Watersnijden – voor Pittig Proza#2: Grand Canyon

pittig-proza-button-small
M’n mobiel gaat. Een snelle blik op de display laat zien dat Karen me belt.
“Yo,” accepteer ik de oproep.
“Goh, wat een hartelijke begroeting. Ben je bevangen door de hitte?”
“Nee. Ik zit achter een tractor met een enorme landbouwmachine erachter en daarachter een vrachtwagen en drie personenwagens.”
“Dus lukt het je niet er aan voorbij te komen.”
“Precies.”
“En ik ga je waarschijnlijk nog humeuriger maken door te vragen of je iets voor ons mee wilt nemen.” Lees verder Watersnijden – voor Pittig Proza#2: Grand Canyon

Overboord – voor Pittig Proza#1: Goede voornemens

Ik hing mijn jasje over de rugleuning van mijn stoel, ging zitten en startte de pc op. In afwachting tot die gebruiksklaar was, kon ik koffie halen. Of ik liet dat over aan mijn collega, die elk moment binnen kon komen. En ja hoor, ik hoorde het getik van haar hakken op de gang al naderbij komen.
Ik was blij haar weer te zien. In de week na de kerstdagen had ik de honneurs op de afdeling waargenomen en zoals ieder jaar was het doodsaai geweest. Contacten met klanten waren er minimaal en ik miste haar vrolijkheid, spontaniteit en bruisende levenslust. Ik wist bij haar zelfs geen inschatting te maken wanneer ze ongesteld was, iets waar ze toch periodiek de lasten van moest ondervinden.
“Goedemorgen, Klaas en allereerst de beste wensen.”
“Jij ook de beste wensen, Chantal.”
Ze omhelsde me en drukte me een kus op de mond. Lees verder Overboord – voor Pittig Proza#1: Goede voornemens