden meer vrouwen en meiden verleid om de jas thuis te laten en de broek voor een rokje of jurkje in te ruilen, maar net als de meid op de fiets wel nog met een panty eronder aan. Lees verder Jammer van de foto’s

Memories

Op zijn gemak loopt hij door de winkelstraat. Het mooie weer heeft meer mensen naar buiten gelokt en er zijn al een flink aantal vrouwen en meiden die de broek hebben verruild voor een rokje of jurkje. Hij is blij dat de lente nadert, hij is geen wintermens.
Bij het plein aangekomen lokt het idee hem om een biertje te pakken en hij wil net een tafeltje zoeken als hij een eindje verderop een vrouw ziet staan tussen de molens met ansichtkaarten. Zijn ogen knijpen voor een moment samen. Het zal toch niet Karin zijn die daar staat? Maar ze is het, onmiskenbaar!
Hij roept haar niet, nog niet, maar blijft naar haar staan kijken, terwijl de herinneringen door zijn gedachten dartelen, als veulens in de wei. Lees verder Memories

Overgave aan Mevrouw, 3

Dat Meesteres na onze eerste kennismaking vanmiddag mij verder wil helpen op het pad van BDSM als Haar leerling subje maakt me zo gelukkig en dat Zij mij strakjes nog mee uit eten neemt en ik vanavond en vannacht bij Haar mag blijven is eveneens helemaal geweldig.
“Als je nog naar het toilet moet ga je nu. Want dadelijk heb je die mogelijk niet meer.”
“Ik hoef niet, Meesteres.”
“En o ja, een eerste les hoe je me aanspreekt. Als we met z’n tweeën zijn of in gezelschap van gelijkgestemden zijn als Meesteres en buiten als Mevrouw of Mevrouw Harder. En mocht het een keer gebeuren dat je er bent als ik vanilla vrienden of familie langs krijg, dan ben ik Anita voor je. Duidelijk?” Lees verder Overgave aan Mevrouw, 3

In haar bed wacht ze op …

Klaas strooit haar niet vaak meer zand in de ogen
waardoor de rode cijfers van de wekkerradio
haar steevast laten zien dat de nacht
nog een flinke tijd heeft te gaan.

Woelend wacht zij op het moment
dat haar ogen weer dicht vallen
en als dat niet gebeurt
gaat zij er uit,

zet de laptop aan
en surft op het internet
naar sites waarop ze foto’s weet
die haar leegte al strelend voor even vullen,

om dan moe maar voldaan
andermaal haar bed op te zoeken
waar ze deze keer zonder Klaas in slaap valt.

bed9

Verdoemd

WP2Zijn Hollands welvaren, zeventig kilo schoon aan de haak toen hij haar leerde kennen, werd ziek. De tumor in haar hoofd liet eerst het besef van wat er met haar gebeurde verdwijnen. Erna verloor ze de mogelijkheden tot communicatie en tenslotte lag ze bewegingsloos in bed naar boven te staren en hij had geen idee of zij nog iets kon voelen. In de vier maanden van snelle aftakeling was ze nog slechts vel over been toen de dood haar eindelijk op de leeftijd van 23 jaar meenam. Dat het voor haar voorbij was, was een opluchting. Voor hem restte er een kille leegte. Lees verder Verdoemd