Laura

Hij maakte zich zorgen om zijn gezondheid. Het maakte hem zelfs bang. Want sinds een paar weken overkwam het hem dat zijn blik plotseling wazig werd als hij een tijdje achter de laptop of voor de teevee zat. Alsof hij door een venster keek dat nat van de regen was. En dat was niet het enige. Geregeld zat er iets in zijn hoofd. Geen hoofdpijn, maar…, ja, iets wat er niet in thuishoorde. Iets wat soms ook een licht duizelig gevoel met zich meebracht. Het maakte hem bang, bevreesd dat het iets ernstigs moest zijn, iets dat zijn levenseinde aankondigde en dat de weg daarnaartoe een lijdensweg werd.
Een bezoek aan de huisarts was in deze natuurlijk een logische en verstandige beslissing, maar dan liep hij het risico doorwezen te worden en wat als hij dan te horen kreeg wat hij niet wilde weten?
Het idee dat het wel eens afgelopen kon zijn, bracht eveneens iets anders bij hem naar boven, namelijk het besef dat hij alleen was. Eenzaam misschien zelfs. En om alleen, in eenzaamheid te moeten sterven, was geen aanlokkelijk vooruitzicht.
Een maatje, een buddy dan, die… Ja, die wat? Met hem zijn leven doornam en zijn angst voor de dood wegnam? Waarover praatte je nog in zo’n situatie. Hij had geen idee, omdat hij nog geen ervaring had met doodgaan.

Het stomme aan dit was dat hij nooit een probleem had gemaakt van zijn alleengaande bestaan. Hij was altijd graag alleen geweest. Nou ja, doorgaans. Het gemis aan een maatje speelde pas op die momenten dat het fijn was om mooie momenten te delen. Op een terras, genietend van een fraaie zonsondergang. Tijdens een voortreffelijk diner. Of kleiner, flarden nevel over een weiland op een vroege ochtend, de regendruppels op de vrouwenmantel.
Voor de rest was hij altijd blij geweest te kunnen doen en laten wat hij wilde, zonder rekening te hoeven houden met een partner, een geliefde, een maatje. Waarbij hij wel moest bekennen dat hij een enkele keer had gezocht naar een vriendin. Via een datingsite. En ja, hij had een paar keer een date gehad. Ontmoetingen, die alle keren op niets waren uitgelopen. Ja, de dames hadden hem steevast omschreven als een attente en lieve man, maar ook als een stille Willy. Iets waar hij vaker tegenaan gelopen was, op feestjes, en de opmerkingen kreeg als ‘Wat ben je stil!’, of ‘Is er iets?’
Hij was wel eens jaloers geweest op mensen die zich makkelijk uitten, ongecompliceerd waren in het socializen.
Totdat hij, ouder en wijzer, besloot niet overal bij te hoeven zijn en zeker niet ergens bij te horen. En zo had hij voor zichzelf de acceptatie gevonden van zijn introversie.

Maar om weer te gaan daten? Een belangrijke reden om dat niet te doen, was dat hij geen zin meer had in dat moeizame en waarschijnlijk weer tot mislukken genoemde gedoe. En het belangrijkste punt om dat niet te doen, was dat hij de reden unfair vond, want hé ik zoek een partner om samen naar mijn levenseinde te gaan, kom op zeg.
Dan maar alleen, of…? Hij was toch laatst, zomaar een beetje surfend op het internet, op een site beland waarop ze lieten zien dat ze poppen maakten? Levensechte, zoals ze beloofden? En ja, de afgebeelde voorbeeldpoppen hadden er zeker levensecht uitgezien.
Was dat een optie? Hij had dan in elk geval iemand om zich heen, een maatje, een vriendin om tegen aan te praten en om andere dingen mee te doen en zijn zorgen mee te delen, terwijl hij toch de vrijheid behield in zijn doen en laten.
Gelijk nam hij plaats achter de laptop en hij ging op zoek naar die internetsite. Die hij naar een tijdje surfen terug vond.
Dat die poppen flink aan de prijs waren, vond hij geen punt. Van zijn AOW en aanvullend pensioen kon hij prima rondkomen en omdat hij geen rare fratsen uithaalde met zijn centen, was zijn spaarrekening best gevuld. Geld dat hij toch niet mee kon nemen naar de ‘overkant’. Dus besloot hij zonder verder nadenken tot de aanschaf van een pop over te gaan.
Hoewel dat bepaald geen sinecure was. Binnen de kortste keren duizelde het hem, want nu hij met serieuze interesse de pagina’s doornam, werd hij geconfronteerd met de vele keuzes die hij moest maken. Welk lichaam, type borsten, gezicht, huidtint, kleur haar en haarstijl, kleur ogen? Om nog maar te zwijgen over het aan hem totaal onbekende terrein van de make up: oogschaduw, eyeliner, nagellak, lipstick. En dan was er ook nog de te maken keuze uit diverse vormen schaamlippen, kleuren en vormen van het schaamhaar, of haarloos. Terwijl hij wikte en woog, voelde hij zich net God, die de vrouw schiep. Of was dat Roger Vadim geweest, die de film schreef voor de schoonheid van Brigitte Bardot. En was hij dat ook niet aan het doen? Zijn beauty creëren?
Aan het einde van de avond was hij zover dat hij de keuze had gemaakt voor body en borsten, maar was het over. De hoofdpijn had zich weer aan hem opgedrongen. Toch won het gevoel van voldoening en voorlopig tevreden met het resultaat ging hij naar bed.
De volgende dagen sleutelde hij verder aan zijn droomvrouw en beetje bij beetje wist hij haar vorm te geven naar hoe ze naar zijn idee moest zijn. Het was alleen jammer dat de site niet in staat was een compleet beeld van zijn werk te geven, waardoor hij het resultaat ervan pas bij levering te zien zou krijgen. En ze dan pas voor hem ging ‘leven’. In elk geval had hij er een goed gevoel over en hij maakte de order definitief. En daarmee begon het lange wachten tot zijn huisgenote klaar was en verstuurd kon worden.
Een tijd die hij nuttig invulde en super leuk vond om ermee bezig te zijn door spulletjes en kleding voor haar aan te schaffen. Een kledingkast bij Ikea vandaan. Nieuw beddengoed. En via webshops hemdjes, een paar rokjes en jurkjes, kousen, beha’s, slipjes en stringetjes; hij wist immers Laura’s maten al? Ja, Laura. Die naam was als eerste bij hem opgekomen en die hij mooi vond passen bij haar.
Het waren bezigheden die de pijnen, pijntjes en zorgen naar de achtergrond drongen. Maar dan kwam eindelijk het bericht uit de States vandaan dat Laura via UPS verzonden werd en via Track & Trace te volgen was.

Op de dag dat ze zou arriveren, aan het einde van de middag, was hij al vroeg opgestaan. Hij had boodschappen gedaan, het huis aan kant gemaakt, zich uitgebreid geschoren en gedoucht en vervolgens niets anders gedaan of kunnen doen dan rusteloos op de bank zitten, door het huis lopen, het beddengoed nog eens recht trekken, de tuin in lopen en op de klok kijken, waarop de tijd leek te kruipen.
Het begon al te schemeren toen uiteindelijk de wagen in de bekende chocoladebruine kleur met de goudkleurige belettering voor de deur inhield, stopte en vervolgens achteruit de oprit instak. Laura was gearriveerd!
De laadklep ging open en hij keek toe hoe de chauffeur een steekwagen onder de grote kist stak en die achterover kantelde. Even wilde hij hem toeschreeuwen voorzichtig te zijn met haar, maar hij wist zich nog net in te houden; de Amerikanen waren ongetwijfeld zorgvuldig geweest in een zorgdragen voor een veilige overkomst?
Wat zou ze aan hebben? Pumps, ja. En seizoensgebonden lingerie, zoals op de site stond vermeld. Hij kon zich daar geen voorstelling bij maken. Bestond er wollen ondergoed?
De kist stond op de oprit en nadat hij voor ontvangst getekend had, reed de chauffeur de kist de hal in; ze was thuis!

Terwijl zijn hart oversloeg van opwinding, wrikte hij voorzichtig het hout van wat de voorkant moest zijn, los. En daar zat ze! Ohhh, wat was ze mooi. Tranen liepen over zijn wangen van geluk, blijdschap, ontroering.
Hij stak zijn handen uit, raakte haar aan. Wat voelde ze echt. Zacht. Warm. Hij probeerde zijn opkomende erectie te negeren. Ja, het liefst nam hij haar mee naar de slaapkamer, maar dat was een wel erg cru onthaal.
O zo voorzichtig hielp hij haar uit de kist. Hij omarmde haar, kuste haar zachtroze lippen, keek in haar glanzende ogen.
“Kom, ik neem je mee naar de woonkamer. Daar heb ik een heerlijk warm huispak voor je op de bank liggen, want zo is het wat koud voor je, hè? Het is wel een mooi setje wat je aan hebt.”
De hemelsblauwe beha en slip met transparante details, zonder bloot te geven, vond hij echt fraai bij haar staan. Verleidelijk. En nadat hij haar op de bank had neergezet, moest hij zich bedwingen om haar in haar lingerie te laten zitten, hoewel hij brandde van verlangen om haar naaktheid te bezien, haar borsten bevrijd van de beha, haar vagina en anus… Hij trok haar het zwarte, fluweelachtig huispak aan.
Hij wilde geen tijd besteden aan koken, bestelde daarom bij ‘zijn’ Chinees een Indonesische rijsttafel. Voor twee personen. Het voelde goed om weer eens met z’n tweeën aan tafel te zitten. Hij vertelde honderduit over zijn leven, waarbij hij zijn zorgen, pijntjes en pijnen niet ter sprake bracht. Hij vroeg naar haar belevenissen en verwachtingen.
Na het eten stak hij de open haard aan, schonk wijn in. Samen keken ze teevee. En dan, eindelijk, lagen ze naast elkaar in bed. Bij het zachte licht van de beide lampen op de nachtkastjes leek ze wel te ademen.
Zachtjes beroerde hij haar borsten, die onder zijn handen meebewogen. Hij zocht haar vagina op, kuste haar lippen, bevochtigde haar daar met zijn tong.
“Ik hoef geen condoom om te doen, hè?” zei hij zachtjes tegen haar. Waarna hij langzaam, teder bij haar binnendrong. Owh, wat voelde dat heerlijk. Te snel kwam hij klaar, maar who cares, ze hadden nog alle tijd van de wereld.

***

Hij was in verwarde toestand gevonden op een bankje van een bushalte. Een vrouw had 112 gebeld, een ambulance had hem naar het ziekenhuis vervoerd. Hij was door de scan gehaald en nog diezelfde avond, enigszins bij kennis, kreeg hij van de dienstdoende arts te horen dat het er niet best uitzag. Een tumor in de hersenen, die te diep zat om te kunnen worden behandeld.
In die momenten dat hij nog helder was, vroeg hij geregeld naar Laura. Dat kwam zo vaak voor, dat het verpleegkundig personeel zich zorgen begon te maken. Er was toch geen naaste familie geweest? Ze hadden in elk geval niets daarover kunnen vinden. Ze begonnen zich zorgen te maken toen een zuster en de hoofdverpleegkundige aan zijn bed stonden en hij hen met trillende stem had gezegd: “Heeft Laura me in de steek gelaten? Is ze weggegaan?” Hij was daarop in huilen uitgebarsten, waarna hij er nog snikkend aan had toegevoegd: “Niet toch? Want ik wil niet alleen sterven.”
De empathische verpleegkundige, Ingrid, kreeg toestemming om in zijn huis te gaan kijken, “maar met de wijkagent erbij, je gaat niet alleen naar binnen!”
Ze vonden Laura, zittend aan de keukentafel.
Ingrid vroeg en kreeg uiteindelijk toestemming om haar mee te nemen. Of hij zich nog bewust was van haar aanwezigheid naast zijn bed, was een vraag die onbeantwoord bleef. De tumor had de ene naar de andere functie uitgeschakeld. Spraak, een boodschap kunnen schrijven, oogcontact. Wat restte was een man die bewegingsloos in bed lag en in het niets staarde.
Op zijn laatste avond hier had Ingrid dienst. De apparatuur gaf aan dat ze hem kwijt raakten. Op het moment dat het bijna zover was, kreeg ze toestemming om bij hem te zijn. Iets wat ze graag wilde. Want ondanks dat ze de vondst van de pop raar had gevonden, begreep ze wel dat zij niet enkel voor de seks bij hem was geweest. Uit alles wat ze in zijn huis had gezien, bleek dat hij liefdevol met haar om was gegaan, hoe vreemd dat misschien ook was.
In elk geval had dat bij haar sympathie voor hem opgeleverd en daarom wilde ze in zijn laatste minuten bij hem zijn. Samen met Laura.
En ondanks dat hij alle functies kwijt was, was Ingrid ervan overtuigd dat, net voordat hij zijn laatste adem uitblies, hij Laura zag en iets van blijdschap in zijn ogen te zien was. Ze was blij dat ze hem dat geluk nog mee had kunnen geven.
Ze sloot zijn ogen en bleef nog even samen met Laura aan zijn bed zitten, waarbij ze zachtjes huilde, verdrietig om de eenzaamheid en de pijn die hij gevoeld moest hebben. En toch nog op het einde gelukkige momenten mee had gemaakt met haar, zo vermoedde ze.
Stil verliet ze de kamer, het verdere werk aan haar collega’s overlatend, die daar begrip voor hadden.

doll5

Gepubliceerd door

hansbakkerschrijft.com

Ik schrijf vanuit de behoefte om zo nu en dan mijn fantasieën in verhalen om te zetten. Verhalen die erotisch, erotisch getint dan wel bizarre vertellingen zijn. Weet daarbij in elk geval dat ik ernaar streef om in mijn schrijfsels niet te kwetsen en de dingen niet ordinair te verwoorden. Wat voor mij voorop staat is de wens jou leesplezier of –genot te bezorgen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s