Beproeving

Een kleine waarschuwing. Dit verhaal is vies. Poep. Smakeloos dus. Hoewel, smakeloos? Hmmm :-).

 

“Ik wil eens een keertje iets echt kinky’s ervaren.”
Ze wachtte op zijn reactie, terwijl ze haar blaas leegde op het toilet. Eigenlijk moest ze ook nog wat anders doen, maar de buttplug verhinderde dat.
“Zoals?” was zijn reactie vanonder de douche vandaan.
“Dat weet ik niet.”
Ze was klaar, stond op en spoelde door.
“Misschien iets buitenshuis, met iets onder mijn kleding aan of in of zo.”
“En heb je er al ideeën over?”
“Nee, daar heb ik nog niet over nagedacht, het kwam zo maar in me op. Kun jij zo gauw iets geils bedenken?” Lees verder Beproeving

Leermoment

Mei 2016. Voor mij werd het de eerste keer dat ik een EWA workshop bezocht. Iedere bijeenkomst was opgehangen aan een thema, dat voor die meimaand luidde: Schrijf een erotisch verhaal dat verkeerd afloopt.
Het was een bijzondere en vooral enerverende ervaring. Ik kreeg ladingen aan kritische kanttekeningen over me heen op mijn bijdrage, Leermoment. Feedback, die ik eerst heb laten bezinken, om daarna mijn bijdrage te corrigeren. Die versie vind je hierna.

Noot: Per 1 december 2017 stopt Antoinette met EWA Nederland. De activiteiten van EWA fuseren met EroScripta (zie de linkverwijzing op mijn site) en NBRplaza.

Leermoment

Een zomaar rondje Bollenstreek bracht me tegen koffietijd in een plaats aan zee. Even later stond ik in wat het centrum van de badplaats moest zijn. Op een plein dat Kerkplein was genoemd, zag ik op het naambord, maar er was geen kerk te bekennen. Afgrijselijke nieuwbouw deed de enkele oude en wel fraaie panden verloren gaan in deze ronduit stuitende omgeving. Horeca zat er niet en het winkelaanbod bestond uit een Kruidvat, een Hema, een zaak die matrassen en dekbedovertrekken verkocht en een bakker, die probeerde te verkopen dat gezond brood lekker is. Lees verder Leermoment

Ingrid

Omdat jij g3- Ingrdvoor eeuwig in mijn hart zit.
Ingrid, 02 mei 1958 /19 januari 1982


Ingrid
(sommige tranen drogen nooit)

Ze zeiden dat het een kleine ingreep was
toen ze weer
in je hoofd moesten boren

Liggend tussen witte lakens
konden enkel nog
je ogen spreken en ik,
machteloos, wist niet
wat daarin te lezen was:
angst, hoop, een verwijt?

In mij bloedden tranen,
terwijl m’n gezicht lachte
en m’n mond over dingen sprak
die hopelijk verzachtten
wat er in die ogen stond
tot aan de dag dat
hij naast je stond, aarzelend
“ach, zo’n jong ding nog”

maar jij pakte z’n magere handen
en zo stil gingen jullie weg

november 1982

Vals spel

Bij het koffieapparaat in het midden van de lange gang kwam hij haar voor het eerst tegen, hij met een plastic bekerhoudertje in de hand, zij met een kartonnen doosje. Ze was er een paar stappen eerder en wachtte.
“Hoeveel heb jij nodig?” vroeg ze hem.
“Vijf.”
“O, ik acht. Ga jij dan maar eerst.”
“Welnee joh, ik heb geen haast, dus ga je gang.”
De reden dat hij haar voor liet gaan, was omdat hij haar graag wat langer zag. Ze leek hem een kittig katje, ingegeven door het korte, roodkoperen haar en de felle oogopslag. Haar blouse spande om stevige borstjes, een strakke suède broek liet zien dat de rest ook in proportie was met haar tengere lichaamsbouw en lengte. Lees verder Vals spel

Voor het blok gezet

Hij dwaalde zonder doel rond in het alleraardigste plaatsje, waar nog steeds vele gebouwen bewaard waren gebleven die in de late middeleeuwen, getuige de jaartallen op de gevels, binnen de stenen omwalling gebouwd waren. Het oude centrum met de prachtige panden waarvan de welvaart van de bewoners van destijds was af te lezen, had hij achter zich gelaten. Ook hier was de oudheid van de stad af te lezen aan de huizen, maar ze waren kleiner, smaller en stonden dichter op elkaar. En doordat de verdiepingen wat uitstaken, was het vrij donker in de straatjes, zelfs op een zonovergoten dag als vandaag.
Hij groette een oudere vrouw, die met haar onderarmen op de onderste helft van haar uit twee delen bestaande voordeur leunde. In het voorbijgaan hoorde hij hoe ze hem nariep.
“Je vrouw zal je twee gezonde kinderen schenken.” Lees verder Voor het blok gezet

O, wat een genot


O, wat een genot

De wind blaast
Uit je kont
Zo in mijn mond
En vult
1624973556b3f92ae000
De wangen bol
En de neus
Met geur

Je komt wat omhoog
En zegt: ‘Sorry’

Gemeend? Want vuil
Druk je andermaal
Je goddelijke billen
Op mijn gezicht

En ik geniet opnieuw
Van de klamme warmte
Van het gewicht
Van je geuren
Van jou

En lik
En slik
En proef
Al het bitter,
En zoet

27 mei 2008

Atlantic, kamer 5.12

sunset-49564_960_720
De zon zakte al langzaam richting horizon, maar de warmte van de zomerse dag zinderde nog na. Hij zat in een loungestoel, die hij zo had neergezet, dat hij zowel het strand als het terras kon overzien. Het strand dat gestaag leegliep en het terras dat zich vulde met mensen, die nog wat gingen drinken of eten voordat ze huiswaarts keerden. Iets wat hij niet hoefde, naar huis gaan. Hij had voor vannacht een ruime kamer geboekt in een hotel vlakbij, met balkon dat uitzicht bood op strand en zee. Lees verder Atlantic, kamer 5.12

Weekje vakantiepark

huisje1De bui was hevig geweest. Nu druipen druppels in een rustgevend geluid neer van de takken van de bomen en de heesters. Verder is het stil. Een stilte die hij thuis, in de drukte van de grote stad, zelden ervaart. Hooguit als hij ’s nachts buiten op balkon zit te roken en de stad slaapt, op een paar auto’s na die de wijk verlaten of inrijden. Eenmaal per jaar stilt hij dat verlangen naar rust door in januari een weekje weg te gaan.
De tweepersoons accommodatie die hij deze keer heeft gehuurd, ligt net buiten het eigenlijke park. Het zijn zes dezelfde huisjes, die aan een kronkelend zandpaadje liggen, drie aan elke kant ervan. Zijn verblijf is de laatste aan het paadje, dat iets verderop in het naast het park gelegen bos verdwijnt. Vijf van de zes huisjes zijn verhuurd, het huisje naast hem staat leeg. Lees verder Weekje vakantiepark