Hoofdstuk 4: Een eerste opdracht

Kan hij nu ook zien wat ik zit te doen? Mijn ogen gaan naar het plafond, langs de muren. Hoe klein zal zo’n camera zijn? Zoiets als die van een laptop? In elk geval zo klein dat ze me niet zijn opgevallen in de slaapkamer en de badkamer. O, mijn God, mijn kids! Heeft hij ook foto’s van mijn dochters? In hun blootje. Heeft hij zich aan hen verlekkerd! Ik spring op en ik klap voorover boven de spoelbak, braak. Het water dat ik net heb gedronken komt eruit.
Oh, meneer X, ik beloof u dat ik alles maar dan ook alles zal doen wat u van me verlangt, als u alstublieft niets met mijn dochters doet, kreun ik.
Ik wankel terug naar de tafel, ik moet verder met uitpakken en de instructies lezen en vooral hem gehoorzamen.

Uit het volgende pak komt iets tevoorschijn dat ik eerst niet begrijpend door mijn verhaal c4handen laat gaan. Een trechter op een haakse, geribbelde buis dat naar een riempje met een gesp gaat? Dan dringt het tot me door, zie ik het en ik huiver. Het riempje wordt vastgegespt in de nek, het mondstuk zit daardoor in de mond vast en de twee riempjes tussen de knevel en de trechter houden die laatste recht omhoog. Om dan, ja wat? Er eten in te stoppen? Nee, dat is onlogisch, want dat zakt hooguit iets de buis in, maar zal niet verder doorlopen de mond in. Iets wat vloeibaar is dus, pap of zo. Maar waarom zou je iemand zo willen voeren?
Ik leg het opzij en diep het laatste pakje op uit de doos.

Waar ik een wit jurkje, een eveneens wit riementuigje en een plaatje uit haal. Het plaatje laat me het jurkje en tuigje rond het lichaam van een vrouw zien. Met opgetrokken wenkbrauwen kijk ik ernaar. Is dat tuigje een modern modeaccessoire? Het doet me een beetje denken aan een jarretelgordel.
Ook deze dingen schuif ik opzij en ik sta op om het allerlaatste item uit de doos te halen, een envelop met de instructies. Mijn hart hamert tegen mijn borstkas en het zweet breekt me uit. Bloednerveus open ik deze laatste envelop.

Straks, om half tien, lig je voor de webcam.
Ik kijk naar de keukenklok. Dat is verdorie over een kleine vijf kwartier!
Dat is voor mij het teken dat je doet wat ik je opdraag en dat ik je morgen zie.
Je hebt het trechtermasker en een groot glas of maatbeker naast je liggen. Zorg dat je moet plassen, want je geeft ons een mooi showtje. Je doet namelijk op enig moment het masker om, urineert in het glas of de maatbeker en dan ledig je die in de trechter. En denk erom dat er geen druppel verloren gaat!

Ik word onpasselijk. Dat kan hij niet menen. En ga ik dat doen?
Camera. Badkamer, bad, toilet. Mijn dochters! Ja, ik ga dat heel gehoorzaam doen.

Morgenochtend meld je je ziek. Vervolgens doe je het ‘speeltje’ met die twee leuke pluggen aan. Als je het hangslotje losmaakt, zie je wel hoe de sluiting van die riemen werkt. Als je het omhebt, sluit je het af. Het sleuteltje gooi je weg, het tweede sleuteltje heb ik in mijn bezit.
Je trekt het jurkje en het gordeltje aan zoals op het plaatje is weergegeven.
Rond half tien word je opgepikt door een taxi.
Het vervolg zie en hoor je morgen wel.

X

Nog één keer lees ik het snel door. Daarna pak in een vuilniszak, scheur de dozen kapot en prop ze in de zak. Gevolgd door het pakpapier, de enveloppen en de brieven, behalve die met de instructies, en de foto’s. Ik bind de zak goed dicht en deponeer die in de grijscontainer die achter een schot naast de schuur staat.
Terug in de keuken pak ik een maatbeker uit het keukenkastje, pak alle andere spullen en de instructiebrief van de tafel op en ga naar boven, naar de slaapkamer.

Ik leg alles op het bed neer, pak de koffer van de kast en zet ook die op het bed. Ik moet me haasten, ik heb nog drie kwartier zie ik op mijn mobieltje.
Ik klap de koffer open. Bovenop liggen de spullen die ik een eeuwigheid geleden zo voelt het, heb aangeschaft en waar ik nog helemaal niets mee heb gedaan; de simpele dildo, de double dong, de anal beads, de spuitende dildo, de vaginaballetjes. Met een snik leg ik ze op bed, haal het hoeslaken, de sloop en het kleed eruit en haast me ermee naar de logeerkamer. Met weer eens het hoeslaken om het matras, de sloop om het kussen en het kleed aan de haken in de muur van de achterwand, ren ik de kamer uit om de beide laptops op te halen en die aan het voeteneinde en naast het bed installeer.
Nog twintig minuten!
In de slaapkamer kleed ik me uit. Moet ik nog wat aantrekken? Nee, ik besluit naakt te gaan. Ik zet de zwarte pruik op, pak – gatverdamme – de maatbeker en het plasmasker van bed en rep me naar de logeerkamer.
Ik log in en liggend op bed tel ik de laatste minuten af tot half tien, waarna ik de webcam activeer.

Wat moet ik doen! Ik mis mijn ‘dikkopje’, ik mis kleding om te teasen en me zo langzaam bloot te geven. Ik …, streel mijn borsten. Er zijn zeven mannen actief, zie ik. Ik knijp in mijn tepels. Zal x één van hen zijn? Ik spreid mijn benen, beroer mijn clitoris. De eerste tippen worden gegeven. Ik moet plassen.
Ik rol even op mijn zij en trek de twee attributen naar me toe waar ik geen zin in heb.
Ik ga op mijn knieën zitten, houd het masker omhoog naar de camera. Draai dat om en om, zodat de mannen een idee hebben wat het is. Ik doe even het mondstuk in mijn mond – heb de neiging om te kokhalzen – en haal dat er gauw weer uit. Ik zet mijn knieën vaneen en ik kom wat verder omhoog en ik houd kort de maatbeker onder mijn kutje.
Er zijn nog wat bezoekers bij gekomen en van wat er al zat haakt niemand af.
Dan moet het er maar van komen.
Opnieuw stop ik het mondstuk in mijn mond en gesp het riempje in mijn nek vast. Er zit nog teveel beweging tussen knevel en trechter merk ik; ik voel hoeveel oogjes nog resten, trek het riempje nog twee gaatjes strakker. Oef!
Op de laptop waarop ik het beeld kan bekijken dat de bezoekers van mij zien, zie ik mezelf er zeer vernederend bij zitten. Hoe verschrikkelijk is dit al. En dan moet het ergste nog komen.
Met twee handen houd ik de maatbeker tussen mijn benen. De tippen verschijnen de één na de ander op het scherm. Viezerds, gaat het door me heen.
Ik plas, knijp af, voel de druk, moet nog wat laten lopen.
Ik houd de maatbeker op naar de camera. Voor de bezoekers, maar meer voor mezelf om te zien hoeveel ik ‘geproduceerd’ heb. Iets meer dan een halve liter, verdomme!
Ik ruik de geur van mijn urine. Huiver. En dat moet nu de trechter in?
Ik heb de neiging mijn ogen te sluiten, maar dan zie ik niet wat ik doe.
Mondjesmaat giet ik de inhoud van de beker de trechter in, terwijl ik probeer om genotvol de camera in te kijken, te laten zien dat ik volop geniet van een, van een plashoer te zijn.

Deze opdracht is volbracht. Ik houd de lege maatbeker omhoog, zwaai met het masker nog in naar de camera en zet dan het scherm op zwart. Kokhalzend haal ik haastig het riempje los en het mondstuk uit mijn mond, waarna ik me huilend op mijn zij rol. En al snikkend dringt het tot me door dat dit nog maar het begin was. Want morgen …

Gepubliceerd door

hansbakkerschrijft.com

Ik schrijf vanuit de behoefte om zo nu en dan mijn fantasieën in verhalen om te zetten. Verhalen die erotisch, erotisch getint dan wel bizarre vertellingen zijn. Weet daarbij in elk geval dat ik ernaar streef om in mijn schrijfsels niet te kwetsen en de dingen niet ordinair te verwoorden. Wat voor mij voorop staat is de wens jou leesplezier of –genot te bezorgen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s