5. Cd’s zonder muziek

Sandra stuurt de zwarte Toyota Proace het erf op. Ze passeert het huisje dat hoognodig aan onderhoud toe is, net als de met onkruid overwoekerde tuin. Ze zwenkt de auto bij de achter de woning gelegen stenen schuur vandaan. Pascalle stapt uit, loopt langs de wagen en schuift de dubbele deuren open, waarna Sandra achteruit naar binnen rijdt. Haar vriendin sluit de toegang weer en vergrendelt die met een balk.
“Neem jij de ene, neem ik de andere,” stapt ook Sandra nu uit en ze opent de zijdeur van de bedrijfswagen.
Op de laadvloer staan twee kooien, er in liggen twee meiden. De ene in een jogging outfit, de andere in een kort rokje en sweater van een hockeyclub. Beiden hebben de polsen op de rug geboeid, een leren oogmasker voor en een rubberen gag in de mond.
Sandra heeft het in een staart gestoken haar van de jogster al beet.
“Kom op, staan,” en ze trekt haar aan de paardenstaart overeind, wat het arme kind een door de gag gesmoord gekerm ontlokt.
Pascalle doet het beduidend minder drastisch. Zij pakt de hockeyster onder de oksels en tilt haar zo omhoog.
Sandra begrijpt ook wel dat het vervolg anders moet, omdat de beide slachtoffers niets zien en dus pakt ze dat van haar bij de bovenarm beet.
“Blijf gebukt, want anders stoot je je harses tegen het plafond van de bus. Nu je been omhoog – en ze tikt even met haar andere hand tegen het linker been van de jogster – en stap over de rand van de kooi.”
En zo worden de meiden door hun ontvoerders naar een deur een eindje van de auto vandaan geleid. Erachter een lange gang met eenzelfde ruw betonnen vloer als in het vorige gedeelte. Aan de linkerhand, meteen na de toegang, dikke tralies voor een cel van ongeveer vier bij vier meter. Twee britsen staan aan beide zijwanden vast en een stalen toiletpot in het midden van de achterwand.
Sandra duwt haar gevangene naar binnen en leidt haar naar een brits.
“Blijf zo zitten, dadelijk wordt je van je boeien, masker en mondprop bevrijd.”
En naar Pascalle, die met haar slachtoffer de cel is binnen gekomen: “We gaan gelijk met haar door naar ruimte twee.”
Met Sandra voorop lopen ze zwijgend de gang in, ze passeren een openstaande deur waar voor de beide ontvoerders een lange tafel te zien is met daarop een neukmachine met twee stangen en in omvang en lengte forse dildo’s daaraan en schuin voor de tafel een passpiegel. Ze gaan de ruimte erna in.

Achter het masker zijn de ogen van Jennifer nat en ze trilt over haar hele lichaam van angst. De twee vrouwen die haar de weg vroegen, leken zo aardig. Terwijl ze met de ene naar een routeplanner op de mobiele telefoon tuurde, had de andere die achter haar stond, een doek tegen haar neus en mond geduwd en was ze out gegaan. Om in een rijdende auto bij zinnen te komen.
Wie zijn die twee en angstaanjagender, wat zijn zij met haar van plan!
Ze wil schreeuwen als ze voelt hoe de rits van haar rokje naar beneden wordt getrokken en langs haar benen omlaag gaat, gevolgd door haar stringetje.
De boeien rond haar polsen worden losgemaakt, de sweater over haar hoofd getrokken, de beha losgehaakt en afgedaan. Ze is naakt! Ze is in paniek. Tranen stromen onder het masker vandaan over haar wangen.
“Doe een paar passen naar achteren,” klinkt een stem van één van de vrouwen dwingend.
“Stop en ga zitten.”
Als dit een nachtmerrie is, laat me dan nu wakker worden, smeekt ze haar gedachten.
Ze zakt door de knieën, voelt ruw hout aan haar billen en als ze rechtop zit, tegen haar rug.
Als ze iets breeds van ijzer rond haar hals voelt gaan, begint ze zowat te hyperventileren. Ze probeert voorover te buigen, maar de band houdt haar hoofd tegen het hout gedrukt.
Twee paar handen pakken haar polsen beet en trekken die zijwaarts. Opnieuw voelt ze ijzer.
“Als je dadelijk vast zit, krijg je eerst een filmpje te zien en daarna mag je iets tegen je vader zeggen. Wij doen je wel een suggestie, waarna je het in je eigen woorden mag uitschreeuwen.”

*
Het is halverwege de ochtend als er aan de deur wordt geklopt en zonder op zijn ‘Binnen” te wachten zijn secretaresse naar binnen stapt. In haar hand heeft ze een envelop.
“Een koerier kwam dit net afgeven en hij zei dat je er op zat te wachten, Pieter.”
Ze noemt hem bij de voornaam als er geen klanten of andere medewerkers zijn. Anders altijd met meneer Overland.
“O?” reageert hij verbaasd, “ik verwacht niets, maar geef het me maar, Fiona. Dank je.”
Als zij weer zijn kantoor heeft verlaten, bekijkt hij even de envelop, waarop alleen het adres en zijn naam te zien zijn. Geen afzender. Nieuwsgierig scheurt hij de omslag open. De inhoud bestaat slechts uit een cd, zonder begeleidend schrijven.
Met opgetrokken wenkbrauwen schuift hij het schijfje in de laptop op zijn bureau en hij laat er eerst de virusscanner overheen gaan, voordat hij het bestand opent.

Bij het eerste beeld slaakt hij een ijselijke kreet en hij is gelijk lijkbleek. Geschrokken stuift Fiona naar binnen.
“Jeetje, wat is er, Pieter? Je ziet helemaal wit.”
“Nee, er is niets aan de hand,” wuift hij haar weg. “Ik schrok alleen maar en eh, het is oké, ga maar.”
Hoewel ze bepaalt niet overtuigd is door zijn woorden, sluit ze met een ongeruste blik in de ogen de deur weer.

Het is helemaal niet oké! Op beeld zit zijn dochter, zijn Jenny, de gespreide armen en wijd opgetrokken benen achter ijzeren stangen vastgezet. Ze is naakt en hij kijkt zo tegen haar vagina aan. Die hij voor het laatst heeft gezien toen ze nog een kleine meid was.
Er verschijnt tekst in beeld.
Kijk nog even verder, dan zie je nog een bekende. Van iets meer dan vijf jaar geleden.
Hij herkent haar gelijk. Birgit!
Zijn maag trekt samen als hij de panische angst in de ogen van haar achterover getrokken gezicht en de strop om haar nek ziet. Hij moet slikken als hij zijn misselijkheid omhoog voelt komen bij het totaalbeeld van haar. Hoe ze erbij ligt en hoe ze genomen wordt door de twee enorme dildo’s. Nieuwe tekst komt op het scherm.
Je wilt vast niet dat dit je dochter overkomt en eindigt met…
Een foto. Birgit in een watertje. Overduidelijk dood.
De cd eindigt met drie facturen op drie achtereenvolgende dagen gedateerd. Je print ze uit en belangrijker nog, je zorgt dat ze betaald worden. Ik weet dat bij dat soort bedragen jouw paraaf een vereiste is. Zo gauw de betalingen overgemaakt zijn, is je dochter vrij. En o ja, politie? Dan mag je ervan overtuigd zijn dat we eerst leuk met haar spelen en daarna mag je haar uitvaart verzorgen.
Het zweet staat op zijn voorhoofd en rug en borst. Politie? Nee! Hij moet, hij wil zijn meisje terug. En pas als hij haar weer veilig in zijn armen kan sluiten, dan …
De facturen.
Hij opent de bijlagen en print die bestanden gelijk uit. De data staan op vandaag, morgen en overmorgen. In de gauwigheid opgeteld gaat het om tweeëneenhalf miljoen euro. Het zijn per factuur weliswaar hoge bedragen, maar niet uitzonderlijk voor de multinational voor wie hij de Nederlandse belangen behartigt. De som geld gaat naar een hem niet bekende bank op Curaçao. Hij heeft het vermoeden dat het geld daar kortstondig blijft staan.

In een ander kantoorpand kijkt financieel directeur Hendrik-Jan Meyer met verglijkbare gevoelens van afgrijzen en onpasselijkheid naar gelijke beelden en teksten, maar dan met zijn dochter Willemijn.

Gepubliceerd door

hansbakkerschrijft.com

Ik schrijf vanuit de behoefte om zo nu en dan mijn fantasieën in verhalen om te zetten. Verhalen die erotisch, erotisch getint dan wel bizarre vertellingen zijn. Weet daarbij in elk geval dat ik ernaar streef om in mijn schrijfsels niet te kwetsen en de dingen niet ordinair te verwoorden. Wat voor mij voorop staat is de wens jou leesplezier of –genot te bezorgen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s