Verliefd

Ze heeft een probleem. En die zijn er om opgelost te worden, zegt haar vader steevast. Hij is iemand bij wie ze altijd terecht kan, weet ze. Zij is zijn allesie, zoals hij zo nu en dan anderen laat weten. Maar niet met alles waar ze mee zit of waar ze tegenaan loopt, gaat ze naar hem toe. Voor de typische vrouwendingen klopt ze bij haar moeder aan, die haar beste vriendin is. Ja, ze heeft het getroffen met zulke toffe ouders. Alleen met dit probleem kan ze niet bij hen terecht en daarom is ze nu op weg naar haar opa.

Ze stuurt haar opoefiets het grindpad op. Glimlacht als ze hem al ziet zitten, op het bankje naast het huis, met uitzicht op de wilde, maar zorgvuldig onderhouden tuin.
“Hoi opa,” kondigt ze haar komst aan. Iets wat hij al hoorde, gelijk toen de kiezels onder haar banden knisperden.
“Hé, Babette,” begroet hij haar met een zwaai van een opgestoken hand.
Ze zet haar fiets tegen de muur, kust hem teder op de wang. Ze houdt intens van deze lieve man, van wie haar vader alle mooie eigenschappen heeft overgenomen.
“Je weet de koelkast te vinden.”
“Ja. Wilt u ook wat, opa?”
“Ik lust wel een kopje thee.”
“Dan doe ik daarin met u mee.”
Met een licht hoofdschudden kijkt hij haar na, terwijl ze naar de keukendeur loopt; korter moeten de rokjes ook niet worden, want dan lopen ze in hun blote kont. Hij pakt zijn pijp van tafel, klopt die uit tegen de muur, schraapt de kop schoon, waarna hij het blik met tabak pakt en de pijp vult.
Babette komt voorzichtig lopend naar buiten met een dienblad, waarop het theepotje op het theelicht staat. Ze zet het blad op de tafel en gaat naast hem zitten.
Hij is dol op haar, een lieve en intelligente meid, die het goed doet op de hogeschool, waar ze volgend jaar afstudeert.
Met een lucifer steekt hij de brand in de pijp. Zij vindt het altijd leuk om toe te kijken hoe hij zorgvuldig zijn pijp stopt, aansteekt en er vervolgens genotvol aan trekt. En ze houdt van de lichtzoete, aromatische geur.
Ze schenkt de thee in de kopjes en voegt met het tangetje in het suikerpotje één suikerklontje toe voor haar opa.
“Zo, brandt los, wat heb je op je lever.”
Ze is niet eens verrast dat hij al heeft gezien dat ze ergens mee zit.
“Ik ben verliefd.”
“Dat is mooi, maar kan ook verdraaid lastig zijn.”
“Ja, dat is het ook, opa,” verzucht ze. Ze kijkt hem aan om zijn eerste reactie te peilen, als ze vervolgt met: “Ik ben verliefd op een meid, nou ja, een jonge vrouw.”
Hij kijkt haar aan, met zijn lieve, vriendelijke ogen. Ze ziet de glimlach en een bemoedigend knikje.
“Als dat wederzijds is, is dat mooi. Maar ga door, want dat lijkt mij niet het probleem te zijn.”
“Nee, dat is het ook niet.”

Die eerste keer, dat ze naast elkaar op de bank zaten, legde Christine een hand op haar been, ze helde iets naar haar over, haar lippen weken iets vaneen. Hun ogen die elkaar zochten. Ineens hadden die lippen haar mond geraakt, gezoend en haar tong die zich naar binnen drong. Christines hand die omhoog ging langs haar bovenbeen. En zij had het toegelaten, een siddering gevoeld en een verlangen naar een vervolg, dat niet op de bank plaatsvond, maar in bed. En wat was dat super geweest, zo anders en zoveel lekkerder dan met eerdere vriendjes. Het was alsof ze zichzelf aanraakte, betaste, bespeelde. Het voelde allemaal zo vertrouwd en bekend aan. Het enige verschil – en ze glimlacht weer even bij die gedachte – was dat ze de vagina kon proeven, haar tong tussen die lippen kon laten gaan en het glinsterde lustknopje kon beroeren en genieten van de geluiden die ze daarmee bij haar partner ontlokte.

“Ze is namelijk mijn docente Duits.”
“Oei,” laat haar opa zich ontvallen.
Hij plaatst de pijp in de pijpenhouder die op de tafel staat.
“Het enige en dringende advies dat ik je kan geven, is om die relatie te stoppen.”
Ze schudt vertwijfeld haar hoofd.
“Ik houd van..”
“En wel om twee redenen,” onderbreekt hij zijn kleindochter. “Eén, omdat er tussen een liefdes – en een pedagogische relatie een frictie bestaat, want die zijn niet gelijkwaardig aan elkaar en daarom al onwenselijk. En twee, omdat een rechter kan bepalen dat, ondanks dat jij meerderjarig bent, er sprake is van misbruik, omdat het om een afhankelijkheidsrelatie gaat.”
Hij ziet de tranen bij haar in de ogen staan en hij slaat daarom zijn arm om haar heen en trekt haar tegen zijn schouder aan.
“Ja meissie, hoe zuur mijn woorden ook voor je zijn, je opa kan er niets anders voor je van brouwen.”
“En als ik een andere opleiding ga volgen? Of naar een andere school ga? Of stop met school en ga werken?”
Hij streelt door haar lange, krullende haren.
“Je weet zelf hoe onverstandig dat klinkt. Volgend jaar doe je examen. En weet, lieverd, dat liefdesverdriet pijn doet, maar ook slijt.”
Ze maakt zich van hem los.
“Maar ik zit nog een paar weken bij haar in de klas, opa. En na de vakantie nog een heel seizoen!”
Hij moet toegeven dat dat een lastige is om je verdriet te verwerken en om weer in een normale docente / leerlinge verhouding te komen.
“Ik weet het, lieverd. Maar daartussen zitten ook nog acht weken schoolvakantie en wellicht laten die die liefde verbleken.”
Ze schudt vertwijfeld haar hoofd.
“Dat kan ik niet.”
Beiden staren voor een moment in stilte voor zich uit.
Een docente zou toch beter moeten weten, bepeinst hij, terwijl hij tegelijk beseft dat vlinders in de buik de rede bij de mens zoek maakt.
“Ik denk dat als je haar vertelt wat ik je net gezegd heb, ze het wel begrijpt.”
“Ja …,” aarzelt ze.
“Hebben jullie al lang…?”
“Sinds de meivakantie.”
Hij slikt even. Dan gaan ze al een dikke vier weken met elkaar om?
“En eh, is zij veel ouder?”
“Nee, opa. Kirsten is 24.”
Bij het noemen van haar naam ziet hij haar ogen stralen. Ze is echt stapel verliefd. Hij weet zijn zucht voor haar te verbergen.
“Onze thee wordt koud, opa.”
“Ja.”
Ze drinken.
“Ik vond het lief dat u niet schrok toen ik zei dat ik verliefd was op een meid.”
“Nee, want waarom zou ik. Ieder zijn of haar ding hoor, zolang je daarmee maar gelukkig in of mee bent.”
“Ik mis oma nog steeds,” flapt er bij haar uit.
“Ja, ik haar ook.”
“O, sorry opa.”
“Nee, geen sorry. Het is toch logisch dat we haar missen?”
“Ja,” en ze legt een hand op zijn been.

Het is bijna drie jaar geleden dat zij kwam te overlijden na een, gelukkig, kort sterfbed. Een oma waar ze, net als van haar opa, zielsveel van hield. En die twee van elkaar. Ze had altijd die warme liefde van hen voor elkaar gevoeld, gezien. Iets wat van hen afstraalde, in woorden en gebaren, een hand vasthouden, een kus. Zo wil ook zij de liefde voelen, beleven. En doen de woorden van haar opa haar daarom pijn, hoe waar die ook zijn. Verdomme, ze voelt de tranen achter haar ogen branden.

“Je huilt.”
“Ja. Om alles, opa. Om oma, om Kirsten, om… Nou ja, om alles.”
“Ach, mijn kind,” en weer slaat hij zijn arm troostend om haar heen.
“Maar ik beloof dat ik het probeer uit te maken, opa. En nu gaan we over op vrolijker dingen hoor.”

Een uurtje later zwaait hij haar uit, ze lachen naar elkaar. Waarna hij zich omdraait en hij zíjn hoofd schudt. Als dat maar goed afloopt.

Een maand later

Haar ouders hebben haar in alle vroegte naar Schiphol gebracht. Ze heeft net haar bagage afgeleverd en haar boarding pass ontvangen. Een afscheid, haar vader met een brede lach op zijn gezicht, haar moeder ook met een lach, maar ook met tranen in de ogen.
“Hé, ik ben maar vijftien dagen weg hoor.”
“Ja, weet ik,” verzucht haar mams, “maar zo zijn moeders. Geniet van je vakantie.”
“Dat ga ik zeker doen.”
Met een laatste knuffel voor allebei pakt ze haar handbagage op en met een laatste armzwaai passeert ze de douane. En met nog ruim anderhalf uur voordat het tijd wordt om de richting van de gate uit te gaan, zoekt ze naar de horecagelegenheid waar ze broodjes en koffie en thee verkopen. En waar Kirsten op haar wacht.
Vijftien dagen Lesbos, samen, hmmm.

proxy.duckduckgo.com

Gepubliceerd door

hansbakkerschrijft.com

Ik schrijf vanuit de behoefte om zo nu en dan mijn fantasieën in verhalen om te zetten. Verhalen die erotisch, erotisch getint dan wel bizarre vertellingen zijn. Weet daarbij in elk geval dat ik ernaar streef om in mijn schrijfsels niet te kwetsen en de dingen niet ordinair te verwoorden. Wat voor mij voorop staat is de wens jou leesplezier of –genot te bezorgen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s