Memories

Op zijn gemak loopt hij door de winkelstraat. Het mooie weer heeft meer mensen naar buiten gelokt en er zijn al een flink aantal vrouwen en meiden die de broek hebben verruild voor een rokje of jurkje. Hij is blij dat de lente nadert, hij is geen wintermens.
Bij het plein aangekomen lokt het idee hem om een biertje te pakken en hij wil net een tafeltje zoeken als hij een eindje verderop een vrouw ziet staan tussen de molens met ansichtkaarten. Zijn ogen knijpen voor een moment samen. Het zal toch niet Karin zijn die daar staat? Maar ze is het, onmiskenbaar!
Hij roept haar niet, nog niet, maar blijft naar haar staan kijken, terwijl de herinneringen door zijn gedachten dartelen, als veulens in de wei.

Het fietsenhok bij school, waar ze elkaar voor het eerst zoenden en onwennig tongden en hij zijn hand onder haar truitje schoof, totdat ze hem bij zijn onderarm vastpakte en fluisterde: “Nee, niet hier.”
Een paar dagen later zat ze bij hem op zijn kamertje, samen huiswerk maken. Ja, op zijn bed zeker, waar het tongen al een stuk beter ging en zij het toeliet dat zijn hand de zoom van haar broek en slipje passeerden en hij eigenlijk nog geen idee had wat zijn vingers daar voelden, maar wel merkte dat die nat werden. Op het moment dat zij haar broek losknoopte, had zijn moeder op de trap geroepen of ze naar beneden kwamen voor een kopje thee, met de vraag of het een beetje wilde lukken met het huiswerk.
Op Pinkpop kwam het er echt van. Zij wilde daar graag heen en ze mocht van haar ouders als ze met een vriendin ging. Dus ging hij toch met een vriend? Ze spraken af op het station en op het campingterrein plaatsten ze hun tenten tegenover elkaar. Natuurlijk zijn vriend met haar vriendin in de ene tent en hij met Karin in de andere. En ze benutten die niet alleen om in te slapen.
Waren ze verliefd? Ja, ze waren stapelverliefd. Na Pinkpop waren ze onafscheidelijk. Tot aan de herfstvakantie. Haar vader werd voor zijn werk uitgezonden naar Curaçao en zijn gezin verhuisde mee. Ze hadden iets van een jaar of zo nog geregeld naar elkaar geschreven, totdat een ander vriendje in haar leven kwam en hij naar een nieuwe vriendschap uit ging kijken.

Karin heeft niet gevonden wat ze zocht en ze staat op het punt om verder te gaan, de kant op waar hij net vandaan kwam.
“Karin!”
Ze draait zich om en bijna meteen ziet ze hem staan.
“Eddie!”
Ze rennen nog net niet naar elkaar toe. Een omhelzing, een knuffelen, stralende gezichten. En een moment later staan een glas witte wijn en een tapbiertje voor hen op een tafeltje om hun weerzien te vieren. Het gekke is dat het zo vertrouwd aanvoelt, het is alsof ze elkaar vorige week of zo nog hebben gezien, terwijl er tweeënveertig-en-een-half jaar tussen zit.
“Woon je nog op Curaçao?”
“Nee joh. Na twee jaar zijn we verkast naar Nigeria en Engeland, heel kort naar Nederland en daarna zijn mijn ouders nog in Maleisië en Thailand geweest.”
“En jij bent toen in Nederland gebleven?”
“Ja. Waar ik drie huwelijken heb versleten en nu alleen in het oosten van het land woon. De kinderen zijn allang de deur uit, een zoon woont met zijn Italiaanse in Italië en dochterlief in Zweden met haar Hollandse man.”
“Nou, zitten zij in elk geval niet aan het andere einde van de wereld.”
“Nee, het zijn afstanden die gelukkig nog te overbruggen zijn. En jij?”
“Twee huwelijken en nu alweer een aantal jaren alleen.”
“En kinderen?”
“Ja, een dochter die met haar man en zoon hier in de stad wonen en hun dochter studeert in Utrecht.”
Ze heft haar glas op.
“Op het leven?”
“Zeker weten,” pakt ook hij zijn glas op en klinkt met dat van haar.
“Goh, ik vind het zo super leuk dat we elkaar getroffen hebben. Dat je me zag staan joh, tussen alle mensen op straat.”
“Ja. En puur toeval. Als ik niet gestopt was omdat ik een biertje wilde drinken op het terras, had ik je gemist. Wat ontzettend jammer was geweest.”
“Zeker weten.”
Ze kijkt hem stralend aan.
“Jeetje Eddie, zo lang geleden, de zomer van zesenzeventig. Pinkpop. Weet je nog hoe zonnig en zeer warm het toen was?”
“Ja. En het ging er zeer warm aan toe ook,” knipoogt hij.
“Ha, ja, onze eerste keer.”
Haar ogen lijken even dromerig te staan.
“En in de herfst was het voorbij,” memoreert ze met iets van spijt in haar stem. “Maar weet je dat je nooit uit mijn gedachten bent geweest, Eddie?”
Hij pakt zijn portefeuille uit zijn binnenzak.
“Weet je nog dat Henk, de vriend met wie ik was, op een avond een foto van ons maakte met al die kleuren van rood en geel van de ondergegane zon achter ons?”
“Ja, en wij in een innige omhelzing.”
“Nou, die foto heb ik dus altijd bij me gedragen,” en hij trekt het bewuste fotootje eruit en reikt haar die met een glimlach aan.
“Eddie!” roept ze blij verrast uit. “Oh, wat leuk! Moet je ons zien.”
Ze kijkt op.
“Dat we nooit uit elkaars gedachten zijn geweest, hoe mooi is dat.”
Haar vrije rechter hand zoekt die van hem op, vingers strengelen zich ineen.
“Voel jij wat ik voel?” vraagt ze hem.
“Die vonken, bedoel je?”
“Ja, die,” antwoordt ze zacht.
Hun glanzende ogen vangen hun wederzijdse gevoelens.
“Gaan we daar nog een rondje op drinken?”
“Wat mij betreft nog vele rondjes,” is haar reactie, zachtjes uitgesproken als net, maar met een warmte die hem doet gloeien.

Bij het tweede rondje halen ze meer herinneringen op, praten elkaar bij over hun levens en hij komt met de vraag of ze ergens in de stad logeert.
“Nee. Ik ben hier gekomen voor een expositie die ik wilde zien en daarna ben ik de stad in gegaan om te kijken of ik nog wat leuks zou vinden.”
“En vond je mij weer,” lacht hij.”
“Waarmee ik met dat leuks vinden hartstikke geslaagd ben,” glimlacht ze. “Maar dadelijk ga ik weer met de trein huiswaarts.”
“Of niet. Ik heb een logeerkamer. En een slaapkamer.”
“Met een tweepersoons bed?”
“Ja. In beide kamers.”
“En als ik geen logée wil zijn?”
“Dan deel ik gaarne mijn bed met mijn vriendin.”
“Waarop die zegt dat ze de trein zonder haar laat vertrekken. Maar dan wil ik nog wel wat aan spulletjes kopen, want ik heb natuurlijk niet op een verblijf hier gerekend.”
“Aan wat voor dingen denk je dan?”
“Ik wil morgen toch wel wat anders aan kunnen trekken, zonet heb ik een leuke jurk gezien. En verder een slipje en misschien een nachthemdje. Of houd jij mij warm vannacht?”
“Zeker weten, ik gloei. Van de liefde voor jou.”
“Eddie,” glimt ze en ze straalt daarmee woordeloos hetzelfde gevoel voor hem uit.

De jurk heeft ze gezien in de Bijenkorf. Het is een maxi jurk met een knoopsluiting aan de achterkant, in de kleur donkerblauw en met een bloemendessin en een bijna dijhoge split aan beide kanten. Hij kan zich zeer vinden in haar keuze.
Op de lingerieafdeling kijkt ze me met twinkelende ogen aan.
“Zal ik voor een vurig rood setje gaan, om onze hervonden liefde te vieren?”
“Super. Maar dat wordt dan een cadeau van mij voor jou.”
“Wat lief.”
Haar keuze valt op een zeker vurig te noemen setje, dat een mooie belofte in houdt.

Bij een kop koffie oppert hij om te gaan eten in een klein, intiem restaurant vlak bij zijn thuis, iets waar zij zich in kan vinden.
“Dan bel ik even of ze nog een plekje voor ons vrij hebben.”
Wat het geval is.
“We kunnen er met de tram heen en van de halte is het slechts een klein stukje lopen.”
“Prima. Ben je ook met de tram naar de stad gegaan?”
“Nee, op de fiets. Die staat een eindje verderop in de stalling.”
“Heeft die een bagagedrager?”
“Ja.”
Ze lacht.
“Dan spring ik lekker bij je achterop, net als vroeger.”

Net als vroeger zit ze in amazonezit achterop, een arm om zijn middel geslagen. En hij? Hij voelt zich weer jongensachtig.
En natuurlijk heeft de tijd niet stilgestaan, maar mooi dat hun liefde die tijd heeft doorstaan.
verhaal Memories 1

Gepubliceerd door

hansbakkerschrijft.com

Ik schrijf vanuit de behoefte om zo nu en dan mijn fantasieën in verhalen om te zetten. Verhalen die erotisch, erotisch getint dan wel bizarre vertellingen zijn. Weet daarbij in elk geval dat ik ernaar streef om in mijn schrijfsels niet te kwetsen en de dingen niet ordinair te verwoorden. Wat voor mij voorop staat is de wens jou leesplezier of –genot te bezorgen.

2 gedachten over “Memories”

Laat een reactie achter op hansbakkerschrijft.com Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s