Gooi de ogen

WP379De weemoed is zijn duisternis,
het leven de voorbijganger,
een passant die niet groet
en hem vaak niet eens ziet staan.
Het licht komt soms van de enkeling
die hem met verlokkende klanken
uitnodigt bij haar binnen te komen
en daarna de gordijnen sluit.

Buiten het schijnsel van de lamp
staart hij donker naar de overkant,
met de handen in de zakken van zijn jas,
zonder iets te voelen, alleen
de steen waarmee hij dobbelt,
die keren dat hij niet weet wat te doen
en hij het lot laat beslissen wat het wordt.

Een schoonheid

20190526_112554Ik ben niet in het Montmartre van Parijs,

het Montmartre is voor even
heel dichtbij, in Den Haag

op het prachtige Lange Voorhout

waar ik op het middenpad van deze laan,
onder de statige bomen

luister naar de Franse klanken
uit gitaar en accordeon vandaan,

me een crêpe laat smaken
en om me heen kijk
naar de mensen
achter de stands en ervoor.

Ik slenter langs de kramen Lees verder Een schoonheid

Weer zien

Ik kan de letters A tot en met Z husselen
wat ik wil, maar het lukt me niet
om er woorden van te maken;

in eindeloze moeheid
is de geest op slot.

De sleutel ligt misschien
bij de nieuwe huisarts
bij wie ik pas was,

vrouw. En bloedmooi.

Volgende week
zie ik haar weer.

Ik kijk ernaar uit.