Vals spel

Bij het koffieapparaat in het midden van de lange gang kwam hij haar voor het eerst tegen, hij met een plastic bekerhoudertje in de hand, zij met een kartonnen doosje. Ze was er een paar stappen eerder en wachtte.
“Hoeveel heb jij nodig?” vroeg ze hem.
“Vijf.”
“O, ik acht. Ga jij dan maar eerst.”
“Welnee joh, ik heb geen haast, dus ga je gang.”
De reden dat hij haar voor liet gaan, was omdat hij haar graag wat langer zag. Ze leek hem een kittig katje, ingegeven door het korte, roodkoperen haar en de felle oogopslag. Haar blouse spande om stevige borstjes, een strakke suède broek liet zien dat de rest ook in proportie was met haar tengere lichaamsbouw en lengte. Lees verder Vals spel

Atlantic, kamer 5.12

sunset-49564_960_720
De zon zakte al langzaam richting horizon, maar de warmte van de zomerse dag zinderde nog na. Hij zat in een loungestoel, die hij zo had neergezet, dat hij zowel het strand als het terras kon overzien. Het strand dat gestaag leegliep en het terras dat zich vulde met mensen, die nog wat gingen drinken of eten voordat ze huiswaarts keerden. Iets wat hij niet hoefde, naar huis gaan. Hij had voor vannacht een ruime kamer geboekt in een hotel vlakbij, met balkon dat uitzicht bood op strand en zee. Lees verder Atlantic, kamer 5.12

De sleutelvraag

Hij schoof de 35 euro onder het etensbord en stond op van tafel.
“Het smaakte me weer uitstekend, meneer Fritz.”
De oude meneer Fritz, Oostenrijker van geboorte, stopte even met het schoonpoetsen van een bierglas.
“Dank u.”
De oude baas wendde zijn hoofd naar zijn dochter, die aan het andere einde van de bar in gesprek was met een vrouw.
“Uw koffie komt er aan.”
Hij had de vrouwen al opgemerkt direct nadat hij van tafel was opgestaan. Zijn interesse was meteen gewekt door het witte broekje van de hem onbekende vrouw, die met de rug naar hem toe stond. Jammer dat ze er geen zwarte panty en enkellaarsje onder droeg, dat had hij nog geiler gevonden. Lees verder De sleutelvraag