Een bijzondere verzameling, 1

Soms valt iemand me op door zijn markante kop, zijn of haar figuur, een rokje, een lekkere kont in een strakke broek.
De vrouw in de bouwmarkt viel me sowieso op door haar zwarte, glanzende broek. Van lycra? Een broek die tot over de heupen reikte, bijna tot onder de borsten. En die zaten opgeborgen onder een zwart mouwloos shirtje. Ze was niet meer één van de jongsten, ik schatte haar als eind veertig, begin vijftig in. Ze was zwaar opgemaakt, zwarte mascara, blauwe oogschaduw, wat me misschien extra opviel door het korte, gebleekt blonde haar? De oorringen kwamen tot bijna op de schouders. Geen tenger poppetje, een maatje 40 waarschijnlijk. Lees verder Een bijzondere verzameling, 1

Een Meesteres met een plus

Ik kan kiezen in welk parkeervak in mijn auto neerzet, wat ongetwijfeld te maken heeft met de vakantieperiode. En degenen die niet op vakantie zijn, zitten of te zweten op een te warm kantoor of ze liggen ergens aan een water verkoeling te zoeken. En ik zit met een aan mijn rug plakkend T-shirt en het transpiratievocht onder mijn oksels naar een stel dames in de wei te kijken die loom herkauwend mij liggen te observeren.
Ik pak mijn mobieltje uit het heuptasje dat aan mijn broekriem hangt en bel het nummer van haar die ergens in één van de eengezinswoningen achter me woont.
“Hallo?” klinkt haar stem, die ik nu voor het eerst hoor.
“Ik ben er al.”
“Ah, lieverd, fijn dat je er bent. Geef me nog tien minuutjes, ik leg net de laatste hand aan mijn make-up. Ik stuur je een berichtje als ik zover ben en dan krijg je ook het huisnummer.” Lees verder Een Meesteres met een plus

Zaad

Het sperma
tussen haar lippen
vandaan druipend
is niet van hem

toch,
als zij boven hem staat
en door de knieën gaat,
proeft hij van de lust
die zij genoten heeft

en hij slikt
zijn onderdanigheid.

Een boom voor Marlène

Nietsvermoedende meisjes, boze wolven, eenzame prinsessen en dappere krijgers. Ik bevond me in het sprookjesland van Noord-Hessen, het land waar de gebroeders Jacob en Wilhelm Grimm in de 19e eeuw hun sprookjes schreven.
De steden, dorpen, licht glooiende hellingen, machtige burchten, romantische kastelen en donkere wouden waren voor mij ook het decor voor mijn fantasiereis, vormgegeven in een aantal vertellingen.

Het eerste verhaal was In het land van Roodkapje.
Hieronder vind je het tweede verhaal.

Een boom voor Marlène

Het was een rit van bijna 6 uur, met daarin een paar korte stops om te roken. Maar wat was het een genot om vanuit de dicht gebouwde en drukke Randstad het landschap langzaam te zien veranderen. Van akkerlanden naar glooiende en beboste heuvels het middengebergte in. Iets waar we ons pas bewust van werden, toen de snelweg plots aan een lange afdaling begon, een dal in. Lees verder Een boom voor Marlène

Farmhouse

De vrouw was met een hark bezig een met onkruid overwoekerd lapje grond te bewerken. Het huis erachter had betere tijden gekend. Misschien was verkrot er het juiste woord voor.
“Moet dit het zijn?” vroeg ik me hardop vertwijfeld af.
In de binnenspiegel zag ik hoe Madelief geschokt naar de bouwval keek, terwijl ze vertwijfeld op haar onderlip beet.
“Volgens Tommy wel,” reageerde Roos droog naast me.
De TomTom gaf inderdaad aan ‘Bestemming bereikt’.
“Als we hier bijna 1.500 euro de man aan hebben uitgegeven …”
“Vrouw,” hoorde ik Roos brommen.
“Huh?”
“Wij zijn vrouwen, mocht je dat nog niet door hebben,” grijnsde ze.
“Ja-ja,” reageerde ik licht geïrriteerd. “Ik zal eens informeren bij die blom daar of we ons geld hebben uitgegeven aan het opknappen van dat krot. En als dat zo is, martel ik haar net zo lang tot ze het geld teruggestort heeft.” Lees verder Farmhouse

Gebruiksklaar

De lucht zinderde boven het asfalt. De hele dag was het tropisch warm geweest en nog steeds wist de hitte van geen wijken, de display in het dashboard gaf voor buiten 30° aan. En die liet tevens zien dat het Martin was die belde.
“Gesprek aannemen!”
De spraakherkenning reageerde gelijk.
“Hé Ton, je bent toch niet nog aan het werk, hè?”
“Nee joh. Ik rijd op huis aan daar pak ik straks gelijk een koele blonde.”
“”Als je dat bij ons komt doen en als je ook blijft eten?”
“Ow, daar zeg ik gelijk ja tegen.”
Want koken is Martins grootste passie. Wat heet, het eerste wat hij deed toen ze aan hun klushuis bezig gingen, was het intekenen van de keuken, met kookeiland. En als hij daaraan losging, werd het geheid smullen. Lees verder Gebruiksklaar

Kuisheid, deel 3

“Nee hè,” kreunde ik, toen ik mijn vriendin zonder envelop zag binnenkomen. “Hoe kan dat nou?”
“Misschien moet de postbode nog komen?” opperde zij.
“Nee, zo laat nog? Dat geloof ik niet.”
Wat betekende dat ik nog dagenlang zo rond moest lopen? En dan, de paniek.
“Ohh, en maandag moet ik me ziek melden. Komt een controlerend arts gelijk langs? Weet jij dat?”
“Nee, volgens mij niet. Maar weet je, ik ga morgen wel langs de Gamma en koop ik daar een ijzerzaagje en zaag je boeien door. En je gordel zal niet zichtbaar zijn onder een spijkerbroek, neem ik aan.”
Dat zou een oplossing kunnen zijn en dankbaar keek ik mijn vriendin aan. Lees verder Kuisheid, deel 3